Mijn ouders ontkenden mijn eetstoornis

 

Een behoorlijk aantal jaren geleden, begon de drang om af te vallen en de negatieve gedachten over eten toe te nemen. Mijn zelfvertrouwen was laag, ik was bang om dik te worden en zat in een moeilijke thuissituatie. De stem in mijn hoofd over afvallen en (niet) eten werd luider én luider en uiteindelijk heb ik een eetstoornis ontwikkeld. Dit werd een eenzame periode voor mij, waarbij de weegschaal en ik beste vrienden waren en tijdens mijn herstel ik vooral met én tegen mezelf heb gevochten. Ik had graag met mijn ouders deze strijd als heel jong meisje willen voeren, maar helaas is dat anders gelopen...

Mijn ouders en ik
Sinds dat ik me kan herinneren, heb ik een behoorlijk goede band met mijn ouders. In de tijd dat ik naar de basisschool ging en de tijd daarvoor deden we veel samen en kon veel met hun lachen. We gingen samen op vakantie, samen uit eten, samen knutselen en ga zo maar door. Ook waren zij er in tijden dat ik ziek was en last had van astma. Dag en nacht stonden ze voor me klaar en daar blijf ik hun altijd dankbaar voor.
Helaas, veranderde vanaf groep 8 de band met mijn ouders...

eenzaam ouders ontkennen eetstoornis

Door mijn grote onzekerheid, mijn enorme perfectionisme en mijn thuissituatie begon ik langzaam een eetstoornis te ontwikkelen. Deze eetstoornis leverde veel problemen op en maakte de band tussen mijn ouders en mij ook anders. Ze zagen me letterlijk elke dag zieker en zieker worden, maar wilden dit niet geloven. Ze konden het niet aan dat hun dochter deze ziekte had gekregen en ontkenden het niet alleen tegenover de omgeving, maar ook naar hunzelf. Wat het precies was, wist ik niet en weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet, maar ik weet wel dat vanaf toen de band die ik met hun had is veranderd.

Uiteindelijk werd ik voor mijn eetstoornis opgenomen in een kliniek, waarbij ik gelukkig weer stapje voor stapje heb ‘leren' eten en mijn gewicht langzaam iets steeg. Tijdens deze opname kwamen mijn ouders op elk bezoekmoment langs, maar ook toen werd er niet over mijn eetstoornis gesproken. Ondanks alle hulp vanuit de kliniek, voelde ik me op dat moment ontzettend alleen. Mijn ouders ontkenden mijn ziekte, wilden het niet zien. Tegen mijn vriendinnen durfde ik niets te vertellen uit angst dat zij mijn ziekte ook gingen negeren. Daarom heb ik uiteindelijk mijn ‘eetstoornisgevecht' veel zelf moeten voeren.

Mijn omgeving
Ondanks dat mijn ouders mijn eetstoornis ontkenden en ik tegen mijn vriendinnen hier ook over zweeg, heb ik altijd veel behoefte gehad aan lieve mensen om me heen. Juist de jaren na mijn eetstoornis werd het verlangen om mijn gevoelens en emoties met iemand te delen alleen maar groter. Uiteindelijk heb ik door middel van een brief te schrijven deze stap ook voor het eerst kunnen zetten. De brief was voor een hele goede kennis van mij en toen ze hem las, begreep ze mij en ik kreeg ook helemaal geen verwijten over mijn eetstoornis. "Hoe kan dat nou!?" dacht ik. Uren hebben we erover gepraat en ik was haar hier zo dankbaar voor dat ze mee mocht naar een presentatie die ik zou houden in Brussel.

Toen ik dit thuis vertelde, was m'n moeder hier niet blij mee. Zij had ook graag mee gewild, maar deze keer koos ik voor iemand anders. Ik voelde me sterker worden en heb het in de jaren die erop volgden aan nog een paar hele lieve en vertrouwde personen verteld. Niemand die me hierdoor afwees of me hierdoor gek vond. Ze waren juist onder de indruk van mijn verhaal en vonden het ontzettend bijzonder om te zien hoe ik uit die nare periode ben gekomen. Deze gesprekken deden mij zo veel dat ik mezelf ook beter kon ontwikkelen. Ik was niet meer bang voor wie ik was en ging vaker met vriendinnen op stap en ondernam leuke activiteiten.

