All in eetstoornisherstel tijdens de lockdown

 

Maart 2020. De tijd dat we voor het eerst in lockdown gingen. Eng? Ja. Wat gebeurde er in deze wereld? Gaan we hier ooit uitkomen? Allemaal vragen die ik mezelf stelde. Maar de allergrootste vraag was: kom ík hier uit? Ik was toen op een punt aangekomen dat ik echt rockbottom weer eens had bereikt. Sinds mijn terugval na mijn middelbare school, was ik weer op een veel te laag gewicht en werd er gedreigd met deeltijd-therapie. Wilde ik dit? Na acht jaar leven met een eetstoornis, leven in de gevangenis die ik een soort van zelf had gecreëerd, dacht ik: Nee, dit kan niet meer! Ik ben op en ik wil niet nog een dag zo doorkomen. Niet nog een dag met een eetlijst, angst om aan te komen, angst om zoveel chocola, koekjes, pindakaas en alles dat ik wilde te eten. Niet nog een dag overleven. Nee, ik wilde écht leven, want het leven dat ik de afgelopen jaren had geleden was geen leven. Het (over)leven met een eetstoornis was een ware hel.

Al een tijdje had ik video’s gezien van Stephanie Buttermore en een paar andere YouTubers die all-in gingen. Ik besprak het met mijn therapeute, met wie ik een goede band had. Daarvoor deed ik elke week een experiment, waarin ik één of misschien twee uitdagingen per week aanging. Nu wilde ik all-in gaan. Ze was een beetje sceptisch hierover, maar toen ik vertelde dat ik er dit keer écht voor zou gaan, hoe moeilijk ook, zei ze toch 'ja'. Dit gaf de doorslag. Ik ging doen wat het aller- aller- allerengste was dat ik in mijn hele leven had gedaan. Vroeger had ik al wat YouTube-videos gemaakt over mijn herstel, ik besloot de draad ook daarmee weer op te pakken als motivatie. Ik wilde dit doen. Niet voor iemand anders, nee, ik deed dit voor mezelf.

Door de lockdown was ik verplicht mezelf tegengekomen. Ik kon niet meer elke dag vluchten naar de universiteit, om daar half hongerig de dag door te komen en dan toch maar iets minder te eten voordat ik ging slapen. Nee, ik was op mezelf aangewezen. Ik keek in de spiegel en ik zag iemand die ik niet wilde zijn, een meisje dat ik niet herkende. Dit lieve, gebroken meisje had ook een thuis nodig. Een thuis dat ze nooit had gehad. Vroeger werd ik niet echt geliefd door mijn ouders en werd ik buitengesloten door vrienden omdat ik hoge cijfers haalde. Ik voelde me een 'nobody'. En wat bracht mijn eetstoornis me eigenlijk? Behalve eindeloze discussies in mijn hoofd, eindeloze 'ja maar'. Ja maar, Jenny, dacht ik, wat als ik het nou nog één keer een kans geef. Één keer door alle ellende en dan voorgoed. ‘Nothing changes if nothing changes’.

Dus, ik ging all-in. Oftewel, ik liet alles los dat de eetstoornis van me vroeg. Niet meer fietsen, niet meer zo veel wandelen, niet meer zo veel sporten en wél zo veel eten als ik wilde. Pindakaas, nutella, koekjes, chocola, oreo’s, ijs, maar ook dingen zoals brood, kaas, smoothies, pizza en pasta. Alles wat ik zo ontzettend lang niet had durven eten, at ik weer. Stukje bij beetje brak ik al mijn regels. Vreselijk was het, huilend heb ik in bed gelegen, zwetend soms, lachend soms. Ik filmde dingen en jankte voor de camera. Eng dat het was. Niet normaal. Maar, zou ik het nog een keer doen? Absoluut. De opgeblazen buik, de struggles en het aankomen. Dit keer was het echt. Geen fake, geen uitstellen, geen 'ja maar' meer. Nee, dit was for real. Ik herstelde.

Via YouTube deelde ik ook mijn struggles en zonder de steun van Instagram en YouTube had ik het nooit kunnen doen. Ik woonde namelijk alleen in een studio, er was niemand om mijn heen. Mijn ouders sprak ik soms wel, mijn vrienden ook, maar verder niet echt mensen. Wekelijks sprak ik wel nog mijn therapeute, die enorm trots was, want ik deed het. En ik deed het alleen. Want ik wist dat alleen ik degene ben die dingen kan veranderen, niemand anders kan dat ooit voor mij doen. Ik kan kiezen voor herstel. Jij kan kiezen voor herstel. Hoe moeilijk het ook is, hoe eng het ook is, hoe zwaar het ook zal zijn. Het is het waard. Elke seconde. En ik deed het.

