Omgaan met zelfmoord als nabestaande

 

Hoe moet je verder met je leven als een dierbare daaruit is gestapt? Wanneer je deze vraag aan 10 verschillende mensen stelt is de kans aanwezig dat je 10 verschillende antwoorden krijgt. Met deze vraag worstelen tal van mensen van wie de partner, een familielid of een vriend(in) zelfmoord heeft gepleegd.

Suïcide, vele mensen hebben er een mening over. Laf en egoïstisch zijn de meest voorkomende woorden wanneer er over suïcide wordt gesproken. Twee jaar geleden waren dit misschien ook de twee woorden welke ik aan suïcide koppelde, nu denk ik daar totaal anders over. Mijn dierbare was niet egoïstisch, alles behalve. Hij had altijd oog voor zijn omgeving, wilde altijd alles goed doen voor iedereen en vergat zichzelf in alles. Hierin koos hij voor zichzelf, eerder dapper dan laf.

gemis verlies

Had ik het kunnen voorkomen? Had ik iets moeten zien? Schuldgevoelens. Ze overheersen. Had ik maar... Zoveel gedachten, zoveel emoties. Waarom toch? Waarom heb je er niet over gepraat? Waarom heb je het niet gedeeld? Zoveel vragen. Vragen waarop ik nooit een antwoord zal gaan krijgen.

Zo moeilijk dit te accepteren als nabestaande. zo moeilijk omdat ik er voor hem had willen zijn. Ik heb de kans niet gekregen. Ik had het hoe dan ook niet kunnen voorkomen. Zijn keuze, welke hij vroeg of laat sowieso had gemaakt.

Iedere suïcide is ook anders, bij de ene persoon had je de suïcide misschien aan kunnen zien komen, bij de ander komt het totaal onverwacht. Ookal had je het misschien aan zien komen, het maakt de pijn niet minder.

De reactie op suïcide is bij iedere nabestaande ook anders. Ik kan me als de dag van gisteren nog herinneren hoe ik twee jaar geleden reageerde toen ik het bewuste telefoontje kreeg. Het was alsof de grond onder mijn voeten weg werd geslagen. Alles ging in een sneltreinvaart. Ik was verdoofd, ik geloofde het niet en werd heen en weer geslingerd; was het wel echt? Het was heel verwarrend en chaotisch en ik wilde hem zien. Ik weet nog goed dat ik een uur na het bewuste telefoontje in de winkel stond om boodschappen te doen. De caissière wenste mij nog een fijne dag; hoezo een fijne dag? Ze moest eens weten wat ik een uur eerder te horen had gekregen. Alles ging door, het leven draaide door, dat van mij stond echter compleet stil.

De ‘waarom- vraag' is er één waar vele nabestaanden mee worstelen. Net als de gevoelens van onbegrip, verdriet, machteloosheid, boosheid, verlatenheid en schuld. Had ik het aan moeten zien komen? Had ik iets kunnen doen dit te voorkomen?

no words for this suicide

Iedereen in je omgeving vindt ook iets van het overlijden van je dierbare. Op een gegeven moment kon ik bepaalde woorden niet meer horen. Mensen zeiden constant dat mijn leven verder ging, dat ik het een plekje moest leren geven, dat ik het moest verwerken en moest gaan rouwen. ‘Hoe dan?'

Niemand die mij daar een antwoord op kon geven. Nadat ik het bewuste nieuws kreeg leefde iedereen met mij mee, dit zwakte af na een paar weken. Voor iedereen ging het leven door, voor mij stond het compleet stil. Na die weken voelde ik me alleen. Het leek alsof ik er niet meer over mocht praten, ik was bang dat mensen mij zat zouden zijn en mij uit de weg zouden gaan. Ik ben toen alles op gaan kroppen, deelde niet meer en ging weer aan het werk en pakte mijn leven weer op. Uiteindelijk kwam de klap, die klap komt er altijd een keer. Dit op jouw tijd, op jouw manier.

Vaak heb ik gehoopt dat er een handleiding ‘Wat te doen na suïcide van een dierbare' was geschreven. Ik besef mezelf nu echter dat een ieder op zijn of haar eigen manier met het overlijden om mag gaan. Hoe pijnlijk en verdrietig ook, je leert er ook van; wat voor jou werkt, hoeft voor een ander niet te werken. Het is oké, dat wat jij voelt en denkt is goed. Laat het gebeuren (hoe moeilijk ook) maar veroordeel jezelf niet en geef jezelf de tijd en ruimte om om te leren gaan met al je emoties, met je gedachten en met het verlies. Het is niet niets wat je is overkomen, het doet ongelofelijk veel pijn en verdriet en het is helemaal niet vreemd dat je vaak het idee hebt in een achtbaan van emoties en gedachten te zitten.

Laat het gebeuren
emoties komen uit jou
zijn altijd kleiner

Hoe dan ook,
jij bent sterker
zult niet verliezen van je emoties.

Er gebeuren geen rampen wanneer je je emoties er laat zijn, ook al heb je dat gevoel vaak wel. Je blijft wel staan wanneer je huilt, schreeuwt. Je blijft wel staan, ookal heb je het idee in te storten. Misschien stort je even in, uiteindelijk zul je weer opstaan. Emoties zijn niet gevaarlijk, zullen je niets doen. Jouw gedachten laten je alleen geloven dat je bang bent niet meer op te kunnen staan. Geloof je gedachten niet want wat is de daadwerkelijk grootste ramp wanneer je je emoties er laat zijn?

gevoelens

Wat ik jullie mee wil geven; blijf praten en blijf delen wanneer je zoiets ingrijpends als suïcide mee hebt gemaakt. Dit is iets wat je niet even zelf en alleen op kunt lossen. Mensen die echt om je geven zullen er hoe dan ook voor je zijn. Zij vinden je geen zeur, zij weten echter niet hoe ze met je om moeten gaan. Dit kunnen ze ook niet weten, dit weet jij immers zelf ook niet.

Wat mij heeft geholpen is praten met een professional. Hier stond ik in het begin niet achter, dan werkt het ook niet en dan leveren de gesprekken alleen maar frustraties op. Praat erover wanneer jij daar behoefte aan hebt. Professionals kunnen je tips geven hoe ermee om te gaan, te luisteren zonder oordelen en zij kunnen je ook helpen je omgeving erbij te betrekken.

Wat voor mij goed werkte was dat ik op een gegeven moment vertelde wat ik nodig dacht te hebben van mijn omgeving. Door hen te sturen voelden zij zich minder machteloos; ze konden immers gericht iets voor mij betekenen en daarnaast voelde het voor mij alsof ik beter begrepen werd.

Het praten met lotgenoten is ook iets wat voor mij veel betekenis heeft gehad. De mensen met wie je praat weten wat je mee hebt gemaakt (ook al is ieder verhaal anders) Er wordt naar elkaar geluisterd en het stuk begrip was voor mij heel belangrijk om me gehoord en begrepen te voelen.

