Eetstoornispatient of verslaafde?

 

verslaving junk anorexia eetstoornis cokeIk heb me regelmatig afgevraagd of een eetstoornis niet gewoonweg een verslaving is. Een verslaving is immers 'Een toestand waarin een persoon fysiek en/of mentaal van een gewoonte of stof afhankelijk is, zodanig dat hij/zij deze gewoonte of stof niet, of heel moeilijk los kan laten.' Als je problemen hebt met eten ben je mentaal afhankelijk van een gewoonte (weinig eten/ veel te veel eten, veel wegen, kcal tellen) en van een stof (eten) en is het heel moeilijk deze gewoonte los te laten.

Ik kan me goed voorstellen dat mensen die veel last hebben van eetbuien, lijden aan Boulimia of BED, hun eetstoornis eerder zien als eetverslaving. Je voelt je namelijk echt verslaafd aan de enorme hoeveelheden eten. Hoe graag je ze ook wilt weerstaan, je kan de drang niet weerhouden. Je moet en zal - net als een gemiddelde drugs -of drankverslaafde - aan jouw middelen komen. Je liegt, bedriegt en steelt er misschien zelfs voor. Alles gaat ten koste van het kunnen houden van een eetbui. Toch zijn de eetbuien maar een klein onderdeel van de gehele eetstoornis.

"Ik ben een netjes opgevoed iemand. Ik vind eerlijk zijn erg belangrijk. Toen ik boulimia had en last had van eetbuien leken al mijn goede manieren vergeten. Ik jatte bakken ijs uit de diepvries van mijn huisgenoot. Ik loog over eten dat ik had gegeten en zorgde ervoor dat de gezamenlijke douche verstopt zat doordat ik hem onder kotste. Ik voelde me een junk als ik midden in de nacht voedsel uit automaten op het treinstation ging scoren en een uur later met rode ogen boven het toilet hing. Ik was mezelf kwijt, raakte vrienden kwijt, liet mijn opleiding stranden en ik voelde me bovenal enorm waardeloos." Tara

Maar hoe zit het bij mensen met anorexia? Kan je anorexia ook zien als eetverslaving? Of is anorexia meer een hongerverslaving? Is het de afhankelijkheid van het hongeren? Of is het de afhankelijkheid van het afvallen? Het uiteindelijke doel is controle over het gewicht en afvallen of dit nu lukt met behulp van honger of geen honger, dat maakt wellicht niet uit? Als je anorexia zou zien als verslaving dan is het dus een afvalverslaving of een hongerverslaving. Dit zou betekenen dat iemand met anorexia enkel graag wil afvallen, net als dat iemand die drugsverslaafd is enkel graag drugs wil. Is het bij anorexia niet meer? Iemand wil misschien ook klein blijven, kind blijven, niet gezien worden. Iemand voelt zich dik terwijl hij/ zij dit niet is. Al dit soort aspecten spelen toch niet bij een verslaving? Of wel?

Iemand met boulimia (of eetstoornis nao) wil bovendien ook graag afvallen. Betekent dit dan dat deze een eetbui -en afvalverslaving heeft? Vergeet ik nu niet dat sommige mensen ook verslaafd zijn aan kcal tellen, aan wegen, sporten, laxeren, overgeven... Kan het wel een verslaving genoemd worden als deze bestaat uit zoveel verschillende kleinere onderdelen? Of heb je als je lijdt aan een eetstoornis heel veel verschillende verslavingen?

verslaving

"Ik heb mijn eetstoornis altijd als een verslaving ervaren. Net als een verslaving, was mijn eetstoornis, een manier om te kunnen dealen met mijn gevoelens, mijn angsten en ‘de wereld'. Het was een copingsmechanisme. Een manier om niet te voelen, om niet bang te zijn, om schijncontrole te creëren, omdat ik mij zo machteloos voelde. Maar behalve dat, heb ik het afvallen ook altijd als heel verslavend ervaren. Niet alleen de 'rush' die het gaf, maar ook het liegen dat ermee gepaard gaat en het feit dat je gewoon niet kan stoppen - ook al wil je op een gegeven moment wel stoppen. Allemaal dingen die een junkie ook herkent.

