Borderliner, aandachtstrekker?

 

Eén van de vele oordelen die boven ‘borderliners’ hangt is dat ze zoveel aandacht vragen. Ze stellen zich aan en proberen op een dramatische manier de aandacht naar zich toe te trekken wanneer ze hun zin niet krijgen. ‘Borderliners’ schrijf ik tussen aanhalingstekens, want borderliner ben je natuurlijk niet. Borderline heb je. Een persoonlijkheidsstoornis krijg je erbij, bij je eigen persoonlijkheid en karakter. Het staat los van elkaar, maar hoort tegelijkertijd allebei bij jou en dat kan heel lastig en verwarrend zijn.

Ben je een aandachtstrekker wanneer je borderline hebt en je met deze problematiek worstelt? Een laag zelfbeeld, verlatingsangst en de extreme behoefte aan bevestiging zijn drie kenmerken die voor kunnen komen en elkaar soms ontzettend lijken te versterken. Die combinatie kan soms op een negatieve manier de aandacht trekken, zonder dat je dit wil. Maakt dit je een aandachtstrekker? Je doet dit niet met opzet en zou zo graag willen dat je dit niet nodig had. Het heeft ook nooit het gewenste effect en het komt ook je relaties niet ten goede. Misschien merk je in je eigen relaties ook dat al deze factoren aanwezig zijn. Het kan een gigantisch gevecht zijn in je hoofd en jezelf en anderen tot wanhoop drijven. 

“Hoe vaak wil je het nou nog horen?”
“Doe eens niet zo hysterisch.”
“Niet alles draait altijd om jou.”

Je snapt de reacties en de vragen, maar je kan er niets aan doen. Je neemt je telkens voor om je niet meer zo mee te laten slepen, maar de drang naar bevestiging is telkens te groot. Je zoekt het in alles en iedereen. Niet omdat je dat wil, maar omdat je niet anders kan. Je weet hoe moe je ervan wordt om altijd die bevestiging nodig te hebben. Je weet ook hoe veel het van anderen vergt om jou constant die bevestiging te moeten geven, terwijl het nooit genoeg is. Het is nooit genoeg om je gerust te stellen. Nooit genoeg om je een veilig gevoel te geven.

"Als hij mij écht goed leert kennen, zal hij merken dat ik niet zo leuk ben. Hij zal vanzelf zien dat ik niet zo knap ben als dat hij nu vindt. Uiteindelijk val ik door de mand. Ik weet het zeker."

Je hebt een extreme behoefte aan die intieme relatie, maar tegelijkertijd maakt het je doodsbang. Bang om het te verliezen. Bang om verlaten te worden. Het einde van de relatie, de breuk, de pijn, ligt voor je gevoel altijd op de loer. Je voelt alleen nog maar de behoefte om er alles aan te doen om dit te voorkomen. Je staat altijd op scherp en elke opmerking of actie lijkt een persoonlijke afwijzing. Je weet dat dit niet altijd zo hoeft te zijn, maar wat als dit wel zo is!?

Alles lijkt over jou te gaan, terwijl je ook helemaal niet wil dat de aandacht de hele tijd op jou gericht is. Het lijkt of alles waar jij zo hard voor vecht om te behouden, elk moment in gevaar kan zijn. Daarom toets je constant waar je staat en of je nog steeds goed genoeg bent. Je verlangt naar controle over de situatie, maar je angsten worden alleen maar groter. Het gevoel van controle is eigenlijk nooit bereikt of maar voor heel even. Hoe langer mensen bij je blijven hoe banger je lijkt te worden. Je lijkt erin gevangen.

Die eeuwige angst om verlaten te worden is iets waar je dagelijks tegenaan kan lopen en het beïnvloedt je gedrag en misschien ook de keuzes die je maakt. Je gedraagt je soms totaal ongepast of reageert heel overdreven en achteraf kan daar veel schaamte bij komen kijken. Overal zoek je iets achter, dit tot frustratie van jezelf, maar ook zeker van de ander. Het maakt je moe en gestresst. 

