Ik zeg dat ik zelfmoord wil plegen

 

zelfmoordWat naar dat jij wellicht denkt aan zelfmoord. Dat je zo negatief bent op dit moment dat je het leven niet meer ziet zitten en gewoonweg geen uitweg en hoop meer ziet. Wat naar dat je het idee hebt dat jouw leven niet kan veranderen, dat er voor jou geen fijne toekomst is weggelegd. Wat naar dat je met zulke heftige zaken in je hoofd rondloopt terwijl de meeste mensen hier niets van af weten. Wat naar dat je denkt aan de dood en aan een einde aan je leven wilt maken. Maar wil je wel echt een einde aan je leven maken, wil je wel echt dood?

Niet iedereen die over zelfmoord praat wil werkelijk dood. Niet iedereen die over zelfmoord praat wil werkelijk een einde aan haar leven maken. Toen ik 16 was 'flirtte' ik als het ware met de dood.

Ik las op diverse fora meisjes schrijven over zelfmoord en vond dat dermate interessant dat ik er zelf ook over na ging denken. Ook was er bij mij op school een meisje die een zelfmoordpoging had ondernomen. Deze was mislukt en hierna was iedereen ineens vreselijk aardig voor haar. Ze stond volledig in de aandacht en iedereen hield rekening met haar.

Misschien zag ik het leven ook wel niet meer zitten? Ik zat immers ook erg slecht in mijn vel en was eenzaam. Steeds meer ging ik denken over zelfmoord en het voor mezelf als bewijs gebruiken dat het echt niet goed met me ging. Mensen die aan zelfmoord denken zijn immers depressief en hebben het zwaar. Zij hebben hulp en steun nodig. Zo dacht ik er in die tijd over. Met mij ging het ook niet goed, maar voor mijzelf had ik geen aanwijsbare reden waarom het niet goed ging en geen goed argument waarom ik hulp nodig had.

zelfmoord

Steeds meer was ik in mijn hoofd bezig met de dood en schreef ik gedichten over de dood. Ik flirtte met de dood door zogenaamd als ik op skates reed voor een kruispunt mijn ogen te sluiten. Natuurlijk deed ik ze altijd net op tijd weer open.... maar zo overtuigde ik mezelf dat het menens was en ik serieus dacht over zelfmoord. Pas wanneer ik serieuze stappen zou ondernemen zou ik serieus genomen mogen worden en hulp verdienen.

Als ik er echter eerlijk over nadacht, dan wilde ik eigenlijk helemaal niet dood. Sterker nog, ik was vreselijk bang voor de dood, altijd al geweest. Ik had bovendien ook zeker nog wel dromen voor mijn toekomst. Ik had dus alle reden om in leven te blijven. Punt was, ik wist niet hoe. Ik wist niet hoe te leven en hoe gelukkig te worden. Ik voelde me veelal vreselijk en was dan helemaal kapot en wilde dan zo graag dat alles gewoon even stopte. Dat alle pijn en verdriet gewoon even weg was. Kon ik maar een soort van winterslaap houden dacht ik regelmatig ... en wakker worden wanneer alles beter was.

sleep

Ik heb nog een paar keer 'zogenaamde zelfmoordpogingen' gedaan. Je kunt ze onmogelijk serieus nemen omdat ze kinderlijk naief en met opzet kansloos waren. Ik heb me hier achteraf jaren voor geschaamd. Nu niet meer. Ik weet nu dat ik gewoonweg niet meer wist wat ik met mezelf aanmoest en zo met mezelf in de knoop zat dat ik dit soort wanhoopacties ondernam. Ik weet nu dat ik snakte naar steun, warme en aandacht omdat ik eenzaam en vreselijk ongelukkig was. Ik vind het nu naar voor mezelf dat ik zulke dingen deed omdat ik niet kon praten over mijn gevoelens. Ik heb zelfs ooit een afscheidsbrief geschreven, terwijl ik diep in mijn hart wist dat ik in die tijd nooit een einde aan mijn leven zou durven maken.

slapen

Achteraf gezien is dit nadenken over zelfmoord en 'flirten met de dood' niet helpend geweest. Het heeft me enkel depressiever en eenzamer gemaakt. Ik belandde steeds meer in mijn eigen wereldje. Ik zag dit later ook terug op diverse fora: meiden die zelfmoord 'gebruikten' om aan te geven dat het niet goed gaat. Soms niet eens naar de omgeving, maar enkel naar zichzelf. Ook in therapie gebeurde dit veel. Meiden die regelmatig zeiden dat ze zelfmoord wilden plegen en hierdoor direct alle aandacht van de groep kregen. Dit heeft me wel eens geirriteerd.

Natuurlijk begrijp ik dat het niet goed ging met dit soort meiden, maar dat ze zelfmoord veelvuldig gebruikten en ermee dreigden om maar weer de aandacht te krijgen, vond ik te ver gaan. Een andere groepsgenoot van mij vond dit ook vervelend. Zij was er op een dag zo klaar mee dat ze aanbood het meisje te helpen. Hard he? Maar hierna was het thema zelfmoord wel direct over en kon het in therapie gaan waar het werkelijk om draaide: minderwaardigheid, eenzaamheid, angst, gemis en ga zo maar door.

Praten over en (indirect) 'dreigen' met zelfmoord kan je aandacht opleveren, maar uiteindelijk waarschijnlijk niet de aandacht waar je werkelijk behoefte aan hebt. Je hebt immers behoefte aan aandacht voor je problemen en zelfmoord is niet jouw probleem, het is een middel om te communiceren geworden. Dit is niet helpend voor jezelf en zelfs riskant. Er zijn namelijk wel degelijk meiden geweest die een zelfmoordpoging deden als schreeuw om hulp, waarbij de poging per ongeluk lukte... Los hiervan doe je heel veel mensen verdriet met dit soort acties, beinvloed je andere mensen negatief, breng je ze wellicht onnodig op ideeen of trigger je anderen. Ongelukkig zijn is naar genoeg en reden genoeg om hulp te vragen.

hero

Ik weet dat ik nu makkelijk praten heb, want ik kan nu praten over wat er niet goed gaat en kan aangeven wanneer ik steun nodig heb. Toch hoop ik met deze blog een aantal van jullie iets mee te geven. Mee te geven dat praten over (Ik bedoel hiermee niet dat je nooit mag praten over zelfmoord, want als dit werkelijk speelt, in je koppie spookt, is het goed om erover te praten!) of dreigen met zelfmoord niet het juiste middel van communicatie is. Het zorgt er eerder voor dat je gaat praten over andere dingen dan jouw werkelijke problemen. Het zorgt ervoor dat je niet kan werken aan je echte problemen. Ook als je niet serieus aan zelfmoord denkt, ook als je niet depressief bent, ook als je geen ondergewicht hebt, mag je om hulp vragen. Zoek geen redenen voor jezelf om jezelf hulp toe te staan. Laat het niet uit de hand lopen of erger worden dan het al is. Praat over hoe je je voelt, schrijf het desnoods op als je niet kunt praten.... je bent het waard om geholpen te worden.