Een andere overeenkomst tussen eetstoornissen en verslavingen vind ik het verwoestende effect dat het heeft. Op je lichaam, op je mentale gezondheid, je gevoelsleven, sociale leven, school of studie, werk, familie... Eigenlijk blijft er geen aspect van je leven onbeschadigd. Net als een verslaving, is een eetstoornis, als een allesverwoestende tornado, waar je geen invloed op hebt, alles kapot maakt wat het op zijn pad tegenkomt en je leeg, moedeloos en kapot achterlaat.

Op het moment dat je besluit geen speelbal meer te zijn van je verslaving - op het moment dat je gaat vechten in therapie - heb je niet alleen de taak om je leven weer op te bouwen en je gezondheid te herstellen. Je hebt ook als taak je verslaving te overwinnen, door nieuwe manieren te vinden om te copen met je gevoelens, angsten, ervaringen en de wereld om je heen. Als dat je lukt, merk je hoe krachtig je eigenlijk bent: hoe vol mogelijkheden je zit. En dat je niet machteloos bent, maar heel veel invloed hebt op je leven, je gezondheid en je geluk."  Karianne

verslaving

Uit bovenstaand stuk kan je goed opmaken dat er veel overeenkomsten zijn tussen een eetstoornis en een verslaving.

Ikzelf kan me hierdoor wel eens storen aan de bijna permanente sympathie en medelijden wat er is voor mensen met anorexia in tegenstelling tot de minachtig die er is voor mensen met een ernstige drugs- of drankverslaving. Dit terwijl er eigenlijk heel veel overeenkomsten zijn tussen en junk en eetstoornispatient.

Iedere junk zal er alles aan doen om in zijn/ haar behoeften te voorzien. Dit geldt ook voor mensen met een eetstoornis. Je doet er alles aan om af te kunnen vallen, ookal verlies je er vrienden, je opleiding en je baan door. Je doet er alles aan om die zogenaamde allerlaatste eetbui te kunnen houden, ookal moet je ervoor jatten. Je zegt iedere dag dat je het morgen beter gaat doen, dat morgen een nieuwe begin is... en iedere nieuwe dag kom je hier weer op terug. Je vervreemd van alles en iedereen om je heen, liegt en bedriet en richt jezelf langzaam te gronde.

Net zoals een drugs- of drankverslaafde twijfel je of je zonder je verslaving kunt leven en stel je vooruitgang, vechten tegen, onthouding regelmatig uit. Je weet zogenaamd niet zeker of je wel klaar bent om te vechten tegen je verslaving,...iets wat je ook regelmatig hoort onder eetstoornis-patienten. Op een bepaald moment ben je zo 1 geworden met je verslaving dat je niet meer weet wie je bent zonder de verslaving. Maar waarom gaan we dan niet met zijn allen in behandeling bij een verslavingskliniek?

Deze vraag stelde ik aan klinisch psycholoog Hans Bloks. Hij gaf vervolgens het antwoord op de vraag: Is een eetstoornis een verslaving?

Nee, een eetstoornis IS geen verslaving, maar bevat wel aspecten van een verslaving. Net als dat een eetstoornis aspecten bevat van een angststoornis en een dwangstoornis. Een eetstoornis is complexer dan een verslaving.

Ik was er in eerste instantie best van overtuigd dat een eetstoornis een verslaving was, maar nu - na het schrijven van deze blog - zie ik het anders. Een eetstoornis is inderdaad complexer dan een verslaving. Want ookal gaat het eten weer goed en ben je niet meer verslaafd aan het afvallen, dan nog kunnen er diverse dingen van een eetstoornis spelen: zelfbeeld, angst om dik te worden, verantwoordelijkheid, gemis en ga zo maar door. Er is bij een eetstoornis niet 'enkel een afhankelijkheid' in het spel maar veel meer.

Wat denk jij?

 

Gerelateerde blogposts

30
JUL
Pro-ana
44

Reacties

susiQ - Maandag 3 december 2012 13:38
Jeetje, wat goed geschreven zeg!
Trust - Maandag 3 december 2012 13:43
Ik vindt het zo,,,,, als mensen zeggen dat het evt. geen verslaving zou zijn want dat is het wel degelijk!!
Misschien nog wel één van de gecompliseertste... Want je kunt niet stoppen zoals bij Alchol,Drugs,gokken,seks etc.
Je moet blijven eten om in leven te blijven!!
& daarnaast al die andere dingen nog beweging/spijsvertering etc. stoppen..? nee een andere weg inslaan dat wel...
* - Maandag 3 december 2012 13:44
Ik leer over verslavingen. En er zijn inderdaad veel gemeenschappelijke kenmerken terug te vinden. Vooral qua gevolgen vind ik. En dat heb ik bij mezelf ook wel gemerkt. Het tast heel je leven aan. En je wilt enkel maar met eten, sporten, braken,... enz bezig zijn. En dan maakt het niet uit dat je je vrienden in de steek laat, je niet naar school gaat, je werk of gezin er onder lijdt... Zolang jij maar controle hebt en je 'eetgedrag' kan verder zetten. Dus op dat vlak zie ik er wel een verslaving in.

