Intens verlangen naar geborgenheid

 

Je bent geen kind meer, maar zou nog wel heel klein willen zijn. Klein en onschuldig, hulpeloos en kwetsbaar. Je bent geen kind meer, maar zou nog wel opgetild willen worden. Vastgehouden en beschermd in de warmte van twee krachtige, liefdevolle armen. Je bent geen kind meer, maar verlangt iedere dag naar de geborgenheid die je als kind zou hebben moeten ervaren. De geborgenheid die je als kind misschien wel deels of helemaal gemist hebt. Je hebt een intens verlangen naar geborgenheid omdat dit mist in je. Er mist iets in je lijf, je hart of je ziel, waar dan ook, je mist het en je weet niet of iemand dat intense verlangen ooit kan stillen.

Wie ziet jouw verlangen en wie beantwoordt het en als het wordt beantwoord, wanneer is het dan voldoende? Zal jouw intense verlangen naar geborgenheid ooit stoppen of ben jij als een bodemloze put die nooit gevuld kan worden? Zal je keer op keer om aandacht moeten roepen, om zorg moeten vragen, om dat verlangen deels gestild te krijgen? Wanneer houdt het op, wanneer kan iemand of misschien wel gewoon jijzelf dit intense verlangen naar geborgenheid stillen? 

vrouw wanhoop geborgenheid

De therapeut met wie je praatte was een krachtige, mooie vrouw. Ze oogde volwassen en zelfstandig. Wat had je graag gewild dat zij jouw moeder was. Wat had je graag bij haar gewoond en iedere dag op de bank tegen haar aan gezeten. Een arm om je heen en een paar rustige, wijze woorden die je de weg in jouw leven wijzen. Ze gaf je zo'n goed gevoel. Je kreeg bijna het idee dat je een beetje verliefd op haar was. Je kon dagen uitkijken naar een volgende afspraak, een volgende keer waarbij je haar weer zag. Je voelde je klein en veilig bij haar. Je stelde het liefst zo afhankelijk mogelijk op.

Zij mocht jou redden, zij en niemand anders zou jouw intense verlangen naar geborgenheid kunnen stillen. De liefde, de zorg, veiligheid en aandacht waarnaar je al jaren verlangde. Eigenlijk deed ze nu nog niet zoveel...maar toch. Je had enkel eens in de week een gesprekje van 45 minuten met haar, maar dat voelde al zo fijn. het zorgde voor een intens verlangen naar meer. Meer aandacht van haar, meer zorg van haar, meer bescherming van haar. Hoe zou je dat kunnen krijgen? Misschien moest het daarvoor eerst wel nóg slechter met je gaan...

Ergens wilde je graag dat het slechter met je ging, want als je problemen zich zouden verergeren zou ze zich waarschijnlijk meer zorgen om je maken. Ze zou je vaker willen zien en meer serieuze aandacht aan je besteden. Ze zou je redden. Toch? Als het beter met je zou gaan, zou de frequentie van de gesprekken misschien wel omlaag gaan en dat wilde je ten allen tijde voorkomen. Je kon helemaal niet zonder haar. Er ging geen dag voorbij waarop je niet aan haar dacht. Heel langzaam, zonder dat je je er echt bewust van was had je je volledig aan haar gehecht. Iets wat je eigenlijk helemaal niet kende van jezelf. Het voelde alsof zij die moeder was waar je altijd naar verlangd had. Geen haar op jouw hoofd die ooit weer afscheid zou nemen van die moeder... Daar had je alles voor over....

vrouw wanhoop geborgenheid

Positieve overdracht. Er was sprake van positieve overdracht. Bij positieve overdracht krijg je (deels) dat waar je al jaren naar verlangt omdat je het hoogstwaarschijnlijk vroeger gemist hebt. Hierdoor associeer je de persoon van wie je dit krijgt met de persoon van wie je dit had moeten krijgen: je moeder of vader. In jouw ogen is deze persoon hierdoor voor jou dé ideale moeder of dé ideale vader. Je idealiseert de betreffende persoon, in dit geval een therapeut, volledig zonder dat je haar eigenlijk écht kent. Je weet immers weinig van haar leven en kent haar niet werkelijk als privé persoon.

Het idealiseren van de persoon kan ook zorgen voor gevoelens die nauw raken met gevoelens van verliefdheid, wat voor verwarring kan zorgen: Ben ik verliefd op haar, hoe kan dat nou? Het kan heel intens zijn en een soort van obsessie worden. Het is daarom wel heel belangrijk, ook al levert dat veel gevoelens van schaamte op, dat je praat over deze gevoelens. Hierdoor kom je ook bij die onvervulde verlangens en jouw gemis waardoor je dit deels kan leren verwerken.