Bezoek www.113.nl als je over zelfmoordgedachten wilt praten.

 

Gerelateerde blogposts

07
OKT
Het spijt me
28

Reacties

tlm - Dinsdag 26 februari 2013 13:36
amen!
M. - Dinsdag 26 februari 2013 13:38
Wow wat herkenbaar. `fijn` dat deze blog er staat.
Roweentje92 - Dinsdag 26 februari 2013 14:00
Meiden vecht alsjeblieft!!! Mijn vriendin is het vorige week gelukt en ik ben er kapot van!
Je bent echt niet zwak als je om steun vraagt omdat je er even niet meer ziet zitten!
Je bent juist sterk als je aan durft te geven dat het niet gaat...
Praat, schrijf er over, dat kan helpen!

Liefs rowena
L - Dinsdag 26 februari 2013 14:13
Wat herkenbaar, flirten met de dood.
Lovatic - Dinsdag 26 februari 2013 14:19
Op het juiste moment altijd!
La Joie - Dinsdag 26 februari 2013 14:21
Mooi en zooooooo herkenbaar geschreven =3
xchanel - Dinsdag 26 februari 2013 14:22
Echt heel erg herkenbaar..
anoniemo - Dinsdag 26 februari 2013 14:49
Ik zeg niet dat ik het wil, ik denk er alleen aan.
Dit komt alleen een beetje op mij over alsof je er juist niet over moet praten ofzo..
Maarja dat zal wel aan mij liggen dan.
Fleurs - Dinsdag 26 februari 2013 14:51
Ik schrijf het wel eens op proud..maar herken me hier niet in. Heb het ook nooit gedaan om de reden die hier staat. Maar ik praat er dan wel vaak over bij therapie..
C - Dinsdag 26 februari 2013 14:58
Ik herken dit wel heel sterk bij anderen in mijn omgeving. Maar aan de andere kant zijn er ook zeker mensen die echt dood willen. Die van de pijn af willen en voor eeuwig willen slapen. Dat zou wel in deze blog duidelijk gemaakt mogen worden. Niet dat ik het een slechte blog vind, juist niet. Ik vind het heel mooi geschreven en op een manier waardoor het begrijpelijker is voor anderen.

Ik ben het ook wel eens met anoniemo, alsof je er alleen maar aandacht mee zou vragen. Dit is niet altijd zo.
ThinkBelieveAchieve - Dinsdag 26 februari 2013 15:03
Dit vindt ik echt een hele goede blog!
En ik ben het er helemaal mee eens.
- - Dinsdag 26 februari 2013 15:28
Vind het echt een hele goede blog!
Maar kan me er soms ook wel aan 'irriteren' dat sommige dingen altijd worden afgedaan met aandacht of iets dergelijks..

Sommige mensen willen wel degelijk echt dood en vechten iedere dag om in leven te blijven. Omdat ze geloven wat anderen zeggen, omdat ze geloven dat het beter kan worden.
Het kan een hels gevecht zijn, die soms op het raarste moment toch afloopt.
mm - Dinsdag 26 februari 2013 15:34
Om eerlijk te zijn denk ik dat als je echt suïcidaal bent en daar plannen voor hebt, dat je er niet zo mee te koop loopt. Ik heb zelf een tijd lang serieus overwogen om er een eind aan te maken, maar als het in therapie ter sprake kwam zei ik er eigenlijk heel weinig over. Door het uit te spreken is er namelijk kans dat iemand je 'redt', terwijl dat nou juist was wat ik níet wilde.

Het lijkt wel of het de laatste tijd iets is wat heel makkelijk gezegd wordt, ook hier op het forum zie ik het steeds vaker voorbij komen.
AmFe - Dinsdag 26 februari 2013 15:36
Mooi geschreven en ik denk dat het voor bepaalde mensen misschien inderdaad zo werkt.

Daarnaast is er, zoals eerder genoemd, ook een groep mensen die echt niet meer wil leven. Die het gevecht zat zijn en die echt met deze gedachten rondlopen en de stap om wat voor reden dan ook nog niet hebben kunnen of durven zetten.
Het is inderdaad belangrijk om met deze blog niet de indruk te gaan wekken dat die mensen zich aanstellen en er niet over zouden moeten praten.
Chananja - Dinsdag 26 februari 2013 15:37
@ mm: voor deel heb je denk ik gelijk. Tegelijkertijd zijn er meer dan genoeg voorbeelden van mensen die het wel echt doen en het vooraf gezegd hebben.

Ik vind het een mooie blog. Ik zou nog willen toevoegen dat mijn ervaring met de hulpverlening is dat dit vaak niet de praktijk is:
"Ook als je niet serieus aan zelfmoord denkt, ook als je niet depressief bent, ook als je geen ondergewicht hebt, mag je om hulp vragen."
m - Dinsdag 26 februari 2013 15:44
Ik vind deze blog meer een flirten met mensen eigenlijk, die werkelijk het onmogelijke gevoel ervaren, dat ze niet meer verder kùnnen leven.
Zelfmoord willen is denk ik vaak niet aan de orde, mensen kunnen op dat moment niet verder met hun leven.

Het is bovendien goed om het wel over zelfmoord wel te hebben, of te mogen hebben,
als het je echt hoog zit, vind ik.
Juist als je praat over wat je echt bezielt, kom je denk ik pas echt verder in je eigen leven of kun je het uitstellen, je leven aanzien zoals het is, ook al kun je op dat moemnt niet meer.
Jammer dat het dan als verkeerd communiceren soms wordt opgevat en ik vind het eigenlijk meer een aandacht trekken van de persoon die er 'niet tegen' kan;
het afkapt of afkeurt dan van de persoon die het er over wilt hebben.

Laat iedereen praten over waar die het over wilt hebben, maar reageer er gepaster op, zodat die persoon zich iig gehoord voelt. Vaak als iets er MAG zijn, voel je ook minder de behoefte om het er steeds over te hebben, weten mensen iig dat het een onderdeel is van jou op dat moment wat heel erg speelt en zegt het alles over hoe je je dan moet voelen.