Mijn moeder zag dit natuurlijk allemaal gebeuren, ze zag dat ik beter in mijn vel zat en zag dat ik veel met mijn vriendinnen weg was. Ze zei er niets van, maar aan haar blik en aan haar opmerkingen kon ik merken dat zij zich hierdoor achtergesteld voelde. Dit is nooit mijn bedoeling geweest, maar als ik bij mijn ouders mijn verhaal en gevoelens niet kan delen dan heb je uiteindelijk zo de behoefte om dit wel bij iemand te doen dat je automatisch ook met diegene een band krijgt. Gelukkig heb ik me hierdoor niet laten tegenhouden en heb de afgelopen jaren heel veel mooie, bijzondere en soms ook verdrietige momenten kunnen delen met mijn omgeving.

eenzaam ouders ontkennen eetstoornis

De situatie nu
Op dit moment heb ik mezelf redelijk onder controle en ben ik trots op wat ik de afgelopen jaren allemaal heb bereikt. De band tussen mijn ouders en mij is niet slecht, maar de intentie om alles met hun te delen is er niet. Doordat mijn ouders het hele traject van mijn eetstoornis zo hebben onderdrukt, ben ik naar hun een stukje terughoudender geworden en een stukje opener naar mensen uit mijn omgeving. Dit is absoluut niet om hun pijn te doen of te kwetsen, maar het is een gevoel...

De mensen die mij hiermee hebben geholpen en nog steeds steunen bij moeilijkere momenten wil ik dan ook ontzettend bedanken. Een luisterend oor of een warme knuffel op het juiste moment kan echt onbeschrijfelijk fijn zijn. Daarom is mijn advies aan jullie ook: deel je gevoelens en gedachten met personen die jij vertrouwt. Het is zo belangrijk om niet alles alleen te doen. Iedereen verdient een begripvol en luisterend oor, jij ook!

Fotografie: Studentnewspaper

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Nienke - Maandag 2 januari 2017 13:21
Herkenbaar! Fijn dat er wat over geschreven wordt.
Mijn relatie met mijn ouders is goed maar alles wordt genegeerd. Ze doen net alsof er niks aan de hand is en als ik wat zeg moet het gelijk opgelost worden, het mag er niet zijn. Ik ben al langdurig in behandeling voor verschillende dingen en ik ben langdurig opgenomen geweest. Het is dus niet zo dat ze niet weten dat er wat is...
H. - Maandag 2 januari 2017 13:51
Wat een herkenbaar verhaal! Gezien worden in je strijd en steun krijgen lijkt soms zo normaal, maar dat is het niet. Ik vind het fijn te lezen dat er nu wel mensen zijn met wie je kan delen. Minder vanzelfsprekend dan dat je thuis kan delen en je zult er meer moeite voor hebben moeten doen, maar je hebt het wel gered!
Marijke - Maandag 2 januari 2017 14:31
Herkenbaar
A - Maandag 2 januari 2017 14:32
Mijn ouders hebben mijn psychische problemen ook altijd ontkend en zelfs belachelijk gemaakt. Ik moest me niet aanstellen en gewoon normaal doen. Er mocht vooral niet over gepraat worden.
Daardoor kreeg ik helaas ook niet tijdig hulp. Dat hielden zij ook tegen en zagen ze als een bedreiging. Waardoor ik er toen ik eenmaal zelfstandig ging wonen en het wel mogelijk werd inmiddels al veel langer mee bezig ben dan dat waarschijnlijk nodig was geweest.
Ik ga nu op een oppervlakkige manier met ze om en leid mijn eigen leven en deel inderdaad ook voornamelijk met andere mensen. Maar makkelijk is dit niet. Zeker als je ziet dat het ook anders kan bij andere mensen. Inmiddels ben ik ook wel zo ver dat ik niet meer de behoefte voel met hen te delen wat er in me omgaat.

