Ik wil de hele dag in bed blijven

 

We kennen het gevoel denk ik allemaal wel een beetje dat je ‘s morgens wakker wordt, maar eigenlijk liever de hele dag in bed zou willen blijven liggen. Je hebt geen zin in vandaag en duikt liever weg voor de grote boze wereld. Je probeert nog een paar keer de moed te verzamelen om op te staan, maar na een korte plaspauze en nog een paar keer op de snoozebutton te hebben geklikt, draai je je gewoon nog een keertje om in bed. Vandaag moet maar snel voorbij gaan.

Misschien komt dit gevoel wel door wat je allemaal moet doen, je werk, school of huishouden. Verantwoordelijkheden die je liever even niet zou willen dragen. Of het loodzware gevoel komt door verdrietige gebeurtenissen die er spelen of in je leven de laatste tijd. Als je opstaat, begint de dag; begint het voelen. Door gewoon te slapen en weg te duiken voor alles lijkt het alsof je dat gevoel niet hoeft te voelen.

body

Tijdens mijn eetstoornis ben ik ook lange tijd somber geweest. Als ik de dag niet hoefde te beginnen, hoefde ik ook niet te voelen. Als ik mijn tanden moest poetsen, een douche moest nemen, eten moest maken of moest praten met anderen, zou ik weer ‘leven' en ik wilde liever even niet meedoen met de rest van de wereld. Ik wilde op zo'n dag mezelf verstoppen en emoties uitschakelen.

Vaak voelde ik mij na zo'n dag in bed genikst te hebben heel doelloos en verkeerd. Ik vond het fout en slecht van mezelf dat ik eraan toe had gegeven. Ik vond mezelf stom. Dit maakte de vicieuze cirkel compleet. Ik raakte verdwaald in een negatieve spiraal van depressieve gevoelens, lusteloosheid, zelfhaat en uiteindelijk ook destructief eetgedrag. Het leek in de ochtend een goed idee en in de avond had ik spijt omdat ik geen bal had uitgevoerd.

Toch kan een dag in bed doorbrengen helemaal niet zo fout zijn als dat het voelt. Zo'n dag lekker niks doen, kan je namelijk ook juist even laten uitrusten en nieuwe energie opleveren een volgende dag. We hebben allemaal wel eens een dag dat we opgebrand zijn en bij moeten komen toch? Geen bal uitvoeren is dan soms hartstikke lekker. Even helemaal niks. Daar hoef je je dan ook zeker niet schuldig over te voelen, zolang je de volgende dag jezelf maar weer bij elkaar raapt en je niet meerdere dagen per week verstopt onder de lakens.

Wat doe je met dat lamlendige, sombere gevoel waardoor je de hele dag in bed wilt blijven liggen, hoe voorkom je dat je je alleen maar rotter gaat voelen en wanneer geef je er aan toe? Ik heb hieronder een aantal tips opgeschreven die ik uit eigen ervaring met dit gevoel graag met je wil delen. Het kan je helpen ermee om te gaan of er juist niet aan toe te geven. Ik hoop dat je er iets aan hebt. 

1. Maak het overzichtelijk
Vaak lig je op het moment dat je denkt ‘'Ik wil de hele dag in bed blijven'' vooral in bed met het gevoel dat je niet weet waar je moet beginnen of opziet tegen wat je moet gaan doen. Ik had, en heb nog steeds ‘eens per maand', moeite om dan te beginnen, op te starten en de dag invulling te geven. Ik weet dan even niet wat ik wil gaan doen, zie op tegen wat ik moet doen en in welke volgorde. Het helpt mij dan om een lijstje te maken op papier met de dingen die ik wil en moet doen. Ik schrijf het dan echt op vanaf de eerste stap die ik buiten mijn bed zet. Zo schrijf ik dan op: Ontbijten, douchen, haar en make-up doen, aankleden, afwas doen, was erin, boodschappen doen, lezen, rekeningen betalen, thee drinken en serie kijken etc. Het kan zelfs fijn zijn om ook je eetmomenten erin te plannen, zodat je daar lekker niet meer zoveel over na hoeft te denken. Die structuur kan je helpen om jezelf die schop onder je kont te geven en te beginnen met je dag. Bedenk je ook hoe je je zult voelen als je die dingen gedaan hebt en af kunt strepen van je lijstje. Dat geeft vaak wat motivatie. 