Maar, eetstoornissen zijn wel complexer vind ik. Bovendien worden ze in de DSM 4 niet onder verslaving geclassificeerd...
Flower1991 - Maandag 3 december 2012 13:46
Het voelt inderdaad als een verslaving..
Marah - Maandag 3 december 2012 14:05
Ik denk dat zowel een eetstoornis als een verslaving dient om weg te lopen van je problemen en je leven.

Een eetstoornis bevat zeker kenmerken van een verslaving. Ik heb mezelf ook heel vaak vergeleken met iemand die verslaafd is aan bijvoorbeeld drugs. Maar een eetstoornis zit ook nog in heel veel andere dingen, en ik denk dat het zeker niet hetzelfde te behandelen is als een drugsverslaving.
WJW - Maandag 3 december 2012 14:39
Het is een verslaving NAO :p

Punt uit
Anoniempje - Maandag 3 december 2012 14:44
Ik vind het geen verslaving, maar een ziekte.
Jantje - Maandag 3 december 2012 14:51
Het voelt wel zo, vooral het overgeven.
vervelend - Maandag 3 december 2012 15:22
T klinkt raar. maar ja toch wel een beetje. In mijn behandeling moest ik van mezeld 1 keer in de 3 weken afvallen. daarna 4,daarna 5 enz.. eigenlijk moesy ik dus afkicken van afvallen.
IKdoedurfkan - Maandag 3 december 2012 15:42
In mijn ogen is het wél een eetverslaving. Ik was ruim 33 jaar 'eetgestoord' volgens de deskundigen, heb alle therapieën wel zo'n beetje gehad en uiteindelijk het stempel LES (langdurige eetgestoord) gekregen. En ja ik ben een LES (voorbeeld) voor al diegenen die maar blijven volhouden dat het een stoornis is. Er was en is niets gestoords aan mij, ik was verslaafd en behoorlijk ook! Pas toen ik me dat realiseerde met de hulp van Monique Rosier en me onthield van mijn sturingsmechanisme, het braken, was ik binnen no time clean en van mijn verslaving af.
Simone - Maandag 3 december 2012 15:42
Het is 100% zeker een verslaving! Hans Bloks heeft geen idee! Hij heeft het zelf nooit gehad!
IKdoedurfkan - Maandag 3 december 2012 15:51
Helemaal met je eens Simone! En voor iedereen is het mogelijk om 'clean' te worden. Zonder eetlijsten, (dwang)opnames en straf- en beloningssystemen. Als je snapt dat het om een verslaving gaat, 'm omarmt (in plaats van er af moeten komen), kom je er uit!
Mel - Maandag 3 december 2012 16:04
Ik ben zelf verslaafd geweest aan drugs en heb zowel anorexia (gehad) als boulimia (nu). Ik vind zeker boulimia een verslaving! In mijn geval heb ik dus eigenlijk een probleem met verslavingen die elke keer in een andere vorm eruit komt. Ik vind een eetstoornis moeilijker te overwinnen en veel complexer dan een drugsverslaving.
meisje14 - Maandag 3 december 2012 16:25