Het is veelal niet helpend als een therapeut meegaat in jouw verlangens. Het is ergens namelijk nooit voldoende wat je zal ontvangen, waardoor het altijd op een pijnlijk teleurstelling zal uitlopen als de therapeut erin meegaat. Deze kan immers nooit echt jouw moeder zijn en zal daarom ook niet kunnen bieden wat jij hebt gemist en waar jij naar verlangt. Het verlangen zal echter vele malen heftiger worden als het wel deels wordt vervuld en de afhankelijkheid richting de therapeut kan hierdoor ongezonde vormen aannemen. Het is heel belangrijk hierover in gesprek te blijven. Dat is lastig, want als de therapeut het zelf niet door heeft, kan het aanvoelen als je eigen glazen ingooien, maar wel nodig wil je vooruit komen en niet achteruit gaan. 

Naast positieve overdracht is er ook nog zoiets als negatieve overdracht. Hiervan is sprake wanneer je bijvoorbeeld een therapeut door positieve overdracht heel hoog hebt staan en hierin plotseling teleurgesteld raakt. De positieve overdracht wordt verbroken en de therapeut verandert plotseling in de bekende 'teleurstellende moeder'. Je projecteert teleurstellingen uit het verleden nu op de therapeut, waardoor er emoties ontstaan die qua proportie niet passend zijn bij de situatie: denk aan gevoelens van afwijzing, vernedering, angst, eenzaamheid en woede. Het contact met de therapeut kan hierdoor stroef gaan verlopen of zelf kapot gaan. Het is daarom van belang dat de therapeut en, indien mogelijk jijzelf ook, hier alert op is en over in gesprek gaat.

Tenslotte bestaat er nog zoiets als tegenoverdracht. Hiervan is sprake als de therapeut dingen uit zijn of haar verleden projecteert op jou als cliënt. De therapeut draagt dan eigen oude (kind)gevoelens over op jou. Dit is nog een vrij onderschat verschijnsel in therapie, maar wel een veel voorkomende oorzaak van haperingen in het therapeutisch proces.