2. Ontspanning en inspanning
Een dag moet zoveel mogelijk bestaan uit een goede balans tussen inspanning en ontspanning. Dit betekent dat je jezelf voldoende moet uitdagen, maar ook rust moet gunnen. Werken of studeren is belangrijk en kan ook goed voor je zijn. Het geeft je een doel, voldoening of biedt toekomstperspectief. Het is ergens goed voor en kan je de uitdaging geven die je nodig hebt. Die uitdaging kun je ook vinden als je niet studeert of werkt, bijvoorbeeld door vrijwilligerswerk, huishoudelijke klusjes, dingen op te knappen aan je huis, te sporten of iets actiefs te ondernemen in de natuur.

Ontspanning ligt soms ook in die activiteiten, maar toch is ook rust belangrijk. Na een dag hard werken is het daarom prima om lekker op de bank een boek te lezen, tv te kijken, een serie te volgen of juist iets creatiefs te doen zoals schilderen of muziek maken. Ook yoga of mindfulness passen goed bij ontspanning. Even tot jezelf komen, in plaats van je mee te laten slepen door de wereld en de drukte. Even lekker niets moeten en doen waar je zelf zin in hebt. Als je dit voldoende doet, zul je ook niet ineens oververmoeid zijn of het gevoel hebben dat je alleen maar dingen moet.

3. De risico's
Het is prima om een dagje lekker even niets te moeten, maar wees je wel bewust van de risico's. Soms kan het heel goed zijn om even een dagje bij te komen, maar het kan ook een vlucht zijn of het verergert destructief gedrag. De hele dag niets doen en alleen zijn, geeft je veel ruimte om na te denken. Soms heel goed en helpend, maar het kan er ook voor zorgen dat je enorm gaat piekeren of nog somberder wordt. Ook kan zo'n structuurloze dag ervoor zorgen dat je vervalt in eetbuien, juist weinig eet of je slaappatroon in de war brengt, waardoor je vervolgens niet goed kunt slapen in de avond.

Ook werk of studie afzeggen of uitstellen kan je alleen maar meer stress opleveren uiteindelijk. Het lijkt dan aan het begin van de dag een goed idee om in bed te liggen, maar soms kom je hierdoor alleen maar meer in de knoop met jezelf, je planning en je afspraken. Denk er dus goed over na of dit het juiste moment is om een dag 'niks doen' in te plannen. Misschien kun je ook op een andere manier rust nemen waarbij je wel gewoon opstaat en de deur even uit gaat.

4. Eraan toe geven
Toch kan het soms ook prima zijn om even een dagje lekker binnen te blijven. 24 uur per dag in bed liggen, kun je beter niet doen, behalve als je echt heel erg ziek bent. Ben je dat niet, zorg dan toch dat je even je benen strekt, een boodschapje doet, de hond uitlaat of een frisse neus haalt. Je kunt best een dagdeel of tot aan de middag lekker lang uitslapen, in bed ontbijten, een film kijken in bed of je nagels lakken. Even die ontspanning vinden in je eigen warme bedje is soms best fijn en kan een onderdeel zijn van lief zijn voor jezelf. Zelf kun je waarschijnlijk eerlijk bepalen of het daarmee te maken heeft of niet.