Ik zie het als verslaafd zijn om het getal op de weegschaal lager te krijgen, steeds dunner te worden, steeds minder te eten.
Maan - Maandag 3 december 2012 16:30
Is er niet ooit wetenschappelijk bewijs geleverd dat dezelfde hersendelen bij anorexia actief worden als bij cocaineverslaving? Dat staat mij zo bij..
maddy - Maandag 3 december 2012 16:48
whaaaaaaaaaaaaaaaa what the f..... als je dat allemaal moet opsnuiven heb je een o.d hahha dat krijg je dr in een week nog niet door heen. of ik een e.s verslavend vind JA,
Anoniem - Maandag 3 december 2012 16:49
Een eetstoornis is een verslaving.. Hier zijn ze in Amerika veel verder mee! Nederland loop een stuk of 20 jaar achter hierin.. Er zijn veel wetenschappelijke onderzoeken die dit aantonen! Als je puur naar de hersenen inderdaad kijkt wordt hetzelfde deel geactiveerd als bij het nemen van drugs.
Bij iemand met een drugsverslaving gaat het niet enkel om drugs, maar om zoveel meer dingen die eronder liggen!! De behandeling voor een eetstoornis als verslaving is zeer succesvol (succesvoller als de behandelingen in NL die er niet op gebaseerd zijn), is ook bewezen! Het klopt wel dat het ingewikkelder is dan een drugsverslaving, het herstellen duurt langer en is een zwaar proces.
Het is namelijk net zoals een sexverslaving (waarbij het dus NIET om sex gaat, maar het is de uitingsvorm). Het hele chemische proces wat in de hersenen plaatsvind is gelijk met anorexia. Het denken aan eten, niet-eten, weegschaal, afvallen, kcal etc etc, daarmee ben je al bezig met je verslaving. Puur dat onderhandelen/denken aan is al 'actief gedrag'. Ik kan er uren over doorschrijven en de onderzoeken weergeven maar laat ik dat maar niet doen! ;)
Anoniem - Maandag 3 december 2012 16:50
@simone & @ikdoedurfkan Helemaal mee eens!!
@anoniem - Maandag 3 december 2012 17:01
Volgens de DSM IV en V, het handboek voor diagnose en statistiek van psychische aandoeningen (opgesteld door American Psychiatric Association) is een eetstoornis geen verslaving.
Anoniem - Maandag 3 december 2012 17:09
Maar er is niet voor niets door veel mensen (incl. psychiaters) veel kritiek op het DSM..
Melkie - Maandag 3 december 2012 17:20
Ik kan mij heel goed vinden in de tekst in de roze kolom.
Ik - Maandag 3 december 2012 17:48
Het verschilt per persoon wat de reden is dat je een eetstoornis ontwikkelt, en hoe deze zich uit. Ik denk dat het daarom ook per persoon verschilt of je het als een verslaving kunt zien of niet. Je kunt volgens mij dus niet in algemene zin zeggen dat het een verslaving is.