Voor de ander kan dit ontzettend lastig zijn om mee om te gaan. Hoe verhoud je je tot iemand waarbij je het nooit goed kan zeggen en tegenover wie je je altijd moet verdedigen? Elke keer opnieuw bevestiging moeten geven kan gaan irriteren en kan er ook voor zorgen dat het een 'moetje' wordt. Bevestiging geven om ervan af te zijn. Terwijl de ander juist ook graag eens uit zichzelf iets liefs zou willen zeggen, waar dan veel meer betekenis en gevoel achter zit. Hij of zij zou net zo graag zien dat jij je veilig voelt en zelfverzekerd en is bereid daar samen met jou heel veel energie in te stoppen. Toch ontkomt niemand aan het gevoel dat het soms een bodemloze put lijkt en er nooit aan de behoefte voldaan kan worden. 

"We hadden een meningsverschil en hij reageert nog steeds een beetje kortaf. Waarom reageert hij nog steeds kortaf? Is het nu voorbij? Nu is het vast voorbij. Nee dat wil ik niet! Dat mag niet! Is het nu verpest? Ik heb het verpest he?"

Ik wil tegen je zeggen dat je geen aandachtstrekker bent. Het is soms vast een ongelofelijke chaos in je hoofd en een tweestrijd tussen je verstand en je gevoel. Je voelt je minderwaardig, niet goed genoeg en kwetsbaar en daar probeer je soms een uitweg in te vinden. Een uitweg in de vorm van bevestiging, complimentjes en zekerheid. Zekerheid die je niet uit jezelf kunt halen en dus vanuit je omgeving bij elkaar moet sprokkelen. Bij elk pijnpunt vraag je door en haal je allerlei manoeuvres uit om iets te horen te krijgen wat goed voelt en waar je, voor heel even, vertrouwen uit kunt halen.

Je bent geen aandachtstrekker, want je weet diep van binnen hoe veel energie het de mensen om je heen kost. Je zou zo graag willen dat je dat vertrouwen uit jezelf kon halen en dat je echt kon voelen dat het goed is. Dat jij goed bent. Dat lege gevoel, het beeld dat je van jezelf hebt en de goedkeuring die je elke dag nodig hebt, dat vraagt nou eenmaal om meer aandacht. Voel je daar niet schuldig over. Geef het de aandacht die het nodig heeft. Geef jezelf die aandacht. Niet door je angsten te voeden en korte termijn-controle na te jagen, maar door jezelf die liefde te geven die je het hardste nodig hebt. Probeer open te zijn, over de chaos in je hoofd en de oncontroleerbare behoeftes die je hebt. Over de leegte die je voelt, ook al is die vaak zo moeilijk in woorden de omschrijven. 