Zo'n dag kan, mits je hem positief gebruikt, helpen om even bij te komen en weer energie te vinden om de volgende dag weer gewoon met het leven mee te doen. Doe dan wel leuke dingen, zoals die ik net benoemde of ga lezen, schrijven of iets knutselen. Je kunt een hoop vrolijke dingen doen in bed. Uren lang slapen helpt je niet, ook al voelt het nog zo verleidelijk. Dat verstoort je ritme, waardoor je ‘s avonds niet meer kunt slapen en de halve nacht wakker ligt. Ook samen met je partner zo'n dagje of ochtend plannen, zoals op zondag, kan trouwens heel gezellig zijn.

5. In bed met een depressie
Mocht je echt heel erg veel last hebben van het gevoel niet uit bed te willen gaan of een depressie hebben, dan is het verstandig om hier iets mee te doen. Maak zelf jouw eigen anti-depressieplan of doe dit met je psycholoog of therapeut. Je huisarts kan je doorverwijzen naar een psycholoog, maatschappelijk werker of psychiater. Soms helpt ondersteunende medicatie om weer wat meer zin te krijgen in de dag. Heb je een winterdip, dan kun je deze tips eens lezen. Maak een plan voor jezelf, als je dit gevoel herkent, want je kunt die zin om de dag te beginnen weer terugwinnen of ontwikkelen.

Een dagje lekker in bed kruipen na het ontbijt is dus niet altijd fout, maar maak hierin bewuste keuzes. Als je je echt rot voelt, geef jezelf dan die schop onder je kont of spreek met iemand af, zodat je toch echt je bed uit moet. Je zult merken dat je je uiteindelijk veel fijner voelt als je toch dingen hebt ondernomen en buiten bent geweest. Dat klinkt achterhaald, maar het werkt echt! Dus opstaan jij, maak er een leuke dag van voor jezelf!

Herken jij dit gevoel en hoe ga jij ermee om?

 

