Aankomen bij anorexia

 

Aankomen wordt vaak gezien als een van de grootste obstakels bij herstel van een eetstoornis. Misschien houdt het je wel tegen om in behandeling te gaan.

weegschaal

Zeker in het begin van je behandeling neemt het een grote plaats in. Lichamelijk herstel is belangrijk om ook geestelijk met jezelf aan de slag te gaan. En wat is het moeilijk: leren eten, aankomen, dikker worden dan je was, een ander lichaam krijgen en dan nog zorgen dat je op gewicht blijft!

Ik ben meerdere malen veel afgevallen en weer veel aangekomen. Tegenwoordig ben ik heel tevreden met mijn lichaam. Niet dat ik het perfect vind, maar dat vind ik ook niet meer belangrijk.

Het is geen wens van me om het perfecte lichaam te hebben, maar dat is het zeker wel geweest!

Mijn eetstoornis is niet begonnen omdat ik mezelf te dik vond. In tegendeel. Ik was een slanke 14 jarige toen ik begon met klungelen met eten. Toen ik eenmaal verder in mijn eetstoornis zat kreeg ik moeite met mijn lichaam. M'n lichaam was te dik, te rond en te slap. Ik verafschuwde het en hoe dunner ik werd, hoe meer vet ik zag dat weg moest. 

Eenmaal op mijn laagste gewicht volgde ik een intensievere behandeling. De eerste week daar, werd er een video opname van mijn voor-, zij- en achterkant gemaakt in bikini. Deze video bekeek ik samen met mijn therapeut. Ik heb altijd gedacht dat ik nooit zo'n echt magere anorect was die je op internet tegenkomt. Zo erg was het bij mij gewoon niet. Als ik naar mezelf in de spiegel keek zag ik meestal steeds een te gezond meisje. Ik was er heilig van overtuigd dat ik nooit zo mager zou kunnen worden. Ik had hetzelfde BMI als meisjes die ik wel heel mager vond, maar bij mij zag het er gewoon veel dikker uit, loog ik mezelf voor.

Toen ik later de video te zien kreeg begon ik te huilen. Ik huilde van opluchting omdat ik eindelijk was wie ik wilde zijn. Nu mocht ik geholpen worden, nu mocht ik weer beter worden. Eindelijk had ik 'het' bereikt. Ik was 'een echte'. Tegelijkertijd was ik geschrokken, ik zag er echt niet meer uit. Ik vond mezelf niet meer mooi en heel onaantrekkelijk. Hoe moet het voor mijn vriend zijn om mij zo te zien? En voor mijn ouders en vriendinnen?

Aankomen

 

Toch vond ik het moeilijk om mijn 'bereikte resultaat' los te gaan laten. Het voelde als falen. Ik ging nu doen wat ik altijd als zwak zag; aankomen. Ik was trots op mijn lage gewicht, maar heb er nooit echt van genoten en dat heb ik lang zonde gevonden. Langzaam begon ik te eten en kwam ik aan. Het ging steeds beter met me. De behandeling was behoorlijk intensief, maar heel waardevol. Toen ik mijn magische grens bereikte besefte ik ineens wat een verandering mijn lichaam doormaakte. Het was heftig. Het was vreselijk eng. Ik durfde niet meer.

 

Mijn psycho motore therapeute zei tegen mij dat als ik toch door zou gaan en op mijn gezonde gewicht zou komen, ik altijd nog terug zou kunnen. Dit klinkt misschien niet heel therapeutisch, maar het trok mij over de streep. Ik zou over een paar kilo een nieuw gebied gaan betreden en een lichaam gaan voelen wat ik nog niet kende. Een gebied waarvan ik altijd dacht dat het misdadig dik was. Dat gewicht zou voelen als zwak, vond mijn eetstoornis.

Ondertussen kwamen de kilo's niet netjes verdeeld over mijn lijf aan. Alles wat ik aankwam, kwam ik voornamelijk aan op mijn buik en heupen. En mijn buik was juist het lichaamsdeel waarop ik me zo op gefocust had. De kilo's verdeelden zich langzaam over de rest van mijn lichaam. Dat was lastig, omdat je nog niet kunt zien hoe je eruit gaat zien als de kilo's op een gezonde manier aan je lijf zouden zitten.

Op de video's die volgden zag ik dan ook een steeds gezonder lijf, maar ook iedere keer weer een heel ander lijf. Zelfs als ik niet veel aangekomen was, vergeleken met de vorige video, was het weer meer verdeeld. Ik kon nog maar moeilijk zien hoe mijn lijf er nou echt uit zag en wilde me ook niet vastpinnen op zo'n video, omdat het nog moest verdelen. Bij de een gaat dit verdelen sneller dan bij de ander, daarom is doorzetten onwijs belangrijk. Mijn therapeut zei ook wel eens; ''Geef het 6 maanden en beslis dan of je het wilt behouden.'' Dat is natuurlijk gemakkelijker gezegd, dan gedaan. Maar ik ben er voor gegaan.