Ik denk zeker dat een eetstoornis complexer is dan een verslaving. Bij mij was de hoofdreden bijvoorbeeld om te kunnen presteren, mezelf iets te bewijzen. En dat bereik je bvb. niet door drugs of alcohol te nemen.

Ook onzekerheid over mezelf en mijn lichaam speelden een grote rol. En alcohol of drugs gebruik je niet zo snel uit onzekerheid over jezelf...meer om weg te vluchten voor je problemen.
ooo - Maandag 3 december 2012 17:58
@Maan: Ja, dat klopt, er is bewezen dat bij anorexia dezelfde hersengebiedjes actief zijn als bij anorexia:

https://bit.ly/VqQXs6

Toch zegt Dick Swaab, zo'n beetje dé hersenwetenschapper van Nederland, dat hij anorexia geen verslaving zou willen noemen:

'Is anorexia een vorm van verslaving?

Swaab: Dat wordt vaak gezegd, omdat het steeds intensiever niet eten lijkt op verslavingsgedrag. Maar ik weet niet of het ons veel helpt om het zo te begrijpen. Het is niet omdat je ergens een label op kunt plakken, dat je het begrijpt. Ik zie niet in waarom we het een verslaving zouden willen noemen.'
*** - Maandag 3 december 2012 18:02
Dit heb ik me ook al regelmatig afgevraagd. Ik denk van wel. Ook omdat het een manier is om dingen te vergeten/verwerken net zoals vaak het geval is bij andere verslavingen. + je kan op een bepaald moment nite meer helder denken + 'ontwenningsverschijnselen' + het werkt destructief + de terugvallen die veel voorkomen.
Anderzijds zitten er idd achter een eetstoornis heel wat andere/meer gevoelens en gedachten. Maar ik denk niet dat bij een verslaving de enigste reden 'wegvluchten voor problemen' is. Ik denk dat daar in sommige gevallen ook een stuk onzekerheden of een verkeerd zelfbeeld mee aan de basis liggen.
Iris - Maandag 3 december 2012 18:55
"Ikzelf kan me hierdoor wel eens storen aan de bijna permanente sympathie en medelijden wat er is voor mensen met anorexia in tegenstelling tot de minachtig die er is voor mensen met een ernstige drugs- of drankverslaving." Nou van die permanente sympathie merk ik weinig hoor. Ook al kwam ik net uit het ziekenhuis, ik kreeg telkens te horen van kennissen 'stel je niet zo aan', eet toch lekker een stukje taart', kom op ga nou maar weer eten je ouders maken zich zorgen'.
Mensen zien het niet als een ziekte maar als uit de hand gelopen ijdelheid
Mel - Maandag 3 december 2012 19:45
Ik begrijp de mensen die hier schrijven dat er achter een eetstoornis meer en andere gedachte zitten niet zo goed...
a. Hoe weet je waarom iemand drugs gebruikt? Dat kunnen toch net zo goed redenen zijn als angst / vlucht / depressie / persoonlijkheidsstoornissen / leegte / dealen met emoties / laag zelfbeeld en onzekerheid / etc.
b. Ik zie niet in hoe dit fundamenteel verschilt met een eetstoornis?
c. drugsverslaafde nemen ook echt niet alleen drugs omdat ze perse die drugs willen ervaren. Het is meer een manier om het leven aan te kunnen, met wat voor reden dan ook, net zoals een eetstoornis zeg maar.

Dus ik ben benieuwd of iemand mij reactie kan geven waarom een ES zoveel meer en diepere redenen heeft als een andere verslaving?
Anoniem - Maandag 3 december 2012 19:52
Ik ga helemaal met Mel mee..
Star - Maandag 3 december 2012 20:38
Alle dwangmatige gedragingen die samengaan met mijn anorexia ervaar ik zeker als verslaving..! En niet als ziekte, vooral omdat ik wel in genezing geloof
Elise - Maandag 3 december 2012 20:55
Absoluut een verslaving...
elk moment van de dag ben je er mee bezig... liegen, bedriegen, stelen dat gaat allemaal door je hoofd. Je wíl wel anders, maar het lúkt gewoonweg niet...

Een belangrijk verschil is dat je drugs en alcohol niet nodig hebt om in leven te blijven en eten wel... dat maakt herstel nog complexer. Afkicken van eten kan niet, je moet afkicken van de gedachtes, gewoontes en gevoelens.
maddy - Maandag 3 december 2012 21:06
begin wel trek van t plaatje te krijgen eigenlijk.
L. - Maandag 3 december 2012 21:15
Ik ben het met Mel eens. Onzin om te zeggen dat de ene problematiek meer gecompliceerd zou zijn dan de andere. Dat hangt denk ik eerder van de situatie af.

Ook is de term 'verslaving' geen officiele term in de DSM IV, en wordt de DSM IV inderdaad heel vaak aangepast en verbeterd, dus zou het best ter discussie mogen staan.
Er wordt op dit moment alleen gesproken over afhankelijkheid en misbruik van middelen.