liefs

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Meidje25 - Maandag 5 januari 2015 10:09
Ik herken t heel erg....vanuit m'n bed duik ik snel op de bank...waar ik lusteloos en nutteloos de dag doorbreng, omdat ik geen fut heb iets te doen....tegelijk word ik hier nog somberder van..
Dit gaat al weken dag in dag uit zo..soms ben ik er even uit voor n boodschapje of help ik in kleine dingetjes mee in huishouden ... Verder is t vooral piekeren, slapen en niet voelen dan, en spelletjes spelen, lezen.....nergens zin in eigenlijk !
Nutteloos en ook niet echt moed om actief te worden, dat trekt m'n lijf niet!
Tr - Maandag 5 januari 2015 11:08
Ik herken het heel erg. Toen ik terug kwam uit het ziekenhuis na 6 weken mocht ik nogsteeds niks, alleen eten. En door mijn depressie had ik ook nergens zin in sliep ik heel veel en dit maakte mij nog somberder. Ik lag hele dagen in bed en als ik iets ging doen verlangde ik weer naar mijn bed. Ik ben hier wel uitgekomen doordat ik weer naar school ga dit schooljaar maar het liefst lig ik nogsteeds de hele dag in bed.
Het help vaak wel om gewoon dingen te doen al heb je er geen zin in en geniet je niet. De afleiding is al goed.
Anoniem5 - Maandag 5 januari 2015 13:32
Fijne blog. Laat me weer even voelen dat ik niet de enigste ben.
Ik heb er dagelijks last van.
Het is echt een gevecht. Klinkt heel raar maar mijn tip is ook om de deur van de slaapkamer dicht te doen als je er eenmaal uit bent. Je bed is dan even uit het zicht .
Zorg voor een ander plekje in huis waar je even kan zitten chillen. Dan ben je wel uit bed.
Diede - Maandag 5 januari 2015 16:01
Ahhhh dit herken ik heel erg! Ik geef er niet aan toe en ga elke dag mijn bed uit. Ik mag van mezelf niet in bed blijven liggen maar soms zijn er dagen dat ik er echt bijna niet uitkom. Ik zie dan zo op tegen de dag die gaat komen. Om inderdaad weer te 'leven'. Echt exact omschreven zoals ik me voel.
Marianne - Maandag 5 januari 2015 16:48
Heel erg herkenbaar. Zat gisteren avond nog te huilen dat ik niet meer aan de studie en naar mijn stage wilde. Ik wilde het liefste "met mijn hoofd onder de dekens". Heb het letterlijk geroepen..
Uiteindelijk viel het vandaag allemaal wel mee en was het zelfs nog wel leuk.. Gewoon afleiding zoeken is ook erg fijn!!! :)
M. - Maandag 5 januari 2015 17:46
Herkenbaar. Momenteel zit ik weer zonder werk, allesbehalve mijn droombeeld na een studie. Na 2 jaar te zijn afgestudeerd en meer werkloos dan aan het werk te zijn geweest, begint de moed me nu in de schoenen te zakken. En dan ook nog eens ongeluk in de liefde. Alle mensen om me heen lijken succes te hebben, krijgen wel banen, wonen samen, gaan wel verder met hun leven. Ik ben zo moe van alles. Elke dag kom ik toch uit mijn bed, solliciteer ik, eet ik. Maar mijn plezier om te leven is weg. Alleen mijn kat houdt me op de been. Maar ook ik verlang naar rust.
renskeproud - Maandag 5 januari 2015 18:09
herkenbaar maar ik kom mijn bed uit voor school en belangrijke dingen anders kwam ik mijn bed niet uit
groetjes renskeproud
Maanmeisje - Maandag 5 januari 2015 19:14
Ja, herkenbaar. Goede blog! Uiteindelijk sta ik altijd wel op, maar met veel moeite.
Flora - Maandag 5 januari 2015 19:23
Heb ik heel vaak.. Zeker nu school ook nog begint
jo3101 - Maandag 5 januari 2015 21:15
