Liefde onmisbaar bij genezing eetstoornis

 

Een bekende uitspraak is 'Je kan een ander pas liefhebben, wanneer je jezelf lief kan hebben'. Maar heb je niet eerst de liefde van de ander nodig om jezelf lief te kunnen hebben? Misschien moet je eerst heel veel liefde ontvangen en leren geven voordat je jezelf lief kan hebben? Als je dit doortrekt naar het gevecht tegen een eetstoornis als anorexia of boulimia, dan zou je kunnen zeggen dat liefde een belangrijke factor is om te kunnen genezen van een eetstoornis. Maar nemen de reguliere behandelingen dit ook mee in hun aanpak? Ikzelf denk dat liefde een onmisbare bijdrage levert in het herstel van je eetstoornis.

Toen ik onschuldig begon met afvallen was ik erg eenzaam. Ik had weinig vriendinnen en had het thuis niet naar mijn zin. Mijn vader was voor zijn werk veel van huis en mijn moeder had een praktische, rationele en nuchtere instelling. Ik ervoer weinig warmte en gezelligheid, iets waar ik door de jaren heen steeds meer naar verlangde. Ik zocht een doel in mijn leven, iets dat van mijzelf was, een manier om mezelf af te leiden van lege en negatieve emoties en een manier om de buitenwereld te vertellen dat ik ongelukkig was en kwam zo terecht bij het afvallen. Ik was mezelf van dit voorgaande echter nog niet zo bewust als ik nu ben.

scarlet

Ik wilde dat iemand werkelijk interesse in mij toonde. Dat iemand me warmte en liefde gaf. Ik kon jaloers zijn op meisjes waarvan de ouders bijvoorbeeld in scheiding lagen en hierdoor veel zorg en aandacht kregen van docenten. Waarom zag niemand mij? Waarschijnlijk omdat ik - zonder anders te kunnen - altijd de schijn ophield en deed alsof alles goed met me ging...

Toen ik voor het eerst in therapie ging vond ik dat vreselijk. Ik had gehoopt er iets te vinden waar ik naar verlangde: iemand die oprecht geinteresseerd was in mij. Iemand die mij graag wilde helpen en er altijd voor me zou zijn wanneer ik het nodig had. Wat ik vond was een klinische omgeving waar ik precies een uur kreeg om te praten - iets wat ik helemaal niet kon - en waar er op een stijve manier geknikt en ja gezegd werd en waar eenvoudige, wat zakelijke vragen werden gesteld. Ik voelde me ongemakkelijk en eenzaam.

Was er dan niemand die mij wilde helpen, ervoor mij wilde zijn omdat ik dat waard was? Iemand die niet enkel vanuit zijn professie, interesse in mij had en me liefde en aandacht wilde geven? Er waren een paar van dit soort mensen door de jaren heen. Maar hoeveel warmte en liefde ze me ook gaven, ik leek een bodemloze put. Je gooide er wat liefde in,... maar het kwam niet in de put terecht en de put bleef verlangen naar meer liefde.

Mijn verlangen naar liefde, naar geborgenheid, naar aangeraakt worden en vastgehouden worden was vreselijk groot. Ik had er alles voor over om dat te krijgen. Mijn favoriete nummer was tijden lang 'Just hold me' van Maria Mena. Ik wilde zo graag vastgehouden en getroost worden. Toen ik eindelijk de stap naar de hulpverlening had durven zetten, had ik gehoopt die steun te krijgen waar ik zo naar verlangde. Natuurlijk bereikte ik uiteindelijk met de hulp waar ik me wel op mijn plek voelde - groepstherapie (niet in een klinisch gebouw) waar je op 1 niveau stond met de hulpverleners en ik me op mij gemak voelde bij mijn groepsgenoten - heel veel. Ik voelde me er thuis, ik voelde me er gewenst waardoor ik me open durfde te stellen, kwetsbaar op durfde te stellen en kon huilen. Ik leerde mezelf kennen, werd met mezelf geconfronteerd, kreeg bergen aan goede feedback van groepsgenoten en durfde met steun stapjes vooruit te zetten. Maar dat verlangen naar liefde bleef...