Fotografie: Emma Brown

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Lisa - Donderdag 19 januari 2017 13:27
Dit is ZO herkenbaar, wat ben ik blij met dit artikel. Ik voel dit precies zo en heel toevallig heb ik het gister tijdens therapie nog gehad over geborgenheid waar ik zo naar verlang. Ook ik heb dit gevoel naar mijn psychologe toe. Frustrerend want ik weet dat zij nooit de rol gaat overnemen van de persoon die dit mij moet bieden.
P. - Donderdag 19 januari 2017 13:40
Slik, té herkenbaar.... :( ik heb zoveel moeite met ouder worden ook (nu 27) zo voel en wil ik me niet voelen:(. Ik mis de geborgenheid en 'aandacht' ook van o.a. hulpverleners... kan hier anoniem gezegd worden maar in het echt durf ik dat niet
Fenna - Donderdag 19 januari 2017 14:47
Erg herkenbaar! Vorige week en gister besproken tijdens therapie... Schaamde me zo. Ik had dit vorig jaar naar mijn pmt therapeut toe en nu naar m'n huidige psych..... Wil er zo graag vanaf.
J. - Donderdag 19 januari 2017 14:48
Ik wist eerst niet eens wat geborgenheid was, maar met dit artikel en naar het erover gehad te hebben valt alles op zijn plaats.
MP - Donderdag 19 januari 2017 14:52
Ik heb dit zo met mijn psychologe. Ontzettend beschamend. Maar aan de andere kant verklaart het een hele boel als ik terugdenk aan mijn jeugd.. Ik verlang dus naar geborgenheid, it is what it is
Annie - Donderdag 19 januari 2017 15:09
Ja en het hoeft niet altijd een therapeut te zijn. En helaas kunnen mensen er ook misbruik van maken en je zoveel liefde geven dat ze je kapot verkrachten. Godverdomme jammer.
Lily - Donderdag 19 januari 2017 15:24
Echt een eye-opener...
Anoniemer - Donderdag 19 januari 2017 15:31
Ik mis de man van gesloten afdeling hij was mijn redder
Breadfish - Donderdag 19 januari 2017 16:07
Ik heb het met een docente gehad.
Mxxx - Donderdag 19 januari 2017 16:09
Deels herkenbaar.. maar blijft een lastig punt.. aangezien je wel je ziel en zaligheid daar blootlegt en je in het normale leven op zon moment toch ook naar die geborgenheid snakt? En die krijg je dan. Tenminste ik heb het vaak genoeg ook gekregen bij vrienden. Ik denk dat die coaching en een knuffel wel goed kunnen zijn. Voor mij dan. Daardoor groeide juist m'n vertrouwen in mezelf..
Kimberley Janssen - Donderdag 19 januari 2017 16:47
Goede blog. Heb dit bij meerdere mensen gehad en op dit moment ook....
Anne 93 - Donderdag 19 januari 2017 16:54
Zo enorm herkenbaar!! Ben nu 23 maar wilde soms dat k 3 was..dan is het normaal dat je af en toe een knuffel krijgt, herkenning krijgt en de geborgenheid!!
Elise - Donderdag 19 januari 2017 16:55
Ik heb dit ook met een docent gehad. Toen liet ze me 1 jaar geleden vallen. Ik ben nog steeds woedend en kan haar niet meer normaal aankijken. Dat is zeker negatieve overdracht...
Hummingbirdie. - Donderdag 19 januari 2017 17:22
Ik ben ook zo een bodemloze put. Sorry.
helloow - Donderdag 19 januari 2017 17:52
Dit dus..
Anna - Donderdag 19 januari 2017 18:15
Ik reageer vrijwel nooit op artikelen maar hier wilde ik het toch even doen..
Dit, wat hier staat, is namelijk precies de reden waarom het bij mij een tijdje terug helemaal is missgegaan. Mijn pleegvader werd verliefd op mij.. Ik dacht dat ik ook verliefd was op hem, wilde niet en tóch gaf ik hem een ja. Hij was als een vader, alles wat ik in een vader zocht, kon hij vervullen. Uiteindelijk is het uit de handgelopen met hem en na een tijd kwam mijn pleegmoeder erachter en werd ik op straat gezet.
Toen kwam het besef dat dit gat altijd zal blijven en dat ik het nooit met wat dan ook kan opvullen. Niet met (niet) eten, drank, liefde etc. Het zal er altijd zijn. Uiteindelijk zal ik hiermee moeten leren dealen. Maar het is zwaar- mijn god wat is het zwaar.

x
? - Donderdag 19 januari 2017 19:34
Erg herkenbaar, heb dit ook met verschillende mensen (mannen en vrouwen) die meestal veel ouder waren dan ik. Ik zag een vader of moederfiguur in ze.
O.a een leraar biologie, een toneelregiseur, een psychologe en ziekenhuisassistente,en ga zo maar door.
Ik probeerde op allerlei manieren aandacht van ze te krijgen. Door gewicht te verliezen. Met een gezond gewicht zagen ze me niet staan, dat dacht ik.
Jelle - Donderdag 19 januari 2017 19:45
Ik heb het ook al vaak gehad. Met een leraar op school, met een stagebegeleider, met een therapeut en zelfs met een arts. En dat terwijl mijn moeder mij heus wel liefde heeft gegeven. Dus het slaat nergens op..
*EE* - Donderdag 19 januari 2017 19:59
Zo vreselijk herkenbaar, van begin tot eind.
Eva - Donderdag 19 januari 2017 21:14
Precies dit. Elke avond lig ik in bed en droom ik dat 'zij' mij vast houdt, een lieve moeder bij wie ik helemaal weg kan kruipen... Hoe moet ik omgaan met dit verlangen? Ik kan de gedachte dat het verlangen nooit meer vervuld gaat worden, moeilijk verdragen.
Lara. - Donderdag 19 januari 2017 22:01
Wat een mooie blog, heel integer. Het heeft me ontzettend tot nadenken gezet want dit is een punt waar ik ook tegenaan loop. Maar dan de vraag: hoe ga je ermee om? Of beter gezegd: hoe moet je hier verder mee?

Het is een gemis dat niet opgevuld kan worden en misschien nog wel pijnlijker; wanneer je denkt iemand gevonden te hebben die het wél opvult, is het dus juist iemand die daarin ontoereikend is vanwege de rol die hij/zij vervult.
Deniz - Donderdag 19 januari 2017 22:31
Dat is ook de bedoeling van de evolutie, dat je intens naar iemand verlangt..
Robin - Donderdag 19 januari 2017 22:44
Dat heb ik ook heel erg. Alleen heb ik het nog nooit bij een therapeut gehad. Het wordt meestal getriggerd als een man iets aardigs tegen me zegt. Me echt ziet staan zeg maar. Ik heb het altijd maar bij 1 persoon tegelijk en na een tijdje wordt het dan weer iemand anders. Maar het zit vooral in mijn hoofd, het is niet dat ik er iets van laat merken. Ik houdt dan juist eerder afstand van die persoon.