Ik heb vaak gwn geen energie om op te staan en om weer te moeten doen alsof t goed met me gaat.
Zoë - Donderdag 8 januari 2015 15:29
Ik vind het niet moeilijk om op te staan als ik vrij ben,
maar dan denk ik vaak: wat moet ik nu gaan doen?
Bakkie Troost - Vrijdag 20 maart 2015 17:12
ZOOOW herkenbaar dit! Ik heb dit al een paar jaar en het gaat maar niet over. Het liefst lig ik in m'n bed... dat niks hoeft en niks moet, dekbed tot over m'n oren, gewoon in m'n zachte holletje, veilig en warm, dag wereld. De bel er uit, telefoon op de andere kamer.. ik ben er niet! Ben zo moe van alles wat altijd moest, dan weer dit en dan weer dat... en soms alles tegelijk, ik heb me zo uitgesloofd om aan verwachtingen van anderen te voldoen. Nu hoeft nix meer: douchen kan morgen ook wel, een paar boterhammetjes is soms (goed) genoeg. Heerlijk soms... maar dan komt het schuldgevoel en de schaamte, plus de vraag: WAT HEB IK?? Ben ik zo aards-lui?? Moet je nagaan: ik ben nu 53 jaar... lig ik midden op de dag in m'n bed. Ik word er verdrietig van en moet er soms om huilen, maar ik kom niet uit de depressie. De ggz heeft de diagnose gesteld: dystyme stoornis (chronisch depressief). Dat was moeilijk te accepteren. Maar het is niet anders. Anderen hebben het er moeilijker mee, ze begrijpen het niet. En dan realiseer ik me dat ik nog steeds probeer aan de verwachtingen van anderen te voldoen: bv. op verjaardagen verschijnen (mét een kadootje, dus ik moet naar het centrum om iets leuks te scoren voor de jarige). Of iemand belt en wil langs komen: oke, laat de visite dan maar komen (boodschappies doen, huis aan kant maken). Alles kost gigantisch veel moeite: de honden uitlaten, eten maken, de was enz enz. Ik moet het echt helemaal uit mijn tenen halen! De tegenzin is zo ontzettend groot, dat is met geen pen te beschrijven en het gaat nooit meer over.
Loes - Dinsdag 27 oktober 2015 10:10
Ja ik ken het en ik zit altijd maar tepiekeren wat is goed wat is slecht maar je hebt er niets aan iedereen heeft het weer van verschillende oorzaken dat is het probleem het is heel rot we kunnen alleen maar bidden en hopen
Hoop doet Leven - Zondag 15 november 2015 21:36
Nou bakkie troost dat is precies wat ik ook voel of eigenlijk niet voel, ik ben dan ook chronisch depressief en het is echt een ellende! Dat je het liefst de hele dag in bed ligt en als het maar even kan dan geef ik er ook aan toe, het lijkt wel een soort verslaving. Iedere dag heb ik weer goede voornemens, vandaag (en aan het eind van de dag is het morgen) doen we het anders, maar elke keer val ik weer terug en komt er niks terecht van mijn goede voornemens. De meeste mensen weten ook niet wat ik heb, want ik schaam mij ervoor, ik heb ook fibromyalgie, dus dan zeg ik dat ik dat heb en hou dit meestal voor me. Maar ik herken mezelf helemaal in je verhaal dat je alles uit je tenen moet halen en dat kost zoveel energie en ik stel ook alles uit tot het echt niet meer kan en dan loop je altijd achter de feiten aan. Ik wordt er wel verdrietig van dat je zegt dat het nooit meer over gaat, ik geef de moed ook wel eens op, maar dat duurt meestal niet langer dan een dag en dan komt de hoop weer terug. Ik heb er ook een gedicht over geschreven die precies mijn gevoel verwoord, ik zal hem zo eens opzoeken en hieronder plaatsen.
Hoop doet Leven - Zondag 15 november 2015 21:52
Chronische depressie