Nou dat kan toch? Als iemand het zwaar heeft, hoef jij er nog niet zwaar mee om te gaan. Meestal is het voor iemand die het zwaar heeft het fijnst als iedereen vooral normaal doet en laat zien hoe leuk of 'normaal' maar wel fijn, het leven kan zijn.
nao - Dinsdag 26 februari 2013 15:45
Ik ben het niet met je eens mm. Er over praten kan ook zijn om duidelijk te maken dat je het niet gaat redden.
Waarom ik dit zeg; ik ben iemand met een glimlach. Mensen nemen me niet snel serieus in mijn stoornissen, ook mijn ouders niet en soms heb ook wel eens de twijfel bij mijn hulpverleners.
Vandaar dat ik ook deze blog net niet vind. Hij is goed en er staan veel waarheden in, maar het is generaliserend.

Alsof je niet mag en je moet denken aan wat je achterlaat. En in zekere zin ben ik het daar meer als mee eens. Maar aan de andere kant ook niet.

Er zijn momenten in mijn leven geweest dat ik niets meer kon en het graag had gewild en ik heb het nooit geuit. Iedereen zag me als sterk en niet hulpbehoevend. Nu ik naast een eetstoornis en angststoornis ook een zware depressie heb en heb besloten om wel toe te geven dat ik mijn leven op de weegschaal leg, word ik wel begrepen.
Ik wil op dit moment echt geen zelfmoord plegen, de weegschaal is nog niet om. Maar na meer als 10 jaar vechten, word je wel moe.

Zou het dus ook prettig vinden als meisjes nu ook niet gaan denken dat ze verplicht zijn hun mond te houden.... Soms kan praten er over (wel prive met je hulpverlener) je nieuwe inzichten geven en nieuwe dingen om aan te werken zodat het leven weer draagkracht krijgt
nao - Dinsdag 26 februari 2013 15:51
nb; ik gebruik hem in jullie ogen nu misschien wel als aandacht.... maar zo moet je het niet zien. Ik geef hem aan als weegschaal. Net zoals je bij een eetstoornis weegt in BMI door lichaamskilo's, weeg ik mijn leven in voors en tegens, rekening houdend met een positieve toekomst.
En daarvoor heb ik dan ook fijne gesprekken met mijn psychiater. Als ik denk weer een doel minder te hebben, geeft zij mij een ingang waardoor er toch weer wat licht op mijn doel komt. Zonder er over te praten, zou dat licht nooit zijn gekomen.
Sam - Dinsdag 26 februari 2013 15:52
Mooi geschreven. Dankjewel
Charlotte - Dinsdag 26 februari 2013 15:54
Heel herkenbaar. Al liep het echt dood willen en het flirten op een gegeven moment wel door elkaar heen. Ik denk dat ik momenten gehad heb dat ik echt dood wilde, maar nu ik er zo over nadenk: op die momenten had ik het er juist heel weinig over.
Die dingen als je ogen dichtdoen vlak voor een kruispunt, dat is zo waar. En tegelijk zo schaamtevol om toe te geven. Ik wilde bewijs, wilde dat er echt iets niet goed was want dan kon en mocht ik om hulp vragen.

Nu denk ik nog wel eens aan zelfmoord, maar ik weet heel goed dat ik het niet wil, het is een vluchtgedachte: eigenlijk wil ik dat de chaos in mijn hoofd minder wordt, dat iemand ziet hoe alleen en rot ik me voel. Maar ik wil niet dood.
saar - Dinsdag 26 februari 2013 15:58
@charlotte

mooi dit stukje in je reactie ' Nu denk ik nog wel eens aan zelfmoord, maar ik weet heel goed dat ik het niet wil, het is een vluchtgedachte: eigenlijk wil ik dat de chaos in mijn hoofd minder wordt, dat iemand ziet hoe alleen en rot ik me voel. Maar ik wil niet dood.' Lijkt mij de kern van de blog.
Noah1200 - Dinsdag 26 februari 2013 17:37
Amen.... herkenbaar en komt ook wel op het goede moment eigenlijk.
Tyrande Whisperwind - Dinsdag 26 februari 2013 17:55
Maar kan me er soms ook wel aan 'irriteren' dat sommige dingen altijd worden afgedaan met aandacht of iets dergelijks..

idd. ook 'aandacht vragen' is een schreeuw om hulp, niet alleen een schreeuw om aandacht. Ik voel me altijd een beetje gekwetst als er zoiets staat want ik heb zelf jarenlang gelogen voor aandacht en vind het nogsteeds lastig om dat niet te doen en dat is écht niet omdat ik een aandachtshoer ben.
meliss - Dinsdag 26 februari 2013 18:16
Ik heb in 2011 een zelfmoordpoging gedaan, en absoluut niet om aandacht, maar dat werd wel gedacht. Ik ben 7 dagen daarna een blog bij gaan houden en uiteindelijk heb ik die blog samengevat tot een boek. Mijn manuscript ligt nu nog bij de uitgever. Dit boek gaat over wat de gevolgen van zelfmoord zijn en ik hoop dat als het uit is dat jullie het willen lezen, zo krijgen jullie misschien meer begrip over jezelf en ben je gewaarschuwd voor wat er na een mislukte zelfmoordpoging allemaal wel niet kan veranderen op een negatieve manier in jouw leven.

xxx
Somebody - Dinsdag 26 februari 2013 18:55
Ik ben het met @nao eens.

En echt niet iedereen loopt te koop met zijn/haar zelfmoordgedachtes.
Ja, er zijn ook mensen die dingen als 'ik ga zelfmoord plegen' op twitter, hyves of Facebook zetten, en ik denk (lees; weet zeker) dat dat voor aandacht is, maar dat is een slechts een groepje.
Er zijn genoeg mensen waarvan je totaal niet weet wat er in hun omgaat, dat ze eigenlijk gewoon niet meer willen leven. Maar die er niet over praten. Waarom zou alles altijd maar aandacht moeten zijn. In die automutilatie-blog van laatst stond er ook al in dat het 'voor aandacht' was. Nou nee, de meeste mensen die niet in de psychiatrie zitten laten dat écht niet aan iemand zien hoor. Ik niet tenminste.

LJ. - Dinsdag 26 februari 2013 19:09
Hmm, ik herken me hier niet echt in. Ik fake mn gedachten die ik op proud zet niet. Als ik dit met iemand deel dan zeg ik dat niet om maar aandacht op te eisen, maar omdat ik er serieus over nadenk.
greenbutterfly - Dinsdag 26 februari 2013 19:39
Wat een goed artikel. Ik heb het ook wel een gezegd, maar dan wel echt gemeend zeg maar. Dat ik het ook echt wou. Dat heb ik overigens nooit gedaan, en ik denk niet dat ik het nu nog zou doen, want je laat veel mensen achter.
Jenn - Dinsdag 26 februari 2013 20:16
Herken het 'flirten met de dood' maar heb nog gezegd zelfmoord te willen plegen terwijl het niet waar was. Ik heb regelmatig echt dood gewild en dan ook serieus aan de bel getrokken. Eigenlijk klopt de uitspraak 'dood willen' niet helemaal. Je wil niet dood, niemand wil dat, maar het leven voelt soms zo'n doolhof waarin je vastloopt, dat 'de dood' uit wanhoop een optionele nooduitgang lijkt.