Ja, natuurlijk wilde ik soms opgeven als ik zag dat ik was aangekomen. Maar toen bedacht ik me waarom ik dit deed. Ik voelde me weer energiek, dag bij dag, stukje bij stukje, kreeg ik Jenny weer terug. Dat meisje dat ik zolang verloren was. Dat twaalfjarige meisje dat zorgeloos door het leven ging, kwam stukje bij beetje terug. Natuurlijk wel ouder en met iets meer vormen, maar ze was er weer. Jenny was back. Ik kon weer lachen, écht lachen. Ik kon weer springen, dansen, leven zonder pijn, zonder continu te denken aan eten. Ik durfde weer dingen te doen en ondernemen. Ik kreeg steeds meer mijn liefde voor eten terug. Ik ging recepten maken en plaatste die op mijn Instagram, die langzaam veranderde van een recovery account naar een foodie account.

In de tussentijd had ik steeds minder gesprekken met mijn therapeute, begon ik met mediteren en het doen van kleine work-outs. Elke dag zag ik dat ik sterker werd. Dit gaf me zo ontzettend veel kracht om door te zetten. Ik sprak mensen weer vanuit Jenny, ik ging weer naar etentjes en wat ze ook op tafel zetten, ik at gezellig mee (met mijn restricties aangezien ik wel lactose-intolerant, gluten-sensitief & PDS heb). En op 5 december kreeg ik mijn menstruatie weer terug. Na één keer ongesteld te zijn geweest toen ik dertien jaar oud was, was ik weer ongesteld. Ongelooflijk was het, maar dit laat zien dat je lichaam het aankan en kan herstellen. Maar wacht geen minuut langer, de tijd die je nu nog verspilt zal je nooit meer terugkrijgen. Dit was ook een van mijn grootste motivaties: ik wilde niet nog meer tijd verliezen. ‘You Only Live Once, Make It Count’.

Deze lockdown veranderde mijn leven voor eeuwig. Het was niet makkelijk en nog steeds ben ik nog niet 100% hersteld, denk ik. Er zijn gaten in mijn leven die niet zo makkelijk gevuld kunnen worden, dat heeft met mijn geschiedenis te maken, die ik ook deels op Youtube heb gezet. Daar wil ik nu nog aan werken. Dat is niet zwak, wat ik eerst dacht, maar juist een teken van kracht. Die ruimte is er, nu die eetstoornis minder ruimte inneemt.

En als laatste: als ik het kan, kan jij het ook.

Liefs,
Jenny


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

patroklos - Zondag 21 november 2021 17:20
@Jenny, wat stoer dat je dit zo aangaat. Ik hoef zelf niet meer aan te komen, dus ben ook wel benieuwd hoe het met eten gaat als je all in bent gegaan en dan op gewicht bent. Hoe ga je dan op een goede, gezonde manier met eten om. Wat is jouw youtube kanaal trouwens?
Jenny - Maandag 22 november 2021 11:32
Heyy, wat ontzettend lief!! 🥰 Nou all-in heeft niets met gewicht te maken hoor! Je kan ook nog all-in gaan als je op gezond gewicht zit! Er is geen definitie van perfect gewicht om met all-in te mogen beginnen ofzo of uberhaupt een definitie van een gezond gewicht. Je lichaam gaat uiteindelijk wel naar een setpoint waarop hij het beste functioneert! Het beste is gewoon om alle eetregels uit de deur te gooien en jezelf alles toe te staan! Zodra je ergens zin in hebt, NEMEN! Mijn youtube kanaal heet nu ook Jengoesnuts maar vroeger heette het believeinyourselftoday!

Liefs,
Jenny
patroklos - Maandag 22 november 2021 12:23
ah, thanks voor je aanvulling. Maar alles mogen eten ook al die quilty pleasures, vind ik wel heel eng, zooo bang om aan te komen. Je moet denk ik dan ook wel voorzichtiger zijn denk ik met los gaan. Hoe kijk jij naar de tijd dat je straks op gewicht zit? Is jouw kanaal in het engels of heb je ook ndl's talige video's?
Bree - Zondag 21 november 2021 18:18
Ja heel benieuwd naar het YouTube account!
Jenny - Maandag 22 november 2021 11:32
Hoi Bree,
Mijn youtube kanaal heet nu ook Jengoesnuts maar vroeger heette het believeinyourselftoday! Superlief dat je ernaar vraagt!

