Niet durven voelen

 

Heel wat jaartjes ben ik weggelopen voor mijn gevoelens. Ik sloot me ervoor af of ik vluchtte in allerlei ongezond gedrag. Op een gegeven moment wist ik niet eens meer wat en hoe ik me voelde. Ik leefde als het ware in mijn hoofd. Ik benaderde alles verstandelijk en voelde overal vrij weinig bij. Als mensen me vroegen hoe ik me voelde, kon ik daar geen eerlijk antwoord op geven en dus zei ik altijd maar 'Ja, goed hoor!'

Ik heb vroeger nooit zo geleerd om over mijn gevoelens te praten. Ja, heus wel een beetje, maar dan werd ook altijd redelijk snel benadrukt dat 'er altijd ergere dingen zijn' en dat 'het allemaal wel meevalt'. Ik huilde vroeger best veel. Hierdoor werd ik al snel gezien als een 'huilebalk', iets wat ik helemaal niet wilde zijn. Door dit alles én door mijn negatieve zelfbeeld ging ik steeds minder naar mijn gevoel luisteren. Ik had het idee dat mijn gevoelens niet belangrijk waren en dat ik sterk moest zijn.

gevoelens

Ik verwoorde mijn gevoelens soms in gedichten, maar sprak er steeds minder over. Wellicht was dit ook iets dat deels bij de puberteit hoorde, maar ook na deze periode bleek ik niet in staat om mijn gevoelens te uiten. Zelfs wanneer ik me heel naar voelde en dit het liefst met iemand wilde delen, kon ik dat niet. Ik kon enkel beleefd lachen en zeggen dat het goed met me ging. Ik lachte alles wel. De gevoelens van leegte, depressiviteit en onrust hoopten zich echter op in mij en ik kon hier niet mee omgaan.

Waar ik nu werkelijk bang voor was is natuurlijk de vraag, want wat kon me gebeuren als ik deze negatieve gevoelens er gewoon een tijdje liet zijn? Ik probeerde dit echter koste wat het kost te voorkomen en vluchtte in allerlei dingen waaronder afvallen, raar eten, eetbuien, films, slapen, roken en spanning opzoeken. Ik was bang voor mijn gevoelens, voor de negativiteit, de wanhoop, de pijn en de tranen. Ik wilde me niet eenzaam en rot voelen als ik alleen thuis was.

Eenmaal in therapie kon ik slecht praten over wat er speelde omdat ik enkel kon praten over rationele feitjes en niet over mijn gevoelens. Ik was bang voor mijn gevoelens en wist mijn god niet wat ik ermee moest. Het heeft lang geduurd voordat ik de rust had om naar mijn gevoelens te luisteren. Voordat ik mijzelf en mijn gevoelens serieus durfde te nemen. Er echt over praten vond ik in het begin nog erg lastig en dus schreef ik dat wat ik voelde op en nam die teksten mee naar therapie om het daar vol schaamte voor te lezen. Dat heeft me erg geholpen.

gevoelens

Ik heb lang gedacht dat ik me aanstelde, dat mijn gevoelens maar onzin waren en dat ik niet zo moest zeuren. Er was veel onrust in mij en mijn gevoelens hebben jarenlang opgesloten achter een hoge, harde muur. Hierdoor isoleerde ik mijzelf en had ik weinig écht contact met mensen, want wie kende mij nou echt? Dit zorgde voor nog mee nare gevoelens en nog drastischere manieren om voor mijn gevoelens te vluchten.

Vandaag de dag kan ik veel beter praten over mijn gevoelens. Ik heb leren luisteren naar mijn gevoelens en weet nu dat het uiten ervan juist nodig is om verder te kunnen. Bovendien zorgt het uiten van gevoelens er juist voor dat je veel intiemer contact krijgt met mensen. Er zijn vaak meer mensen dan je denkt die jouw gevoelens herkennen. Wanneer ik me meer kwetsbaar opstel naar mensen om mij heen, stellen andere mensen zich ook meer kwetsbaar op naar mij en dat maakt een vriendschap betekenisvol.

gevoelens

Vluchten voor mijn gevoelens doe ik nauwelijks meer. Soms is het even nodig, omdat ik dan ergens druk mee ben en geen tijd of zin heb om het eerst even rustig te gaan uiten. Maar dan neem ik later die tijd wel. En vluchten doe ik nu niet meer op een ongezonde manier, maar gewoon door even afleiding te zoeken, even wat harder te werken of -net zoals veel andere vrouwen - een lekker stuk chocolade te eten KnipogenNatuurlijk voel ik me nog weleens naar en heb ik negatieve gevoelens. In de meeste gevallen kies ik er nu voor om deze gevoelens er 'gewoon te laten zijn' hoe moeilijk en pijnlijk dit soms ook is. Meestal zorgt dit er wel voor dat ik na een tijdje weer positief verder kan.