Ik heb altijd om hulp geschreeuwd wanneer ik mijn hand op de knop van die nooduitgang had liggen, maar nooit toen ik niet daadwerkelijk overwoog om op te geven. Ik heb ook altijd de hulp aangenomen om verder te komen in dat 'doolhof' van het leven, kwam altijd verder dan daarvoor maar liep ook regelmatig weer vast. Ik blijf om hulp vragen wanneer ik vastloop, want dat is soms het enigste wat je kan doen als je er zelf niet uitkomt. Soms ben ik wel eens bang dat ik op een dag dusdanig vastloop en het zo zat ben dat ik voor de nooduitgang kies, en aan de andere kant zou ik het mezelf niet kwalijk nemen en het naast me neer leggen als anderen dat wel doen. Het is en blijft mijn leven. Licht op het leven is altijd beter dan het licht in het einde van de tunnel, maar ik begrijp heel goed dat sommigen kiezen voor het laatste wanneer ze geen sprankje hoop in het leven meer zien.
korina - Dinsdag 26 februari 2013 21:19
thankyouuu, precies goed!
????? - Dinsdag 26 februari 2013 21:56
Ik heb zelf nooit echt aan zelfmoord gedacht..ook al werd me de strijd regelmatig wel eens veel te veel. Het fenomeen dat hier beschreven word is een veel voorkomend probleem in de hulpverlening .. mensen die op een negatieve manier aandacht vragen krijgen het door dit soort acties. Maar de mensen die positief en sterk zijn ondanks dat het verschrikkelijk met hen gaat.. daar word minder aandacht aan gegeven zowel in de hulpverlening als in de omgeving zie ik dit gebeuren.. ik hoop hier zelf ooit verandering in te brengen als ik afgestudeerd ben..
amanda - Woensdag 27 februari 2013 11:49
ik heb het wel eens gedacht ook rond toen ik 16 was. ik werdt gepest en wou toen ook zelfmoord plegen, maar ik durfde niet, ik wou voor de trein springen of iets met schrepe dingen uitproberen, maar ik kon het niet. doe het niet het lost niks op. ik dacht ook altijd als ze van me af zijn is het beter niemand gaat me missen,. maar iedereen mist je tien keer zo veel als je zelf kunt bedenken.

liefs
Iemand - Woensdag 27 februari 2013 15:42
Aan de ene kant een hele goede blog, maar aan de andere kant, kan dit ook het beeld bevestigen dat zelfmoord/zelfmoordpogingen puur en alleen 'aandachtzoeken' is. Het is al heel ernstig dat je hier überhaupt aan denkt en denk dat ook al zou je er niet serieus een eind aan willen maken, je het wel aan moet geven dat je met deze gedachten speelt. Dit laat wel de ernst van de zaak zien. Je hebt deze gedachten niet zomaar.
Veel mensen willen er wel écht een eind aan maken en voelen zich misschien niet helemaal serieus genomen door deze blog, omdat hier een beetje af wordt geschilderd als 'een poging om aandacht, liefde en steun te krijgen' is. Ook de titel. Maar ja dat is mijn bescheiden mening. Verder vind ik het een goede blog, maar ben het niet met alles eens.
iemand anders - Woensdag 27 februari 2013 16:28
@iemand er staat toch duidelijk in de blog 'Niet iedereen die over zelfmoord praat wil werkelijk dood.'
Lijkt me dat de blogschrijfster zich prima beseft dat er ook helaas veel mensen zijn die echt dood willen. Voor mensen die echt dood willen is deze blog niet, dat kan je duidelijk lezen....
Iemand - Woensdag 27 februari 2013 22:33
Nee maar dat bedoel ik ook niet. Als jij überhaupt al aan zelfmoord denkt (of je het nou wil doen of niet), is het al ernstig. Dat het idee überhaupt bij jou opkomt, betekent al dat het niet goed gaat. Natuurlijk blijft het de verkeerde manier van aandacht vragen, maar ik vind het wel belangrijk dat dit wordt aangegeven of je nou écht een einde wil maken aan je leven of niet. Plus blijf ik bij mijn mening dat dit wel heel erg het vooroordeel over zelfmoord(poging) bevestigt, maar een meningsverschil mag toch.
m - Woensdag 27 februari 2013 23:26
Ik vraag met wel eens af waarom we iemand dan niet die aandacht gunnen die het nodig heeft? Hebben we dan echt niets over voor iemand, al is het nepaandacht, we zijn toch allemaal mensen?
Iemand in het diepe gooien is goed, maar gooien we elkaar soms niet te veel in het diepe, wij, met z'n allen.
We dagen elkaar steeds uit. Ik doe mijn best om het te redden, dan moet jij dat ook maar doen? Is het daarmee soms ook eigenlijk jezelf een schouderklopje geven, van hoe goed jij wel niet bezig bent.
Daar heeft zo iemand op dat moment niet veel aan.