Ik vind mijn eetstoornis best voelen als een verslaving, maar daar bedoel ik dan geen officiele term van een ziektebeeld mee. Ik bedoel gewoon het woord verslaving zoals we dat in de maatschappij gebruiken.
Dus zou je ook kunnen zeggen dat het eigenschappen had van een verslaving.
sindy - Maandag 3 december 2012 22:03
Ook mensen met een drugsverslaving (cocaïne) hebben angst om dik te worden, minder te kunnen presteren als ze stoppen. Ik denk dat het per persoon verschillend is in hoeverre er sprake is van complexe achterliggende problematiek.
M. - Dinsdag 4 december 2012 13:08
Het voelt soms wel als verslaving, vooral als ik er heel diep in zit; 'klooien' met eten en de drang voelen om eetbuivoedsel te 'moeten scoren'. Maar anderzijds is het ook weer anders dan bijvoorbeeld een drank- of drugsverslaving. (Ex-) Alcoholisten en drugsverlaafden doen helemaal afstand van hun verslaving (geen alcohol en geen drugs meer). Maar eten heb je nodig om te overleven.
Dat maakt het dubbel zo gecompliceerd.
C. - Dinsdag 4 december 2012 14:07
Voor mij is het ook puur een verslaving. Veel mensen met alcoholproblemen kunnen ook last hebben met hun zelfbeeld, etc. Het enige verschil is dat je met bijna alle verslavingen kunt stoppen. Bijv. met alcohol, kun je kiezen om gewoon nooit meer alcohol te drinken.. Bij eten gaat dat niet, je wordt er elke dag mee geconfronteerd. Verder vind ik het een beetje onzin, dat eetstoornissen altijd zo apart behandeld worden worden.
- - Dinsdag 4 december 2012 16:23
ik heb helemaal nooit bewust afgevallen.
toen ik het lage getal op de weegschaal zag, schrok ik me echt dood!
een verslaving kan ik het niet noemen.
Cylu - Dinsdag 4 december 2012 19:02
Voor mij voelt het als een verslaving.
C. - Woensdag 5 december 2012 06:39
@ --. Ik heb hier natuurlijk een uitgesproken mening over, maar ik zeg niet dat je per se bewust verslaafd bent aan 't afvallen. Ik denk meer dat je verslaafd bent aan het 'niet eten', of het braken, wel eten, soms afvallen. Bij mij ging het ook veel meer over het niet eten, dan per se over het dalende getal op de weegschaal..
C. - Woensdag 5 december 2012 06:39
@ --. Ik heb hier natuurlijk een uitgesproken mening over, maar ik zeg niet dat je per se bewust verslaafd bent aan 't afvallen. Ik denk meer dat je verslaafd bent aan het 'niet eten', of het braken, wel eten, soms afvallen. Bij mij ging het ook veel meer over het niet eten (en controle), dan per se over het dalende getal op de weegschaal..
T - Donderdag 6 december 2012 15:55
Mijn schoonvader is alcoholverslaafd.

Toen ie eindelijk clean was en we weer contact wilden opbouwen, vertrouwde ik hem toe dat ik een eetstoornis heb gehad en dat het te vergelijken is met een verslaving. Dat ik bepaalde trucjes en leugens kende van verslaafden (ook van medepatiënten) en hem bij terugval zou confronteren met zijn gedrag. Niet uit politie-agent willen zijn, maar uit liefde om te helpen.

Een paar dagen daarna kregen we telefoon en hij scholt me uit voor dikke eetgestoorde koe met een dikke k*nt en wat ik dan allemaal wel zo genaamd dacht te weten over hoe het is om verslaafd te zijn...

Ik herkende meteen de fase/niveau van afkicken en kunnen inzien waar hij inzat op dat moment.
Contact weer stop.

Dus ja het is een vlucht, verslaving, afleiding. Daar ben ik wel van overtuigd.

De methode van Monique Rosier en eten op gevoel heeft ook voor mij echte doorbraak betekent. Loslaten, naar je gevoel luisteren en je vrij mogen voelen.
Het kán.
AnaMan - Dinsdag 5 november 2013 12:59
Het is meestal veel complexer, maar bevat inderdaad elementen.
Flower girl - Woensdag 6 november 2013 00:03
Ik denk dat een es zeker heel veel kenmerken vertoont van een verslaving en het ook zo ervaren wordt. Toen ik zelf nog braakte dacht ik ook dat ik er nooit meer vanaf kwam en ook nu nog steeds is het eten/niet eten een super strijd..elke dag steeds weer. De strijd lijkt nooit te stoppen en neemt me soms in beslag, een ES is zeer complex maar ik denk dat we niet kunnen ontkennen dat een verslaving aan bv. drugs of alcohol minder complex is. Je hebt het dan niet elke dag nodig om te overleven maar ook die mensen (en vooral aan de begin fases) hunkeren ook echt intens naar hun middel. En de oorzaak ligt ook vaak in onzekerheid of een vlucht voor problemen.

Ik denk wel dat een ES eenmaal moeilijker te overwinnen is omdat je er inderdaad wel echt elke dag mee te maken moet hebben. Maar wanneer je er van hersteld ben ben je denk ik juist extra sterk. Iets wat eerst je 'verslaving' was heb je kunnen overwinnen en kan je nu gewoon mee omgaan, ipv dat je bv. altijd alcohol uit de weg zou moeten gaan.

Dit moest ik echt even kwijt aangezien ik ook verslaafde aan drugs en alcohol zo hard om mij heen zie vechten om van hun verslaving af te komen.
In iedergeval of we een ES nou wel of niet verslaafd noemen.... ook dat is vechten. En ik hoop dat jullie daar allemaal de kracht voor vinden :)!