Het niet krijgen van die liefde en warmte zorgde er ook voor dat ik niet aan durfde te komen in gewicht. Ik had namelijk het gevoel dat wanneer ik weer een normaal gewicht zou hebben, ik mijn kans op zorg, aandacht, warmte en liefde helemaal zou verspelen. Dan was ik immers een normaal mens waar niets aan te zien zou zijn. Ik vergeleek het altijd met een hondje: Als er twee hondjes op straat naar je toe komen lopen: de ene ziet er normaal uit en de ander is erg mager en oogt wat zwak... welk hondje pak je dan op....?

Door zelf initiatief te nemen kwam ik uiteindelijk iemand tegen die mij liefde, warmte en aandacht gaf. Iemand die me vasthield... doodeng vond ik het en heel ongemakkelijk in het begin. De eerste keer dat ik samen met mijn partner in bed lag en ik tegen haar aan lag, moest ik huilen. Ik had immers jaren naar deze geborgenheid verlangd. Dit moment was zo heftig voor me. Er werd van me gehouden, met of zonder make-up. Ik was altijd knap in haar ogen. Zij hield me vast als ik huilde en stelde me gerust als ik in paniek was. Zij maakte duidelijk dat ik de moeite waard was, dat ik geliefd kon worden.

Heel langzaam vulde mijn lege put zich met liefde en warmte. Heel langzaam verdween dat sterke, wanhopige verlangen naar liefde in mij. En heel langzaam durfde ik meer te gaan eten en aan te komen in gewicht. Ik mocht er zijn en er zou van mij gehouden worden, met ondergewicht, maar zeker ook met gezond gewicht.

Zoals je kunt lezen heeft het verlangen naar liefde een belangrijke rode draad gespeeld in mijn weg naar herstel. Ik gok dat dit bij veel van jullie een grote rol speelt, maar wellicht zit ik er wel helemaal naast. Ik denk ook dat er binnen een behandeling een zekere warmte, liefde, aanwezig moet zijn om tot een goede behandelrelatie te komen. Dit natuurlijk wel tot zekere grenzen, zo denk ik niet dat er echt fysiek contact moet zijn tussen behandelaar en client.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Francisca1994 - Maandag 8 april 2013 13:17
Toen ik in de motivatiefase van mijn behandeling zat kwam ik mijn huidige vriend tegen. Nu ik zo'n 7 maanden verder ben heeft hij me al heel vaak geholpen en gesteund. Hij merkt het meteen als me iets dwars zit.

Ik zou niet weten wat ik zou moeten zonder de steun van mijn vriend. Hij is mijn alles. Hij geeft me het vertrouwen dat het nog wel goed kan komen.

Zijn liefde heeft mij tot nu toe super veel geholpen en zal dat hopelijk nog veel meer doen in de toekomst. :)
Roos - Maandag 8 april 2013 13:31
Wauw, wat is dit mooi en herkenbaar geschreven..

Iedereen verdient liefde.
noa - Maandag 8 april 2013 13:51
leuk zo'n poll !
Multifruit - Maandag 8 april 2013 13:54
Dankzij de liefde die ik nu krijg, ook van mn ouders omdat zij niet door hadden dat ik 'tekort' heb gehad, begin ik eindelijk een beetje vertrouwen te krijgen in de wereld om me heen en zie ik ook steeds vaker in dat ik niet alles alleen hoef te doen.

Ik begin morgen met mijn behandeling tegen anorexia en zonder hun zou ik het gevecht niet aan durven gaan. Ze leren me veel, onder anderen liefde accepteren en hoe je het moet geven; ook aan mezelf
Untouchable - Maandag 8 april 2013 13:56
pijnlijk herkenbaar dit.

bij ons thuis wordt er niet gepraat, alleen maar gesnauwd en liefde/warmte voel ik hier dus ook niet echt. en ik snak er echt naar, en zoek het dus stiekem achter mijn therapeut. ik kan helemaal zenuwachtig worden als ik aan haar denk of naar haar toe moet, maar voor haar ben ik gewoon een cliënt. en dat doet pijn, want ik wil liefde, heel veel liefde, alle liefde die ik al jaren heb gemist.

