Ik lach alles weg

 

Ik lach alles weg en niet eens met opzet. Als ik ergens binnenkom waar mensen zijn, schiet mijn mond gelijk in de lachhouding. Als ik met mensen praat kunnen mijn mondhoeken niets anders doen dan naar boven krullen. Wanneer iemand mij vraagt hoe het met me gaat, zeg ik met een grote lach op mijn gezicht altijd dat het goed gaat. Ik ben het meisje dat altijd lacht. Zo stond ik bekend, want zo was ik vroeger.

lachenHet meest vervelend van al dat gelach vond ik nog wel dat ik het niet met opzet deed. Soms snakte ik ernaar dat iemand me vroeg hoe het nou werkelijk met me ging, omdat het helemaal niet goed ging. En wanneer dit dat eindelijk gebeurde na weken, al niet maanden indirecte boodschappen afgeven, dan kon ik niet anders doen dan lachend zeggen dat het goed met me ging.

Ik haatte mezelf hierom, maar vond mezelf tegelijkertijd ook wel weer sterk en stoer hierom. Ik was het meisje uit het liedje '..Cause supergirls don't cry'. Ik huilde immers nooit waar mensen bij waren en met mij ging het altijd goed.

Ik had geen idee hoe dit te veranderen en wist ook niet waardoor het kwam. Hoe persoonlijker het werd, hoe extremer de glimlach werd. Dit kwam natuurlijk tot volle uiting toen ik in therapie ging. Het was gewoonweg genant op welke momenten ik begon te lachen. En nee, niet gewoon een glimlach, nee bijna een lachstuip!

'Maar vind je het dan niet heel pijnlijk dat.....?'
Uhm.. hahahahaha nou ja...hahahahaha..ach, ik ben het gewend hahahahaha

Maar van binnen huilde ik. Van binnen voelde ik me vreselijk. Als er mensen om me heen waren ging alles goed, stond mijn gezicht op zonnig. Maar eenmaal thuis zette de donder en bliksem in en werd het verdomde donker en stil in mij. Ik wist me geen raad met al die gevoelens en kon ze ook niet uiten. Vreselijk. Op die momenten grijp je naar of ontwikkel je destructieve copingmechanismes. Ook schreef ik gedichten, van die donkere, dodelijke teksten.

smileOp een dag durfde ik 1 van die gedichten aan een docent, die ik erg mocht, te laten zien. Het was een uiterst depressief gedicht. Ik hoopte zo dat ze mij serieus zou nemen en zou begrijpen dat ik het niet langer allemaal alleen kon. Vol spanning en mijn lachspier in bedwang houdend liep ik haar kantoortje binnen. 'Wat een treurig gedicht, maar wat een mooie beeldspraak, daar moet je meer mee werken in je gedichten'. Ik lachte wat, bedankte en liep weg. Ik kon wel door de grond zakken.

Keer op keer werd ik teleurgesteld in mijn poging hulp te vragen en krijgen. In die tijd legde ik de schuld veelal buiten mezelf.

'Wat stom dat ze mij niet zien staan en dat andere meisje wel!' Achteraf gezien zal een groot deel aan mijzelf hebben gelegen en de manier waarop ik mijn behoeften en gevoelens uitte. Ik was het blije meisje met die vrolijke staart en de grote glimlach. Ik was het meisje dat prima cijfers haalde en met wie het altijd goed ging.

De enige manier voor mij om aan te geven dat het niet goed met me ging was: indirect. Slecht eten, proberen af te vallen, mijn best doen om chagrijnig te kijken wanneer er mensen bij waren... en ga zo maar door. Alles in mij had geleerd om vrolijk, netjes en positief te zijn wanneer er mensen bij waren. Ik kon niet anders.

I can't cry I can only smile

Mijn laatste redmiddel was het opschrijven en dat was wat me uiteindelijk wel steun opleverde. Ik schreef op hoe het werkelijk met me ging en waar ik werkelijk in mijn hoofd allemaal mee bezig was en gaf dat - met doodsangsten en kannen vol schaamte - aan mijn mentrix en die nam het serieus. Eindelijk. Toen ik eenmaal gesprekken met haar had, begon het liedje weer van voren af aan: lachen, relativeren, lachen, bagatelliseren, lachen...