Ik weet niet of het gat altijd blijft. Het kan denk ik wel kleiner worden. Door goed voor jezelf te zorgen en door je zelf te laten zien en open te stellen. Het gaat bij denk mij denk ik vooral om het gevoel dat ik gezien wordt. En als ik dan heel stil of ontwijkend ga doen dan helpt dat natuurlijk niet.

Ik probeer nu kleine dingen. Uit mezelf een onderwerp aandragen tijdens de lunchpauze, vertellen wat mijn gevoel ergens over is, tegen iemand praten in de sportschool, presentaties geven op mijn werk etc. Het is niet makkelijk want het werkt wel allerlei onzekerheden op maar het brengt me wel verder.

Wat ook helpt is om opmerkzaam te zijn op hoe anderen reageren. Je hebt vaak een bepaalde verwachting van mensen en dan zie je vooral dat ze daar niet aan voldoen. Maar je mist wat ze je wel bieden. Een begripvolle blik, een vriendelijke glimlach etc.

juul - Donderdag 19 januari 2017 22:48
Hele goede blog, veel herkenbare stukjes..

Vraag me alleen ergens wel af, of dit in alle gevallen hetzelfde is? Ik herken wel veel gedachtes /verlangen naar de geborgenheid, maar ben niet afhankelijk van mijn therapeute geworden. (denk dat ik dit ook niet word) Ik vraag me af of het altijd zo werkt dat als een therapeut in gaat op deze verlangens dat dit dan nooit genoeg is of geen voldoening geeft. Ik heb 1 keer een knuffel gekregen en dit was wel degelijk fijn/voldoende voor dat moment, maar ook wel zoveel extra steun voor dát moment zelf..?
Life - Donderdag 19 januari 2017 23:12
Wat voor therapie kan je het beste nemen om 'dat lege gevoel' in te vullen dat je jaren hebt gemist en je nooit thuis hebt gekregen? Zodat je je geborgen gaat voelen?
Weet iemand dat?
Life - Donderdag 19 januari 2017 23:12
Wat voor therapie kan je het beste nemen om 'dat lege gevoel' in te vullen dat je jaren hebt gemist en je nooit thuis hebt gekregen? Zodat je je geborgen gaat voelen?
Weet iemand dat?
Dancing.with.shadows - Vrijdag 20 januari 2017 16:56
Zo mega herkenbaar,heb het met veel therapeuten gehad en op het moment met mijn coach op school heel erg,net 2 dagen niet naar school gegaan omdat ze er niet was en het niet veilig zonder haar voelde.
@ Anna - Vrijdag 20 januari 2017 17:13
Wat triest, en het maakt me ook kwaad, op je ex-pleegvader dan. Je schrijft: "wilde niet en tóch gaf ik hem een ja". Dat is eigenlijk vooral waarom ik reageer op je bericht: daar heb ik ook mee geworsteld toen ik nog een tiener was. Je hebt hun aanvaarding niet nodig, echt niet. Mij heeft het geholpen om op zo een momenten voor mezelf te zorgen alsof ik mijn eigen ouder was: jezelf eigenlijk die geborgenheid geven die je denkt te vinden in de armen van een oudere man (waar je eigenlijk niet eens mee wilt!). Dan vond ik vanzelf de kracht om neen te zeggen.
Zorg alsjeblieft goed voor jezelf. Het blijft zwaar maar het wordt echt zo veel makkelijker als je jezelf respect en liefde gunt. Ik wens je echt het alerbeste.
Anno - Vrijdag 20 januari 2017 20:10
Dit is zo herkenbaar. Ik voel dit nu ook zo met mijn psycholoog. Er gaan geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Ik vertrouw haar heel erg. Nu het einde in zicht kom en ik me besef dat ik haar daarna nooit meer ga zien, heb ik het er best moeilijk mee. Ik durf het tegen niemand te zeggen omdat ik mij er zo erg voor schaam. Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet
El - Vrijdag 20 januari 2017 22:26
Zo herkenbaar. Maar heb het verteld aan mijn therapeut en die wil me vervolgens niet meer behandelen. Wat moet je dan?
Los - Zaterdag 21 januari 2017 00:31
Gaat het ooit weg? Dat is vooral mijn vraag. Ik ben er al jaren mee bezig in therapie maar steeds komt het terug. Het doet zo'n pijn en ik zou zo graag die honger vullen.
Zijn er mensen die het is gelukt? Met rouwen en verwerken en heel veel zelfzorg. Kan het echt? Gaat het weg?
Hannah3003 - Zaterdag 21 januari 2017 15:21
Ik herken het heel erg met mijn gymleraar (klinkt gek, i know) maar ik mis de liefde en de steun die mijn vader me had moeten geven. Maar toen ik onder acrogym ruzie had in het groepje gaf hij ons een 5,5 en jet voelde echt of hij me liet vallen
Roos_ - Zondag 22 januari 2017 20:16
Heel erg bedankt voor deze blog! Story of my life helaas, ik ben hier zo vatbaar voor bij oudere mensen die mij aandacht of zorg geven.