De dood ligt altijd in het donker
En de tranen nemen langzaam toe
Laat mij toch gaan slapen
Ik ben alleen maar moe

Moeheid beheerst mijn leven
Alles is zo negatief
Een leeg gevoel van binnen
Zin in helemaal niets!

Nergens toe komen
De hele dag wat ronddwalen
Zo zonde van de tijd
Mijn tijd die een ander benijdt

Maar er valt niks te benijden
Het is vooral veel lijden
Lijden omdat je wereld stilstaat
En zelfs iemand van 90 voorop gaat

Ik loop altijd achteraan
Want mijn dag heeft weinig uren
De dagen vliegen om
En ik heb nog zoveel te doen

Alles ligt in het donker
Niks wordt er aangeraakt
De tijd die het langzaam kapot maakt

Wat te doen met mezelf
Dat vraag ik mezelf wel honderd keren
Maar het antwoord is er wel
Gewoon doen is het advies

Maar dat is dus de strijd
Die ik elke dag verlies!
Anoniem - Maandag 21 december 2015 11:12
Zoveel herkenning. Zelf kamp ik er al vele jaren mee, dat wil zeggen een of meerdere dagen gewoon in bed blijven. Alleen maar willen/kunnen slapen, in mijn eigen wereldje zijn. Geen zin of puf om dingen te ondernemen, er alleen maar over denken kost al bijna teveel moeite. Soms heb ik het in een periode heel vaak (en/of lang) terwijl op andere momenten het bijna zelden voorkomt. Mensen die er van af weten, met name familie, hebben al geprobeerd mij er van af te helpen. Juist door mij uit bed te pushen, dat ik mij er overheen moet zetten. Maar eerlijk gezegd levert dit bij mij nog extra schuld- en baalgevoel op als het weer is voorgekomen (bovenop hetgeen ik al vanuit mijzelf heb). Ik heb zelf nooit goed kunnen achterhalen waarom of waardoor ik dit gedrag vertoon.
Mirjam - Woensdag 17 februari 2016 12:58
Ja hier nog iemand met hetzelfde probleem! Het is dat ik mijn kinderen heb en werk anders zou ik niets anders doen dan slapen, hangen, lummelen, niks doen! De wereld, het leven kan me gestolen worden, niks boeit me!
Anoniem - Vrijdag 15 juli 2016 17:54
Dit herken ik allemaal. Ik heb nu bijvoorbeeld ook een gehele dag niets gedaan behalve in bed liggen, serie te kijken en te eten.. Ik wil zo graag naar buiten maar heb het gevoel dat het mij niet goed zal doen.. Dit gebeurt by the way vaker en weet gewoon niet meer wat ik moet doek.
Anoniem - Dinsdag 31 oktober 2017 09:27
Ik heb dit al zo lang.. al meer dan een jaar, ik werk niet ik ben gestopt met school en ben pas 19, ik ben heel onzeker maar niemand ziet dit aan me, buiten ben ik eigenlijk altijd zogenaamd vrolijk, en thuis lig ik alleen maar de heledag in bed ik heb niet eens kracht om me kamer op te ruimen, ik heb slaapproblemen ik voel me echt een nietsnut en dat ik niks waars ben, het enig wat ik thuis doe is film kijken slapen en eten.. soms ga ik naar buiten met mn vriendinnen endan ziet. Niemand iets aanme en wanneer ik thuiskom is het weer hetzelfde, ook maak ik me heel erg zorgen over me toekomst want ik denk dat dit nooit gaat veranderen, dat ik nooit een goeie baan krijg en nooit succesvol word, ik ben overal zo moe van ik wil ook zoals alle anderen leven.. ben dood ongelukkig
R - Woensdag 15 november 2017 15:34
Hey! Heb je zin om hier een keer over te praten? X
Maan - Vrijdag 24 november 2017 14:47
Lieve Anoniem,