Nu ben ik heel veel jaren verder en lukt het me aardig om serieus over mijn gevoelens en gedachtes te praten. Zoals je leest ging dat niet van de ene op andere dag. het kostte me jaren om mezelf hierin te trainen, om mezelf kwetsbaar te durven opstellen. Het is niet dat ik er volledig van af ben, want nog steeds lach ik als iemand die niet heel dichtbij me staat me een persoonlijke vraagt stelt, maar ik ben wel heel veel verder dan toen ik 16 jaar was!

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

M.L. - Dinsdag 12 maart 2013 12:59
Oef herkenbaar...
ik ben nu bezig mer een mail vr mn therapeut. Omdat ik WEER lachend blozend stom proestend de sessie in en uit ging. Zucht. Terwijl ik haar sprak omeat ik weer even opgenomen (BOR) werd omdat het niet goed ging/gaat en crisis te vrkomen.


Grmpg xD
fijn en bedankt vr je verhaal xx
K - Dinsdag 12 maart 2013 13:05
Zo herkenbaar
meisje14 - Dinsdag 12 maart 2013 13:11
Ik krijg er gewoon tranen van in mijn ogen. Wat fijn deze herkenbaarheid.
Ik heb door sociale angst ook een automatische glimlach en ook in therapie ''lach ik me rot'', vroeger werd ik 'smile' genoemd, maar van binnen huilde ik. Misschien daardoor ook die eetstoornis gekregen.. erg erg erg herkenbaar...
xchanel - Dinsdag 12 maart 2013 13:13
yesyes, herkenbaar.
I am a clown, but inside I am: a little girl which is crying
Lot1995 - Dinsdag 12 maart 2013 13:34
mooi en zeker herkenbaar.

hoe oud ben je nu dan?
PeanuttButterfly - Dinsdag 12 maart 2013 13:36
Wow echt heel erg herkenbaar dit.
N. - Dinsdag 12 maart 2013 13:46
Wauw dit is zo herkenbaar.
Altijd bij therapieën heb ik dat, dat probeer ik nu echt te verminderen. Maar 't is gewoon iets wat 'automatisch' gaat na een tijdje.
Ik was altijd boos op mensen die dicht bij me stonden 'waarom zien ze het niet? waarom tonen ze nooit interesse in mij?' maar nu weet ik wel beter, als mensen niet aangeven hoe het écht met ze gaat.... dan zal er (bijna) niemand zijn die vraagt om eerlijk te zijn in hoe het gaat.
Vlindertje. - Dinsdag 12 maart 2013 13:47
Heel herkenbaar duurde ook een tijd voor dat ik dit echt door had. Alsof ik mezelf overtuigde dat het wel meeviel door te lachen.
LJ. - Dinsdag 12 maart 2013 13:57
Hahaha, ik lach ook altijd :S
MischiefManaged - Dinsdag 12 maart 2013 14:00
Herkenbaar.. Zelfs als ik therapie heb, zit ik daar maar een beetje te lachen en de grapjas uit te hangen, terwijl ik echt alles behalve vrolijk ben.
Hoi - Dinsdag 12 maart 2013 14:03
Ik kijk juist altijd heel chagrijnig.
TheMirrorLies - Dinsdag 12 maart 2013 14:03
My life story ;)
TheMirrorLies - Dinsdag 12 maart 2013 14:05
Haha.. die ;) .. oeps..

Zie .. dat moet dus eigenlijk een :( zijn..
xEmily - Dinsdag 12 maart 2013 14:14
Wauw, net alsof ik een verhaal over mezelf lees..
Het zorgt inderdaad voor zoveel misverstanden over hoe je je écht voelt, maar ik krijg die 'stomme' lach gewoon niet van m'n gezicht.. heel frustrerend af en toe
Bo* - Dinsdag 12 maart 2013 14:34
Wow, pijnlijk.. die herkenbaarheid.
Ik kan de ergste dingen met een lach zeggen, die is volgens mij gewoon niet van mijn gezicht te slaan. Frustrerend!
Het lachen zelf doet gewoon pijn soms, maar ik weet niet anders. Heel lastig, daar maak ik mezelf het zo lastig mee.
Zelfs mijn ouders 'Ja maar jij bent altijd vrolijk, altijd met een lach, hooguit een keer chagerijnig als je slecht heb geslapen' Auch.. ze moesten eens weten.