Uiteindelijk heb ik mijn therapeut gelijk gegeven.
Ik hield het gezonde gewicht vast. Toen ik eenmaal weer mocht sporten, naar behoefte ging eten en een half jaar verder was, zag mijn lichaam er veel beter uit. Mensen dachten dat ik een dunnere buik had gekregen, maar ik had juist net iets dikkere armen en benen gekregen. Die armen en benen waren dan ook wel weer even wennen, maar ook daar wende ik aan. Nieuwe kleren kopen was leuk, maar heel dubbel. Grotere maten. Maten die volgens mijn eetstoornis altijd NO GO waren geweest. 

Vaak heb ik gedacht: ''Ik ga terug. Ik hou het niet vol.'' Toch vond ik wat ik naast mijn gewicht bereikt had te belangrijk dat ik niet terug wilde naar mijn lage gewicht. Want weer gaan afvallen, betekende niet dat ik de rest van mijn psychische winsten zou behouden. In tegendeel, dan zou ik mijn dromen weer los moeten laten en die waren mij intussen veel te veel waard geworden.
Want juist doordat mijn eigenwaarde wat steeg en ik veel over mezelf en mijn eetstoornis leerde, durfde ik aan te komen.

Ik werd geestelijk sterker en was steeds minder geobsedeerd door mijn lijf. Dit heeft er voor gezorgd dat ik door ben gegaan. En ik heb geen spijt!


Ik was veranderd, sterker geworden, maar had nog steeds mijn zwakke plekken. Wanneer ik mij niet goed voel en mijn valkuilen opspelen, voel ik me dik. Dan heb ik ineens dikkere benen en armen. Heel gek, want in wezen zijn het mijn emoties die om aandacht vragen. Wanneer ik deze de nodige aandacht geef, voel ik me niet meer dik, want dat ben ik ook niet.

Acceptatie was de volgende stap. Ik was dan wel aangekomen. Maar ik moest er flink aan wennen. Dat nieuwe lijf, nieuwe vormen. Het voelde soms helemaal niet als mijn lijf. Ik was iets anders gewend om te voelen. Uiteindelijk ben ik juist aan dit lijf gewend. En lijkt het me raar als het nu ineens weer zoals toen aan zou voelen.

Na de jaren van acceptatie ben ik nu zo ver dat ik mezelf mooi vind en tevreden ben. Natuurlijk voel ik mij eens in de maand nog wel eens dik, maar ik doe er verder niets mee. Dat heb ik niet meer nodig. En zeg nou eerlijk, welke gezonde vrouw heeft dat gevoel nou niet af en toe?

Geef aankomen de tijd, geef je lichaam de tijd.
Hou vol!

Bron foto2: flickr.com/photos/mikebaird/

 

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

t... - Dinsdag 23 augustus 2011 13:09
Fijn om dit te lezen!
Echt super dat je na zo'n lang gevecht dan eindelijk je lichaam hebt kunnen accepteren!
Ik moet zelf ook nog best wat aankomen (eerst maar eens stabiel gaan blijven) waar ik heel erg tegenop zie, maar je verhaal geeft me wel motivatie! Dat je dus na verloop van tijd je gezonde lichaam kan gaan accepteren en zelfs mooi gaan vinden! Bedankt voor dit motiverende verhaal!:)
Echt super dat je zo hard hebt gevochten en daar nu het resultaat van merkt en weer blij(er) met jezelf bent!
Suzan - Dinsdag 23 augustus 2011 15:18
Ik kan je niet zeggen hoe erg ik dit nodig had vandaag. Vandaag was ik namelijk naar de dietist geweest en vandaag heb ik mijn streefgewicht bereikt, ik zat al op gezond gewicht, maar niet het gewicht dat ik en de dietist voor mij bepaald hadden, vandaag hoorde ik dat ik op dit gewicht zit.

Had het dus een beetje moeilijk, terwijl ik ook heel blij ben! maar precies wat je hier zegt, ik heb het gevoel dat alles op mijn buik zit!! Ik hoop zo snel dat het ook bij mij wordt verdeeld, maar ik ben wel een stuk meer gerust gesteld door jouw stukje hier!
Dus; dankje voor dit! Ik had het echt nodig! (:
nu nog werken aan mijn gedachte, want dat is allemaal nog niet helemaal in orde, maar het gezonde gewicht heb ik! :D
anoniem - Dinsdag 23 augustus 2011 16:09
Dit stukje komt precies op het juiste moment! Heel erg bedankt. Ik vind het bovendien erg knap als mensen dit kunnen bereiken.
Anke - Dinsdag 23 augustus 2011 16:19
Enorm herkenbaar en ik hoop dat het zo blijft. Net wat ik nodig had!
Jeske - Dinsdag 23 augustus 2011 17:13
Echt een fijn stuk om te lezen.
Ik heb ook moeite met aankomen en vind het ook lastig om te accepteren dat ik moet aankomen. Ik focus me ook heel er op mijn buik en op mijn benen, omdat die altijd al stevig zijn geweest.
Binnenkort ga ik deeltijd doen, ik hoop dat ik dan een beetje één kan worden met mijn lichaam.