Het is niet jouw schuld dat je dierbare de keuze heeft gemaakt uit het leven te stappen. Jouw dierbare kon het leven niet meer aan, kon het niet meer dragen en jij had daar, hoe dan ook, niets aan kunnen veranderen; die macht heb je niet.

take care

De belangrijkste tip die ik kan geven aan omstanders: zorg dat je er bent voor iemand die net een dierbare heeft verloren. Luister, heb vooral geen oordelen en vraag aan de persoon waar hij/zij behoefte aan heeft. Dring de persoon geen woorden of gevoelens op en geef hem of haar de tijd, hoe machteloos je je ook voelt. Negeer de persoon vooral niet, wanneer je niet weet wat te zeggen kun je dat beter aangeven.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Ingrid - Donderdag 16 januari 2014 12:54
Ik heb mensen die een einde aan hun leven hebben gemaakt nog nooit gezien als laf of egoïstisch, ik denk dan jeetje wat moet jouw wereld zwart zijn geweest en wat erg dat er geen licht meer was maar alleen een uitweg, jezelf van het leven beroven. Daar gaat volgens mij een hele periode aan vooraf met heel veel struglles, emoties en angsten.
We weten het allemaal nooit precies, het is voor nabestaanden gewoon heel erg zwaar en die wens ik allemaal heel veel steun en sterkte toe.......
Chananja - Donderdag 16 januari 2014 13:29
Wauw Sammie, wat een dappere, open en eerlijke blog... Voor mij, als iemand die zelf soms nog worstelt met suïcidaliteit, is het goed om te lezen hoe heftig die impact op nabestaanden is. Respect voor de weg die jij hierin al hebt afgelegd!

Anomia - Donderdag 16 januari 2014 15:10
Waw..
Dit komt wel op een goed moment. Ik heb inderdaad vrienden en kenissen die (ook recentelijk) uit het leven zijn gestapt. Zelf heb ik er ooit ook heel dichtbij gestaan en zelfs nu is het af en toe heel moeilijk. Maar deze tekst raakt wel enorm, bedankt voor deze woorden sammie. Respect voor jouw weg!
Erin - Donderdag 16 januari 2014 15:19
Dankjewel Sammie voor deze blog..
Eef - Donderdag 16 januari 2014 15:54
Ik ben mijn beste vriendin een paar jaar verloren aan zelfmoord en ik heb alles gevoeld wat hier genoemd word (en soms nog steeds). Verdriet omdat ik haar mis, woede omdat ze mij en zoveel anderen in de steek liet, frustratie omdat ik het niet eerlijk van haar vond dat ze opgaf en ik niet, terwijl we dezelfde problemen hadden. Blijdschap ook, omdat ik het soms niet kon aanzien hoe ze worstelde, en dat dat nu niet meer hoeft. En ook opluchting, hoe gek dat ook klinkt. Ik wist dat het eraan zat te komen, al heel lang, en ik leefde zelf constant in angst omdat ze om de haverklap in crisis zat en dan was ik bang dat dat de druppel was en dat ik haar kwijt was. Ik heb zelfs tentamens overgeslagen om haar op te kunnen vangen in crisis enzo, en ik trok die verantwoordelijkheid ook niet meer. Het is echt heftig om een dierbare op deze manier te verliezen, dus als je dat meemaakt... Praat met mensen, deel je verdriet, anders is het nog veel zwaarder dan het al is.

Verder wil ik graag vragen aan de mensen die zelfmoord egoistisch vinden: vinden jullie het dan niet egoistisch dat de omgeving van iemand vraagt dat hij of zij blijft leven, terwijl diegene daar de kracht niet meer voor heeft? Ik vind het egoistisch om van iemand die zo ontzettend diep zit en totaal levensmoe en uitgeput is, te verlangen dat die nog vele jaren verder moet vechten, alleen omdat de omgeving dat wil? Dat is pas egoistisch. Dan is het leven echt een hel, en ik spreek uit ervaring...

Overigens, het is absoluut niet zo dat ik het zomaar zou accepteren als iemand er een einde aan maakt. Misschien zou die persoon na een aantal jaar ofzo zich eindelijk goed voelen over het leven en blij zijn dat hij of zij volgehouden heeft.
Ik wil alleen zeggen dat het niet zo zwart-wit is, of het egoistisch of niet:)
Lavie - Donderdag 16 januari 2014 16:24
Lieve Sammie..

Wat ongelooflijk dapper dat je je verhaal hier hebt durven schrijven en wat weet je het prachtig te schrijven. Ik kan niet vaak genoeg zeggen hoe ontzettend trots ik op je ben. De tijd vliegt voorbij, inmiddels is het alweer 2 jaar geleden.. Ik wens je alle kracht van de wereld toe. Jij gaat hier doorheen komen, daar ben ik van overtuigd. Koester de mooie herinneringen met hem en laat je verdriet er zijn. Er zijn heel veel mensen, waaronder ik, die er onvoorwaardelijk voor je zullen zijn. Ik geef om je en bewonder je, om hoe je hiermee omgaat. Dapper mens!

Heel veel liefs,
Lavie
Filou - Donderdag 16 januari 2014 18:11
Dappere blog Sammie!
Maan - Donderdag 16 januari 2014 20:07
Tranen in mijn ogen, mijn mond valt open, zo ontzettend herkenbaar je verhaal.. Wat knap dat je het zo hebt kunnen opschrijven en wat dapper dat je het hier hebt gedeeld!
Katja - Donderdag 16 januari 2014 21:21
Mooie blog, Sammie.
Ik herken me er erg in, ik heb ook iemand verloren aan zelfmoord. Het is zo ontzettend moeilijk en pijnlijk om iemand op die manier te verliezen en het is moeilijk om ermee om te gaan. Ik vind deze blog erg behulpzaam.

Liefs,
Katja
Eef - Donderdag 16 januari 2014 21:32
Overigens heel veel sterkte, dapper dat je deze blog hebt geschreven...
GodsChild - Donderdag 16 januari 2014 21:39
Ik ben zo blij en dankbaar dat ondanks alles mijn zus er nog is. Ik heb hierdoor de kans gekregen om met haar te praten over haar suïcidale gedachten en mijn schuld geval. Een kans die velen niet meer krijgen.

