Herkenbaar in therapie

 

Therapie is niet makkelijk. Ik denk dat iedereen wel eens een ongemakkelijk moment meemaakt in therapie. Soms is praten lastig, soms is het huilen en vaak weet je jezelf gewoonweg geen houding te geven. Dit is normaal. Het is namelijk ook niet niks om je bloot te geven aan je behandelaar en je meest ingewikkelde emoties op tafel te gooien. Therapie is geen makkelijk proces. Het is hard werken en flink doorzetten, voor ons allemaal. In deze blog delen wij een aantal herkenbare therapie momenten waar jij je misschien ook wel in kunt vinden: De droevige, maar ook de grappige, onhandige momenten.

herkenbaar in therapie

Herkenbaar voor Scarlet

Ik heb niets te vertellen

Iedere keer als ik naar een gesprek met een psycholoog ging, had ik plotseling geen problemen meer. Nou ja, ze waren er wel, maar zo erg waren ze nou ook alweer niet. Het was niet echt nodig om daarover te praten. Dat zou toch geen nut hebben en ach, het kwam wel weer een keer goed. Eenmaal in de kamer van de psycholoog viel ik volledig stil. Ja, waarom ben ik hier eigenlijk? Geen idee... Waar ik over wilde praten? Ja, geen idee eigenlijk, er was niet zoveel belangrijks om over te praten.

60 minutes later.... on my way home: Ik voel me kut. Ik zie het allemaal niet meer zitten. Ook nog ruzie met mijn moeder. Wat een drama dit leven. Wat moet ik nou met school?

scarlet

Ze zal me wel aan aansteller vinden

Ik zit tegenover de psycholoog en ze luistert naar wat ik vertel. Tijdens het vertellen gaat er voortdurend door mijn hoofd dat mijn verhaal suf en aanstellerig is. De psycholoog zal me wel een aansteller vinden en nu haar uurtje aan het uitzitten zijn met mij. Dan heeft zij haar geld weer binnen en heb ik het idee dat ze er voor me is... zou ze me echt een aansteller vinden? Zouden haar andere cliënten allemaal échte problemen hebben? Waar wilde ik ook alweer verder over praten... laat ook maar.

Volgens mij weet zij het ook niet

De psycholoog kijkt me vertwijfeld aan en komt na een paar minuten heel diep nadenken met de meest voorkomende vragen in therapieland: Wat heb je nodig? NO... just no! Ik haat die vraag, al weet ik dat hij heus wel goed bedoeld is. Toch gaat er door mijn hoofd: zij weet ook gewoon niet meer wat ze met me aanmoet en gaat daarom mijn hulpvraag die ik voor haar heb, maar gewoon terugplaatsen. Ja, als ik dat zou weten, zat ik hier niet hè....

Herkenbaar voor Lotte

Daar zijn we weer

Het moment dat mijn psychologe mij riep vanuit de wachtkamer vond ik altijd een ontzettend ongemakkelijk moment. Gespannen liep ik dan achter haar aan, naar haar kantoortje en onhandig hing ik mijn jas aan de kapstok. Ik wist mezelf echt geen houding te geven de eerste paar minuten. Blijkbaar zei ik altijd iets in de trant van 'daar zijn we weer hoor', om het ijs te breken. Ik was me daar zelf niet van bewust totdat mijn psychologe het een keer noemde. Ze vond het wel grappig. Ik had geen idee wat ik daarvan moest vinden. Daarna heb ik het maar nooit meer gezegd...

Hey, ik zag jou nog laatst

In een willekeurig therapiegesprek vertelde mijn psychologe luchtig dat ze mij ergens had zien lopen op straat, maar dat ze me maar niet had begroet, omdat ik met andere mensen was. Ik snapte er toen even helemaal niks meer van. Ik had me mijn psycholoog nooit voorgesteld buiten therapie om en het voelde heel raar dat zij mij wel in een andere setting had gezien, maar ik haar niet. Ik wilde er gelijk het fijne van weten: Wat deed ik op dat moment? Wat had ik aan? Vond ze me stom? Natuurlijk kan het gebeuren dat je elkaar zomaar tegenkomt op straat, maar Ik voelde me onwijs onder de loep genomen op dat moment.