Liefs,
Flower
Caroline - Vrijdag 8 november 2013 05:23
Al 14 jaar heb ik een eetstoornis en daar heb ik 5 jaar geleden al voor in behandeling gezeten, waaruit bleek dat ik ook wel erg veel dronk en drugs gebruikte. Dus meteen erna een behandeling gehad om te stoppen met alcohol.

Maar toen kwam ik de liefde van mijn leven tegen (ook verslaafd) en ben ik mezelf daar 2 jaar lang compleet in kwijt geweest met ontzettend veel drank en drugs en heel weinig eten...en een zieke afhankelijkheid van hem.

Dus naar een kliniek in Zuid-Afrika gegaan en de relatie stop gezet. Alcohol en drugs zijn voor mij verleden tijd, maar de eetstoornis is tot nu toe té hardnekkig! Toch maar weer laxeerpillen proberen, toch maar weer onder dwang naar de fitness, toch weer met een boodschappentas thuiskomen wat ik helemaal niet wil.

Ik denk dat het wel in je genen zit ja en dat het een soort verslaving is. Maar je kunt helaas niet abstinent van eten zijn. Het is een manier om te dealen met je leven.

Voor mij werkt mindfullness erg goed: leef in het NU! En maak er geen gevecht van, ook al moet je door blijven 'vechten' ;-)
Sandra - Zaterdag 1 maart 2014 16:41
Ik denk dat een groot verschil bij het afkicken is dat je bij anorexia moet leren omgaan met eten en dat je bij een alcohol, drugs of gokverslaving uit de buurt moet blijven van het middel.
Anorexiapatiënten en drugsafhankelijke patiënten uitten wel dezelfde gevoelens van wanhoop, angst, jezelf niet sterk vinden en machteloosheid. Verder zijn er ook veel overeenkomsten in therapie, zoals bijv. muziek-, ontspannings- en sociale vaardigheidstherapie. Ook kan het wegen van een anorexiapatiënt worden vergeleken met een urinecontrole bij een drugsafhankelijke patiënt.

Toch vind ik anorexia in veel aspecten ook erg van een drugsverslaving verschillen. Het syndroom van Korsakov bevat ook elementen van dementie, maar het is wel een andere ziekte. Dat geldt denk ik ook voor anorexia en een drugsverslaving. Er zijn veel overeenkomsten, maar ook veel verschillen.
M. - Zaterdag 23 augustus 2014 23:37
Ik vind het vreetgedrag van mezelf een verslaving. Ik heb al jaren en jaren een eetstoornis (bulimia, later eetbuistoornis) ik las een wetenschappelijk artikel waarin werd vermeld dat bepaalde voedingsmiddelen (die ik zelf ook als 'verslavend' ervaar) eenzelfde effect in de hersenen teweegbrengen als drugs. Dat bepaalde voedingsmiddelen wellicht ook als 'verslavend' kunnen worden beschouwd. (En dat hiernaar meer onderzoek gedaan moet worden....) Verhelderend, omdat ik het zo ook ervaar! En ook, dat als ik deze dingen niet eet, de drang om te vreten ook veel minder is. Ik zelf merk duidelijk een fysiek aspect in mijn eetstoornis/eetverslaving.

Door behandelaars/dietisten wordt uitgedragen dat er geen voedingsmiddelen vermeden moeten worden, en dat het vermijden gekoppeld wordt aan 'verbieden' en 'oordelen' over 'goed' en 'slecht' eten. Dat dit vreetbuien aanwakkert. Ik vertel natuurlijk niets nieuws.
Ik denk dat dit misschien niet voor iedereen de juiste benadering is. Ik denk dat sommigen, waarvan ikzelf, extra gevoelig reageren op bepaalde voedingsmiddelen, en juist enorm baat hebben bij het vermijden hiervan. Zoals een diehard drugsverslaafde of alcoholist ook geheelonthoudt 'een is teveel,100 te weinig'.

Ik heb keer op keer geprobeerd om gematigd met 'triggereten' om te gaan, vaak omdat ik eigenlijk vond dat ik dat ook moest leren en kunnen. Omdat dat de standaardbehandeling/benadering is. En er andere overeters zijn die dit ook hebben geleerd. Maar ik heb gemerkt hoe zo veel beter ik me lichamelijk en geestelijk voel als ik bepaalde dingen niet eet.
Op gegeven moment ben ik bij een zelfhulpgroep gekomen voor mensen met een eetprobleem, die (onder andere) met een eetplan werkten vanuit het uitgangspunt dat bepaalde voedingsmiddelen verslavend zijn (en vermeden moeten worden).
Ik heb hier zo n baat bij gehad en kijk er nu ook anders tegenaan.