Erg mooi geschreven sammie.
*Esther* - Vrijdag 17 januari 2014 09:26
Moeilijk stuk. Een vriendin van mij is er niet meer door zelfmoord.
EBlommetje - Vrijdag 17 januari 2014 16:15
Super knap dat deze blog is geplaatst maar ook fijn. Bijna 3 weken geleden was ik er namelijk min of meer getuigen van bij iemand die ik kende. Ik ga proberen wat te doen met deze blog, het heeft mijn ogen (opnieuw) geopend.
Bedankt en allemaal sterkte met het verwerken van verdriet.
AlisVolatPropriis - Vrijdag 17 januari 2014 19:17
Mooi meid! Heftig, zo heftig. Maar knap dat je dit hebt geschreven
Suus - Maandag 20 januari 2014 00:27
Ik heb tehoren gekregen dat een vriendin zaterdag onder te trein is gegaan... Ze had er genoeg van. Ik voel me.... eigenlijk kan ik het niet beschrijven. Misschien hebben meerderen het gehoord in Gelderland te Twello. Ik wist van alles, wat er in haar omging, toch kon ik er niks aan doen....
Aske - Woensdag 19 februari 2014 11:53
Dankjewel.
vlindertje - Maandag 24 februari 2014 18:03
Wauw wat een stuk! wat een herkenning in de gevoelens die je opgeschreven hebt.
Maar toch blijft het onbeschrijfelijk door wat voor een donkere tijd je áls omstanders moet gaan. Mijn broer heeft een poging gedaan tot, gelukkig mocht hij blijven leven. Maar toch blijft het een litteken op je hart!
Inge - Dinsdag 25 februari 2014 12:52
Wat beschrijf je dit mooi en goed Sammie. Het is zo herkenbaar! Dank je. Ook ik blog over de zelfmoord van mijn broer in augustus 2013. Zo hoop ik iemand te bereiken met de zelfde ideeën. En misschien ziet diegene dan in dat het niet de beste oplossing is. Het is vreselijk dat iemand het gevoel heeft dat er uitstappen iets oplost. Het maakt zoveel kapot en het verdriet is onbeschrijfelijk. De actie is onomkeerbaar en de nabestaanden moeten verder. Dat ziet iemand die zelfmoord wil plegen niet meer, en dat is zo zonde. Want ik had mijn broer op mijn blote knieën de wereld over willen dragen als dat had geholpen. Maar helaas, hij kon het niet meer zien. Heel veel sterkte Sammie en alle mensen hierboven met hun verhalen.
Maarten - Zaterdag 9 december 2017 23:48
Het is zo moeilijk als je gedachte hebt om uit het leven te stappen dit te stoppen
Ik worstel daar heel erg mee
lili - Zondag 16 maart 2014 00:18
Heel mooi zulke herkenbare verhalen te lezen ,mijn zus stapte in december uit het leven na een relatiebreuk, na 20 jaar stond ze weer thuis , onherkenbaar afwezig , mager, uitgeput , mijn hardwerkende , leidinggevende zus was opeens niks meer ,ze kon het gewoon niet aan , na 4 maanden heb ik haar laten opnemen , daar is ze nog 6 weken geweest , en heeft ze gevochten voor wat ze waard was ....ik kan alleen maar zeggen dat de hulpverlening voor deze mensen echt te wensen overlaat , 24 u dienst voor tandarts of dokter, geen directe hulp voor mensen die worstelen met levensvragen.. het waarom blijft ons achtervolgen, eerst heb je verdriet , ongeloof , nu heb ik een enorm gemis .... had ik maar......ik voel me zo gefaald....veel sterkte aan alle lotgenoten x
Anoniem - Zaterdag 22 maart 2014 23:07
@suus, toevallig dat ik je berichtje lees, ik weet namelijk over wie het gaat. Het was namelijk ook een vriendin van mij. Nu ben ik eigenlijk wel heel benieuwd wie je bent. Aangezien zij hier ook op zat maar nooit heeft gezegd dat ze iemand kende hierop
NN - Woensdag 30 april 2014 08:28
Ik heb een vriendin daar heeft de man zelfmoord van gepleegd. Ik ben een van de weinige die weet wat zich afgespeeld heeft. Na een van vele heftige ruzie's heeft ie er een eind aangemaakt. Ik heb zo vaak tegen haar gezegd laat hem met rust hij komt wel weer terug. Maar nee constant op zijn huid zitten. Nu is ie er niet meer en heb ik het gevoel dat ze mede verantwoordelijk is hiervoor. Twee dagen na het gebeurde sprak ze al over geld en hoe goed dat ze verzekerd was. De crematie niet te lang want dan houden we geld over. Zo zijn er nog tal van dingen waar ik niet weet wat ik er mee moet doen. Nu is het zover dat ik er veel last van heb en mijn directe omgeving dus ook. Zou iemand bij kunnen zeggen waar ik met mijn verhaal terecht kan zodat ik er in ieder geval geen last meer van heb.
Karen - Donderdag 29 mei 2014 07:02
Ik ben gisterenavond een vriend kwijtgeraakt. Zo stil, zo onverwacht, zo definitief, zo ongelooflijk "onwaar",... Wat moet ik nu ? Ik wil de nabestaande familie ondersteunen en ik kan het zelf niet aan ... ik weet het voor de moment eigenlijk helemaal NIET ! Wie kan me hierin helpen, want ik zie het niet... Ik lijk wel suïcidaal ??
sjuul - Zondag 15 juni 2014 19:22
Ik ben een paar weken geleden ben ik mijn opa kwijt geraakt door zelfmoord mama had dat tegen mij gezegt en zij wist het van de politie. Mijn opa was verdroken in een kanaal .Ik schrok er heel erg van ik wist even niet wat ik moest zege gr sjuul en veel success met jullie verhalen
pleun - Donderdag 19 juni 2014 15:50
Mijn opa is dood gegaan door kanker daar schrok ik echt van.Want de dokters zijden dat opa beter zou worden en opa is toch dood gegaan dat vond ik echt niet kunnen wie doet nou toch weer zelfmoord ik zou dat nooit doen hoor ik ben echt niet verdrietig om jouw groetjes pleun
Ik - Woensdag 25 juni 2014 18:19
Ik heb gister iemand voor de trein zien springen, kan het nog steeds niet geloven. Weet niet hoe ik hier mee om moet gaan.. De hele nacht heb ik t opnieuw beleefd. Zie t steeds weer gebeuren.
Cath - Donderdag 10 juli 2014 11:28
Ik zit er middenin, mijn vriend heeft op mijn verjaardag 8 mei recentelijk zichzelf opgehangen. Ik was even weg en toen ik thuiskwam heb ik hem gevonden.
Heb hulp gezocht bij een psycholoog en ben de weg aan het bewandelen die ik moet gaan. Het is moeilijk en iedere dag is voor mij een struggle. Waarom?? Het is niet te bevatten en ik weet niet of ik ooit nog dezelfde mag en kan zijn. Het sprankelende van het leven is voor mij gedoofd. Ik heb gelukkig veel lieve en begripvolle mensen om mij heen. Wow, het leven kan van de ene dag op de andere dag totaal veranderd zijn.
nelleke - Zaterdag 19 juli 2014 16:08
Ik sta versteld van hoevel mensen dit mee maken. 30juni heft onze zoon na een worsteling van 10jaar besloten om niet meer verder te leven. Al hangt het al lang als een donkere wolk boven het hoofd, als het dan echt gebeurd valt je wereld in duigen.
Zelf was hij er van overtuigd dat hij naar de hemel ging. Alles war hij na heeft gelaten wes daarop.
Dat hij nu rust heeft troost ons enorm. Geen verdriet meer te hebben om zijn worsteling en wanhoop, maar nu alleen mijn eigen verdriet. Ik kan het nog niet bevatten, maar hoop dat ik het zo kan blijven zien,
Sandra - Zaterdag 2 augustus 2014 12:08
Ben ook op 19juli mijn vriend kwijtgeraakt en heb hem zelf gevonden,opgehangen..
Zie het momenteel zelf allemaal niet goed meer zitten met dat het elke dag zo moeilijk en pijnlijk is verder te moeten leven met dit verlies. Hij was al van kinds af aan gekwetst en mishandeld door moeder en stiefvader,heeft dus een heel zwaar en triestig leven achter de rug. Begrijp enerzijds zijn beslissing maar ben er wel van overtuigd te weten als ik wist hoe diep hij echt zat ik,we, hem zeker hadden kunnen helpen. Weet niet wanneer dit een plaatsje zal krijgen maar van de ene dag op de andere draait je leven gewoon 360 gr.
barbara - Zondag 24 augustus 2014 14:40
mijn vader en twee broers hebben zelfmoord gepleegd hoe moet ik verder
Pol - Maandag 26 juni 2017 09:28
Mijn moeder en vader en broer en zus hebben zelfmoord gepleegd.Ik ben al wees van ongeveer als ik 10 jaar! Was.Het is eindelijk triestig leven.Maar ik voel mijn na lange tijd weer beter.Je zal daar je hele leven aan denken.Je zal dat nooit meer vergeten het verdriet dat ze jou hebben aan gedaan.Ik ga eindelijk al lang bij psychiater om een beetje te praten.Je mag zeker niet beginnen met alcohol te drinken.Want als je dronken bent kan je nog veel verdriet hebben.Tot later eens. Groetje van pol
morgan - Dinsdag 9 september 2014 09:15
Een lieve vriend van mij heeft zelfmoord gepleegd. Ik denk dat erover praten en professionele hulp je echt verder helpt
Iris - Zaterdag 13 september 2014 11:18
Afgelopen juni m'n beste maatje verloren. Het is erg verdrietig voor hem en iedereen die m kende. We weten helaas niet wat er op dat moment door zijn hoofd ging...dit is wat ik voor m heb gemaakt, voorgedragen op de begrafenis. Misschien vinden jullie het ook mooi te lezen....misschien zijn er wel meer overeenkomsten tussen personen die ermee stoppen.