Hier zit iets achter

Mijn psychologe was zwanger van haar tweede kindje en toen ze me vertelde dat het een jongetje zou gaan worden was ik zo blij voor haar, dat ik ervan moest huilen. Ze leek niet te begrijpen dat ik echt oprecht gelukkig voor haar was en zocht er iets achter, maar er zat helemaal niets achter. Ik vond het gewoon heel leuk voor haar en was ontroerd door hoe ze straalde toen ze vertelde over haar baby. Ik vond het goed van haar dat ze zo doorvroeg, maar ik werd er wel ongemakkelijk van...

Herkenbaar voor Irene

En dan?

Er is een tijdje geweest dat ik een beetje last had van dwanggedachten en dwanghandelingen. Gelukkig is het nooit echt uit de hand gelopen, maar het was wel even vervelend. Toen ik bij de psycholoog vertelde dat ik bang was dat ik de deur open had laten staan en soms wel 5 keer de straat op en neer liep om te checken of hij wel echt dicht was vroeg ze wat het ergste was dat er kon gebeuren.

"Ja, dan staat m'n deur open." "En dan?" "Dan kunnen er mensen m'n huis!" "Ja, en dan?" "Ja, dan kunnen ze bij m'n spullen." "En wat zou er dan kunnen gebeuren?" "Dan kunnen ze m'n spullen stelen." "Zoals wat?" "Uhh… M'n computer?" "Ja, en dan?" "Ja, dan moet ik een nieuwe kopen!!" Het is toch niet leuk als iemand van je steelt? Ze bleef maar 'en dan' vragen en ik moest daar achteraf zo om lachen. Het gesprek voelde voor mij heel vreemd en ik voelde me zelfs een beetje in de zeik genomen. Ergens heeft ze wel gelijk hoor. Ik zou niet dood gaan of zo, het zijn maar spullen en die zijn vervangbaar, maar leuk is het natuurlijk niet…

Hetzelfde gold eigenlijk ook wel voor een hoop andere dingen. Wat dan als ik m'n school niet zou halen? Wat dan als iemand een opmerking niet leuk zou vinden? Wat dan als ik niet iedereen te vriend kon houden? Wat dan als ik aan zou komen? Allemaal geen leuke dingen, maar niet het einde van de wereld. Soms werkte het best wel relativerend om te kijken naar wat het ergste was dat er kon gebeuren.

De jam is doorzichtig

Dit weet ik echt nog als de dag van gisteren. Tijdens mijn eerste deeltijdbehandeling bij PsyQ moesten we gezamenlijk lunchen. Ik koos voor jam op m'n brood en de begeleider merkte op dat ik wel heel weinig jam erop smeerde. "Dat mag wel wat dikker belegd hoor, Irene! Ik zie de boter er nog helemaal doorheen.." Ja, maar, hooo, nee, dat kon echt niet hoor. Jam is namelijk doorzichtig! Daar hoor je doorheen te kunnen kijken. Ik kan toch niet de hele pot op m'n brood doen. Zelfs dan zou je er nog doorheen zien. Dat wist ik zeker. Iedereen moest direct ontzettend lachen om de opmerking 'de jam is doorzichtig' en ook ik begon op dat moment te grinniken. Dat maakte de hele toestand gelukkig wel iets luchtiger.

Herkenbaar voor Daphne 

Klamme handjes

Ik was soms best wel zenuwachtig tijdens therapie. Als ik bijvoorbeeld een eerste gesprek had met een nieuwe behandelaar, als we een hele spannende opdracht gingen doen of als het mijn beurt was om iets te delen met de groep. Het was altijd een onwijs gevecht om te praten én emoties toe te laten én niet onwijs rood te worden én niet te gaan zweten. Vaak liep ik de ruimte uit met hele klamme handjes en vlekken op mijn kleding van het afvegen.

Ik voel mij leeg

Vaak als ik bij therapie zat en ik er zelfs een hele week naartoe had gewerkt, kon ik daar met een compleet leeg gevoel zitten. De hele week was een chaos geweest en ik had zo veel gevoeld, maar eenmaal daar voelde ik eigenlijk niet zo veel meer. Juist nu ik op de uitgelezen plek was om van alles te voelen en daar meteen iets mee te kunnen, was het leeg en keek ik een beetje wazig voor mij uit. Ik was altijd bang dat ik dan ongeïnteresseerd zou overkomen, alsof ik niet echt wilde herstellen, maar ik kreeg het er gewoon even niet uit. Ik voelde het gewoon even niet. Bij elke vraag wist ik dan ook niet zo goed antwoord te geven, terwijl ik de rest van de week hele boekjes vol schreef. Zo zonde vond ik dat.