Ik heb daar ook heel lang aan mee gedaan. Zolang je het zelf kunt, je leven leiden, is dat leuk en aardig en kun je je niet echt inleven in als iemand dat niet lukt.
Dan zeg je al snel, kom op...je kunt het en je denkt misschien (wat een aansteller...)
En dan zit je zelf daar op een dag en dan hoor jij hetzelfde en voel je dat men zich niet echt inleven kan hoe jij je voelt..en daar moet je het dan maar mee doen.
Alles is je eigen keuze wordt er al snel gezegd, maar dat vind ik zo'n makkelijke afdoener.
Alles is onderdeel van de maatschappij en een uiting daarvan vind ik, dus ook zelfdoding en ook dreigen met zelfdoding of het erover hebben.
Waarom doen mensen dat? We moeten het niet afkappen, we moeten luisteren naar wat mensen werkelijk willen zeggen, op welke manier ze het ook brengen.
En deze blog is wel positief bedoeld, maar ik voel een beetje opstandigheid of zo..;)
lil - Donderdag 28 februari 2013 09:30
@m,
wauw. ik ben het echt 100% met jouw reactie eens.. heel goed verwoord ook!!!
m - Donderdag 28 februari 2013 21:18
thx! @ lil.
Romy - Vrijdag 1 maart 2013 18:49
Heel, heel herkenbaar!
Ingrid - Zaterdag 2 maart 2013 14:13
Herkenbaar, ik weet nu van mezelf dat ik eigenlijk alleen maar af wil van gevoelens, gedachten, en gedragingen die mijn leven soms zo zwart maken.... Echt dood wil ik helemaal niet maar ik het heel vaak gedacht en ook gezegd.... Er zit zo veel achter die gedachten en uitspraken.
Esther - Maandag 4 maart 2013 11:07
Heel herkenbaar, fijn om te lezen dat er mensen zijn die exact hetzelfde voelen als jezelf...
Darkshadow - Woensdag 13 maart 2013 05:04
Op deze dag heeft een goede kennis van mij zelfmoord gepleegd rond 8:00 's ochtends..Misschien had hij er iets aan dit te lezen. :(
Bonne - Donderdag 11 april 2013 07:03
Niemand wil dood! Als je zegt dat je dood wilt zeg je eigenlijk dat je het leven niet meer zit zitten. Dat je het leven niet meer ziet zitten komt door de dingen die je denkt en voelt. Sommige gedachten zijn waar, andere niet. Gevoelens zijn altijd waar! Als nare gedachten en gevoelens de overhand krijgen en je bent niet in staat deze om te buigen dan wordt je daar depressief van. Als dit lang duurt of met regelmaat terugkomt dan wil je dat de nare gedachten en de pijn en het verdriet ophoudt. Dat het stopt, want je bent wanhopig en uitgeput. En tja, het stoppen, hoe doe je dat? Je hoofd resetten? Control-alt-delete? Kon dat maar! Slapen, veel slapen zodat je niet hoeft te denken? Kan, maar je wordt toch weer wakker. En dan begint het weer van voren af aan. Kortom, je wilt niet dood, je wilt dat je zelfvertrouwen hebt, dat er mensen van je houden, dat je iets voor anderen betekent en dat je daar blij van wordt. Dat is waar je naar verlangt! Je doet het niet omdat je altijd nog in je achterhoofd hebt dat dit in de toekomst misschien toch nog wel mogelijk is. Je doet het wel als je denkt dat het er nooit meer van komt.
klaar met leven - Woensdag 11 september 2013 21:26
Heb al veel geprobeerd om van die gedachtes van zelfmoord af te komen. En iedere keer lukt het een tijdje... Maar schijnbaar mag ik van mezelf niet het leven leiden dat ik graag zou willen hebben.
Telkens krijg ik het weer voor elkaar dat ik mensen teleur stel. Ik weet niet eens meer wat mijn best er voor doen om van mijn problemen af te komen nog betekend.
Ik ben zelf naar therapie gaan volgen 3x geweest ging heel positief maar toen ik sprak dat ik zelfmoord gedachtes heb heeft therapeut de behandeling gelijk stop gezet.
Ik ben te zwak om zelf pogingen te ondernemen voor zelfdoding stiekem hoop ik dat iemand het voor mij doet. Iemand heeft al ooit bij mij een keel op de mes gezet om mij te bedreigen, Ik hoopte echt dat die persoon door zou zetten. Bij mij op school zijn er ooit schietpartijen geweest. Ik hoopte achteraf echt dat ik daar bij was geweest en dat de schutter mij zou raken. Het is correct ik ben bang voor de dood maar ik heb veel meer angst om te leven. Mensen zoals ik hebben geen enkele meerwaarde in de maatschappij. Ik maak alleen maar dingen kapot. Of ik wil of niet. Vaak dacht ik voor eens en voor altijd van zelfdoding af te zijn. Maar lukt me steeds weer om te falen. In één van de reacties hier staat dat iemand in de klas vertelde dat die persoon wel hulp bij zelfdoding zou willen geven. Als iemand dat tegen mij zou zeggen nu zou ik meteen er op in gaan. Ik ben er klaar mee...
Hermione - Zondag 22 september 2013 22:38
Die pagina komt uit the Perks of Being a Wallflower!