"Niemand houdt van mij"... Denk je, nou dan heet ik Niemand!
Jij Norman, was, bent, een licht in de duisternis als een ander het
moeilijk heeft. Maar jij bent ook de vlek op een schoon wit doek..
Alleen jij wist als geen ander tegenstellingen te zien waar anderen
iets afdeden als futiliteit of detail.
De rode draad in jouw leven is een samenspel van hoge pieken en diepe
dalen. De woorden neutraal, geen mening, gewoon of duidelijk en dit is
wat het is komen niet voor in jouw vocabulaire. Je sprak ik
statements, maar had ook juist diepzinnige theorieën over hoe het
leven in elkaar zit.
Je wist mij telkens op te beuren als ik verdrietig was en je bent het
afgelopen jaar mijn steun en toeverlaat geweest en wist mij op te
beuren als ik het moeilijk had. Ik wilde dat ook voor jouw zijn...
Helaas was de weg naar boven die je ging eindig. Iets, het lot of een
stille kracht in jouw heeft besloten dat de weg hier bij ons ophoudt.
Er is geen weg terug.
De weg die ging was soms voor ons, niet te bevatten. Ik en anderen
mochten deel uitmaken van de hele mooie momenten in jouw leven en die
koester ik net als de anderen die hier aanwezig zijn.
Ik hoop dat waar je nu bent, de tegenstellingen net zo groot zijn als
in dit aardse leven en ik hoop dat jij vanaf daar kunt zien dat jij
niemand bent en dat Niemand is waar wij van houden!

Omdat je zon uniek en poëtisch persoon bent heb ik een gedicht

gemaakt die ik wil voordragen aan jouw en de hier voor
jouw aanwezigen.

Op zoek naar zwart, als het overduidelijk wit is, gek voor iemand die
overduidelijk kleurenblind is ;)
Is het de weg die je bewandelde? Of zijn het de afslagen die je
veranderden?
De lijn omhoog, maakt nu een boog...
Het avontuur, spektakel en jouw liefde en genegenheid, jouw
intelligentie en schoonheid, staan in schril contrast met jouw leed,
het lot en de daagse waarheid.
Positief, negatief, een lach, maar het was nooit een traan die ik zag.
Je huilde vanbinnen en nooit van buiten.
De kracht die je in je had heb je gegeven aan ons, de anderen die nog
leven. Ik had nog zoveel met je willen beleven. Jij een van de meest
dierbaren in mijn leven. Ik wilde dat ik jouw dat gevoel ook nog terug
had kunnen geven...
A bien tot, au revoir.
Mandy - Dinsdag 7 oktober 2014 12:18
Wil je steun van andere die dit ook hebben meegemaakt? Afgelopen voorjaar is het boek Leven met zelfdoding uitgekomen. 60 mensen die van dichtbij een zelfdoding hebben meegemaakt schrijven in een brief aan lotgenoten over wat het met ze heeft gedaan en hoe ze ermee zijn omgegaan. Brieven over hun verdriet en liefde, woede en respect, wanhoop en hoop. *geen links plaatsen*
Sammie - Donderdag 13 november 2014 12:41
Bedankt voor al jullie reacties,
waardevol en oprecht.

Liefs
Moniek - Vrijdag 5 december 2014 16:10
Heel moedig van je om dit te delen. Ik was nog maar 16 jaar toen mijn vader uit het leven stapte (nu 27 jaar geleden). Zijn keuze heb ik geaccpteerd. Echter de pijn en verdriet zal altijd blijven. De vragen waar je nooit een antwoord op zal krijgen. Gelukkig is de maatschappij iets milder geworden. In mijn tijd was men hard en gemeen. Waardoor ik nooit de ervaring heb gehad dat er mensen voor je klaarstaan. Alle deuren werden voor mijn neus dichtgegooid. Geen arm of troostende worden die je even opbeuren.

Ik benijd je echt!
Louis - Zaterdag 6 december 2014 22:09
Dinsdag 2 december 2014 is mijn partner uit het leven gestapt ,over 28 jaar is haar eerste man overleden na 9 jaar ziekte, die zij altijd liefdevol verzorgd had ,als jonge vrouw ,pas een maand in een nieuw gebouwd huis wonen toen die ziekte begon, dag en nacht moeten werken om de woning af te betalen + zieke man verzorgen + kind
2 jaar na het overlijden van haar man heb ik haar ontmoet en zijn wij gaan samen wonen ,26 jaar heel gelukkig geweest maar de stress en de schrik dat Ze mij ook nog eens zou verliezen door ziekte en weer alleen op de wereld te staan kon Ze niet verwerken ,ik zal altijd van Haar blijven houden