Bottom line: eetstoornis is (deels) verslaving, en het geeft mij de meeste rust en ruimte bepaalde voedingsmiddelen niet meer te eten (net als drugsverslaafde). Ik hoef niet meer in gevecht met het eten (wat kost dat n energie....). Dan ontstaat ruimte om me met onderliggende aspecten bezig te houden: eigenwaarde, beleving en uiten van emoties, assertiviteit, invulling geven aan interesses etc etc.
 - Zaterdag 27 september 2014 14:32
Ik voel me al weken erg rot en heb eerst zware anorexia gehad nu heb ik
Het probleem dat ik veel eet en overgeef
Ik voel me zo rot en lIjk wel verslaafd..
Elke dag neem ik me voor nooit meer en dan
Toch gebeurt het meer..
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik
Schrok toen ik je verhaal las want ik herken
Het wel een beetje.. Xxx
Snowwhite - Dinsdag 23 december 2014 16:22
Het is een verschikkelijke verslaving en ziekte tegelijk.

Je kunt niet zonder het gevoel van de natural-high die ana je geeft als je afvalt, zo blij wordt als je weer ziet dat er iets af is. Het écht voelt. Dat prachtige gevoel. Het is verschikkelijk. Het geeft je macht over jezelf, een heerlijk gevoel die je wilt behouden. Daarom gaat het ook steeds meer berg afwaarts tenzij je beter wilt worden. Maar dat
ook echt toelaat en wilt.

Het is een verslaving. Net als drugs.

Maar nog veel gecompliceerder. Ana ontstaat niet zomaar. Er is psychisch iets dat zegt dat je niet eten mag, je het niet waard bent om dat te hebben. Het is iets onverklaarbaars wat alleen de meisjes met de ziekte en verslaving tegelijk, kunnen begrijpen. We zijn daarnaast ook de enige die onszelf eruit kunnen helpen.
Anna - Maandag 12 januari 2015 15:53
Beiden zijn een uiting van hetzelfde probleem. Je kunt ergens niet mee omgaan (bijvoorbeeld stress of een trauma) en neemt drugs of uit je frustratie op voedsel. Als drugsgebruiker en eetstoornispatiënt kan ik beamen dat voor mij beiden een verslaving zijn, en beiden om dezelfde reden. En aan de ene kant is het makkelijker om van de drugs af te blijven omdat je ervoor kunt zorgen dat je ze niet in huis hebt.

Anderzijds: als je wilt stoppen met roken of alcohol drinken is dat soms weer lastiger omdat je er meer in het dagelijks leven mee wordt geconfronteerd (ach neem een biertje) en je dan elke keer dit moet afwijzen (sociale druk etc.). Of bepaalde drugs die heel fijn zijn, om die af te slaan dat vind ik persoonlijk moeilijker dan een maaltijd moeten eten waar veel vet in zit. Zeker als je niet weet wanneer de kans zich weer voordoet om de drugs te kunnen kopen (harddrugs dan).
Ano. - Vrijdag 9 oktober 2015 16:35
Vanuit mijn ervaring(persoonlijk, beroepsmatig) met deze problematiek zie ik geen verschil in de onderliggende mechanisme van een eetstoornis en verslavingsproblematiek. Ook verslaving aan een middel is complexer dan enkel de afhankelijkheid hiervan. Een verslaving is een hersenziekte waarbij het gebruik een functie heeft, net als bij een eetstoornis. Het verschil hierin is het middel. Waar alcohol, drugs etc geen levensbehoeften zijn, is eten dat wel. Eten is er altijd en overal, sterker nog je hebt het nodig om in leven te blijven.
Het middel (eten, seks, alcohol, drugs, gamen) waarin de verslaving zich uit is anders, maar de onderliggende problematiek is hetzelfde.

Niemand kiest ervoor om verslaafd te raken, je hebt wel de keuze in hoe je ermee omgaat.
nijlpaard - Zaterdag 12 augustus 2017 21:55
bestaan er heden ten dage echt nog mensen die zich AFVRAGEN of een eetstoornis een verslaving is?? Waar was je dan de afgelopen 4 decennia??