Een eetstoornis is een gewelddadige relatie

 

Op een onbewaakt moment leer je hem of haar kennen. Totaal onverwacht en onbewust ga je het eerste contact aan. Zoals vaak in het begin is het nog onschuldig en leuk. Het blijft wat oppervlakkig en er lijkt geen vuiltje aan de lucht te zijn. Maar de stemming verandert. Zijn/haar stemming verandert. De mensen om je heen zien wat het met je doet, maar kunnen jou steeds moeilijker bereiken. Voor je het weet zit je gevangen in een ongezonde relatie. Een ongezonde en gewelddadige relatie. Met een eetstoornis.

Het begint leuk

In het begin lijkt er niets aan de hand. Dat aftasten is juist wel interessant en je hebt zelf nog alle controle. Op een gezonde manier denk je keuzes te maken waar je tot dan toe helemaal achter staat. Jij maakt je geen zorgen en jouw omgeving ook (nog) niet. Je krijgt voldoening, vertrouwen en soms zelfs meteen een beetje liefde terug. Het voelt goed. Zou dit wat kunnen worden? Misschien is dit waar je zo naar verlangt? Is dit waar je al die tijd op hoopte? 

Je bent nooit goed genoeg

Toch komt er al vrij snel verandering in. Wat je ook doet, het lijkt nooit goed te zijn. Wat je ook eet en wat je allemaal elke dag laat staan; het lijkt niets uit te maken. Het is nooit goed genoeg. Jij bent niet goed genoeg. En dat voel je elke dag opnieuw. Elke dag lever je, stukje bij beetje, meer van jezelf in. Elke dag opnieuw de hoop om zijn/haar goedkeuring te krijgen. Elke dag voel je je een teleurstelling en elke dag was een gemiste kans. Terwijl je het nooit goed kunt doen, lijkt ook nog eens alles elke keer je eigen schuld. 

Constante tweestrijd

Je voelt dat het niet goed is. Er wordt je verteld dat het niet goed is. Je kunt jezelf niet meer verkopen dat dit gezond is en toch is er niet alleen maar haat. Er is, op een gekke en ingewikkelde manier, ook liefde. De narigheid heeft jullie ook verbonden. Misschien voelt het alsof het jullie sterker heeft gemerkt. Dit kan zo niet langer, maar je rukt je ook niet zomaar los. 

Het isoleert je

Langzaam is er geen tijd meer voor school, studie of werk. Geen tijd voor vrienden, geen tijd voor leuke dingen. Er is geen tijd meer voor jouw leven. De regels worden steeds strenger, de straffen steeds harder. Het veiligste is om thuis te blijven en te gehoorzamen. Dat is eenzaam, maar voelt als de enige optie. Er is geen ruimte voor bemoeienis van buitenaf. Wees maar niet eerlijk. Ze maken zich misschien zorgen, maar hebben tegelijkertijd geen idee. Wat als anderen je zo zien en zich zorgen maken? Wat als zij de blauwe plekken zien? De pijn? Het verdriet? Dat kan er allemaal niet meer bij, dat zou alles nog meer op scherp zetten.

De regels veranderen

Net als je denkt te weten waar je aan toe bent, verandert er weer iets. De regels worden nóg strenger en er mag steeds minder. Telkens als je gewend bent aan de nieuwe standaarden, zul je daar weer onder moeten komen. Je moet je blijven aanpassen en eigenlijk weet je dus nooit waar je aan toe bent. Het neemt al je energie in beslag, want de stemming kan elk moment omslaan. Je wordt gek van het bijhouden van de regels en je hebt er inmiddels een dagtaak aan. Op sommige momenten zou je het wel uit willen schreeuwen en alle regels aan je laars lappen. Maar je weet als geen ander wat de consequenties zijn... Nog een dagje volhouden dan maar.

Het heeft niet het beste met je voor

Er is inmiddels allang geen plek meer voor jou. Voor wat jij zou willen in het leven of waar jij naar verlangt. Zijn of haar wil is wet en daarbij worden alle grenzen overschreden. Het heeft niet het beste met je voor. Nu niet en in de toekomst ook niet. Maar wat zo mooi en romantisch begon, is moeilijk om los te laten. Wat als het toch nog goed komt? Dan zou alles voor niets zijn geweest als je nu zou stoppen. Tegelijkertijd had het misschien al goed moeten zijn, maar er blijft weinig van je over. 

Weggaan voelt onmogelijk

Deze relatie verbreken klinkt als de meest logische oplossing. Toch is dat het moeilijkste om te doen. Hoe destructief het ook is, je bent er ook aan gehecht. Aan deze vorm van liefde. Het is vertrouwd en schept een soort eigen wereld voor je. Het is misschien de enige veilige wereld die je op dit moment hebt. Een wereld die niets goeds brengt op dit moment, maar die zekerheid heb je ook niet als je weggaat. Wat krijg je ervoor terug? Tegelijkertijd geloof je allang niet meer dat je zonder kunt. Dat is je nu wel ingepraat, de eetstoornis weet het beter. Je hebt me nodig.