Tot slot nog 3 tips:

♥ Praat erover: Ookal weet je niet goed wat je voelt, probeer er toch over te praten. Als je dit eng vindt kan je ervoor kiezen het eerst op te schrijven. Van je afschrijven kan ook een beetje helpen. Daarna kan je er dan voor kiezen om het aan iemand te geven of voor te lezen.

♥ Accepteer: Het is erg moeilijk om negatieve gevoelens te accepteren, maar soms wel dé manier om er van af te komen. Accepteer je gevoelens en laat ze er zijn. Wat kan je gebeuren? Het is pijnlijk en verdrietig, maar het gaat ook weer voorbij.

♥ Onderzoek: Probeer te onderzoeken wat je voelt en waar die gevoelens vandaan komen. Vaak ontstaan veel gevoelens door de manier waarop je zelf denkt. Zijn die gedachten wel kloppend en kan je ze met iemand bespreken?

gevoel muziek

Hoe ga jij om met negatieve gevoelens?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Lisanne - Zondag 19 januari 2014 19:09
Zo herkenbaar! Mooie blog
A - Zondag 19 januari 2014 19:13
En toen snapte ik ineens waarom mijn vriendin altijd zegt dat ze niet weet hoe het met haar gaat.

Bedankt voor deze blog!
-Metaphor - Zondag 19 januari 2014 19:33
Dit is bij mij deels herkenbaar, hoewel ik tot het punt zit waar ik 'niets' meer voor qua sociale contacten, maar wél 'standaard' emoties [verdriet, angst, woede, blijdschap]
Ik doe m'n uiterste best mensen toe te laten, door te praten, mensen te knuffelen, me 'te laten roosten'.. Maar, en dit duurt al meer dan twee jaar, niets dringt tot me door.
Als iemand me probeert te troosten voel ik bijvoorbeeld juist des te meer leegte, omdat ik weet 'wat er mist', die warmte zegmaar. Ik voel er niets bij...
Zo frustrerend, want ik heb mensen om me heen waarvan ik weet dat ze echt om me geven en het beste met me voorhebben...
is er iemand die dit herkent, pof weet wat ik hieraan kan doen? :/
TheAlleja - Dinsdag 7 mei 2019 18:47
Dag metaphor ik herken alles wat Scalet schrijf maar ook jou kort verhaal klink aks mij. Jammer genoeg nu oas dat ik42 ben merk ik dat iets mus met mij is en heb ik dus net hulp gezocht. Alleen jammer genoeg ben ik door dat alkes ontzettend alleen. En de laatste persoon die ik had geeft de relatie van 12 jaar verbroken omdat t onmogelijk was om met mij te leven. Is zo mooi als iemand zo een verhaal kan schrijven voor mij is zo moeilijkbom alkes nog een betekenis te geven. Ik hoop dat na Sl due tijd beter met je gaat. Ik zal zo nu en dan deze site in de gaten houden
Liadan - Zondag 19 januari 2014 19:38
Ik herken veel in deze blog. Ik vind het moeilijk om emoties te tonen, omdat ik, zodra ik dat doe, het gevoel heb dat ik zwak ben. Dat ik me aanstel. Ik heb altijd het gevoel dat ik het zelf moet zien op te lossen, en eerlijk gezegd is het tegendeel ook nog nooit bewezen dus tja.
Anneke - Zondag 19 januari 2014 19:43
Wat een moedig, maar vooral prachtig verhaal!
Scarlet, ik hoop dat er heel veel mensen zijn die hier moed uit putten.
jo - Zondag 19 januari 2014 19:51
Zo dit is precies zoals ik beleef en voel! Mooie blog en heel herkenbaar.
E. - Zondag 19 januari 2014 19:52
Heel erg herkenbaar , wat mooi om te lezen dat het je nu goed afgaat.
* geeft mij weer een beetje hoop *
Valentine - Zondag 19 januari 2014 20:13
Hai Scarlet,

Dankjewel voor deze blog! Ik vind dat jij (en ook de rest van het team) vaak waardevolle verhalen schrijft waar ik veel aan heb.

Ik vind het knap hoe jullie schrijven uit en over eigen ervaring, maar toch (denk ik) toepasbaar voor veel mensen. Voor mij voelt die herkenning fijn en ook het idee dat het anders kan worden in de toekomst!
Dankjewel!