dus houdt ik me maar vast aan mijn eetstoornis, heb ik toch nog iets van liefde (wat eigenlijk haat is).
Jacqueline - Maandag 8 april 2013 14:06
Met een zwaar ondergewicht doet zelfs liefde je niets meer. En dan is er vooral liefde nodig in de zin van veiligheid en vertrouwen.
Echte liefde kun je pas ervaren als je weer open durft te staan voor de wereld. Als je jezelf gaat accepteren, dan durf je ook liefde te geven en te ontvangen.
M - Maandag 8 april 2013 14:09
inderdaad pijnlijk herkenbaar. En stiekem doet het best wel een beetje pijn. Eigenlijk...
Ronja - Maandag 8 april 2013 14:50
Dat van die bodemloze put herken ik heel erg.
En dat je geen liefde meer zou verdienen als je geen problemen hebt.

Met wat jij zegt Jacqueline ben ik het ook helemaal eens.
Dat vertrouwen heb ik nu zo nodig!

Ik vind relaties met therapeuten zo lastig en verwarrend. En uiteindelijk gaat het toch alleen maar pijn doen als het stopt.
Jantje - Maandag 8 april 2013 14:52
Ik vind het onzin
anoniem - Maandag 8 april 2013 15:22
Nou, nee. Mijn ouders hebben altijd van me gehouden, ondanks ruzies.
Ook met mijn vrienden is het altijd goed. En tóch heb ik een eetstoornis.
Maar ik had wel een hekel aan mezelf, waardoor ik het dus vooral eens met: 'je kan pas van een ander houden als je van jezelf houdt'.
Want hoe kun je geloven dat iemand van je houd, als je niet eens van jezelf kunt houden?
Dat is toch véél logischer dan andersom. Je kunt echt wel genezen zonder liefde hoor..
m - Maandag 8 april 2013 15:25
Vooral iemand die oprecht mee wil kijken in je leven en je het vertrouwen geeft dat je (weer) zelf kunt creëren wat je wilt of nodig hebt, dus ook liefde in je leven, door zelf daarin in eerste instantie een enorm voorbeeld daarin voor jou te zijn.
Iemand moet je laten zien dat het leven leuk kan zijn, dat is al liefde vind ik, zodat je er zelf hopelijk ook weer in gaat geloven of je verschillende opties aandraagt waar je hopelijk echt wat mee kunt.
Een therapeut kan door oprechte aandacht en concentreren op jouw leven, je liefde geven. Dat had ik nodig en heb ik veelal gemist.
C - Maandag 8 april 2013 16:02
Herkenbaar. Mijn vader is ook veel weg van huis en allebei mijn ouders hebben een soort onvermogen om mij de liefde en warmte te geven die ik nodig heb. Sinds ze in een oudergroep zitten proberen ze, vooral mijn moeder wel meer toenadering te zoeken. Ook fysiek, maar hoe graag ik dit ook wil ik kan het niet ontvangen. Net alsof het te laat is en ik het niet kan aannemen. Het voelt niet oprecht. Ik hoop dat ik dit bij een toekomstige partner wel kan ontvangen.
Liadan - Maandag 8 april 2013 16:03
Ik denk dat het een beetje afhankelijk is van de achterliggende oorzaak van de eetstoornis wat je nodig hebt.
Anoniem - Maandag 8 april 2013 16:36
Is liefde niet gewoon áltijd onmisbaar?
BoyAnon - Maandag 8 april 2013 18:18
Ik hoop het niet, dat ik externe liefde nodig heb om te genezen. Dan ben ik mooi de l*l namelijk.
Anoniem - Maandag 8 april 2013 18:34
Heel erg herkenbaar.. vandaar dat het mij nog nooit is gelukt om van die anorexia af te komen. En als ik dit moet geloven zal dat ook nooit gaan lukken.
xEmily - Maandag 8 april 2013 18:35
Mooi geschreven
Ik denk wel dat het belangrijk is in een behandeling zolang het contact wel professioneel blijft.
S. - Maandag 8 april 2013 19:06
Voor mij was liefde en aandacht noodzakelijk in het motivatieproces, vrienden en familie waren daarin het belangrijkst. toen ik eenmaal doorhad dat ik er mocht zijn en dat ze me niet in de steek zouden laten kon ik het voor mezelf doen en durfde ik beter te worden. Liefde is ook nu ik van mijn eetstoornis af ben nog heel erg fijn, dat hoeft geen partner te zijn, vrienden en familie zijn genoeg, maar ik heb het niet nodig. het afhankelijk zijn van warmte en aandacht zoals ik dat was is weg en dat geeft me zoveel rust. ik ben in de eerste plaats gelukkig met mezelf, iedereen die aanhaakt is mooi meegenomen maar dat vormt niet de basis.
Elise - Maandag 8 april 2013 19:07
Volgens mij is er al veel 'liefde' / aandacht, maar zijn we vaak geneigd om ons daarvoor af te sluiten (ik in ieder geval wel). Veel meiden hebben al in hun hoofd zitten dat er toch niemand van ze houdt / kan houden... Liefde leren toelaten is essentieel!!
L - Maandag 8 april 2013 19:19
Wat een mooie vergelijking met dat hondje!