Lieke - Dinsdag 12 maart 2013 14:51
ik vind dit ook heel erg herkenbaar. sinds kort studeer ik aan de universiteit, niemand van mijn 'nieuwe' vrienden kent mijn verhaal, ik ben altijd vrolijk, maar voel me zooo slecht vanbinnen...
Lotte - Dinsdag 12 maart 2013 15:08
Ook heel herkenbaar..
mierrr - Dinsdag 12 maart 2013 15:48
Zo herkenbaar!
Ik lach altijd en nog steeds.
Toch heb ik ook een andere kant ontwikkeld.
Ik "brak" een keer op school en sindsdien kon ik als ik het niet meer aankon in huilen uitbarsten. Gelukkig heb ik op de uni hier geen last meer van. Nu ben ik weer het vrolijke meisje....
peaches - Dinsdag 12 maart 2013 15:57
oh wow, heel erg herkenbaar. ik had dit zelf kunnen schrijven.. je zit jezelf zo gigantisch in de weg want je geeft iedereen de indruk dat het allemaal wel meevalt terwijl dat helemaal niet zo is.
spidergirl - Dinsdag 12 maart 2013 16:09
Wow,
Ik kan mezelf echt heel erg herkennen in dit verhaal. Ik laat het ook een beetje indirect merken, maar alleen een vriendinnetje van me weet het.
stay strong :)
xoxox
Lovatic - Dinsdag 12 maart 2013 16:42
heel herkenbaar dit
Lexii - Dinsdag 12 maart 2013 17:21
Auw.

Hier nog eentje...
Mijn therapeute zegt ook regelmatig: "Ik zou er zo boos om worden, als mij dat aangedaan wordt. Of heel verdrietig. En jij? Jij vertelt het alsof het een grote grap is dat jou overkomt."

Moet wel zeggen dat het bij vlagen ook zonder lachen kan. Maar dat kost heel heel veel moeite.

Dank je voor deze blog.
m - Dinsdag 12 maart 2013 17:23
Alles in mij had geleerd om vrolijk, netjes en positief te zijn wanneer er mensen bij waren. Ik kon niet anders. Deze zin is wel heel erg herkenbaar.
Worden we niet allemaal zo een beetje opgevoed...vooral voor later?
Zodat je de meeste kans hebt om jezelf te redden en je 'leuk' bent voor anderen?
Niet zeiken en zeuren dus, naar met vol enthousiamse er tegenaan, elke dag weer.

Charlotte - Dinsdag 12 maart 2013 17:52
Heel herkenbaar... Vooral dit:
'Hoe persoonlijker het werd, hoe extremer de glimlach werd. Dit kwam natuurlijk tot volle uiting toen ik in therapie ging. Het was gewoonweg genant op welke momenten ik begon te lachen.'
Laatst zei mijn creatief therapeut tegen me: 'volgens mij zou jij nu liever huilen dan lachen he?' En het antwoord was 'ja', maar tegelijk zat er een mega smile op mijn gezicht en ik kreeg m gewoon niet weg. Uiterst irritant en bijna genant.
Laartje - Dinsdag 12 maart 2013 18:30
Heel herkenbaar !
Maxine - Dinsdag 12 maart 2013 18:53
Wow wat herkenbaar! Echt álles altijd weglachen.... Terwijl je zo graag een keer wilt heel hard en goed wilt huilen.
Jens - Dinsdag 12 maart 2013 19:09
Zo pijnlijk herkenbaar.
Die lach terwijl je op dat moment niet wilt lachen.
Mensen die je soms raar vinden omdat je bij onderwerpen over jezelf blijft lachen terwijl je moet huilen, maar je kan niet anders lachen