Groetjes Valentine

Precious - Zondag 19 januari 2014 20:16
Story of my life..
En je hebt het heel mooi verwoord Scarlet
Fijn om te lezen dat het nu wel lukt. Het is dus écht iets dat je kan leren en niet enkel een onderdeel van het karakter.

Fijn om te lezen
Sunshine - Zondag 19 januari 2014 20:19
Dit zou woord voor woord over mij kunnen gaan! Heel erg mooi geschreven. Ik ga dit bewaren en terugkijken. De moed blijven houden dat ik ook sterk genoeg ben om te leren voelen. Ik ben op weg!

Dankjewel! Liefs, Sunshine
Anomia - Zondag 19 januari 2014 20:20
Herkenbaar dit, mooie blog.
Sandra - Zondag 19 januari 2014 20:28
Hekenbaar en zo moeilijk.
Metamorphose - Zondag 19 januari 2014 21:06
Blog die op het goede moment komt. Mijn intense angst om te voelen wordt steeds groter en ik weet niet waar ik moet beginnen.
Die drie puntjes die er genoemd wordt daar kan ik mee beginnen. Dank je wel voor het schrijven Scarlet.
Ikeaa. - Zondag 19 januari 2014 21:41
Goede moment..
Bedankt voor het mooie verwoorden Scarlet.
Yessy - Zondag 19 januari 2014 21:41
Ik vind het nu wel fijn om af en toe wat meer te voelen. Als ik verdrietig ben zet ik een muziekje op of kruip ik lekker onder de deken op de bank met een filmpje. En mag het gevoel er gewoon even zijn. Boosheid vind ik af en toe nog wel lastig, weet niet zo goed hoe ik dat moet uitten, dus dat krop ik vaak op.
Ingrid - Zondag 19 januari 2014 22:09
Dank je wel voor je mooie blog Scarlet. Zowiezo viind ik dat je altijd heel mooi verwoorden kunt wat je over wilt brengen en/of delen. Ik heb lang niet geweten en begrepen waarom ik was hoe ik was en waarom ik deed wat ik deed.Voelen ho maar daar vluchtte ik van weg.......Mooi masker op, dikke muur om me heen, veilig maar eenzaam. Heel uitputtend en het sleept je steeds verder mee naar beneden in dat spiraal. Door therapie, medicatie en praten praten praten, schrijven, dichten heb ik het zo een beetje op een rijtje gekregen. Begrip voor mezelf krijgen en leven en voelen in het hier en nu. Het is nog hard werken want ik ben er nog niet maar ik ben al een eind op weg. Ik accepteer mezelf en de dingen steeds een beetje meer. Ik put veel hoop en kracht uit Proud maar kan ook enorm lachen als ik hier op de site rond lees en kijk. Ik ben blij dat proud er is, ik voel me inmiddels ook een beetje proud op mezelf.
Justme - Zondag 19 januari 2014 22:35
Waauw dit had zo over mij kunnen gaan .. behalve dan dat ik nog steeds niet weet wat ik voel vaak. En dan ga ik inderdaad afleiding zoeken in weinig eten, veel eten, roken, blowen, drinken. Het is zoo lastig om hier uit te komen :'(

Bedankt voor deze mooie blog! :)
Justme - Zondag 19 januari 2014 22:35
Waauw dit had zo over mij kunnen gaan .. behalve dan dat ik nog steeds niet weet wat ik voel vaak. En dan ga ik inderdaad afleiding zoeken in weinig eten, veel eten, roken, blowen, drinken. Het is zoo lastig om hier uit te komen :'(

Bedankt voor deze mooie blog! :)
josha - Zondag 19 januari 2014 22:38
herkenbaar..en de blog komt op de juiste timing.
Barbara - Maandag 20 januari 2014 08:08
Heel mooie blog en enorm herkenbaar! Vluchten voor gevoelens in negatief gedrag!
sportyspice - Maandag 20 januari 2014 09:18
Mooie blog Scarlet,
Ik vind het zo knap dat je zo eerlijk bent over de dingen die jij in het verleden hebt gevoeld/meegemaakt. Dat geeft hoop voor mij (en hopelijk) ook anderen, dat het allemaal weer beter kan worden!
Liefs!
Jens - Maandag 20 januari 2014 10:55
zo herkenbaar mooi
Heidi193 - Maandag 20 januari 2014 13:02
Dit is heel bizar. Lees dit net nadat ik compleet emotieloos een intake heb zitten doen. Totaal rationeel. Tijd om weer een beetje emotie terug te vinden, zonder is zo gruwelijk kil.
xEmily - Maandag 20 januari 2014 13:06
Heel herkenbaar, dankjewel!
Roos. - Maandag 20 januari 2014 13:59
Ik vind dit echt een hele mooie blog!