Ik ben de laatste maanden goed op weg om bij te komen,
sinds kort leerde ik een super mooie jongen kennen en hij is voor mij echt een motivatie geworden om bij te komen. Omdat ik weet da hij me nog mooier zal vinden met wat meer rondingen en een blos op mijn gezicht :)
SB. - Maandag 8 april 2013 19:28
bij mij is het wel zo, het liep allemaal helemaal nietzo goed en de behandelingen hadden vrij weinig zin en ik zag het niet meer zitten aangezien ik met bijna al mijn vrienden nog weinig contact had en mijn ouders me niet meer vertrouwden en ik dus eigeblijk niemand meer had al 3 jaar niet. maar toen ik 4 maanden geleden een heel lief vriendje kreeg werd het er allemaal een klein beetje beter op, nadat ik anderhalve maand had getwijfeld over of hij het wel meende en echt van me hield hahaha, ''wantja welke vage persoon houd er nou echt van mij, en meent alles wat hij doet en zegt'' gelukkig geloof ik hem nu wel, nouja half. :)
mona - Maandag 8 april 2013 19:30
'Dit natuurlijk wel tot zekere grenzen, zo denk ik niet dat er echt fysiek contact moet zijn tussen behandelaar en client.' Ik denk dat dat er wel moet kunnen zijn. Juist doordat mijn behandelaar mij trooste - lees een knuffel/of een arm gaf - kreeg ik het gevoel dat mijn verdriet er mocht zijn en dat ik ondanks alles 'geliefd en geaccepteerd' was. Ik heb voor mezelf wel altijd duidelijk in mijn hoofd gehad dat het 'just my therapist' was, waardoor ik me niet daardoor aan haar vast ging klampen, maar juist mezelf meer ging openen naar de wereld en daar mijn verdriet ook durfde neer te leggen en uberhaupt 'ik' om op deze manier liefde te ontvangen. De eerste knuffels van alleen al vrienden waren doodeng, maar nu zo normaal, veilig en vertrouwd :).

