Mijn roze wolk was donkergrijs

 

Maandenlang heb ik me voorbereid op de komst van onze kleine meid. We hebben haar kamertje op tijd ingericht, informatieavonden bijgewoond en zelfs een bevallingscursus gevolgd. Op het eind dachten we dat we er klaar voor zouden zijn en was het wachten op haar komst. Toen ze acht dagen later geboren werd, dacht ik dat het genieten zou beginnen. Jammer genoeg bleek dit toch anders dan verwacht...

In mijn vorige blog schreef ik al dat de eerste periode met mijn dochter Romy alles behalve genieten was. In deze blog deel ik graag mijn ervaring met jullie. Misschien was het onderwerp me eerder niet opgevallen omdat ik vooral gefocust was op de bevalling, maar ik had voor de bevalling weinig gelezen over de periode erna. We hadden de kraamzorg op tijd geregeld en ik dacht dat het met deze ondersteuning vast goed zou komen. Ik hoorde namelijk vaak dat de kraamtijd echt genieten was; je wordt lekker in de watten gelegd terwijl je alle ruimte kreeg om je kindje te leren kennen. In mijn beleving kon ik maar van één moment genieten en dat was wanneer onze kraamhulp kwam en de zorg van Romy weer kon overnemen...

foto

Vele baby's weten in het begin nog niet het verschil tussen dag en nacht, waardoor het best kan voorkomen dat ze 's nachts wakker zijn en overdag slapen. Ook bij Romy was dit het geval en was ze in het begin vaak 's nachts aan het huilen terwijl ze overdag lag te slapen. De kraamhulp trof ons de eerste dagen dan ook uitgeput aan in de ochtend en na een ontbijtje konden we even bijslapen, terwijl Romy dit ook deed. Ik had me best voorbereid op slapeloze nachten, maar haar ontroostbare huil liet me wanhopig achter. Ik wilde het goed doen en ik wilde zo graag weten wat ze nodig had.

We konden alle trucjes uit de trucendoos trekken, maar niets leek te helpen. Ook ging het drinken moeizaam en maakte Romy al snel een flinke dip in haar gewicht. Ze moest bijgevoed worden terwijl de voeding bij mij op gang geholpen werd door middel van kolven. Wederom had ik het gevoel gigantisch te falen. Mijn lichaam kon mijn kind niet hetgeen geven wat ze nodig had... Gelukkig ging het na een tijd weer beter en begon Romy weer aan te komen. Echter ging het nare gevoel niet weg en bleef ik onzeker over hoeveel ze binnenkreeg. Toen de kraamhulp er nog was werd ze dagelijks gewogen en daarna ging ik regelmatig naar het consultatiebureau om geruststelling te krijgen.

In het begin hield ik mezelf voor dat dit allemaal wennen was. De nare gevoelens durfde ik niet uit te spreken. Het zou vast vanzelf overgaan, dacht ik. Na enkele weken ging mijn man weer werken en stond ik er alleen voor. De kraamhulp was er al een tijd niet meer en mijn onzekerheid bleef maar groeien. Toen mensen vroegen hoe het ging lachte ik het weg; het is wennen, maar het gaat prima hoor! Totdat ik de vragen kreeg over hoe ik het vond om moeder te zijn. Hoe vond ik het om een moeder te zijn? Ik kon daar geen antwoord op geven. Ik voelde me namelijk geen moeder.

Ik durfde een lange tijd niet uit te spreken hoe ik me daadwerkelijk voelde. Ook terwijl ik dit schrijf is er een stukje schuldgevoel wat nog niet helemaal weg is. Ik hoor toch vanaf het eerste moment van mijn kind te houden? Ik dacht dat moederliefde vanaf de eerste seconde aanwezig zou zijn en dat het zo sterk zou zijn dat het alle tegenslagen kon overwinnen. Nee, dat hoeft niet zo te zijn. Vanaf het allereerste moment is het ontzettend wennen en zoeken. Je kan nog zo veel lezen en je zo voorbereiden op alles en nog wat, elk kind is anders en ze komen niet met een handleiding. Het is zoeken naar wat werkt voor jouw kind en ook voor jou als ouder. Het leven staat op z'n kop en van alle kanten worden er reddingsboeien naar je gegooid in de vorm van goedbedoelde adviezen, maar toch moet je het zelf ondervinden en weer aan wal zien te komen zonder teveel kleerscheuren.