BEDANKT voor dit stukje, voor de herkinning
Linda05 - Dinsdag 12 maart 2013 20:03
Wow. Wat een herkenning. Vooral het stukje dat ik het niet me opzet doe. Het gaat zó automatisch, het is zo standaard.
Settje - Dinsdag 12 maart 2013 20:03
Ik lach ook altijd!
Als ik chagerijnig kijk en ze me vragen wat er is, tover ik die glimlach weer naar voor en dan hahah nee niets hoor.
Ik kon vorig jaar praten met mijn mentrix, heel jammer dit jaar heeft ze me laten vallen, net als mij beste vriend.
Ik kan alleen maar lachen, en thuis vaak alleen maar huilen...
Rowena - Dinsdag 12 maart 2013 20:29
Yes thats me..
Ik kan dat ook zo goed hahaha
GodsChild - Dinsdag 12 maart 2013 20:40
Wow..wat ontzettend herkenbaar! niet te geloven gewoon. Ik had dit stuk net zo goed kunnen schrijven..wauw. Geen woorden.
Nerd - Dinsdag 12 maart 2013 20:43
Een half jaar opgenomen geweest en ongeveer alleen dít is aangepakt. Omdat het zo hardnekkig was. Uiteindelijk kon ik het lachen wel meer loslaten op de afdeling.
Maar buiten de opname? Precies hetzelfde patroon zet ik voort als eerder.
Marije - Dinsdag 12 maart 2013 21:13
Heel herkenbaar! En vooral ook tijdens therapie, terwijl het zo dom voelt om te gaan lachen. Al zijn er af en toe momenten dat ik breek en de lach langzaam overgaat in tranen...omdat dat is wat er echt vanbinnen gebeurt. Maar ik moet me van mezelf wel weer heel snel herstellen, die tranen mogen niet te lang in beeld zijn.
Somebody19 - Dinsdag 12 maart 2013 21:13
Zoooo herkenbaar dit gewoon scary. Wist niet dat er meerdere mensen last van hadden.
thattgirl - Dinsdag 12 maart 2013 22:57
zoo herkenbaar
iedereen zegt ook waarom lach je nou , dit is heel ernstig! maar kan niet meer anders....
nu ik mijn nieuwe psych heb kan ik ook amper praten want die oude die merkte he al meteen en deze die ziet nika
m - Dinsdag 12 maart 2013 23:04
Ik lachtte dan omdat ik het eigenlijk heel fijn vond om op dat moment met iemand te praten. Omdat ik dat niet kon met normale onderwerpen, omdat ik angst had voor het sociale, het niet goed geleerd had.
ik was dan dus eigenlijk heel blij, dat ik gewoon met iemand contact had op dat moment, maar ik praatte op dat moment wel over mijn probleem, dus het kon dan heel ongepast over komen inderdaad en ik wilde eigenlijk het liefst gewoon over een leuk onderwerp praten, maar ik wist niet hoe ik dat moest doen.
La Joie - Dinsdag 12 maart 2013 23:06
Story of my life.
Fuzzie - Woensdag 13 maart 2013 06:39
Oh heeel herkenbaar! Ben al een tijdje klinisch opgenomen en het gaat inmiddels al wel veel beter dan eerst maar soms kan ik nog op de raarste momenten in lachen uitbarsten terwijl iedereen stil is en me zitten aan te kijken van: "dusss....". Hehe. Voelt wel ongemakkelijk soms. En heb vaak ook dat er dan ook snel wel duidelijk wordt waarom ik zo hard aan het lachen ben. Zeg dan altijd dat ik me 'grappig' voel, en een paar sec later blijkt dat ik gewoon heel verdrietig of gespannen ben over of voor iets. Het helpt me wel heel erg om gerelativeerd te krijgen dat het vaak meevalt met hoe grappig het is wat ik aan het vertellen ben. Maar nu ik dit opschrijf besef ik wel even hoeveel beter dit al is geworden en dat al veel beter lukt om wel te vertellen wat er aan de hand is of hoe ik me voel. Maar bij familie ed gaat het nog wel gewoon automatisch dat ik een lach opzet. De partner van m'n oma waarbij ik woon noemt me altijd het zonnetje in huis. Kan er vaak wel om lachen maar soms is het wel pijnlijk om te beseffen hoe slecht ik me dan eigenlijk voel terwijl mn mondhoeken nog net niet op m'n voorhoofd zitten:P maarja. Goed artikel iig!