 Wat is herkenbaar in therapie voor jou?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Janne - Woensdag 1 augustus 2018 15:29
Wauw, ik herken mezelf zo erg in een paar voorbeelden hiervan. Ergens wel fijn om te lezen dat ik daarin dus niet de enige ben :)
Birdy - Woensdag 1 augustus 2018 16:11
Dat van die doorzichtige jam is zo grappig en herkenbaar!
M - Woensdag 1 augustus 2018 17:09
Ohh, dat van Scarlet onder het kopje 'ik heb niets te vertellen' is zó herkenbaar. Vandaag weeeer gehad.. Zo frustrerend
I. - Woensdag 1 augustus 2018 17:14
Toen ik dit las moest ik eigenlijk best wel glimlachen (totaal niet gemeen bedoeld!). Zulke herkenbare dingen en tegelijkertijd kreeg ik oppeens het besef van: doe ik dat ook!? Wel super blij om te lezen dat ik niet de enige ben.
Jessi - Woensdag 1 augustus 2018 17:21
Heel herkenbaar! Zeker was Scarlet zegt is voor mij precies hetzelfde!
Lost girl - Woensdag 1 augustus 2018 18:41
Ik snap je helemaal scarlet. "Wat heb je nodig???" Aaaaarg, jij hebt ervoor gestudeerd dus vertel vertel het mij. Zo frustrerend altijd.
Voor de rest vind ik therapie altijd wel leuk en chill. Je hoeft alleen een beetje over jezelf te lullen en alles wat je zegt is goed.
Maan - Woensdag 1 augustus 2018 19:19
Wow ik herken alles van Scarlet echt heel erg (en het eerste is ook story of my life) en daardoor ook het laatste van Daphne.
proud2bmelissa - Woensdag 1 augustus 2018 20:16
Bijna alles wel herkenbaar, vooral de laatste van Daphne! Heel frustrerend...
xdiedev - Woensdag 1 augustus 2018 21:19
Vooral wat Daphne zegt. Het leeg voelen. Totale kortsluiting in je hoofd. Niks uit kunnen leggen. Dat zo zonde vinden en boos worden op jezelf!
Lindejet - Woensdag 1 augustus 2018 21:43
Haha, ik herken alles wat Scarlet zegt. Wat een feest. :)
Fiona - Woensdag 1 augustus 2018 21:54
Uuugh, die awkward binnenkomst! Zo menselijke maar zo vervelend ook!
Anoniem - Woensdag 1 augustus 2018 22:33
Wat heb je nodig?!
Ik kan die zin echt niet meer horen! Mijn socio zei dat ALTIJD, soms wel 10x in een sessie. En inderdaad, het deed mij voelen alsof ze het zelf ook niet wist. Vreselijk....

Of dat je therapeut een compliment geeft aan een groepsgenoot die zojuist verteld heeft dat ze 'lief voor zichzelf' was, door bijvoorbeeld een vergadering te skippen en thuis op de bank te gaan zitten. Vreselijk... beetje pit in je donder... dat denk ik dan (maar ik zeg niks).

En inderdaad SUPER zenuwachtig zijn voor de therapie, maar dan tijdens therapie dichtklappen en onderweg naar huis wel 10 dingen die door je hoofd schieten die ik had willen bespreken.