Alice - Dinsdag 9 december 2014 19:47
27 oktober 2014 is onze lieve dochter op 15 jarige leeftijd voor de trein gesprongen na 5 dagen in het ziekenhuis is ze overleden. Ook wij zitten met zoveel vragen, het was zo,n vrolijk lief en mooi meisje, niemand heeft wat aan haar gemerkt. Het gemis is zo zwaar en het verdriet zo groot, en ik ben zo op zoek naar iemand die het zelfde heeft meegemaakt, mensen om ons heen weten vaak niet hoe ze moeten reageren en voelen niet onze pijn. (gelukkig want dit gun je niemand). Ik wil zo graag met iemand willen praten die het wel voelt en begrijpt.
sandra - Donderdag 18 december 2014 10:57
Mijn middelste zoon van 24 heeft een einde aan zijn leven gemaakt op 24 nov-2014
Niemand heeft dit zien aankomen de dagen ervoor was hij nog gezellig bij ons we hebben niks gemerkt.
24 november was hij zijn leven zo moe dat hij voor de trein is gaan staan.
de nacht ervoor kon ik niet in slaapkomen wist niet waardoor die maandag was ik om 8 uur al klaar wakker en wist niet waarom. ja toen de politie aan de deur stond en ze zeiden dat er een trachische ongeval met een trein was gebeurd was het enige wat ik kon zeggen Brian mijn middelste zoon en dat was ook zo.
geen afscheids brief niks aan hem gemerkt vol onbegrip vol ongeloof.diezelfde avond komt er een hoop op je af alles regelen want hij was ook niet verzekerd. hebben wel een waardevolle afscheid in de kerk mogen nemen van hem de kerk heeft dit kosteloos voor ons gedaan op 30 nov. tja en toen op 1 december kwam het difinitieve afscheid om half 12 afscheid moeten van mijn zoon. zomaar verdwenen uit onze leven mijn lieve zorgzame jongen die altijd voor iedereen klaarstond maar helaas geen hulp voor hem zelf heeft gezocht.ik mis hem verschrikkelijk erg verwerken ben ik nog niet aan toe. krijg vanaf nu wel wekelijks gesprek met de huisarts dus hoop dat ik daarmee het een plekkie kan geven en er mee kan leren omgaan.....een zeer verdrietige moeder....want een kind hoort niet eerder dan de ouder te gaan.......en dan mensen die alles beter weten dan jezelf met hoe je ermee moet omgaan wil het op mijn eigen manier doen....lieve Brian rust zacht jongen mama houdt van je xxxxxxxx je verdrietige moeder...jullie kunnen me mailen sandravanslooten@hotmail.com
marja - Zondag 4 januari 2015 12:02
Mijn broer Andre verbleef in een psychiatrische instelling. Hij zou naar een appartement gaan met begeleiding. Iedere keer werd dit uitgesteld. Hij zat er helemaal doorheen, dacht dat hij daar nooit zou komen. Hij werd steeds depressiever. Al weken riep hij dat hij de feestdagen niet op de afdeling waar hij nu zat zou blijven, hij zou weggaan. Hoe kon ik vermoeden dat hij het zo zou invullen. Elk jaar kwam hij 1e kerstdag bij ons. Nu zou ik er met de Kerst een keer niet zijn. Die dag dat hij een einde aan zijn leven maakte, is dit ook tegen hem gezegd. Hij vond dit heel vervelend. Nu zou hij met oudjaar bij ons komen. Dat vond hij heel fijn. Die ochtend heb ik hem nog gesproken, hij vroeg mij of ik die middag thuis was, en hij zou dan nog langskomen. Hij kwam niet en om kwart voor 6 kreeg ik een telefoontje waarin men zei dat ze Andre dood in zijn kamer hadden gevonden. Hij heeft te veel insuline gespoten. Hij had een briefje achtergelaten met de tekst: dit is niet wat ik wil, maar jullie laten mij geen andere keus. Dan schrijft hij nog en laat me mijn (dan stopt het briefje). Niemand heeft dit zien aankomen. Die ochtend heeft hij nog gesproken met de dokter en de begeleiders daar. Hij was zelfs weer vrolijk, maakte plannen voor de feestdagen. Wat is er dan toch gebeurd. Ik zal hier nooit een antwoord op krijgen. Een norm schuldgevoel heb ik nu, had ik maar niet tegen hem gezegd dat ik met Kerst op vakantie zou zijn, wellicht had hij dan deze stap niet genomen.
Joke - Zondag 18 januari 2015 17:35
Dank je Sammie voor je goed omschreven blog!Ik ben voor 2 jaar geleden mijn achterneef verloren door zelfdoding!Op 21-08-2014 heeft mijn lieve vriend Rudie zelfmoord gepleegt onder de trein!Hij had een burn out gehad maar was weer volledig aan het werk en zei dat het goed ging!Wat 'n verdriet kan een mens meemaken,hoeveel kun je aan?Ik heb het geluk veel lieve vrienden om me heen te hebben en het hele plein waar ik woon leeft met me mee!Ik heb geen woede naar Rudie toe omdat ik het begrijp als iemand deze keuze maakt alhoewel het wel erg dichtbij is!Ik wil graag bij een lotgenotengroep omdat ik denk dat die precies weten wat ik voel!Ik wens jou Sammie en ieder die dit mee maakt veel kracht en sterkte toe met het rouwen en de verwerking!Liefs Joke.
Zahir - Donderdag 22 januari 2015 22:06
Mijn vriendin heeft vorig jaar een einde aan haar leven gemaakt. Ze had depressieve buien, maar kon haar altijd goed helpen. Ze zat onder toezicht van een psycholoog, die haar ook goed hielp en had het gevoel dat het steeds beter ging.

Soms zijn dingen echt compleet onverklaarbaar. De dag ervoor was ze nog zo optimistisch.

Zit nu een half jaar zelf aan de psychologische hulp, het werkt om dingen een plaats te geven, maar de pijn gaat niet weg. Kan de pijn nu alleen beter op een gepast tijdstip zetten.
Het eerste jaar is echt zwaar, veel sterkte gewenst aan iedereen die zoiets meemaakt.
Bibi - Dinsdag 24 februari 2015 21:29
ze zijn niet egoïstisch kijk eens het filmpje black dog op youtube dit gaat over depressie.. ik ben mijn neef verloren op mijn verjaardag. Hij heeft zich zelf ook van het leven beroofd ik ben nooit boos op hem geweest, net als dat ik nooit boos ben geweest op een vriendin die zichzelf ook van het leven heeft beroofd. Ik mis ze ontzettend maar ben geen moment boos geweest.
Marilou - Vrijdag 17 april 2015 19:32
Wat een mooie blog en wat herkenbaar.
Mijn vader heeft 2 jaar geleden zelfmoord gepleegd en worstel er nog elke dag mee.
Sindsdien is mijn leven compleet veranderd en ik zelf ook. Last van woede en angst aanvallen, gelukkig heb ik ze nu eindelijk redelijk onder controle. Mag in me handjes knijpen met mijn vriend, die er altijd voor me is en probeerd te begrijpen. Zelf mis ik wel iemand om me heen die me begrijpt en waarmee ik dit kan delen. Hoe lief iedereen ook om je heen is, degene die dit niet heeft meegemaakt, snapt niet hoe jij je voelt en wat voor impact dit heeft..
pris - Woensdag 22 april 2015 15:33
zelfmoord Hoe ga je er mee om? De dochter van mijn broer 15 jaar jong. Is van 14 hoog gestrongen paar maanden geleden. Totaal onverwacht. Het voelt als of alles kapot is. De leegte de pijn het verdriet. Zo mooi zo lief zo jong.... we snappen het nog steeds niet. tot op de dag vandaan, de pijn wordt erger met de dag...
frieda - Vrijdag 22 mei 2015 10:38
zelfdoding is een woord waar ik vroeger niet bij stil stond,het was pressies ver van mijn bed dat dit gebeurde,tot je van de ene minuut op de andere het zelf meemaakt van de partner,dan pas staat de wereld stil,het verwerken ervan is een hel ,heb het op geen enkel vlak zien aan komen met wat hij worstelde ,met nu dat schuld gevoel zitten ,wat heb ik over het hoofd gezien ,kon ik het voorkomen,je kan er maar met lot genoten over praten,met anderen niet meer ,het is bijna zes maanden geleden ,
de wereld draait verder ,er word niet meer over gepraat,maar voor mij is dat niet zo,