Wees lief voor jezelf

Bron: Send me adrift.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

D - Vrijdag 9 februari 2018 19:11
Ik denk dat het dit blog de echte essentie van het 'hebben van borderline' niet raakt.
Je hebt een ander nodig om te kunnen bestaan en DAT heeft al dit 'gedrag' tot gevolg. Het is 'handig' als de buitenwereld dit begrijpt, maar de buitenwereld komt vaak niet verder dan te reageren op het 'gedrag' terwijl iemand in wezen iedere seconde in zware nood zit om het dan wel weer voelen te kunnen zijn (in je eentje) en dan weer niet.
De maatschappij zelf heeft ook een borderline, iedereen heeft het.. Doen we niet allemaal wel eens dramatisch als we niet genoeg in de spotlight staan oid. Sommigen krijgen voldoende voedsel, maar velen vertonen opstandig gedrag als het niet meer voldoende naar hun 'zin' gaat.
Maar als je werkelijk bijna continu een ander nodig hebt, om te voelen zelf te kunnen bestaan.. dat is echt een drama en een hel, die vaak niet begrepen wordt en velen ervaren dit, maar gedragen zich er niet naar. Die lijden in stilte en niemand zal hen ooit het 'label bordeline' opplakken.
p - Vrijdag 9 februari 2018 19:46
Ben het niet met je eens dat de hele maatschappij de kenmerken van iemand met borderline heeft. Het typeert de persoon met borderline juist dat deze praat middels destructief gedrag, als automutilatie en het doen van suicidepogingen. Mensen die lijden in stilte, spreken hun problemen misschien niet uit, maar hebben niet deze destructieve manier van zich uiten. En ja, iedereen doet wel eens dramatisch, maar echt niet op deze manier en niet volgens een dergelijk langdurig bestaand patroon. Ben het wel met je eens dat bijna iedereen wel een paar kenmerken heeft van persoonlijkheidsstoornissen (anders heb je geen persoonlijkheid), maar voordat het een stoornis wordt genoemd is er toch wel vaak sprake van hevige en langdurige problematiek volgens een bepaald patroon.
D - Vrijdag 9 februari 2018 20:20
Ik bedoel meer dat het denk ik zinloos is, om zulk gedrag als 'borderline' te 'labelen'. Dat schept, nog meer, afstand tussen de mensen, die je in wezen nodig hebt, om te kunnen bestaan en op deze manier, nog meer een scheidslijn maken, in plaats van er werkelijk voor iemand op dat moment te zijn en te helpen het leven, alsnog op te bouwen en het voelen van een id, worden er allerlei schema's ed. toegepast om er mee om te gaan, terwijl het vaak gaat om 'achterstallige zorg' gaat, waardoor je ook werkelijk op eigen benen kunt staan en de buitenwereld die dat niet geeft, omdat je al ( richting ) volwassen bent of wordt. Ik vind dat we te krampachtig doen over eigenlijk heel mensenlijke gevoelens en ervaringen. Ik bedoel met dat 'iedereen' bordeliner heeft, meer: Een ieder in zo'n (nood-)situatie zou hetzelfde reageren, maar omdat jouw behoeften aan 'zijn' wel voldoende vervuld zijn, voel je die behoefte om je zo te uiten, maar zelden en het is ook zo oneerlijk, want word je vaak ook nog beloond en bevestigd, omdat je kùnt zijn. Dat schept oa. nog meer jaloezie, bij de persoon met bordeliner, om te zien dat een ander het wel lukt en geeft denk ik nog meer kans op uitspattingen omdat het op dat moment te rot voelt, om er nog op een 'normale' manier mee om te gaan.
Tes - Vrijdag 9 februari 2018 19:46
Voordat we gaan zeggen dat deze blog de essentie niet raakt, vind ik toch wel dat elke persoon met borderline zo ontzettend anders is, en er ook weer heel anders mee om gaat. Er zijn veel criteria, dus veel mogelijkheden waarom iemand de diagnose kan krijgen.
Hope44 - Vrijdag 9 februari 2018 20:32
Mee eens! Ik ben onderzocht en destijds was ik bang voor eventueel borderline (mijn moeder heeft het namelijk) en de onderzoeker heeft uitgelegd dat er zoveel verschillende soorten zijn en het bij iedereen anders is.
kokosnootje - Zaterdag 10 februari 2018 08:34
Beste Daphne,

Ik vind dat je een hele mooie en rake blog hebt geschreven.
Heel fijn en mooi hoe je benoemt dat het niet onlosmakelijk verbonden is aan de persoon, maar dat je er met je juiste (zelf)zorg, steun en begeleiding weer vrij van kunt zijn. Lief hoe je benadrukt dat iedereen op een liefdevolle manier en met compassie voor zichzelf moet zorgen. Fijn dat je voor Proud bent komen werken!

Liefs
Moonn.vk - Zaterdag 10 februari 2018 12:34
hele mooie blog!
Wendy - Zaterdag 17 februari 2018 18:17
Erg herkenbaar. Mooi geschreven!
mieke - Woensdag 7 maart 2018 14:27
Ik heb medelijden met mensen met een borderlinestoornis de persoon waar ik ervaring mee heb isoleert haar man van alle vrienden en familie en liegt over alles.zij heeft een vertekend beeld van de werkelijkheid.zij kwetst veel mensen.een giftige slang ga je uit de weg:ik ga een giftig mens uit de weg,

Yentl - Dinsdag 13 november 2018 08:05
Jezus Mieke, wat een heftige en nare reactie zeg. Omdat je ervaring hebt met 1 persoon met borderline, denk je dat ze allemaal hetzelfde zijn? Je weet ook helemaal niet wat er allemaal speelt in het huwelijk, misschien is het een opstapeling van dingen die die mevrouw zo laten reageren en niet alleen haar borderline. Zou je misschien je reactie weg kunnen halen, vind het heel kleinerend!