*sluipt weer weg*
lissa - Maandag 14 oktober 2013 21:24
al zal dit voor de meeste als harteloos overkomen moet het toch even kwijt. zelfmoord is moordend (voor de gene om je heen ook). dat is al egoïsme nummer 1. ten tweede doe je het toch SPRING VERDOMME >NIET< VOOR EEN TREIN. egoïsme nummer 2. als je vindt dat JOUW leven verkloot is amen niets op tegen, maar verkloot die van andere ook niet mee door hun te laten te laten komen op hun werk, ontslagen te laten worden, schuldgevoelens aan te brengen (treinbestuurders). als je dan toch zelfmoord gaat plegen wees een mens en doe het op een menselijke manier verdomme hey. wil je een zonde betreden door zelfmoord oke treed in je eigen zonde, niet aan de hand van andere.
ingeborgje - Vrijdag 27 december 2013 00:29
Als ik me naar voel pak ik ookvaak mijn zakmes. Maar dan denk ik aan hoe ik het anders kan uiten dan met pijn en pak ik mijn dichtboekje en schrijf ik er gedichten over. Dankzij die tip snij ik mezwlf veel minder. Bedankt!!!
Jamy - Maandag 10 februari 2014 18:40
Ik denk er de hele tijd aan ik snij me zelf ik haat me leven gewoon niemand die er voor me is niemand die aan me denkt.
Het enige wat me tegen houdt is me moeder ze houdt o veel van me
Ze doe zo veel voor me en dan hoort ze dat haar kind dood wil
Dus haar ga ik het zowiezo niet vertellen maar het is zo hard ik kan er met niemand over hebben al mijn vrienden gaan denken dat ik aandacht zoek maar i really hate myself
secret charlotte - Dinsdag 29 april 2014 17:14
ik snij me zelf en ik denk ook constand aan de dood maar van mij weet ik dat het echt niet goed gaat ik zit erg met wat er allemaal vroeger is gebeurd.
mijn vader heeft me mishandeld, ik ben misbruikt 6 x, ik ben verkracht 2x, ik wordt gepest van af ik 6 ben en ik heb bollumia gehad. ik meerdere keren zelf moord proberen te plegen waar van ik 3x in het ziekenhuis ben terecht gekomen en daarna in een kliniek
het gaat nog niet beter maar ik hou vol voor mijn moeder i love her
annoniem - Zaterdag 25 oktober 2014 14:22
Soms zegt iemand het ook in de hoop je ze tegen houd. Ze zijn bang geworden van zichzelf en de verlangen na het niet meer hoeven te leven. Tegelijkertijd willen ze het de ouders, vriend etc niet aandoen. Maar zijn dat nou juist de personen waardoor je het eigenlijk niet meer aankan. En juist omdat ze je niet willen helpen zak je steeds verder weg. Van verlangen erna, tot het besef dat het niks uitmaakt dat je andere het aandoet want door hun voel je jezelf zo en als het ze wat kon schelen hadden ze je wel geholpen inplaats van te zeggen stel je niet zo aan.
Nyxje - Woensdag 3 december 2014 22:05
Voor een lange tijd loop ik met de gedachte dat ik niks waard ben. Dan ineens krijg je te horen dat je een autisme op je voorhoofd geplakt krijgt. Het is nog niet eens zwaar autisme maar ze maken het er toch maar van. Toen ben ik dieper gaan denken, waarom ben ik hier nog, welk doel heb ik, waarom doe ik alles fout en waarom voelt alles wat ik doe zo fout aan terwijl ik het alleen goed bedoel. Waarom word ik verteld dat ik niets goed doen kan. ze zeggen '' je bent lief en gevoelig voor iedereen, maar je irriteerd on enorm'' Ik snap niet waar de irritatie weg komt en waarom mensen zo stom zijn om anderen pijn te doen.Als iets is waar ik al een poos mee loop dan is het een einde maken aan mijn dromen en toekomst. Ik wil het beste voor mijn familie en ik weet dat ze van mij houden. Maar hoe kan ik verder als ik niet van mijzelf houd. Hoe kan ik verder als niets goed voelt. Ik snap de wereld nietmeer. Ik ben gewoon moe..elke dag sta ik op en niet voor mezelf maar voor de mensen om mij heen. Ik zie geen uit weg meer maar houd gewoon domweg vol voor mijn geliefden. Ik voel me niet gelukkig ik voel me onder drukt en ongelukkig. Alls schijnt verkeerd te gaan en iedereen schijnt door te gaan met leven maar ik zit nog steeds vast. Het is net als of ik nooit meer los kom. Kort om..ik me alsof ik alleen maar in de weg sta, geld kost en niets waard ben.
Keiza - Zondag 21 december 2014 11:19
Ik zie nu, dat dit precies is zoals ik me nu voel...
zoë - Zondag 25 januari 2015 18:17
super fijn dat deze blog bestaat ik vind het erg belangrijk om dit te lezen op internet over zelfverminking/zelfbeschadiging. ik heb het nu namelijk zelf ook dus vind het super prettig om der dan verhalen van anderen over te horen
een meisje - Zaterdag 9 mei 2015 18:26
Dit is zo herkenbaar. Ik heb vorige week zaterdag nog een poging gedaan. Ik had 30 paracetamols ingenomen.. Ik ga de 18de weer naar de psycholoog. Ik denk dat ik het haar maar ga vertellen. Ookal vind ik het supereng. Ik weet het niet meer..... Ik probeer echt door te vechten en niet op te geven, maar wat is dat toch moelijk. Life is hard..... x anoniem meisje
steven ve - Vrijdag 18 september 2015 01:28
ik ben steven sportieve gast van 39j ik zit met zo veel problemen dat ik het leven niet meer zie zitten, ma ik vecht door en hoop dat jullie dat ook doen. soms zijn er dagen dat je zegt nu ist gedaan, ma aub elk leven is veel waard ze wie of wa je ook bent. als je wil, je leven is rap voorbij, ma zij sterk aub, doe het ni voor een ander ma voor je zelf he lievekes. een beter leven op bouwen is ni zo moeilijk ze ma geloof in je zelf. heb je iemand nodig vo je te helpen? ik wil gerust je vriend zijn en je proberen te helpen ma geef aub de hoop ni op he. wanneer je het moeilijk hebt praat dan is met mij en leer me kennen ik weet wat het is niemand hebben.
Eva - Vrijdag 23 oktober 2015 13:10
Ik wil inderdaad niet echt dood, maar vechten voor het leven, daar heb ik de fut niet meer voor. Ik WIL het ook niet meer, omdat ik elke keer weer, wanneer het iets beter lijkt te gaan, flink terugval.
En dieper dan ik was.

Het allerliefste zou ik de rest van mijn leven de hele dag op de bank zitten, of in bed liggen, met altijd genoeg pillen bij de hand om mij suf te maken.
Dan beetke tv kijken, lezen en dus suffen, en snoepen.
Geen contact meer hebben met mensen, omdat ik te moe ben mijn masker op te zetten.

Vaak genoeg zet ik mijn masker niet op hoor, en weten ze dat ik mij slecht voel.
Maar de werkelijke, grootste redenen....die gaan mee het graf in.
Nooit zal ik mijn ouders of broers hiermee kunnen belasten.
Omdat het grootste probleem namelijk iets is wat al van ongeveer 5 jarig is ontstaan.
Toen wisten ze het, iedereen wist het, maar deed er niet serieus iets mee.
Ze hadden gewoonweg niet door, hoe erg het was/is

Ik ben nl als meisje geboren, maar ik ben eigenlijk een jongen.
Nu had ik een man moeten zijn.
KUNNEN zijn (ben 42 jaar).
Maar in die vroegere tijd, dacht ik dat ik de enige was, en dat er niks mee kon.
Laatst ben ik erachter gekomen dat ik een man ken van in de 70.
Hij is geboren als vrouw, en heeft zich al ergens in de jaren 60 als man kunnen laten ombouwen.
Dus toen al was het een bekend probleem en konden ze er zelfs wat mee!

Sinds een lange tijd, voel ik hoe mijn ouders mij inde steek hebben gelaten.
Ookal dachten ze toen, het goede te doen.
Maar voor mij voelt het anders.

Ook op ongeveer 14 jarige leeftijd betast door vader.
Nooit heb ik mij daardoor een beschadigd type door gevoeld, ik houd zelfs heel veel van hem.
Nooit verteld natuurlijk.
Totdat ik nichtjes kreeg.
Ik vroeg aan een psycholoog (die ik speciaal daarvoor raadpleegde) of ik daar wat mee moest doen.
Dat moest, wat de gevolgen ook voor mij zouden betekenen.
Ik moest mijn nichtjes beschermen en het dus vertellen aan broers.
Want ook opa's kunnen het doen.

Met veel moeite verteld.
Meteen duidelijk geweest dat ik het niet vertelde om medelijden te krijgen, omdat ik er niet zo'n probleem (meer) mee heb.
Ze geloofden me niet.
" Het was mijn werkelijkheid"
Mijn moeder kreeg het ook te horen van mij, zij geloofde het eerst wel, maar nu niet meer.
Ik wilde breken met de familie, maar mijn vriend heeft mij tegen gehouden.
Omdat ik simpelweg van ze houd.
Maar een flinke diepe scheur in mijn ziel zit er nu.

Ja, ik heb een vriend.
Ik heb op min 16de besloten, te roeien met de riemen die ik heb.