Patricia - Zondag 5 juli 2015 02:09
Vandaag is het precies 9 jaar geleden dat mijn dochter belde dat haar vader zelfmoord had gepleegd. Ze was gebeld door de politie die haar vertelde dat haar vader voor de metro was gesprongen. Dat moment gaat door merg en been en vergeet je nooit meer. Dat het mijn ex was, maakte het niet minder pijnlijk. Hoe intens verdrietig, boos, machteloos, schuldig en onbegrepen ik mij wel niet gevoeld...
Je omgeving begrijpt je niet, want "het is toch je ex"... De vader van je kind op zo'n manier verliezen, is niet niks. Hij is niet zomaar iemand geweest, hij was mijn grote liefde van wie ik ontzettend veel heb gehouden. Ik heb het inmiddels een soort van plekje kunnen geven; nog maar een paar keer per jaar dat alle mixed emotions voorbij komen en ik mij emo, depri, schuldig of rot voel. Tijd heelt op den duur alle wonden maar op vragen krijg je nooit meer antwoord.
t - Vrijdag 31 juli 2015 00:39
Twee dagen na mijn verjaardag, nu 8 maanden geleden heeft mijn allerliefste nicht/vriendin zelfmoord gepleegd. Ik ben 15 jaar nu en dat is een lastige leeftijd. Ik zou nog zoveel aan haar willen vragen, doen en delen. Ik heb geen goed afscheid van haar kunnen nemen en dat doet elke dag pijn. Ze heeft het word perfectie achtergelaten. sorry dat dit zo een onlogisch bericht is maar de afgelopen 8 maanden is alles onlogisch in mijn hoofd. Ik weet verder ook niet zo goed wat ik moet doen. ik heb het gevoel alsof al mijn vrienden niet zoveel zin meer hebben om me proberen te helpen. Ik heb 3 maanden professionele hulp gehad maar ik heb niet echt het gevoel alsof het geholpen heeft. Het doet mij ook heel veel pijn dat mijn neef (haar broer) denkt dat het zijn schuld is terwijl ik weet dat het niet zo is.
JANET - Woensdag 9 september 2015 20:04
Mijn tweeling broer heeft zich op 14 december 2014 opgehangen in zijn woning in Alkmaar.En jaar naar de dood van ons andere broertje .Ik was die dag niet thuis en mijn handy lig aan de oplader.Mijn zoon kwam opeens aan bij mij, ik kwam om half tien thuis avond.IK dacht dat ik door de grond zakte..Was kwaad op hem hoe kon die mij dat aandoen mijn laatste broertje.Was ook pissig op hem.Nu begrijp ik had hem niet kunnen stoppen, ik woon in Zuid-Limburg had vrijdags nog met hem gebeld ,hij zij het ging goed met hem.Ik heb samen met mijn zonen de begravenis verzorgt..Ik ben niet een die met emotie te koop loop,vind het nu nog moeilijk om er over te praten bang dat ik moet huilen.Maar wat er daarna kwam was erger..Zijn zo genaamde vrienden die mij helemaal niet kennen,,hebben mij met de dood bedreigd,,en me zo beledigd en zwart gemaakt.En waarom weet ik niet.Had nog tijd om te treuren,,,heb er nu een beetje rust mee..soms..
Edith. - Dinsdag 24 november 2015 20:56
Vandaag Dinsdag ,5weken geleden heeft mijn partner zelfdoding gedaan . We hebben die dag nog samen door gebracht.We hebben zitten praten dat hij de ramen zo goed had gezeemd, En dat hij dat vaker mag doen .Hij was er moe van , maar dat kwam ook omdat hij geestelijk niet in orde was. Hij had ontbinding van zijn werk net gekregen , Hij wist niet hoe
hij alles moest gaan betalen . uit zijn vorige relatie ook geen leuke dingen mee gemaakt , Waar hij ook nog voor op moest draaien , zijn kids die hij weinig of niet hoorde. alles was hem teveel.Een prater was hij niet. Hij kon het zelf wel oplossen .
ik heb veel met hem zitten praten , maar het heeft niet geholpen . 20 okt is hij uit het leven gestapt. Ik heb hem zelf gevonden . dat is iets verschrikkelijk. Ze hebben nog geprobeerd om hem teredden , Maar dat is niet gelukt.ik kan er gelukkig goed over praten , ik heb lieve kinderen , zus , vrienden en colega s. Die er voor mij zijn .
Diny - Donderdag 3 december 2015 00:07
Bedankt voor deze blog. Ik heb er veel aan. Op 7 november (dus nog geen 4 weken geleden) heeft mijn ex-partner zichzelf opgehangen. Een bewuste keus van hem want hij had het er al 10 jaar over. Hij was ernstig manisch depessief. De laatste 3 weken echter sprak hij bijna niet meer. Ik hoorde dat pas later. Ons laatste contact was begin juni dit jaar toen hij weer was opgenomen in een psychiatrische kliniek. Dat waren geen mooie woorden tussen ons en daarna heb ik voor het eerst in 20 jaar afstand van hem genomen. Het putte me geestelijk en lichamelijk volkomen uit. We hebben van die 20 jaar er 11 jaar samengewoont maar dat ging ook allang niet meer. Nog geen 2 weken na ons laatste contact begin juni, had hij plots een andere vriendin. Dat las ik op zijn facebookpagina, want hij liet me op mijn verzoek wel met rust en respecteerde dus mijn beslissing. Ik was zelfs nog blij en dacht dat hij met haar oprecht gelukkig was en ik gunde hem dat zo. Inderdaad denk ik nu, had ik maar meer met hem gepraat. Maar ik besef ook dat het lijntje al 10 jaar erg dun was. Hij heeft bij die ander niet kunnen vinden wat hij al 20 jaar bij mij vond en dat maakt het extra zwaar en belastend coor mij. Ik voel me daardoor verantwoordelijk hoewel ik besef dat het zijn keuze was. Ik heb wel proffesionele hulp gezocht want dit kan ik niet alleen. Mijn familie neemt afstand en ik kan er verder met niemand over praten. Ik heb het volgende voor hem geschreven:

Voor jou is dit een verlossing
Maar voor mij een groot verdriet
Bijna je leven lang heb je gevochten
Maar meer kracht was er niet

Sterkte voor iedereen die dit nodig heeft. Je bent niet alleen.
Marga - Dinsdag 29 december 2015 01:14
Op 4 december heeft mijn man zich beroofd van het leven. 3 jaar daarvoor had hij al 1 poging ondernomen. Hulp gezocht en niet gekregen voor hem. 3 jaar lang in angst geleefd, en uiteindelijk wordt je grootste nachtmerrie werkelijkheid. Nu nog geen 4 weken daarna, heb ik geheugen verlies, paniek aanvallen en kan ik nauwelijks functioneren. Mijn emoties zijn niet onder controle te krijgen. Echter boos kan ik niet op hem worden, ik voel alleen zijn pijn en dat ik hem niet heb kunnen redden. Degene die zelfmoord pleegt staat er niet bij stil dat jouw leven nu ook kapot is
Diny - Woensdag 10 februari 2016 17:56
Dit is een reactie voor Marga. Ik kom op deze site niet vaak dus lees nu pas je bericht. Tijd heelt alle wonden zeggen ze maar niets is minder waar. Er is een gemis dat door niets anders ingevuld kan worden. Soms denk je er niet aan en ben je zelf weer wat gelukkig maar een klein iets, geluid, liedje of gebaar of wat woorden die iemand soms onnadenkend zegt brengt het gemis weer in volle hevigheid naar boven. Toch denk ik denk dat met de tijd ook jij er mee leert leven. Je kunt niet terug in de verleden tijd en jouw leven gaat verder. Het verlies is definitief maar jij hebt niet gefaald. Voor jou en mij is het verlies nog heel erg recent. Ik voel enorm met je mee. Ik wens dat je op een dag kunt accepteren dat je er niets aan kon doen. Mijn vriend dreigde al 10 jaar met zelfdoding en ik in die 10 jaar leerde beseffen dat ik hem niet kon stoppen als hij dat werkelijk wilde. Toch denk ik dat ik dingen anders had moeten doen maar ik besef tegelijkertijd dat dat misschien uitstel was geweest maar geen afstel. Het was slechts een kwestie van tijd. Ik hoop dat je weer de rust en vrede in jezelf kunt vinden. Ik wens jou veel sterkte. Diny
Sammie - Zaterdag 12 maart 2016 18:29
Bedankt voor al jullie reacties. 'Fijn' ook om te lezen dat er herkenning in gevonden wordt, en dat mijn blog toch wat steun kan bieden.