Ik vraag me de laatste tijd ook steeds vaker af waarom er geen fysiek contact zou mogen zijn? Waarom moet bijvoorbeeld een leraar als een leerling verdriet heeft zo recht tegenover die persoon zitten en mag die alleen maar praten. Soms is het toch oké om gewoon even een helpende arm om iemand heen te slaan? Het voelt zo eenzaam als je verdriet hebt en je wordt niet aangeraakt. En al helemaal als je tegenover iemand zit die ziet dat je verdriet hebt,.. dat voelt voor mij toch een beetje als een afwijzing eigenlijk.
Anoniempje - Maandag 8 april 2013 19:45
Liefde is altijd onmisbaar!
l - Maandag 8 april 2013 23:13
Ik kan me nog herinneren dat ik het in het begin zo fijn vond om naar mijn arts te gaan, omdat hij oprecht wilde weten hoe het met me ging, waardoor ik me belangrijk en geliefd voelde. Liefde is zeker nodig in de behandeling van een eetstoornis.
doritos12 - Dinsdag 9 april 2013 00:49
Liefde, houden van en een zeker persoon in mijn leven zijn zeker wel een motivatie geweest. weer terug willen naar toen, geer geborgen zijn en met hem samen zijn. hij is in het begin de reden geweest dat ik weer wou leven, weer wou eten en mn best deed.
al was het wel zo dat ik het op dat moment meer voor hem deed dan voor mezelf.. ik at omdat ik hem niet ongerust wou maken, ik deed het voor een groot deel voor hem. alleen eten vond ik dan ook heel moeilijk want ineens was er niemand die trots op me was, het goed vond en me motiveerde of in elk geval zag hoe moeilijk ik het had maar toch doorging.
hij heeft mij ontzettend gekwetst, mn relatie is nu uit en die avond dacht ik dat mn hele wereld in elkaar stortte. ik zou hem verliezen, weggaan, nooit meer eten en langzaam dood gaan.
Eigenlijk ben ik er alleen maar sterker van geworden, nu zie ik in dat ik het voor mezelf doe, dat ik dit wel kan. ondanks of hij nou meekijkt of niet.. dat moet hij weten. ik doe dit voor mezelf namelijk.

dus ja liefde is wel belangrijk en kan ook zeker dat zetje geven, maar wees je wel bewust dat je het voor jezelf doet en niet voor een ander..
ik ben tot die waarheid gekomen en doorgegaan.. doordat ik het nu voor mezelf doe(mezelf een goed leven gun) voelt het ook een stuk beter dan toen ik het voor hem deed.. voor een ander doen is toch een masker voor hebben.. je kunt beter jezelf zijn en het voor jezelf doen.. dan kan je ook eerlijk zijn! :)
voor een ander ga je je toch al snel bewijzen/te ver/op je tenen lopen.. doe t voor jezelf! :)
S. - Dinsdag 9 april 2013 09:57
Wat mooi geschreven zeg.
Zo te zien is het voor een hoop mensen herkenbaar.

Ik merk het bij mezelf ook wel. Ik heb ook een vrij afstandelijke band met mijn ouders, daarom stort ik me telkens weer in nieuwe relaties om nieuwe liefde te voelen. Ik denk ook dat mijn eetbuien er in verband mee staan.
Ik heb een tijdje een therapeute gehad die echt heel betrokken over kwam, op de goede manier, en dat heeft me heel erg geholpen, helaas werd het niet langer vergoed en zit ik nu ergens anders, maar ik ben het wel eens met je punt. Ik denk dat in therapie een goede professionele maar wel oprechte betrokkenheid erg goed zou zijn. Ik weet niet of dit specifiek iets voor eetproblemen is, maar het komt waarschijnlijk wel veel voor.
Scorpiors - Dinsdag 9 april 2013 21:32
Ja vind ik ook. Ik krijg bijna elke keer als ik dat nummer hoor tranen in me ogen.
Vind ik echt een mooi nummer, en het komt echt bij je aan.
Maar vind het nog al moeilijk om een relatie te beginnen als ik niet eens van me zelf hou?
Z. - Woensdag 10 april 2013 09:47
Een prachtig verhaal, alsof het door mij geschreven is. Ook ik had individuele therapie en als ik enorm verdrietig was, was er geen troost. Het was op zo'n moment stil, met alleen mijn snikken. Ik voelde mij enorm geobserveerd, met als gevolg dat ik er later tegen knokte om niet meer te hoeven huilen.

Sinds afgelopen maandag heb ik een andere therapeute. Die is nog zakelijker. Ik had EMDR en dan zit je tijdens de sessie aan tafel te huilen en het enige wat zij zegt is, blijf daarbij. Op zo'n moment word ik ziedend. Geen enkel liefdevolle opmerking, gebaar.