In het begin kreeg ik een brok in mijn keel als ik begon te praten over hoe ik de eerste weken heb ervaren. Ik werd elke dag wakker met ontzettend veel tegenzin en ook het voeden van Romy zag ik als een plicht. Ik voelde hier geen band bij. Ook durfde ik geen moment voor mezelf te pakken omdat ik bang was dat Romy weer zou huilen en ik het weer weg moest leggen. Alleen met haar op pad gaan vond ik doodeng. Ik wist namelijk niet of ik mijn kind snel genoeg kon troosten als ze zou huilen. Ik voelde me gevangen in mijn eigen huis. Op advies van de verloskundige heb ik hulp gezocht zodat ik kon leren genieten van Romy. Ik heb gesprekken gehad met de praktijkondersteuner zodat ik kon leren praten over deze gevoelens. Daarmee waren ze niet meteen weg, maar zodoende merkte ik dat het oké was om me zo te voelen. Het is lastig om zo'n grote verandering mee te maken en ineens verantwoordelijk te zijn voor iemand die zo afhankelijk van je is. Dan helpt het niet mee als de kleine niet goed in der vel zit, maar samen zetten we babystapjes vooruit en leren we elkaar steeds beter kennen.

foto

Inmiddels heb ik geen gesprekken meer en is het elke dag afwachten hoe de dag zal verlopen. De ene dag gaat beter dan de ander, maar dat is oké. Ik kan nog nu niet zeggen dat het geweldig gaat, maar ik kan wel steeds vaker zeggen dat ik geniet. Er zijn dingen die ik nog erg lastig vind, maar er zijn ook steeds meer dingen waar ik plezier uit haal. Ik wacht niet meer op een roze wolk, zoals ik dat misschien in het begin deed. Dat grootse gevoel gaat voor mij niet op, maar de kleine geluksmomentjes maken nu al veel goed.

liefs

 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Odette - Zaterdag 27 mei 2017 19:05
Wat een mooie, eerlijke blog! Ik denk dat dit heel helpend kan zijn voor mensen die dit herkennen. Ik hoop dat je steeds meer mag gaan genieten van je kleine wondertje.
DragonFly1991 - Zaterdag 27 mei 2017 19:07
Zo mooi en open. Dapper!!
Ik herken het zeker, van de periode met mijn dochtertje toen ze er net was
Bella - Zaterdag 27 mei 2017 19:07
Wat ontzettend naar dat je je zo voelt pho cai, en helaas ook heel herkenbaar. Neem de tijd en gun jezelf ook tijd en ruimte om aan je dochtertje en het moederschap te wennen! Mijn dochtertje is nu 1,5 en ik kan nu pas zeggen dat ik vollop van haar geniet en me 100% haar moeder voel en onvoorwaardelijke diepe liefde. Nu pas weet ik bij ieder geluid, gebaar of blik van haar wat ze bedoeld . En schuldgevoel is zo zonde, ik weet zeker dat jou meisje niks te kort komt net als dat de mijne niks te kort kwam toendertijd. Juist als we ons laten neerhalen door schuldgevoel zullen ze daar op lange termijn wat van merken. Heel veel sterkte en wat fijn en dapper dat je dit hebt gedeeld xx
Nine - Zaterdag 27 mei 2017 19:11
Dank je voor je goudeerlijke stuk Phoi Cai. Je verhaal is woord voor woord herkenbaar, net als het gevoel dat je faalt als moeder door niet precies te weten wat je "hoort te doen". Geloof me, je bent juist een geweldige moeder door te erkennen wat er speelt en anderen om hulp te vragen. Heb vertrouwen in jezelf en gun jezelf de ruimte om te groeien als moeder (en vergeet niet dat je ook nog moet herstellen van een zwangerschap en bevalling).Mijn dochter is inmiddels ruim een jaar, en nu we elkaar hebben leren kennen kan ik er veel meer van genieten, fijn dat jij die momentjes ook begint te voelen. Ik wens jullie veel liefs en tijd en ruimte en steun toe!
Zaza - Zaterdag 27 mei 2017 19:12
Ik denk dat de meeste moeders niet goed durven toegeven dat ze niet op die roze wolk zitten... het lijkt normaal te zijn dat je dolgelukkig bent, dat je continu geniet van je kindje, dat je weet of aanvoelt wat je kindje wilt... maar zo simpel is het meestal niet. Ik denk dat een enkeling op een prachtig roze wolk zit, een uitzondering op een zwarte wolk en de meerderheid op allerlei tinten grijs daartussen...