Liefs,
Jenny
Me - Zondag 21 november 2021 19:17
Jengoesnuts jenny heet ze op YouTube
Jenny - Maandag 22 november 2021 11:32
Zeker!!
S* - Zondag 21 november 2021 19:50
Wat was/is voor jou de functie van de eetstoornis? Want aankomen en eten is 1. Op gewicht blijven 2. Het laatste lijkt mij enkel te kunnen wanneer je dus niet meer het eten als cooping gebruikt. Waar zette jij het voor in?
Jenny - Maandag 22 november 2021 11:33
Ik denk vooral om te dealen met mijn onzekerheid en alles wat er gaande was in mijn leven. De buitensluiting van vriendinnen en het negeren van mijn ouders. Maar heel precies kan ik het ook niet uitleggen...
.. - Maandag 22 november 2021 02:09
Heel mooi en inspirerend! Ik ga je YouTube en insta zeker volgen :) Ik moest trouwens wel lachen om het typfoutje, dat je op je 30e één keer ongesteld werd, maar ik gok dat je 13 bedoelde hihi!

Keep going, je bent sterk!
Irene - Team Proud2Bme - Maandag 22 november 2021 09:05
My bad! Ik heb hem verbeterd! :-)
Jenny - Maandag 22 november 2021 11:34
Haha, oeps, had Irene dat veranderd of had ik dat gewoon verkeerd getypt 😝 sorry... ben maar 22 dus 30 is wel te oud nog 😝
patroklos - Maandag 22 november 2021 12:22
oud? 42 das pas oud ;)
britneyangel - Maandag 22 november 2021 20:21
wat knap van je! wel echt eng lijkt me.
Jenny - Zondag 28 november 2021 11:25
Dank je wel! En ja, wat is enger, nog jaren in je eetstoornis blijven leven of eens echt gaan leven? Denk daar maar eens over na. Waar heb je meer aan?
Jelle - Maandag 22 november 2021 20:39
Tranen in mijn ogen. Wauw. Wat een ontzettend moedig besluit, ik wou dat ik dat 10 jaar geleden had gemaakt, dan had mijn leven er nu heel anders uit gezien.

Prachtig. Alle goeds en geluk😘
Jenny - Zondag 28 november 2021 11:26
Hey lieve Jelle,

Dank je wel voor je lieve reactie. Knap dat je zelf ook die keuze hebt gemaakt! Ja ik herken die gedachte enorm, maar dan niet 10, maar 7 jaar geleden. Ik hoop dat alles goed met je gaat! Het leven is het waard! Dikke knuffels terug, Jenny ♥
Flower - Maandag 22 november 2021 22:14
Jelle, wat je toen (achteraf) gewild had kan je nu ook doen hè. Wat houdt je tegen om dit ook te gaan doen?
Jenny - Zondag 28 november 2021 11:26
Zeker, de best time to start is NOW!
Monique - Woensdag 24 november 2021 12:59
Wat is Jenny haar you tube kanaal? Weet iemand dat?
Jenny - Zondag 28 november 2021 11:26
Hey Monique, ja hoor! Jengoesnuts heet het! Scroll even naar beneden voor mijn oude videos, ik heette toen nog believeinyourselftoday ;)
Jildou - Donderdag 25 november 2021 12:45
Hoi Jenny,

Mooi geschreven en knap gedaan! Ik ben nog wel benieuwd, heeft het all in eten bij jou nooit tot eetbui drang geleid?

Groetjes!
Jenny - Zondag 28 november 2021 11:28
Hoi Jildou,

Het is maar wat je definieert als eetbui drang. En tja, ook wat is een eetbui? Is een zak chips of koekjes per definitie een eetbui? Of is het honger? Mentale honger is ook honger. En zelfs al is het een eetbui, bedenk dan waarom het misschien gebeurd. Weet je alles is met vallen en opstaan, soms heb ik mezelf ook mega vol gegeten en dacht ik achteraf ook van, misschien had ik eerder moeten stoppen. Maar ja, les geleerd toch? liefs ♥