Mona - Woensdag 13 maart 2013 12:03
Zo herkenbaar dit, vooral in therapie. Hoe harder en nonchalanter ik lach, hoe dichter je bij mijn tranen bent. Ik voel dan ook echt letterlijk zo'n golf van tranen achter mijn ogen verschijnen en een brok in mijn keel en op die manier kan ik het blijkbaar letterlijk tegenhouden, want als ik niet zou lachen, niet aan mijn haar zou zitten, niet onrustig met mijn handen loop te doen, niet mijn benen x 6 om elkaar heen gedraaid zou hebben, niet nog een paar rare engelse woorden als 'awkward' en 'whatever' ertussendoor schreeuw, dan zou ik écht wel in tranen uitbarsten.
Ja, wat je al niet moet doen om je gevoel tegen te houden he.. ik ben me er zo bewust van én toch, toch durf ik het er dan niet te laten zijn, omdat ik op dat moment gewoon niet snap waarom ik me zo voel. Bang voor de vragen die er dan op me afgevuurd zullen worden.
anna - Woensdag 13 maart 2013 17:38
Wow echt heel herkenbaar, werd me er pas van bewust toen een maatschappelijk werkster me erop wees hoe licht en lacherig ik over me hele thuissituatie doe terwijl het dat niet echt is. En toen ze me vertelde hoe erg het eigenlijk is enzo en ik brak en dan toch zat te huilen zei ze zelfs van nu zie ik dat je het nog probeert weg te lachen door je tranen heen :$
N - Woensdag 13 maart 2013 20:00
herkenbaar :$
N - Woensdag 13 maart 2013 20:01
herkenbaar :$
annah - Woensdag 13 maart 2013 22:08
wauw heel herkenbaar!!
Mary - Donderdag 14 maart 2013 19:15
Heel herkenbaar!
Ik lach ook altijd. Dan zijn mensen vrolijk omdat jij lacht en alles goed lijkt te gaan.
Dan kom ik ook niet zwak over, want daar heb ik een hekel aan. Daarom heb ik liever dat iedereen altijd denkt dat het goed gaat. Af en toe heb ik dan zo´n uitbarsting waarbij alle gevoelens naar bovenkomen en ik niet kan stoppen. Inmiddels probeer ik wel iets meer te delen en niet altijd maar te lachen. Het is voor anderen fijn dat ze kunnen denken dat alles goed gaat, maar je maakt jezelf er kapot mee.
Manou - Donderdag 14 maart 2013 19:25
Oei. Heel erg herkenbaar.
Ik ben ook al zo'n iemand die álles weg lacht. Maar wat wil je ook; ik stond bekend als dat meisje die altijd vrolijk was, altijd aan het lachen en praten. Maar uiteindelijk werd dat nep en huilde ik vanbinnen, maar het lukte me gewoon niet om dat te laten zien. Dat heeft heel lang geduurd. En eigenlijk precies wat jij zegt: "De enige manier voor mij om aan te geven dat het niet goed met me ging was: indirect. Slecht eten, proberen af te vallen, mijn best doen om chagrijnig te kijken wanneer er mensen bij waren... en ga zo maar door. Alles in mij had geleerd om vrolijk, netjes en positief te zijn wanneer er mensen bij waren. Ik kon niet anders."
vera - Vrijdag 15 maart 2013 22:59
wauw.. inderdaad heel herkenbaar...
Op school sta ik echt bekend als het vrolijke meisje met wie het weer 100% goed gaat... maar eigenlijk hoop ik erop dat ze zien dat het niet goed gaat en dat ik op een dag ook mijn hart kan luchten bij ze... Alleen lach ik het ook elke keer weer weg
Chaya - Zaterdag 16 maart 2013 14:55
Letterlijk elk woord klopt voor mij. Ik zou het zelf hebben kunnen schrijven!! Ik ben nu bezig met dingen opschrijven, maar de stap om het ook daadwerkelijk te geven is vaak te groot. Komt wel, denk ik
cobi - Woensdag 3 april 2013 16:59
had mijn verhaal kunnen zijn .......zoveel herkening..........
Miranda - Zondag 12 mei 2013 19:52
o mijn god wat eng!
Het is gewoon ontzettend herkenbaar!