Het zou mooi zijn moesten alle moeders wat eerlijker zijn, zonder elkaar schrik aan te jagen, maar ook zonder het voor te stellen als een sprookje. En elkaar steunen, ipv elkaar te doen twijfelen, gevoelens van onzekerheid of falen aan te praten, ...

Ik ben na mijn eerste kindje in een zware depressie beland, maar durfde dat niet toe te geven, integendeel, ik dacht dat ik de wereld moest bewijzen dat ik alles nog prima aankon, tot ik helemaal op was... nu bij de tweede (5 jaar later) heb ik mijn twijfels en angsten meer uitgesproken, maar ook deze keer kan ik niet spreken van een roze wolk. Maar het is minder heftig, omdat ik er nu met een paar mensen over durf spreken en besef dat het heel normaal is dat niet elke moeder op een roze wolk geniet...

Goed dat je in gesprek gegaan bent, ik hoop dat je je steeds beter gaat voelen in het moeder zijn, op jouw eigen manier!
Yessy - Zaterdag 27 mei 2017 20:09
Herkenbaar hoor. Hier was de roze wolk ook een grote grijze donderwolk. En ik dacht geregeld wtf, hoezo moet ik dit geweldig vinden, het is verschrikkelijk. En de schuld die bij dat gevoel komt kijken. Het duurt even maar uiteindelijk komt het allemaal goed en nu geniet ik wel echt van mijn meiden. En nog heb ik momenten dat ik denk pfoeee. Zolang je het maar blijft delen ;)
muus83 - Zaterdag 27 mei 2017 20:46
Super knap dat je dit met ons deelt! Heel veel geluk samen!
peanuts2 - Zaterdag 27 mei 2017 21:11
Bedankt voor het delen. Echt heel fijn; zo'n eerlijke blog. Mooi dat je nu meer kan genieten.
Broken wing - Zaterdag 27 mei 2017 21:59
Ik lees zoveel herkenning. Mijn dochtertje heeft een koemelkallergie waar wij pas na maanden achter kwamen hierdoor huilde nou krijste ze na elke voeding. Ook s'nachts. We wisten ons geen raad meer en zaten ook vaak bij de huisarts en consultatiebureau. Jemig wat een periode.
En ook ik voelde in het begin die roze wolk niet en vond ik het erg moeilijk iets bij mijn dochter te voelen. Inmiddels is ze van de week 2 geworden en geniet ik met volle teugen.
Hoop dat het bij jou ook snel goed komt
larisse - Zaterdag 27 mei 2017 21:59
Ik heb drie kinderen en bij alle drie geen verwachtingen gemaakt over een roze wolk na de geboorte... mijn kinderen vond ik niet de allermooiste en ik was ook niet meteen verliefd toen ze op mn buik werden gelegd na de geboorte.Maar ik wist dat het normaal is en ik gewoon niet zo ben. Dat je je zo mag voelen. En dat is fijn om te ervaren dat je jezelf mag zijn in dat gevoel. Niets is gek. Geniet er van en blijf bij je zelf! Verwacht niets en je zal zoveel ontvangen! Echt waar.Dan ben je echt een goede moeder!
mamvan3 - Zaterdag 27 mei 2017 22:13
Jeetje wat lastig Phoicai. Helemaal als je je er zo op verheugd hebt en het dan helemaal niet WOW is. Ik hoop echt dat je heel snel alle dagen van de week en alle minuten van de dag van je mooie kleine meisje mag gaan genieten.
Zelf herken ik het niet uit het begin want ik zat wel 2x op de roze en 1x op de blauwe wolk. Na 3 vreselijke zwangerschappen ging ik me altijd zo'n 24 uur voordat de bevalling begon beter voelen. Net alsof alle hormonen omsloegen en dat zorgde voor niet meer ziek zijn, me beter voelen en de bevalling aankunnen. Ook die was 3x k** maar zodra ze eruit waren was het super en voelde ik me echt blij en gelukkig, barstte ik van de energie en kon ik de hele wereld aan.
Helaas is dat gevoel nu al een veel te lange tijd totaal weg en ik herken me helemaal in je schuldgevoel. Je wil de lieve leuke moeder zijn en genieten van je kinderen maar mij lukt dat nu totaal niet. Soms doe ik wel dingen met ze maar met de nadruk op DOE.
Ik voel daar niets bij, doe het niet voor m'n plezier maar op de automatische piloot omdat het moet.
Maar ooit wordt het beter. Ooit komt het goed.
Dapper dat je er hulp voor hebt gezocht. Alleen dat maakt je al een goede moeder
Mar - Zaterdag 27 mei 2017 22:21
Heel herkenbaar!!
Eden-Rose - Zaterdag 27 mei 2017 22:37
Heel moedig dat je zo'n eerlijke blog schrijft!!
Ik herken me hier helemaal in toen mijn dochter geboren werd.
Heel veel kersverse moeders kampen met zo'n moeilijke periode.
Maar het wordt echt beter, dat zal je zien ;)
Ik heb ondertussen een tweede kindje van bijna 7 weken, en nu gaat het vanzelf en heb ik er wel plezier in.