Tegenwoordig heb ik niet eens meer de bereidheid om überhaupt dingen in te brengen, oeps! Dus ik hoop steeds maar dat ik geen beurt krijg!
Nyn - Woensdag 1 augustus 2018 22:36
Echt Zo herkenbaar dit
Jules - Donderdag 2 augustus 2018 09:41
Dat 'en dan' gesprek heb ik ook gehad met mijn oude therapeute toen ik nogal obsessief bezig was met school. Ik heb haar uitendelijk minutenlang compleet verward aangekeken, want gelijk had ze, haha.
TazZie - Donderdag 2 augustus 2018 11:57
Ik hoop na de zomervakantie ook eindelijk therapie te krijgen! Ik heb mij drie jaar geleden aangemeld. Ik mocht toen alleen van de gesloten afdeling van het ziekenhuis naar huis als ik in therapie zou gaan. Dat wilde ik ook heel graag, op de gesloten afdeling kreeg je helemaal geen therapie of gesprekken met iemand en moest gewoon alleen liters sondevoeding en nutridrinks en alle maaltijden tot je nemen, en verder mocht je niks. Mijn spullen werden zomaar doorzocht, ik denk omdat ze misschien laxeerpillen zochten omdat mijn gewicht ondanks alle voeding laag bleef. Ik was verbaasd en boos, ik deed alles wat ze wilden, zij hielpen mij niet, en dan wordt ik als crimineel behandeld. Zo voelde het tenmiste. Ik had trouwens helemaal geen laxeerpillen of iets. Ze vonden alleen 6 morfinepillen, maar ik legde uit dat ik dat voor mijn zeer ernstige zenuwpijn gebruikte, dat ze mijn internist maar moesten contacten. Mja, zij zagen het als gevaar voor mijzelf en anderen dus werd ik erop aangesproken.

Eenmaal mijn IBS aangevochten, gewonnen, en de afdeling verlaten, werd er door de instelling waar ik me bij had gemeld, vanalles toegezegd, dat er veel potentie was omdat ik nooit eerder therapie of iets dergelijks had gehad, maar steeds moest ik weer naar een andere psychiater en bij nul beginnen, omdat de vorige wegging of uitviel. Dat is zeker tien keer gebeurd, in de periodes ertussen, die soms 3 en 1 keer zelfs keer 6 maanden bedroegen, had ik niks.

In de afgelopen jaren ben ik tientallen keren opgenomen geweest in het ziekenhuis, oa met ernstige polyneuropathie, waarvan ze eerst dachten dat ik een dwarslaesie had. Ze grepen namelijk pas in toen ze zenuwschade al vergevorderd was, en ik niks meer kon zien, mijn hoofd niet kon optillen, hand en voet verlamd waren, en nog meer. De zenuwpijnen die ik al lange tijd had waren ondragelijk, en zijn tot de dag van vandaag nog aanwezig. Ik slik er morfine voor. Daarnaast ga ik wekelijks naar het ziekenhuis voor aanvullende infusen. Als mijn nierfunctie verder verslechterd zal ik nog vaker moeten gaan.

Maar ironisch genoeg blijft de psychische hulp uit. Het is dus dweilen met de kraan open. Soms denk ik, hoe erg moet je eraan toe zijn in Nederland om hulp te krijgen? Blijkbaar is het bij mij niet erg genoeg. Door alles wat er mis gaat in het ziekenhuis (waardoor ik blijvende zenuwschade heb) en het gedoe bij de instelling waar ik aangemeld ben, stapelen de problemen zich alleen maar op.

Ik kan alleen nog maar dromen van therapie...
Domien - Vrijdag 3 augustus 2018 11:26
Wat heb je nodig vind ik vaak een heel ongepaste vraag die therapeuten kunnen stellen.

Inderdaad als ik het zelf wist, dan zou ik ook geen extra hulp inschakelen om me te ondersteunen in het proces... Het zou juist veel beter zijn als ze cliënten eerst helpen geruststellen, een fijne ongedwongen vertrouwensrelatie doen opbouwen en niet zo direct "naar de problemen toe" willen praten. Vanuit mijn beleving werkt het gewoon niet... zonder vertrouwensrelatie lijkt me zo weinig mogelijk ...

We vinden het van onszelf vaak zo vervelend dat we die problematiek ervaren en we voelen (en hebben in het verleden) al ontzettend veel onbegrip ervaren, dat onbegrip moet eerst verzacht worden door eerst te kunnen voelen en ervaren dat er niets mis met ons is enkel zijn we gaan geloven dat er iets mis met ons door ons te spiegelen aan andere personen (de zogezegde media rolmodellen of leeftijdsgenootjes die zogezegd een succesvoller leven hebben en zogezegd door hun mooier lichaam).

Ik vind het jammer dat er weinig echte ervaringsdeskundige zijn op gebied van psychologische hulp. Mensen die de ervaring hebben meegemaakt van eetproblematie, er vrij sterk zijn uitgekomen en dan andere hierbij te hulp willen staan.

Moest de opleiding psychologie niet zo lang duren, dan zou ik er wel voor willen gaan.