Maar er is één ding wat ik vervelend vind: ik ben christen en vind het niet fijn dat de naam van God zomaar gebruikt wordt, zoals in deze zin gebeurt: '...en wist mijn god niet wat ik ermee moest.' Zou je daar miss op kunnen letten?
Maaike! - Maandag 20 januari 2014 16:59
Ik herkende me er zo erg in na het lezen van de titel dat ik de rest van het verhaal nieteens meer verder durfde te lezen...maar even reminder in mijn hoofd voor als ik eraan toe ben dan...
Vera - Dinsdag 21 januari 2014 11:16
''Er echt over praten vond ik in het begin nog erg lastig en dus schreef ik dat wat ik voelde op en nam die teksten mee naar therapie om het daar vol schaamte voor te lezen. Dat heeft me erg geholpen.''

Eigenlijk moest ik hier best even om lachen, vooral dat stukje 'vol schaamte', want wat je hier schrijf, daar ben ik nu mee aan het oefenen! En dat is echt zó moeilijk! Het opschrijven niet, maar het uitspreken wel. Het is me nog niet gelukt.
onlymy - Vrijdag 7 februari 2014 13:21
Heeel erg herkenbaar!! Mooi verwoord!
Johanna - Maandag 20 oktober 2014 11:22
Heel herkenbaar! Vroeger nooit ervaren dat mijn gevoelens er mochten zijn en dat ik hier over mocht praten. Leerde hierdoor om ze weg te stoppen, ver weg. Dit werd er zo ingebakken, dat ik ze zelf niet eens meer herkende. Het vertellen van mijn levensverhaal kon ik eigenlijk niet. Ik somde domweg alleen alle feiten op. Daar kwam geen enkele emotie bij. Door te reflecteren op gebeurtenissen die ik me kon herinneren, kwamen heel langzaam, beetje bij beetje, emoties naar boven. Op den duur kreeg ik dus een compleet verhaal, met feiten én emoties. Hierdoor leerde ik zien en herkennen wie ik echt ben en hoe het echt met mij gaat. Op dit moment valt het echter nog niet mee om gevoelens, die ik nu sneller herken, te uiten. Ik voel veel, maar stop dit vanuit oude angst en gewoonte nog steeds weg. Ik houd alles voor mijzelf. En als ik een keer wel wat deel met iemand (wat ik meestal schriftelijk doe omdat ik het anders niet durf), dan schaam ik me daar behoorlijk over. Het voelt alsof ik erg overdrijf en me niet aan moet stellen. En als naar aanleiding daarvan een gesprek ontstaat voel ik me vreselijk ongemakkelijk. Ik durf iemand niet meer aan te kijken, krijg een licht gevoel in mijn hoofd en een misselijk gevoel in mijn buik. Ik merk dat ik nooit geleerd heb om te praten over mijn gevoelens. Ik weet niet hoe ik dat moet doen, kan vaak alleen maar huilen. En dat is weer super eng, omdat een ander dit kan zien. Er is een ontzettend grote angst om mezelf te uiten. Ik ben bang dat mijn emoties raar zijn, er niet mogen zijn en afgewezen zullen worden. Het voelt echter heel eenzaam om niemand om je heen te hebben die weet wie je echt bent en die je echt begrijpt. En daarom wil ik toch perse leren om mijn emoties te uiten. Inmiddels wel een paar positieve ervaringen opgedaan door te schrijven en daarna te praten. Het nare/angstige gevoel wanneer mensen te dicht bij mijn emoties komen, of wanneer mijn emoties te heftig worden, zal misschien wel altijd blijven, maar ik wil graag leren er op zo'n moment op een goede manier mee om te kunnen gaan.

Ik wens iedereen die zich hier op de één of andere manier in herkent toe om de eigen emoties te herkennen en accepteren en een veilige omgeving te ervaren waarin deze gedeeld kunnen worden met (belangrijke) anderen.
Jojoba - Woensdag 18 maart 2015 00:02
Ik was een keer in therapie met de wens om zonder schuld en schaamte mijn eigen gevoelens te mogen beleven. De therapeute haakte af met de woorden : iemand als jij word kunstenaar. Dat was het dan, maar wat nu?