veel liefs
Jiho - Zaterdag 27 mei 2017 22:56
dankjewel voor het delen van deze gevoelens, bedankt dat je je zo kwetsbaar op stelt, dit helpt enorm

ik kan me voorstellen dat het ook een grote teleurstelling is, als iets zo anders is dan je verwacht en waarvan iedereen zegt dat het 'zus en zo gaat/moet', en als je dat zelf dan heel anders ervaart - dan is het net alsof het niet hoort inderdaad of dat het aan jezelf ligt

maar dit is niet zo, ieder is anders en iedereen ervaart dingen anders, jouw situatie ligt niet gelijk aan die van een ander - ik vind je dat je het maar knap doet en ik vind dat je trots mag zijn op jezelf, het gaat misschien niet prima, maar het gaat en dat is goed genoeg, je bent goed genoeg hoor!
Linn - Zondag 28 mei 2017 00:04
Wat een eerlijke blog. En wat herkenbaar!
Mijn wolk was ook alleen maar regen en onweer.
Ik was ook nog eens alleenstaand en dat maakte het niet makkelijker.
Ik had persoonlijk bijna een jaar nodig en had gelukkig de hulp van mijn ouders.
Nu is mijn zoontje 4 en dat gevoel van houden van of heb ik wel de juiste keuze gemaak is weg.
Hij is mijn alles geworden! De onvoorwaardelijke liefde waar iedereen het over heeft.

En ja, ik baal er van dat ik het eerste jaar op automatische piloot stond en het zo snel voorbij was.
Ook vind ik baby's helemaal niet leuk meer en hoeft het van mij niet nog een keer!
Maar wat ik na deze 4 jaar voor het kereltje voel is met geen woorden te beschrijven.