Ik lijd hier ook al een hele tijd aan en meestal is het een vorm van depressie. Onzeker zijn we echt allemaal, maar laat dat je alsjeblieft niet tegenhouden. Je mag best onzeker zijn en fouten maken, maar blijven bewegen, stap voor stap helpt. Check ook even je vitamine D gehalte bij de dokter en als je daar een tekort aan hebt, dan ga je je ook zo voelen. Check ook je vit B, (met name B12) en je ijzergehalte. Ik zou als ik jou was dat als eerste doen, want het is een verschil van dag en nacht.
edwin - Maandag 5 maart 2018 08:39
Ik herken dit maar al te goed het is ook niet leuk allemaal en die slaapproblemen verschrikkelijk is het tegen vechten en het is altijd fijn om er met iemand er over te praten dat je je gesteund voelt hierin dat is altijd fijn dat je begrepen word.
Denise - Zaterdag 17 maart 2018 22:42
Opstaan is iedere dag al een gevecht bij mij geweest.
Behalve in de zomer dan heb totaal geen moeite met opstaan dan kom ik zelfs springend mijn bed uit.
Door bepaalde gebeurtenissen in mijn leven is niet willen opstaan erger geworden.
Ik wil gewoon in mijn eigen wereldje zijn zonder verantwoordelijkheden en ik wil gewoon emotionele e,pijn die ik heb niet voelen.
Ook heb ik geen enkele reden om opstaan omdat ik ben vastgelopen op de dagbesteding (heb een beperking en psychische problemen waardoor gewoon werk niet lukt) en woon weer terwijl ik 26 ben bij mijn ouders omdat ik ook vastgelopen ben op de woongroep waar ik woonde.
Er word nog gezocht naar een nieuwe geschikte passende woonplek en dagbesteding maar het duurt zo lang...
Erna - Maandag 16 juli 2018 23:51
Na het overlijden van mijn ouders heb ik een zware psychose gekregen. In opname sloop het er al in dat ik niets aan mijn conditie wilde doen. Het is nu drie jaar geleden en ik ben langzamerhand steeds meer in bed gaan kruipen. Het huishouden schiet er bij in. Ik heb een lieve man die dat geheel op zich neemt. Maar dat is natuurlijk niet goed. Ik schaam mij ervoor, dat ik niks doe. Ik wil ook niet dat andere mensen, zoals mijn schoonfamilie, erachter komen. Ik ben op vakantie geweest en dan is het tijd voor zogenaamd leuke dingen. Maar ik heb nergens geen zin in. Alleen een terrasje pakken, maar nog geen half uur wandelen, want dan raak ik moe. Mijn conditie is enorm achteruit gegaan en mijn dag en nacht ritme is omgedraaid. Op de camping kroop ik in de middag ook in bed, de mensen zullen wel gedacht hebben. Ja, ik ben lui en enorm moe om te beginnen aan de dag. Mijn dag bestaat alleen uit roken, slapen en eten.
DJ - Zaterdag 4 augustus 2018 17:19
Ik heb precies hetzelfde, mijn eigen gezondheid boeit me namelijk niet totdat ik besef dat ik m'n naasten daarmee pijn doe en me schuldig voel en probeer te overcompenseren. Zo gaat elke dag weer een vicieuze cirkel. Ik heb het altijd goed verborgen weten te houden of af te wimpelen iig tot vorige week op vakantie met vrienden waar ik knapte n een huis met 8 man. Werd me allemaal te veel en nu is m'n depressie boven tafel en heb ik afspraken met een psycholoog en problemen op werk. Ik ben 25 en heb t gevoel dat ik nu al m'n leven heb verwoest. Ik probeer het ook steeds weer opnieuw te ontkennen en een andere oorzaak te geven, zoals een zonnesteek of een Burn-out. Misschien dat het helpt nu op te schrijven of met de wereld te delen maar voel me ook zo onzeker en onbegrepen. Roken Eten slapen en ongezellig zijn is mijn hele dag. :(
SL - Donderdag 27 december 2018 18:26
Ik lig al weken bijna alleen maar in bed en kom er alleen maar uit als ik verplichtingen heb en dan ook nog op het laatste moment, zodat ik daarna moet haasten. Ik heb me ook bewust afgemeld voor de feestdagen en ben letterlijk in mn bed gebleven. Ik was altijd een vrolijk mens, of ik nou vrolijk was of niet, mn missie was om n lichtpunt voor n ander te zijn en accepteerde als t ware dat dat ten koste van mijzelf mocht gaan. Nu faal ik zelfs daarin, ik kan niet meer mijn sterke masker opzetten ook niet vr t geluk vd ander hoe hard ik ook probeer en dan voel ik me daarna schuldig dat ik er chagrijnig bij zit, dus zonder ik me af en heb mezelf ondanks dat ik alleen woon en dus toch niemand zie naar mn bed verbannen. Zelfs voor eten sta