Jojoba - Zondag 20 september 2015 19:24
Gevoelens, daar praat je niet over maar ze moeten beleefd durven worden
Caatje - Zaterdag 4 juni 2016 23:47
wauw....ik wist niet dat er zoveel mensen zijn die last hebben van hetzelfde probleem. Dan zou je toch denken dat het daardoor makkelijker zou zijn om emoties te durven uiten. Ik ben zelf inmiddels twee jaar in therapie. En het gaat steeds beter. Het is een hele strijd om je bewust te worden van emoties en leren wat je ermee kunt doen.
anoniem - Vrijdag 2 september 2016 14:16
Wat bijzonder dat je dit met ons hebt gedeeld!
Je verhaal is voor mij erg herkenbaar en hoewel ik ook erg bang ben om 'te voelen', haal ik energie uit jouw verhaal om misschien toch die strijd samen met mijn psycholoog aan te gaan. Thank you for sharing!
José - Dinsdag 21 maart 2017 19:14
Inmiddels een jaar bezig met haptotherapie. Ik heb ontdekt dat ik gevoel niet beleef maar beredeneer. Ik herken heel veel in de verhalen hier. Ik weet inmiddels dat ik gevoel en emotie moet gaan durven beleven. Ik kan alleen nog steeds er niet bij komen. Ik weet niet hoe ik het moet doen. Het gevolg: veel verdriet en spanning in mijn hele lijf maar het niet kunnen uiten. Hoe kom ik zover dat ik dat los kan gaan laten. Dat ik ook spontaan een potje kan janken?
Jose - Dinsdag 21 maart 2017 19:15
Inmiddels een jaar bezig met haptotherapie. Ik heb ontdekt dat ik gevoel niet beleef maar beredeneer. Ik herken heel veel in de verhalen hier. Ik weet inmiddels dat ik gevoel en emotie moet gaan durven beleven. Ik kan alleen nog steeds er niet bij komen. Ik weet niet hoe ik het moet doen. Het gevolg: veel verdriet en spanning in mijn hele lijf maar het niet kunnen uiten. Hoe kom ik zover dat ik dat los kan gaan laten. Dat ik ook spontaan een potje kan janken?
Dirk - Zondag 27 augustus 2017 02:52
Ik test het altijd uit. Als iemand luisterd en me niet veroordeeld vertel ik wat er is anders houd ik alles in. Het probleem is alleen dat ik heel graag ..ik weet niet ik wil heel graag tegen iemand aan kruipen om te huilen maar dat voelt absoluut niet veilig. Ik probeer steeds met mensen contact op te bouwen zodat dat wel gaat maar ik ben zo kwetsbaar. Ik weet gewoon niet hoe ik het moet aan pakken. Ik heb eigenlijk iemand nodig die de leiding neemt en mij niet onder druk zet. Maar ik kan geen nieuwe mensen leren kennen omdat het verdriet zo hoog zit dat ik eigenlijk helemaal niet met mensen kan praten. Een beetje wat jullie ook allemaal beleven al lijkt het er op dat de meeste van jullie wel nog vriendinnen kunnen hebben ook al doet de afstand vaak pijn en geeft het masker en hoop spanning.
Ik vind dat met dat opschrijven voor de psycholoog en goed idee. Ik ga opschrijven Hoe veel pijn het deed dat er geen aanraking was vorige keer toen ik moest huilen. En dat ik heel graag echt wilde huilen. En hoe erg ik daardoor in de war was daarna. En het gevecht dat ik de laatste keer heb moeten voeren in mezelf tussen de angst om haar kwijt te raken als ik niet meer wil of de pijn die het doet als ik Door ga. Misschien heb ik daarna iets meer rust.
Dennis - Zondag 31 december 2017 15:40
Zo ongelooflijk herkenbaar... Ik zit nog midden in de strijd met mijn blokkerende gedachtes. Ik ben 18 jaar, ben nu ruim een jaar in therapie, nadat ik last kreeg van depressieve klachten. Het is net een tweestrijd in mijn hoofd: aan de ene kant weet ik dat het beter is om me te uiten en de negatieve gevoelens er te laten zijn, maar toch komen er ook gedachtes die me zo ver mogelijk van mijn gevoelens weg willen sturen. De tweestrijd is in het afgelopen jaar wel meer de kant van gevoel opgegaan, maar ik ben helaas nog niet waar ik wil zijn. Soms vind ik het zelfs moeilijk om bij mijn eigen familie, moeder en vader, erover te praten. Mijn ouders zijn heel lief voor me, dus dat is het probleem niet. De gevoelens doen zich op allerlei andere manieren voor in mijn lichaam als ik ze niet uit, zoals een drukkend gevoel bij mijn hart, zwaar gevoel in mijn hoofd of misselijkheid in mijn keel. Ik begin binnenkort met groepstherapie, waar ik hopelijk andere jongeren ontmoet die dezelfde problemen hebben als ik.

Hoe dan ook, mooi artikel, heel open over wat je zelf mee hebt gemaakt!