Sterkte!!
Claudia, een moeder van.... - Maandag 2 januari 2017 17:03
Hoi....,
Ik denk niet dat het onwillend gedrag is van je ouders,
Maar een gevolg van ontwetendheid....
Ik, als moeder heb daar ook ontzettend mee geworsteld.
De onkunde en niet begrijpen van hoe de ziekte in elkaar steekt.
De emotie van je ouders staat tussen jou en de ziekte in....
Ze doen het niet expres...
Ik wist ook niet in het begin hoe ik mijn dochter moest helpen,
Een mgdb bij de Ursula??? Ja daaaaag.....zei ik, ik ben niet ziek....
Het is en blijft lastig hoe je je kind het beste kan helpen...
Want een ouder wil alleen maar het beste voor het kind ...
En het kind gelooft de ouder niet, want zeg nou zelf, een ouder gaat echt niet zeggen, dat haar of zijn kind lelijk is, dus wat een ouder ook zegt, de anorect gelooft dit toch niet....ook al is het positief...
In deze ziekte moet je leren met elkaar te praten en zonder hulp om de ziekte te gaan begrijpen, gaat een lastig project worden....
Veel sterkte, ook voor je ouders....x
Claudia, een moeder van.... - Maandag 2 januari 2017 17:28
Wat ik ook nog wil zeggen is, dat je als ouder, met hulp, moet leren je kind los te zien van de anoxeria.....en dat is een moeilijk en lang proces....
Leren met wie je praat....met je kind zelf of met anoxeria...
Prue - Maandag 2 januari 2017 18:30
Verdrietig wat je beschrijft. Natuurlijk wil je graag steun van je ouders in zo'n moeilijke periode. Als ze dan niet alles kunnen begrijpen, dan tenminste luisteren. Het is hun probleem dat zij niet met jouw eetstoornis overweg konden en het is spijtig dat jij daardoor niet hebt gekregen waar je behoefte aan had. Het zij zo.
Ik denk dat jouw ziekte het natuurlijk proces van verwijdering van ouders heeft versneld. Kinderen gaan altijd verder dan hun ouders, als het goed is. Je kunt trots zijn op wat je hebt bereikt en ik hoop dat je je ouders kunt zien als lieve, goedbedoelende maar soms onhandige, niet wetende en onzekere mensen.
Ook mijn ouders hebben mijn eetprobleem ontkend, het was een vorm van aandacht vragen en aanstellen, als ik zie waar mijn ouders vandaan komen vind ik dat niet langer een rare reactie. Ik ben hersteld op eigen kracht, door eigen inzet en daar ben ik trots op.
Xo - Maandag 2 januari 2017 20:24
Heb precies hetzelfde door moeten maken. Nogsteeds
Wishing you much love & strength
C. - Maandag 2 januari 2017 20:33
Helaas herkenbaar
cynthia - Maandag 2 januari 2017 20:40
Ook vr mij pijnlijk herkenbaar helaas..doen of er geen vuiltje aan de lucht is..heb ook niemand om erover te praten die me echt begrijpt..
Anne - Maandag 2 januari 2017 20:43
Herkenbaar.. Zo zo zo pijnlijk, vooral omdat meiden waar ik goed mee om ging wel moeders hadden die hen steunden en serieus namen.
Tot op de dag van vandaag is mijn eetstoornis nooit door mijn ouders erkend, en dit zal altijd tussen ons in blijven staan..
Chris - Dinsdag 3 januari 2017 10:01
Knap!
Yashhxmoon - Dinsdag 3 januari 2017 11:40
MooiišŸ˜Š
M. - Dinsdag 3 januari 2017 19:38
Ook ik herken het. Mijn moeder wilde er niets over weten omdat 'ze er toch niets aan kon doen' en ze anders 's nachts niet kon slapen. De pijnlijke opmerkingen en het vele onbegrip doen nog steeds pijn.

Mijn vader weet tot op de dag van vandaag niet dat ik opgenomen ben geweest.
Life - Vrijdag 6 januari 2017 22:13
Ik herken het wel.
Bij mij was het thuis wel een beetje anders.
@Claudia moeder van....
Bij mij had mij vader niet het beste met me voor. Hij wilde toch geen kinderen...
Life - Vrijdag 6 januari 2017 22:13
Ik herken het wel.
Bij mij was het thuis wel een beetje anders.
@Claudia moeder van....
Bij mij had mij vader niet het beste met me voor. Hij wilde toch geen kinderen...
Arlen - Zondag 7 juli 2019 21:37
Wow wat herkenbaar! Fijn en dankbaar voor de andere mensen waar je wel bij gezien wordt (is mijn ervaring)