Het is gevaarlijk

Deze relatie is op alle fronten gevaarlijk. Gevaarlijk voor je mentale gezondheid, gevaarlijk voor je lichaam. Daarnaast brengt het ook je toekomst in gevaar. Het is geen gezonde relatie en die komt niet zonder gevolgen. Weggaan is, hoe moeilijk ook, de enige manier om los te komen. Deze relatie gaat niet over 'samen sterk staan'. Er is geen sprake van een team en uiteindelijk heeft niemand het onder controle. Het is een strijd achter gesloten deuren, achter een lach, die enkel verliezers kent.

Weggaan en voor jezelf kiezen is het moeilijkste dat er is. Maar het is de enige manier om weer echt te gaan leven. Je hebt deze relatie niet nodig. Jij bent, zonder eetstoornis, goed genoeg. 

Fotografie: jannerboy

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

A. - Zaterdag 29 juni 2019 20:53
Wauw, deze post is zo motiverend! En het erge... Het klopt nog ook. Dank jullie wel voor dit helpende bericht 💕💕
Mylene - Zaterdag 29 juni 2019 21:37
schitterende, rakende blog. tot in de kern.

ik zit momenteel in de fase 'Wat als het toch nog goed komt? Dan zou alles voor niets zijn geweest als je nu zou stoppen.' weggaan voelt inderdaad als onmogelijk (momenteel), maar rationeel weet ik ook dat dit niet houdbaar is.

nog een hoop werk aan de winkel, maar deze blog sterkt het rationele deel in mij wel heel erg aan. dankjewel Daphne!
w - Zaterdag 29 juni 2019 21:47
Mijn eerste relatie is bij me weggehaald, zonder overleg. Het is nooit meer goedgekomen met mij, ik kan haar en mij nooit meer vergeten hoeveel we van elkaar hielden. Het is een obsessie geworden, dat anderen kapot hebben gemaakt wat wij hadden zonder ons te vragen wat we er van vonden.
E_sther - Zaterdag 29 juni 2019 22:18
Soms kan een verhaal zo kloppend zijn dat mijn adem er bijna van stokt. Iets wat zó moeilijk los te laten is, hoe kan het dan zo fout zijn..? Ik denk nooit in ‘hij of zij’ wel kan ik onderscheid maken tussen wat de eetstoornis ingeeft. Tegelijk is wat je schrijft zo kloppend dat het niet te ontkennen is.
Lastige is, dat de eetstoornis niet een persoon is waarbij je ieder een eigen weg kan gaan. Het is een zoektocht naar wat helpt. Met heel veel regels en heel strikt zijn en geen ruimte geven uit elkaar gaan of juist met liefde en gevoel afscheid moeten nemen? Ik heb het antwoord niet. Op het moment dat ‘anderen’ ( omgeving/hulpverlening wie dan ook) zich ermee ‘moeten’ of ‘mogen’ bemoeien in hoeverre kun je dan loslaten vanuit eigen keuze.
Hoe dan ook een verbintenis voor heel het leven met de eerstoornis is voor mij ook geen optie daarvoor is de eetstoornis veel te dominant het is niet zoals ik bijv met mijn man heb een gelijkwaardige relatie. Loslaten moet maar de weg moet ik nog vinden
Ttirb1988 - Zondag 30 juni 2019 07:12
Hoppa... die komt binnen!
Ingrid - Zondag 30 juni 2019 09:35
Lieve Daphne,
Deze komt inderdaad binnen zeg. Je hebt het omschreven,zoals ik me voel. De eetstoornis kan zo alles overheersend zijn, ik voel er vertrouwd en veilig bij, en losmoeten laten, de gedachte brengt paniek. Maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ik me verdrietig en minderwaardig voel... Dank je wel weer voor een confronterende en fijne blog, het zet me aan het denken xxx
Starchild - Zondag 30 juni 2019 16:26
Ik moest op therapie steeds tussen twee stoelen wisselen. Op de ene stoel was ik de eetstoornis. Ik sprak vanuit mijn regels en mijn therapeut reageerde hard en bot terug. Op de andere stoel was in mezelf en sprak ik uit behoeftes en gevoelens en was mijn therapeut heel lief en begripvol. Kostte wel wat oefening maar liet me wel zien wanneer de eetstoornis sprak en wat voor kwetsende en destructieve dingen het zei.
Maatje - Zondag 30 juni 2019 21:10
Het is vooral dat veilige wereldje wat mij zo raakt. Hoe fijn het leven ook is en hoe goed alles ook gaat, er is altijd een moment dat je de wereld alleen maar aan kunt vanuit dat veilige wereldje..

Bedankt.