Net als Los vraag ik me vooral af: kan dit écht worden verwerkt en overgaan? En hoe? Ik praat erover in therapie maar kan me (nog) niet voorstellen dat ik ooit van de gevoelens afkom.
Laura - Zaterdag 28 januari 2017 20:12
Hier nog iemand die hier dagelijks last van heeft.
@Los @Roos_ - Maandag 6 maart 2017 22:06
Weet je, ik heb dit nu ook erg fel bij degene waar ik nu in therapie ben. Maar Ik denk dat dit uiteindelijk wel beter wordt. Ik vind dat je het wat kan vergelijken met "liefdesverdriet".
Een 2-tal jaar geleden had ik een heel goede band met mijn psychologe (na maandenlang met niemand te praten en iedereen van me af te sluiten) en ik was zo enorm gehecht aan haar, ik dacht constant aan haar, keek uit naar de eerstvolgende afspraak... Toen er sprake was van de therapie afronden, was ik helemaal overstuur, ik kon niet meer functioneren. Ik heb er toen 3 nachten lang van wakker gelegen, heel veel gehuild... en toen ik haar de volgende afspraak terug zag zei ik geen woord tegen haar, omdat ik me verraden voelde. Maar uiteindelijk kon ik praten over m'n gevoelens en het was een pijnlijk afscheid, maar wel goed verlopen. Het voelde echt aan als liefdesverdriet, sommige dagen deed het enorm veel pijn, een onverwachte huilbui en na een tijdje kon ik er meer afstand van nemen. Dat pijnlijke gevoel trok stilaan weg en ik kwam ook in contact met nieuwe mensen (ook hulpverleners). Mensen komen en mensen gaan (wat een cliché) en ik denk dat zoiets nooit gemakkelijk is, maar eens er wat tijd over gaat betert het wel denk ik.
Roos_ - Vrijdag 7 april 2017 21:55
@hierboven, dankjewel voor je reactie!
Ik herken inderdaad het soort van liefdesverdriet bij het afscheid, daarna kan het bij die bepaalde persoon wel overgaan. Maar vervolgens krijg ik de gevoelens dan bij de volgende zorgzame moederfiguur die langskomt in m'n leven. En ik vraag me vooraf af: houdt dat een keer op? Continu op zoek zijn naar die geborgenheid en weer gevoelens krijgen?
Maaike - Woensdag 12 april 2017 02:09
Zo herkenbaar. Ik heb dit m'n hele leven lang al, vooral bij mijn leraren. M'n juf Frans, m'n leraar aardrijkskunde. M'n muziekleraar, op wie ik zo verliefd was omdat hij mij zag staan. Ik ben nu 29, en in gedachten praat ik nog steeds met ze. Ik schaam me er enorm voor, vind het zo kinderachtig, maar kan er niet mee stoppen.
Ella - Dinsdag 28 november 2017 00:49
Wat een herkenning! Ik heb dit weliswaar niet bij behandelaars maar bij mensen uit mijn eigen sociale netwerk. En iedere keer herhaalt dit patroon zich weer; telkens klamp ik me vast aan die geborgenheid, warmte en aandacht die ik krijg.... doe ik er alles aan om NOG meer te krijgen en uiteindelijk benauwt dit de ander en verlies ik het contact. Dan volgt een periode van rouw en verdriet, totdat er weer een nieuw moederfiguur in mijn leven komt en het patroon zich weer herhaalt. Ik ben zo opgelucht te lezen dat ik niet de enige ben met dit oneindige verlangen naar geborgen en de bodemloze put in mij wanneer ik die warmte krijg. Soms lijkt het wel alsof ik verslaafd ben aan het gevoel om heel even te voelen wat ik als kind gemist heb.
Corine - Maandag 18 juni 2018 20:02
Super herkenbaar! Ben er even stil van...Maar wel goed om dat moeilijke gevoel van afhankelijkheid te begrijpen. En dat dat komt omdat je als kind veel te weinig steun hebt gehad. Ik denk ook aldoor aan mijn psych. en dat ik bij hem zou willen wonen om voortdurend dat gevoel van geborgenheid te kunnen ervaren.