Ik weet dat een therapeut een cliënt niet mag aanraken, maar volgens mij kan het ook anders.
m. - Woensdag 10 april 2013 19:59
toen ik behandeling was voor mijn eetstoornis,
kreeg ik een relatie met mijn vriend nu nog steeds mijn vriend.
hij was echt wel een reden waardoor ik harder ben gaan vechten!

Elina94 - Donderdag 11 april 2013 10:33
Zo belangrijk, ik ben een tijd lang begeleid door iemand die een soort ouder voor me werd. Niet dat ik echt het gevoel had dat zij mijn moeder voor me was, maar met mijn problemen kon ik altijd bij haar terecht en ze kon me altijd helpen. Ook was en is ze oprecht geinteresseerd in wat ik leuk vind en wat me bezighoudt, en heeft ze me doen inzien dat ik iets best mag leuk vinden, dat ik best mijn eigen dingen mag doen.

Het is zo onmisbaar geweest in mijn herstel.
AnoniemMeisje - Vrijdag 3 mei 2013 23:31
Ik voel me heel ongelukig en heb echt dringend hulp nodig :(
Ik kan aan niemand mijn verhaal kwijt en juist omdat ik hier Anoniem ben zou ik zo graag hulp willen van, jullie ?

Ik ben 14 jaar en heb een vriendje van 16 we kennen elkaar al heel lang en ik hou heel veel van hem. Maar ik voel me heel dik, ik weeg ***..
Ik vind dat ik dikke heupen heb, dikke benen en ik vind mijn buik niet mooi.
Ik heb het tegen hem verteld, omdat ik weet dat ik er met hem normaal over kan praten zonder dat hij mijn ouders wil inlichten over mijn psychische iedee wat ik dus te horen kreeg van iemand anders anoniems...
Mijn vriendje zei dat ik het meest perfecte meisje ben. Waarom ik antwoorde dat niemand perfect is....
Ik wil graag afvallen of er sowieso iets aan doen om mijn lijf mooi slank te maken..
Pro-anna site's maken me bang, ik wil GEEN annorexia.
maar ik zou heel graag willen afvallen.
Ik zou graag tips willen hier voor, ik voel me dood ongelukkig met hoe ik er uit zie.

xxx AnoniemMeisje
megan - Dinsdag 14 mei 2013 20:54
ja het is belangrijk, maar als je liefde van iemand kwijtraakt zul je nog verder in de put zitten dan eerst en heb je nog meer liefde nodig.. liefde helpt zeker als er maar geen tegenslagen komen in de liefde.. ik spreek uit ervaring!!
maar alle mensen die echt altijd van je houden kunnen zeker helpen!
zuppay - Woensdag 15 mei 2013 10:22
Wat kan jij goed verwoorden waar ik nu precies mee zit! Ik vraag me alleen af, of heb je uiteindelijk diegene gevonden en heb je meerdere mensen waarbij je die liefde/geborgenheid vind?
Diedjuh - Zaterdag 18 januari 2014 22:47
Pffff pijnlijk herkenbaar, en confronterend! Mijn familie is top, maar verder voel me ik me erg eenzaam....moeilijk moeilijk.
Roos_ - Donderdag 6 februari 2014 17:32
wauww scarlet vind dit nog steeds echt één van de mooiste en hoopvolste blogs van je.. heb die liefde zelf nog niet tegen mogen komen, maar herken bijna alles wat je beschrijft over de periode voor je haar tegenkwam. hoop dat het met mij ooit zo mag aflopen zoals bij jou :)
hikily - Donderdag 25 september 2014 21:43
heel herkenbaar toen ik uiteindelijk mijn man heb leren kennen, iemand die ik kan vertrouwen, verdween ook mijn boulimia.
in de therapieën die ik gehad heb was er vaak te veel afstand. nu heb ik af en toe gesprekken met iemand die ook heel liefdevol is en die me verder helpt met de dingen waar ik nog tegen aan loop.
ook het gemis van warmte en geborgenheid herken ik goed. mijn ouders konden dat niet goed geven hoewel ze dat misschien wel hadden gewild.
nu probeer ik dat in ieder geval wel aan mijn eigen kinderen te geven