De laatste 7 jaar heb ik alleen maar grote tegenslagen.
Plus nog het feit dat het verleden (ook heden natuurlijk, wat betreft transgender-ding).
Geef mij maar rust.
Geen psycholoog, dit valt niet op te lossen.
Anonimia - Woensdag 28 oktober 2015 18:56
Ik zit wel met zelfmoord gedachten in mijn hoofd en het wil er ook niet uit. Ik heb alleen geen idee hoe het komt. Maar ik wil helemaal niet dood en ik zou nooit zeldmoord durven te plegen. Ik hou veel te veel van mijn familie om ze dat aan te doen. Zelfpijniging, dat doe ik wel. Ik heb wonden van een cm diep en op een been al zo ong 20 litttekens. Ik schaam me hiervoor en heb zovaak mogelijk een lange legging en lange mouwen aan. Ik vind het eigenlijk heel eng om te doen maar ik doe het toch.
Romy - Vrijdag 4 december 2015 17:12
Dit is de 4e x dat ik aan zm (zelfmoord) denk. Ik werd het zat. Nu zit ik met een mes naast me met mn broek naat beneden om me zelf te snijden
Roos_ - Zaterdag 6 februari 2016 17:44
@ felicity; ik herken me altijd zo erg in de blogs die jij hebt geschreven (o.a. die over overdrachtsgevoelens, stemmingswisselingen, denken dat je niet 'ernstig' genoeg bent voor hulp) en vraag me heel erg af hoe jij hier uiteindelijk uit bent gekomen? Door therapie waarschijnlijk, maar wat was helpend voor jou en weet je nu waar je gevoelens vandaan kwamen? Misschien dat je hier niet op in wil gaan, maar ik ben zelf heel erg zoekende en herken me zoals ik zei heel erg in jouw blogs. Bedankt daarvoor ook, want ze hebben me heel erg geholpen en gesteund!
Elinore - Maandag 8 februari 2016 17:30
Wow wat een mooie blog. En het klopt voor je aan je echte problemen kan gaan werken moeten eerst de zelfmoordgedachten minder worden. Achteraf pas beseffen dat er wel degelijk mensen zijn die om je geven. Fijn maar misschien eigenlijk nog wel het pijnlijkst van allemaal. Dat omgeving niet echt weet wat te zeggen. Weet wat te doen. Behalve dat ze je echt proberen duidelijk te maken dat je er toe doet. Niet dat ik dat toen meteen echt kon geloven. Nu nog wel gedachten aan zelfmoord. Nu wel beseffend dat ik niet echt dood wil. Wel beseffend en waar ik me wel voor schaam dat ik ooit wel echt dood wilde. Dankbaar dat E het zag wat ik wilde doen en me tegenhield. Nouja niet meteen dankbaar, dat kwam pas maanden later. Soms voelt het leven gewoon heel oneerlijk. Ja makkelijk heb ik het nog steeds niet. Wel weet ik nu dat ik wel dingen heb om voor te gaan en dat echt niet alles mislukt is. Ook al voelt dat soms nog steeds wel zo. Laatst mezelf ook nog gesneden nu achteraf wel erge spijt. Nu zal ik het gewoon moeten gaan accepteren. Het leven gaat verder met een litteken erbij maar heb er dit keer wel wat van geleerd. Dat ik het niet meer wil doen en ik beter gewoon naar iemand toe kan gaan. Beter kan praten, mijn gevoelens hoe moeilijk ik het ook vind beter kan uiten, dan mezelf te snijden.
bellefleur - Donderdag 11 februari 2016 00:00
Ik heb het aan een goede vriend verteld, omdat ik een reden zocht om te leven. Omdat hij sterk genoeg is het te horen, mijn ouders en andere vrienden zouden niet goed kunnen reageren.

Maar zoals aan het begin van de reacties al gezegd werd. Wanneer ik (on)mogelijkheden overwoog zei ik het nooit, pas wanneer het iets beter ging kon ik erover praten. Waarna ik mezelf direct weer onderuit dacht; aaandachttrekker, je wil het niet eens echt, wat zit je nu te kletsen en te jammeren, je maakt anderen bezorgd, hoe kun je zo egoïstisch zijn, je bent en nu toch nog steeds wat zeur je nu? Nee op het moment dat ik het kon vertellen wilde ik het niet, zei ik het vanwege de reactie, zocht ik steun, hulp. Maar een dag eerder of later zie ik geen toekomst, schrijf ik in mijn hoofd afscheidsbrieven, plan ik mijn uitvaart, wil ik niets liever dan uit het leven stappen.
Maar omdat ik eerder toch de stap zette het aan iemand te vertellen ondanks dat het op dat moment misschien aandachttrekkerij was kan ik uiteindelijk toch in ieder geval besluiten het niet uit te voeren. Omdat hij toen zei dat het hem veel pijn zou doen wanneer ik die stap zou zetten. Dat hij niet zou weten wat hij met zichzelf aan zou moeten. Op die momenten trek ik me op aan die gedachte, leef ik even enkel voor degene aan wie ik het verteld heb. Dat is genoeg voor dat moment, tijd rekken omdat ik wil geloven dat het beter wordt.