ik kijk enorm op tegen het afscheid. Maar ergens hoop ik ook dat als ik hem niet meer zie, het afhankelijke gevoel weg gaat, want het is ook vermoeiend om aldoor ( 3 jaar) met iemand bezig te zijn in je hoofd, vind ik. Vermoeiend omdat na elke gesprek het verlangen weer oplaait en ik weer twee weken moet wachten tot ik hem spreek.
N - Donderdag 1 november 2018 10:32
Dit heb ik nog steeds met mijn oude psycholoog, dit is al 5 jaar terug!?
Hoe kan dit en gaat dit nog weg? Vind het zo raar dat ik na zo lange tijd nog steeds aan haar denk.
Annemieke - Woensdag 3 juli 2019 00:26
Tjee wat herkenbaar! Ik dacht dat ik de enige was. Ik schaamde me zo. Het is zo ontzettend herkenbaar voor me! Heb precies hetzelfde alleen dan met mijn mentor ipv een therapeut. Hij is echt als een soort vader voor me gaan voelen en ik mis hem nu heeeel erg en ik weet niet hoe ik ermee moet omgaan. Zal ik het tegen mijn behandelaar vertellen? Ik ben heel erg bang dat zij het heel gek vindt en dat ik dan gekwetst word.
Martinus - Vrijdag 20 september 2019 10:46
Ik ben een volwassen man van bijna 60 jaar. Ik werd niet gestild of aangeraakt de eerste 2 maanden van mijn leven. Het lichaam en de ziel schreeuwen en hunkeren naar die geborgenheid en tederheid. Ze is niet te vinden in mensenarmen. Het doet goed maar is als een pleister op een wonde. Een wond moet bloeden om te genezen en het enige wat me verlichting geeft is in de eenzaamheid te huilen en soms te schreeuwen. Zo gaat er veel pijn uit en vind ik weer voor een tijdje vrede. Het is een vermoeiend en uitputtend proces waarvoor ik eerst het liefst wil weglopen.
Ik ben een christen en heb tegen God gezegd dat ik afstand doe van het recht dat ik meen te hebben op deze vertroosting. Ik had het gevoel dat ik mijn hele levensgeluk opgaf en huilde uren. Daarna ging het steeds gemakkelijker en nu staat deze pijn mij levensgeluk niet meer in de weg. Ofschoon de pijn er regelmatig is. Dan herhaal ik het nog eens en kan weer verder. Ik heb de indruk dat ik zo langzaam genees. Ik heb ook God en de mensen hardop vergeven voor dit gemis. Dat luchtte ook enorm op en ik was er daardoor minder mee bezig.
Meisje - Zaterdag 21 december 2019 20:12
Dit is PRECIES hoe dit bij mij gaat. Ik raak totaal geobsedeerd door iemand, altijd een vrouw. Zoek fotos van haar, kijk er heel lang naar en voel me dan veilig. Maar het niet vervullen van die intense behoefte maakt me zo vreselijk verdrietig, dat ik vaak het gevoel heb dat ik het niet meer aan kan. Het is nu zo erg dat ik me ineens afvraag of ik op vtouwen val, terwijl ik altijd helemaal hetero was. Ik ben volledig in de war. Bedenk me dat misschien een vrouw me wel kan geven wat ik vroeger gemist heb, maar realiseer me dat dit geen zelfde relatie is. Heeft iemand dit ook? Hoe weet je of je op vrouwen valt of een moederfiguur zoekt?
Céline - Donderdag 30 april 2020 22:38
Hoi,

Ik heb dit ook altijd met vrouwen gehad.
Altijd in de "moeder-leeftijd".
Van juf tot kennissen.
Het lijkt soms obsessief en ik ben echt prima opgevoed maar heel gevoelig.
Zou bijna willen dat ik gewiegd word.
Heb ooit ook gedacht wat is dit ?
Maar omdat het steeds moeder dingen waren die ik zocht en vond, werd het duidelijk.

Sterkte