Heel veel sterkte allen met het 'verwerken' van jullie verlies.
Simone - Maandag 1 augustus 2016 16:09
Ik wil graag lid van deze forum worden. ..
Hoe doe ik dit??
Karen - Vrijdag 26 augustus 2016 13:12
ik was 22 jaar toen mijn vader zelfmoord pleegde op 18/05/2015, ik was die nacht bij mijn vriend blijven slapen, hij is de avond voordien nog bij mijn tweelingzussen in de zetel gaan zitten en gebabbeld, de avond ervoor nog met mijn moeder gaan eten, en volgende dag stuurt mijn zus dat mijn vader vermist was ... hij was al zeer vroeg met de auto vertrokken naar de tennis, we wisten dit omdat iemand van de tennis ons opbelde dat mijn vader zijn auto daar stond, maar nergens te bespeuren was ... uiteindelijk heeft hij in de schuur zelfmoord gepleegd door co2 vergiftiging.. door dat verzacht het een klein beetje de pijn dat hij geen pijn heeft geleden, maar emotioneel wel en wij hadden dit niet door! ,& hij had nog snel op een kist geschreven met verf : see you in heaven

dat is al dat we hebben gekregen van hem!! zeer kleine troost want ik hou hem wel aan die woorden nu, ik geloof er in dat ik hem daar terug ga ontmoeten.

Maar als persoon ben ik erg veranderd ik ben kwaad, maar langs andere kant snap ik hem ook en aanvaard ik zijn keuze, achteraf ziet je die kleine dingen waarom hij het heeft gedaan, maar helaas konden wij hem dan toch niet helpen. Ik mis hem zo
ik snap allemaal jullie pijn.
chrisje - Woensdag 7 september 2016 14:29
Mooi geschreven.

Mijn broertje heeft paar jaar geleden zelfmoord gepleegd.ik merk zelf dat als ik er met iemand over wil praten of het nou een vriend of hulpverlener is...diegene het moeilijk vind.ik heb soms het gevoel dat ik nergens terecht kan met deze emoties.er heerst een taboe..onwetendheid. en dat merk je.
Evert - Vrijdag 28 oktober 2016 23:58
Ik heb het stuk gelezen ,van sammie.

Ik herken mijn zelf daar in terug. recent op 02-10-2016 is mijn beste Kameraad
overleden, kende hem al meer dan 30 jaar, hij zag het niet meer zitten en heeft zelf moord gepleegd door Penoturbitol poeder
in te nemen ,hij was er helemaal klaar mee.
Heb hem de laatste 5/6 jaar ondersteund in alles, woonde ook bij hem in maar niet op papier,(had zelf ook woonruimte)naar alle instanties geweest met hem maar heeft niet geholpen, we hebben samen gelagen en gehuild , maar 2 weken voor die bewuste nare dag ,zei hij tegen mijn het wordt tijd dat ik het spul ga in nemen
We hebben er veel over gepraat al die jaren , en hij had ook de laatste 1,5 jaar veel
gespreken gehad met het levens einde kliniek , maar dit hielp ook niet.
Z'n huisarts was op de hoogte dat hij het spul in huis had, maar heeft hier niets mee
gedaan, nu was er iemand die hoorde dat hij dit had gedaan ,zei de persoon tegen mijn waarom heb je niet ingegrepen en ze hadden hem plat moeten spuiten.
heb hier op niet gereageerd tegen hem, je zag hem weinig bij mijn beste kameraad
En nu treed hij op als een soort lijken pikker .
Die bewuste avond ,heb ik nog even wat besproken met hem ,hij wou dat ik er bij was als die het in nam ,heb dat ook gedaan en toen had hij naar c.a. 10 minuten zijn rust .

ik wil het hier voorlopig even bij laten.


Berrie - Dinsdag 13 december 2016 15:28
Vandaag is het zes jaar geleden dat ik mijn vriend ** aantrof in de hele vroege stille koude ochtend waarop ik voorvoelde dat ik moest gaan omdat ik de enige met een huissleutel was. Afschuwelijk, pijnlijk, tot in het diepst van je ziel te voelen hoe wanhopig hij geweest moet zijn om de moed te vinden zijn eigen scheppingskracht te vernietigen. Ik heb voorvoeld, gedroomd en beleefd en toch totaal onverwacht verandert je wereld en daarmee de sprankel in jezelf. Geen moment van boosheid heb ik gekend. Nu 6 jaar later voel ik de diep frustratie van het alleen-zijn, de eenzame rouw en overzie ik de impact van zijn dood.
Ik heb veel geschreven en daarmee uiting kunnen geven aan mijn gevoel. Maar de pijn blijft en soms overvalt het me.. de boosheid van het meemaken en het achtergelaten worden in de leegte begin ik te voelen. Vandaag wil ik hier uiting aan geven. Na 6 jaar echter voel ik nog minder de ruimte erover te praten. Ik ben ook mijn eigen plaat zat te blijven draaien en mensen houden nu eenmaal van positieve berichten. Daarom hier een bericht vandaag voor mijn vriend, geliefde en zielsverwant.. ik hou van je en ik wil door met leven. Ik ben boos dat het leven mij nog niet gebracht heeft wat ik hoopte en ik ben boos op het feit dat mijn mooie jaren door jouw daad in de schaduw zijn geraakt. Jij hebt met jouw dood alle aandacht naar je toegetrokken op een onomkeerbare manier.. de rust die jij wenste heeft mijn leven overhoop gehaald. Ik heb veel aan jou te danken en zelfs je dood heeft me vruchten gegeven. Vandaag echter sta ik stil bij mijn eenzaamheid, bij dat wat het met mij gedaan heeft los van jou. Daarom dit bericht op een site voor anderen die eenzelfde tragedie hebben moeten doorleven.. vandaag is het tijd voor nabestaanden en vraag ik door mezelf op deze wijze te uiten begrip voor mezelf.. en voel ik compassie voor mijn verdriet..
Anneke Zevenbergen - Woensdag 18 januari 2017 20:01
Mijn mooie lieve zoon Maurits, is op zaterdag 2 april 2016 in Bussum-zuid voor de trein gegaan. Wij missen hem enorm, en hebben zoveel vragen??
Hij was 31 maart bij de crisis GGZ in Hilversum, daar hebben ze hem weer laten gaan, na een gesprek. Ze vergaten hem ook te bellen 1 april.... en toen ging hij 2 april voor de trein. Het is zo moeilijk om verder te leven met zoveel vragen......
Shar - Maandag 27 februari 2017 17:08
Mijn zoon nooit ziek nooit depressief altijd springleven maar zelfmoord gepleegd
Bertina - Dinsdag 10 oktober 2017 21:52
Dit is precies de tekst wat op mijn man slaat. Ook nooit depressief altijd spring levend zo vol van het leven, maar ook van de een op de andere dag zelfmoord gepleegd.
peter- donderdag 24-aug-2017 - Donderdag 24 augustus 2017 12:54
Ik ben mijn partner door zelfdoding verloren,Ze liet dit op de muur achter..

Ik kan het niet meer alleen.
Je mag boos zijn.
Het is niet jou schuld.
Ik kan het gewoon niet alleen.
love jou..