Geef het tijd. Het gevoel komt vanzelf!
Reini - Zondag 28 mei 2017 08:25
Dapper om dit te delen Phoicai! Wat naar dat je je zog eigele hebt. Voor mij wel heel herkenbaar, ik had precies hetzelfde toen mijn oudste geboren werd.
Pas na een maand of vier knapte ik op en kon ik genieten.
Over je twijfels qua moederschap: dit komt, echt! De liefde moet groeien, je moet wennen aan je nieuwe rol, maar dat maakt je echt niet minder mama of een minder goeie mama. En een ding is zeker: het wordt steeds leuker!!! (Makkelijker zal ik niet zeggen, voor je het weet loopt Romy en sloopt ze als een losgeslagen projectiel overal de boel... šŸ˜‚)
Anoniem - Zondag 28 mei 2017 09:17
Wat een prachtige blog heb je geschreven. Ik vind het heel knap en moedig van je dat je hier zo eerlijk over bent en dit met ons deelt. Ik heb zelf nog geen kinderen, maar ik kan me heel goed voorstellen hoe het is als zoiets anders loopt dan je altijd voor ogen hebt gehouden. Ik snap ook dat het soms ook nog onwerkelijk is. Je bent moeder, jouw baby is voor een groot deel in jouw leven afhankelijk van jou en dat is niet niks. Ik denk dat het misschien wel eerder afwijkend is als je daar niet aan moet wennen. Jouw verhaal komt me heel bekend voor van mensen uit mijn omgeving. Het lijkt altijd wel alsof iedere kersverse moeder direct op een roze wolk zit, maar dat is een beetje wat zo neergezet wordt in onze samenleving waardoor veel vrouwen niet durven toe te geven dat het anders is. Maar zoveel mensen delen dit gevoel met jou Phoi cai! Je bent niet alleen.
Lisa28 - Zondag 28 mei 2017 11:01
Bijzonder om te lezen.. ik herken sommige dingen als tante zijnde.. ik ben 6x tante.. zelf geen kids. Maar kan eigenlijk nooit echt genieten van de kinderen van mij zussen, vind ze vaak storend.. vooral als ze huilen weet ik niet goed meer hoe ik ermee om moet gaan. Oppassen zie ik meer als plicht, dan dat ik het met groot plezier doe. Ik had altijd het idee dat dit gewoon aan mij lag, maar schijnbaar heb je dit zelfs ook als moeder zijnde.. dit is iets waar ik sinds 2 jaar tegenaanloop.. misschien komt het ook omdat ik zelf graag moeder wil zijn.. of eigenlijk ook weer niet weet of dat nou wel wat is, verantwoording vind ik heel groot. Ik zorg liever voor dieren.. die verantwoording kan ik veel beter hendelen. Maar bedankt voor deze blog :)
Ingrid - Zondag 28 mei 2017 11:37
Lieve Phoicai
Wat moet dat vreselijk naar zijn geweest zoals jij je voelde ik kan me zo voorstellen dat je gevangen was in je huis en vast zat in je gevoelens omdat je een beeld had bij hoe je het wilde doen en ervaren en als het dan anders loopt is daar gelijk dat rotte minderwaardige gevoelen angst van falen. Ik denk dat er veel mama's zijn die zich in jouw verhaal herkenn enik zelf ook. En wat dapper dat je er gelijk stappen in hebt gemaakt sterk en kwetsbaar tegelijk zijn het kan. Ook bedankt voor je openheid en je eerlijkheid, daar kun je weer veel steun en herkenning voor terug krijgen..... Ga maar lekker genieten van je mooie gezinnetje Romy heeft een een hele fijne, lieve en zorgzame mama. Laat jullie geluksmomentjes maar allemaal komen!!!!
Anoniem - Zondag 28 mei 2017 20:39
Herkenbaar. Bij mijn eerste was de wolk ook grijs. Ik had veel moeite om m'n eigen "leven" naar de achtergrond te brengen en mee te veren met het ritme van onze dochter. Ze had veel krampjes en huilde veel. Maar ze heeft ook een heel pittig karakter. Nog steeds is dat zo nu en dan nog lastig (ze is nu 4.5), maar ik kan nu wel van haar genieten. Bij mijn tweede, nu 11 maanden, wist ik beter wat me te wachten stond. Ik ben toen heel anders de kraamperiode in gegaan. Daardoor wel een roze wolk ondanks dat ook hij veel huilt en nog steeds niet doorslaapt. Van dat mannetje geniet ik nu juist extra. Ook omdat ik weet dat het hele kleine heel snel voorbij is en ik er bij mijn dochter niet van heb genoten omdat ik zo zoekende was.
Phoicai - Zondag 28 mei 2017 23:23
Dank jullie wel voor alle lieve en waardevolle reacties! Erg fijn om ook jullie ervaringen te lezen!

Liefs
anoniem - Maandag 29 mei 2017 08:41
Wat een mooie blog! Ik heb nul ervaring met baby's enzo maar ik vind het vooral 'fijn' om te lezen dat ook jouw leven niet perfect is. Dat geeft me wat geruststelling ofzo.
anoniem - Maandag 29 mei 2017 08:42
Ja dus niet als in 'nou gelukkig dat je je rot voelt!'. Maar dat begreep je hopelijk wel.
Cylu - Zaterdag 9 februari 2019 10:52
Wat een prachtige blog!
Dapper dat je dit met ons wilt delen.
Je bent een mooi en goed mens ā¤ļø