ik niet op, vorige week zodanig dat ik het heb gepresteerd om 6 dagen achter elkaar niet te eten. Ik kwam er steeds alleen even uit voor afspraken, de laatste afspraak was zo vermoeiend qua reizen dat ik thuis in de douche flauwviel. Toen ik de dag erna weer wat at moest ik dit uiteraard bekopen met n hoop buikpijn en misselijkheid dus heb ik me nu maar voorgenomen om af en toe om de paar dagen iets kleins/gezonds te eten voor de spijsvertering, maar vr de rest blijf ik in bed. Ik voel me aan het eind vd dag zelfs niet eens meer schuldig dat ik niks gedaan heb. Heb me ontdaan van bijna al mn verplichtingen zodat ik me ook niet schuldig hoef te voelen. Ondanks dat ik weet dat dit patroon nergens toe leid weet ik dat ik morgen weer in bed blijf. Een aantal weken geleden ben ik een paar dagen naar het buitenland gegaan om het patroon te doorbreken, ik wist dat ik daar wel op zou moeten staan om al was t maar de omgeving te bekijken en ik meer geinteresseerd zou zijn in eten omdat ik van reizen en buitenlandse dingetjes houd, maar zelfs dat bracht nu niet genoeg voldoening meer en ik nam mijn tranen gewoon mee. Uit bed kwam ik in ieder geval wel maar terug in NL hetzelfde verhaal. Nu denk ik erover weer weg te gaan,dus ook om mezelf te beschermen tegen dit leefpatroon hier, maar dat is natuurlijk geen structurele oplossing, wegvluchten voor mn ongelukkige leven kan niet en of t zo n slim idee is om al mn spaargeld op te maken....Mijn kracht dat me nog staande houd is dat ik in God geloof en ook al faal ik mijns inziens ook ongelooflijk daarin heb ik enigszins nog hoop dat Hij me hieruit haalt. Ik weet echter dat ik daar zelf ook iets voor moet doen, maar iedere wilskracht daaraan ontbreekt me ondanks dat ik al letterlijk spierpijn heb van het bedliggen. Iedere ochtend denk ik pff weer 24 uur doorkomen, laat me ajb snel in slaap vallen zodat de dag verkort wordt.. almost helpless dus :( Heb ook geen idee waarom ik dit hier opschrijf.
RW - Zaterdag 29 december 2018 18:53
Mooie blog en reacties. Het is fijn om te zien dat er anderen zijn met dit probeem. Hier mijn verhaal. Het laatst jaar blijf ik steeds vaker lang in bed liggen. Ik werk niet in de schoolvakanties en als ik dan geen afspraken heb gebeurt het soms dat ik de hele dag niet opsta en in bed naar youtube filmpjes en oude programmas ga kijken. Ook deze kerst is dat gebeurd. Ik was ziek en heb daarom mijn afspraak voor kerstdiner met familie afgezegd en heb hele dag in bed doorgebracht. De dagen daarna voelde ik me beter maar had s ochtends geen zin om op te staan. Soms ben ik in de middag opgestaan, naar een winkel geweest, heb een paar keer gekookt en ben 2 naar een afspraak met vrienden gegaan. Maar de rest van de tijd lig ik in bed met mijn ipad of op de bank. Ik heb er een heel dubbel gevoel over. Aan de ene kant vind ik het heerlijk rustig en ik geniet van het kijken naar allerlei dingen waar ik zelf geen rol in hoef te spelen. Aan de andere kant maak ik me zorgen over deze toenemende internetverslaving en voel ik me lichamelijk niet goed door het vele liggen. Ik word stijf en krijg zelfs hoofdpijn van het geluier. Ik weet dat het na de vakantie wel weer anders gaat worden door mijn werk maar ik voel minachting voor mezelf om dat ik zo weinig zinvols doe deze dagen. Bovendien heb ik een aantal klusjes die ik had willen doen nu en daar komt niets van. Tegen mezelf en tegen alle anderen die hier mee worstelen wil ik zeggen: maak het niet te groot en zie elke dag als een nieuwe kans. Of beter nog: elk moment van de dag.Het is nu 18.55 en ik was in bed tot nu toe maar ik ga nu opstaan, douchen en naar de winkel. Hopelijk lukt het ook om daarna de afwas te doen. Iedereen die dit leest veel succes en liefde toegewenst.
Jeroen - Maandag 7 januari 2019 09:32
Verschrikkelijk is dat ochtend gevecht, dat zware verlammende gevoel. Depressie is echt een hele nare ziekte die je totaal verlamd. Ik hoop dat ze er ooit een echte oplossing voor vinden ipv medicijnen die maar zo zo werken. Volgens onderzoeken wordt het steeds duidelijker dat de darmen verantwoordelijk zijn voor depressie. Hopelijk komt er dan ook ooit een echte behandeling ipv pappen en nathouden.