Dus wanneer je die eer te beurt valt, dat iemand die het moeilijk heeft je in vertrouwen neemt.. al geloof je niet dat hij of zij het echt zal doen, geef die aandacht als je het kunt. Soms kunnen jouw woorden net datgene zijn wat iemand nodig heeft. Een herinnering dat er van je gehouden wordt een reden om het niet te doen. Een ander einde aan de gedachte aan de poging, op de brug staan, niet spingen maar iemand bellen om je eraf te halen.
Erin - Dinsdag 5 juli 2016 14:57
Opvallend dat bij iedereen die reageert het 'echt om een heuse doodswens' gaat. Ik geloof dat niet. Ik denk dat iedereen zich er voor schaamt (en 'dreigen' met zelfmoord is irritant), maar ook een deel van een stoornis en dus niet iets genants. Wees eerlijk tegen jezelf en hier.
~f - Maandag 3 oktober 2016 20:41
Mijn moeder is 2 jaar geleden overleden. Ik heb altijd alles tegen haar gezegd. Mijn vader daarentegen kent me niet goed en ik praat niet graag tegen hem. Ik heb geen zus of andere vrouw in mijn gezin.
Ik heb een vriendin met wie ik al mijn problemen heb gedeeld de afgelopen jaren. Ik vertrouw haar volledig. Ik denk de laatste 5 jaar al aan zelfmoord... Dit komt omdat mijn moeder toen tegen kanker vocht en het al een verloren strijd was voordat ze begon. Nadat ze overleed ben ik alleen maar dieper weggezakt. Ik breng hele dagen door op mijn slaapkamer en praat thuis alleen tijdens het avondeten. Op sommige avonden val ik huilend in slaap van wanhoop.
Ik wil alles kwijt bij die ene vriendin maar, ik heb haar al zoveel verteld en ik durf het ook niet tegen haar te zeggen. Toch wil ik mijn verhaal wel kwijt. Als er iemand is die enige tips heeft om me rustiger te maken hoor ik het graag want, ik verdwijn langzaam verder uit het echte leven. Ik trek me terug in films, series, muziek en boeken. Op het moment zit ik in pure wanhoop en speelt zich in mijn hoofd iedere dag hetzelfde riedeltje af. Het gaat slecht op school, je bent lelijk, je hebt niemand meer die puur van je houd, je bent niks waard, je hebt geen nuttige toekomst en je gaat niks bereiken later...
Iedere dag weer afvragen wanneer ik naar mijn vriendin durf te gaan en of ik dat ooit zal doen. Ik zit nu in mijn examenjaar en vraag me af of ik mijn examens ooit ga halen... Of er ooit iets van me zal worden
ikke - Dinsdag 11 oktober 2016 18:39
Na jaren van mishandeling en misbruik in mijn verleden en daarna ook nog mijn kind mishandelt en misbruikt in een instelling ,dacht ik dat ik de hel had gezien.Tot ik mijn huis kwijt raakte en gedwongen bij een kennis in huis kwam.Ik heb hulp ingeschakeld via buurtteam om weer mijn leven op te zetten,maar ondertussen wor dik psygisch mishandelt en financieel uitgekleed door deze kennis, er is geen andere vorm van opvang of begeleid zelfstandig wonen overal zit er een wachtlijst op.
Op dit moment ben ik dusdanig opgelicht dat mijn bankrekening geblokeerd is en ik nu 400 euro van mijn geld kwijt ben en niet eerder beschikking heb over geld tot 23 November ,ik weeg nog maar 43 kilo door de psygische mishandeling en stress ,ik moet voor eten zorgen als dat niet gebeurd word ik voor Kwijf en alles uitgemaakt en word er met deuren gesmeten tot zelfs een stoel frame de kamer ingegooit werd.Het buurtteam weet van deze kennis zijn manier van handelen maar kan volgens hun niet veel doen,ook heb ik aangifte gedaan maar dat kan een tijdje duren.
Ik heb het gevoel dat ik gestraft word en ik weet niet hoe ik moet overleven tot 23 november en zie geen uitweg meer,ik ben mij aan het voorbereiden om afscheid te nemen van mijn kind en mijn spullen ben ik aan het uitzoeken om weg te brengen naar een kringloop.zodra ik mijn kind heb gezien stop ik met dit leven,want ik heb genoeg geleden en ben moe van het vechten voor het recht om te mogen overleven dit is zo geen leven.
anoniem - Maandag 28 november 2016 18:30
Prachtige site..
Maar word niet geholpen om er ECHT! een eind aan te maken.
natalie - Maandag 2 januari 2017 09:35
ik ben het leven ok zat .dood brengt rust in mijn hoofd. dood is eeuwg dromen. Als ik slaap leef ik droomfase. Er gebeuren de mooiste dingen dromen. Als ik wakker word is het HELL OP AARDE. Dus ja geef mij maar die eeuwige dromen. Ben het spuugzat.
zal ook een van mijn laatste berichten zijn. Leve de dromers. Leve de eeuwige rust amenxxxxx
Kirsten - Zondag 5 februari 2017 16:55
Ooit wou ik ook niet "echt" dood. Nu in een crisisopname en 11 zelfmoordpogingen verder. Serieuze pogingen helaas, je hoeft zelfmoord niet als excuus te gebruiken weet ik nu. Want als dat te lang door gaat kan het opeens drastisch echt worden. ik had al hulp nodig toen ik het niet echt wou zie ik nu in. Helaas zag ik dat niet en nam ik mezelf niet serieus. Zoek hulp mensen, jullie zijn het waard!
Introvertion - Donderdag 2 maart 2017 03:10
Ik wil ook uit het leven stappen. Ik heb inmiddels niets meer om naar uit te kijken en zou graag op een enigszins humane manier de overstap maken naar de dood.

Dit wordt alleen onder de “jonge mensen” niet zomaar geaccepteerd. En waarom niet in godsnaam? ik ben 21 en weet inmiddels alle ups en downs van deze wereld wel op te noemen en eigen beslissingen te nemen.

Deze wereld veranderd niet en is voor mij sinds mijn 5e een hell hole geweest.

Ik vindt dat iedereen boven de 18 zelf moet kunnen bepalen of zij euthanasie willen laten plegen of niet. (er is toch overbevolking op de wereld)

Ik ben persoonlijk zeer serieus over zelfdoding en heb een degelijk alternatief gevonden. Kaliumcyanide poeder (lijkt op zout). Gewoon te verkrijgen via internet als je goed zoekt. “The deep web” is dan bijvoorbeeld een optie. Het is vrijwel pijnloos en zorgt voor een coma-achtige staat binnen een tiental minuten, waarna de dood volgt. Uiteindelijk stik je in je slaap. Omdat dit proces zo snel gaat is dit bij de juiste dosis altijd fataal.

Ik snap dat mensen niet willen dat ik dit vertel, maar ik wil dat iedereen die dit leest zich realiseert dat sommige mensen een hele hoop in korte tijd meegemaakt kunnen hebben. In mijn geval:
Mishandeling, verslaving, depressie, verlies van mijn verloofde en niemand die ECHT bereid was mij te helpen.
Kan dit allemaal op 21-jarige leeftijd? Blijkbaar dus wel. Ik leef in een soort isolement, heb geen vrienden en zie zelf geen uitweg meer, behalve de dood. De dood is voor mij een streven geworden. Ik denk hier al ruim twee jaar over na. Wat mij betreft is de dood een weloverwogen keus.
Kaliumcyanide is voor iedereen, die echt bereid is tot zelfdoding, wel te vinden, mits je goed genoeg zoekt. Ik ga jullie dus ook geen link geven. Ben je net zo klaar met het “leven” als ik, dan weet je dit spul wel op wat voor manier dan ook te bemachtigen.

Ik wens jullie allemaal hoe dan ook veel succes met je keuze. Voor hen die blijven leven, ik hoop dat jullie het geluk vinden dat jullie zoeken.
Pieter - Zondag 10 september 2017 22:21
Ik ben klaar met leven, ik wil geen zelfmoord plegen, want mislukt toch. Ik heb alles al gezien, wil niets meer, heb geen enkele functie, voel me nutteloos, agressief en boos en ik ben gewoon klaar. Wat heeft leven voor zin als ik niet positief mag zijn en ik me niet aan iets of iemand mag hechten?
S.... - Vrijdag 16 maart 2018 21:02
Kunnen wij er niet voor elkaar zijn ?
S.... - Vrijdag 16 maart 2018 21:03
Voor de gene die alleen zijn en zich klote voelen kunnen wij elkaar niet om armen en er voor elkaar zijn en naar elkaar luisteren en elkaars verdriet delen zonder veroordelingen.
Dean - Maandag 14 mei 2018 18:59
WoW dit herken ik