En nog steeds, ik zie mezelf er gewoon in,
alsof ik je 2lingzusje ben...

wouw..:o
ik doe het nog steeds.

ik lach om alles,
zelfs op de begrafenis van mijn ouders,
toen stond ik daar met een grijns... -_-'

maar toen ik thuis kwam eh,
wouw...
H - Dinsdag 24 september 2013 18:41
Heel herkenbaar. Ik dacht zelf dat ik er al overheen was, maar vandaag bij de dietiste kwam alles weer boven. Ik lach nog steeds alles weg en deze blog kwam voor me door zoeken op google. Bedankt. Ik ga nu eindelijk (na 10 jaar, ben nu 29) wel wat aan alles doen, wordt zwaar, maar met een beetje lachen en me openstellen gaat het me eindelijk lukken. Hoop ik... Bedankt voor deze blog. Ik blijf lachen, dat wel.
À - Dinsdag 3 december 2013 05:06
Ik doe dat ook ik heb altijd een lach op m'n gezicht en het gaat altijd goed met me. Ja voor de buiten wereld dan... Zelf weet ik niet goed wat ik voel, en die leegte vul ik op met lachen en me druk bezig te houden met eten.
Ashley - Zondag 12 oktober 2014 19:59
Wow herken me hier zo in :( is zo lastig dit ook.
Ik wacht op de dag dat dat me ook lukt om er sirrieus over te kunne zijn.
Ik hoop dat ik dit ook ooit kan :)
Marith - Dinsdag 28 oktober 2014 19:33
Ik ook.. Ik moet steeds lachen wanneer mijn therapeut mij vragen stel. Niet hard of zo, maar soms ik echt op mn lip te bijten, omdat ik het zo stom vind om in lachen uit te barsten....
Maurice - Vrijdag 13 november 2015 00:27
Ik denk dat dit onbewust gebeurd door een onzekerheidsgevoel op het moment zelf.
Corrie - Maandag 7 maart 2016 15:53
Heel herkenbaar!
zo rot voelen en toch nog gewoon lachen,
een heleboel maskers waar ik achter verschuil om toch maar niet mijn eigen ik, mijn onzekere en kwetsbare ik te laten zien.
L - Dinsdag 12 april 2016 22:38
Is echt vervelend inderdaad... Maar gaat het enkel weg door een therapie etc?
S. - Vrijdag 22 april 2016 09:02
story of my life.....zelfs nu ik 41 jr ben kan ik niets anders dan lachend de dag doorbrengen. Thuis in huis ben ik niet te pruimen, maar zodra ik naar buiten ga en de voordeur al zie, tover ik (onbewust) een vreselijke glimlach te voorschijn. Op kantoor word ik niet serieus genomen en mag ik alle shit taken van collega's overnemen, want ik zeg toch altijd lachend ja op alles!!!! Ik lach alles weg...........voor mij voelt het aan als een vloek....
E. - Dinsdag 4 oktober 2016 20:17
Dit herken ik zo erg in mezelf..
Als ik bij andere ben, dan kan ik gewoon niet huilen en ben ik altijd aan het lachen.
Thuis, als ik alleen ben en ik heb die dag een ruzie o.i.d gehad, is het TOTAAL andersom. Het lijkt alsof ik dan niet meer kan stoppen met huilen en gewoon nooit meer kan lachen.
Ik was in een hartstikke depressieve fase en nog steeds lachte ik terwijl ik van binnen kapot ging.
H. - Maandag 19 december 2016 18:12
Heel herkenbaar. Ik ben nu 32 en irriteer me er kapot aan. Het is inderdaad niet iets waar je zo vanaf bent. Dus mochten er mensen tips hebben ik sta er voor open :)
Larissa-Esmée - Maandag 24 september 2018 20:15
Ik vind dit heel herkenbaar... helaas bij alles wat ik zeg is dat zo bijvoorbeeld mijn broertje is overleden en als ik het vertel, vertel ik het nog met een stralende lach hoewel ik van binnen kapot ga...
Ik ben nu 15 en er is nog niks verandert ik weet maar niet wat ik het beste kan doen