Ik mis haar mijn allesie

Pascal - Dinsdag 19 september 2017 18:55
Na een lange relatie met vallen en opstaan door chizofrenie waar mijn lieve vriendin mee worstelde heb ik haar na zelf depressief te worden opgegeven.
na een lange tijd hebben we gepraat en ze heeft me haar plan voor zelfdoding uitgelegd en heb haar gesmeekt dit niet te doen want dan dood ze ook mij.
Ze had me beloofd dit niet te doen.na 2 jaar waarvan ik dacht dat zij verhuist was ben ik te weten gekomen dat ze er niet meer is en de dag er na tot uitvoer zelfdoding is gekomen en nu voel ik mij de architect van haar dood en mijn hart is gebroken.
DaTy - Donderdag 12 april 2018 22:51
Mijn papa heeft een einde aan zijn leven gemaakt. November 2017. Data die in mijn geheugen staat gegraveerd. Zijn huisbazin belde me op het werk om dit te zeggen. Zij had hem gevonden. Voel me me enorm schuldig, vragen waarom. Papa had financiële problemen maar hij kost geholpen worden. Iedere dag bel ik nog, gewoon om zijn stem op zijn antwoordapparaat te horen. Bang om zijn stem te vergeten.
Wat moet hij zich alleen gevoeld op deze wereld. Terwijl hij omringd was door zoveel liefde.
Duizenden vragen, geen antwoorden meer.
herman bokkers - Vrijdag 1 juni 2018 06:31
Ik heb mijn lieve vrouw recent verloren door zelfdoding. In maart jl ben ik zelf door het oog van de naald gekropen na een zeer zware aneurisma. De spoedoperatie duurde geen 3 uur maar uiteindelijk 6 uur. De kans van slagen was slechts 40 %.
Mijn vrouw heeft al deze spanningen moeten doorstaan. Bij het herstel heeft zij zich voorbeeldig gedragen. Terwijl ik opknapte, knapte zij af. De medicatie (lexapro) heeft haar tijdelijk nog dieper in de put geholpen.
Eind april trof ik haar op onze slaapkamer.aan, Ze had zichzelf opgehangen.

Ik heb heel veel steun van mijn schoonzussen en overige familie,



Carolien - Zondag 12 augustus 2018 09:52
Alles is zo herkenbaar en daarom vond ik het even heel fijn om dit te lezen, dankjewel daarvoor! Ik heb niet echt iemand om er mee over te praten daarom vind ik zo'n blog als dit heel fijn. Ik zit ook vaak op het punt dat ik denk dat andere mensen mij lastig vinden als ik er over praat, daarom vind ik het fijn om te lezen dat ik niet de enige daarin ben. Ik weet namelijk zeker dat praten erover helpt en dat moet ik meer doen. Dit is ook zeker een tip voor andere die dit hebben mee gemaakt: praat erover!
Carolien - Zondag 12 augustus 2018 09:58
Ik lees hier zoveel verhalen van nabestaande ( ook best wel recente) ik wil jullie allemaal veel sterkte wensen! Praat er over en vergeet niet om ook wel eens wat leuks te gaan doen en plezier te maken ookal is dat moeilijk soms
Sammie - Woensdag 17 oktober 2018 16:16
Bedankt voor al jullie mooie reacties, ik waardeer ze enorm. Het is hard werken om om te leren gaan met een verlies rondom suïcide en het zal blijven gaan met vallen en opstaan. Blijf delen met elkaar, in welke situatie jij jezelf ook bevind (nabestaande of zelf gedachten aan suïcide).

Sterkte allen!
Erna - Donderdag 10 januari 2019 14:12
Mijn man midden in het leven altijd vrolijk heeft 20 augustus 2018 zichzelf van het leven beroofd. Hij is 55 jaar geworden. Alle emoties die ik hierboven lees zit ik nog middenin Ongeloof, waarom heb ik niets gemerkt, mis hem zo verschrikkelijk, wanhoop en ga zo maar door. Zijn mensen die geen begrip kunnen opbrengen pak je leven maar weer op zeggen ze.. Ik zou werkelijk niet weten hoe. Hij is alles voor mij. Kinderen hebben wij helaas niet. Zit alleen in mijn huis en weet echt niet hoe ik nu verder moet.
Sam - Zondag 13 januari 2019 21:33
Mijn beste vriendin zegt dat ze ernstig depressief is ik wil haar heel graag geloven maar ze vraagt er heel veel aandacht mee. Ze heeft ook al 5 zelfmoord pogingen gedaan en vervolgens heeft ze dat aan de hele school verteld. Ze snijdt zichzelf ook en dat laat ze dan express zien. Ik Help haar altijd met alles maar ze luistert ook niet naar me en ze maakt continu dezelfde fouten. Ik weet hoe het is om iemand van dichtbij te zien met een ernstige depressie en wat ik heb gezien is dat ze zich er meestal voor schaamden en het heel moeilijk vonden om erover te praten en dat is bij haar totaal niet zo. Ze liegt ook heel veel over best heftige dingen zodat ze aandacht krijgt bijvoorbeeld: Dat ze is verkracht en mishandeld door haar oom maar dat verteld ze dus aan iedereen en ik zou me er juist voor schamen. Ik weet nu niet meer wat ik moet doen want het word steeds erger en ik trek het eigenlijk niet meer. Kan iemand me helpen met wat ik hiermee aan moet
Sammie - Maandag 11 februari 2019 07:55
Sam,

Wat is het dapper van jou dat je steeds naar die vriendin blijft luisteren en er steeds voor haar bent/wilt zijn. Zou mij ook kunnen voorstellen dat het heel zwaar voor je is. Iemand kan zeker ernstig depressief zijn en dit delen met mensen. Ik snap dat het voor jou overkomt als "aandacht" vragen. Hoe dan ook, het lijkt niet goed te gaan met jouw vriendin. Niemand vraagt hulp op dezelfde manier en het kan best zijn dat jouw vriendin niet weet hoe en waar ze precies hulp bij moet vragen en alles op deze manier(en) uit. Het is wel belangrijk dat jij ook goed voor jezelf blijft zorgen. Wat heb jij nodig in deze en weten andere volwassenen ook van haar problemen of ben jij de enige?

Wat wil jij in deze, wat heb jij nodig? Door goed voor jezelf te zorgen, zorg je ook voor haar.
X - Woensdag 16 oktober 2019 13:12
Wat ik heb gedaan ik weet het niet maar ik krijg steevast iedere keer negativiteit over mijn uiterlijk, niets kan ik goed doen en als men dan iets er uit floept is het zoiets als "als ik zo'n kop had als hem had ik allang zelfmoord gepleegd" of "hij is kankerlelijk" of "tering is er iemand over jouw gezicht heengereden of zo". Er is geen ongeluk met me gebeurd of zo. Het liefst was ik vandaag nog van deze planeet af. Ik ben bang als ik om euthanasie vraag dat mijn arts dat zal weigeren, maar eigenlijk wil ik het wel. Ik vind het genoeg geweest, ik heb verre reizen gemaakt genoeg dingen beleefd, ik vind het wel genoeg. Maar om een of andere manier moet ik door blijven leven, terwijl om me heen de mensen allemaal doodgaan en ik er niets aan kan doen om dat tegen te gaan. Het is alsof iets of iemand mij probeert te raken en te testen tot hoe ver ze kunnen gaan terwijl ze ruimschoots over de grens zijn heengegaan. En zoals gewoonlijk krijgt de dader weer geen straf, want er valt of
a. niemand aan te pakken
b. er is geen bewijs
c. er is onrechtmatig verkregen bewijs
d. procedurefout
e. vormfout
of allemaal.
X - Woensdag 16 oktober 2019 13:17
P.S. mijn broer heeft ook zelfmoord gepleegd. Daarom schreef ik dit verhaal.
Corine - Vrijdag 8 november 2019 18:54
Ik ben vriend verloten aan suïcide 22 oktober, ik heb de eerste weken als een chaos van emoties beleefd met vrienden en familie, de pijn is enorm morgen heb ik een viering en afscheid van hem samen zijn met vrienden op zijn geboortedag aan het eind van de avond laten we een wensballon op delen is helen. Dat is mijn moto
Sammie - Zaterdag 30 november 2019 09:00
Wat heftig en verdrietig Corine. Het is ook een chaos aan emotie en dat mag er ook zijn, dit zal ook nog wel een tijdje aanwezig zijn. Praat en deel, dat is inderdaad zo ontzettend nodig.

Sterkte met het verlies en geef jezelf tijd, veel tijd.