Vind het wel knap van je Noush, wat je hebt bereikt!
Knuff
Anoniem - Dinsdag 23 augustus 2011 17:17
Wat is het BMI dat je "moet" halen in therapie/van je diėtist?
gezettemmeid - Dinsdag 23 augustus 2011 18:58
lieve mensen
ik heb juist een ander probleem
ik heb ernstig overgewicht en ik val wel af enzo ik meete me buikomvang was ik 5 cm afgevallen in 2 maanden maar i keet gezond als is het zoms wel moeilijk
maar als je accepteert dat je wat dikker bent dan een ander lukt het dan ook zegmaar mt afvallen het lukt wel maar ik bedoel sneller? srry voor die vraag omdat ik niet dun ben:$
Noush - Dinsdag 23 augustus 2011 19:02
Hee ''Gezettemeid'',

plaats deze vraag eens in op het forum!
Daar is de mogelijkheid er meer naar om er op te reageren!

Goede vraag hoor!

liefs
Vlinder12 - Dinsdag 23 augustus 2011 20:59
Heey,
Wat een mooi verhaal om te lezen! En wat ben ik blij dat je zegt dat de kilo's bij jou ook op je buik en heupen kwamen en zich daarna verdeelden. Ik zit daar zo over in....
Je verhaal geeft me moed, dankje!
XXX
Caroline - Dinsdag 23 augustus 2011 21:33
Dank, mooi om dit net NU te lezen...het maakt me echter wel bang dat je niet in verhouding aankomt, ik heb al jaren ernstig ondergewicht dus bij mij zal dat ook gebeuren en dat zal remmend werken...
doran - Dinsdag 23 augustus 2011 23:53
Dit is precies wat ik nodig heb.
ik sta nu eens per week op de weegschaal, al drie weken geen gram afgeweken van mijn "eigen" gewicht. en toch lijkt mijn lijf continu te veranderen. dan heb ik het gevoel tien kilo aangekomen te zijn en dan voel ik me weer slank. Mijn gewicht is oke, en mijn lijf lijkt zich nu ook te stabiliseren, heel herkenbaar!
Judith - Woensdag 24 augustus 2011 11:17
Heeel mooi stukje!

Ik sta nu ook op het punt dat ik bijna op gezond gewicht zit..
Het word nu voor mij een stuk lasitiger om aan te komen omdat ik mezelf nog niet kan accepteren!
Gelukkig stsrt ik bijne met een zelfbeeld therapie!

Wat hier geschreven is word vaak tegen mij gezegt.
maar ik heb het nooit kunnen geloven!
Maar nu ik dit zo lees!
Geloof ik het en weet ik dat ik door moet zetten!

Heel erg bedankt voor dit motiverende verhaal! (L)

xxx
S, - Donderdag 25 augustus 2011 11:26
Mooi stukje hoor. Zelf ben ik nog niet zo ver dat ik wil aankomen, maar het geeft me wel hoop voor de toekomst.
winniedepoeh - Donderdag 25 augustus 2011 15:42
Mooi geschreven.
Ik moet ook aan gaan komen, en dat wil ik heel graag. Maar ik ben bang voor het niet eerlijk verdelen van het vet. Ik wil zo graag dat het ook een beetje naar mijn wens word, en dat niet alles in mn buik gaat zitten (ook voor mn gevoel niet). Maar als dat niet kan moet ik dit accepteren. Dat wil ik heel graag, maar ik vind het ook nog erg moeilijk.

Ik vind het heel knap van je, en ik hoop dat ik het zelfde kan zeggen over een tijdje.
estrium - Donderdag 25 augustus 2011 21:06
Wauw, zo herkenbaar! alsof ik over mezelf zat te lezen ofzo! En inderdaad, hier nog een vrouw die zich eens in de maand zo voelt :) Niet leuk, maar het gaat gelukkig ook weer over!
Hoop dat dit verhaal veel mensen motiveert en kracht en vertrouwen geeft!!
Lianne - Woensdag 26 oktober 2011 21:07
Heel mooi geschreven en zo herkenbaar. De angst, de wil, de tweestrijd en de keuze voor het psychische herstel, maar ook de plek waar je eerst aan komt en later pas verdeeld. Hou het zo vol
E. - Woensdag 7 december 2011 09:00
Heeel mooi geschreven.. ik heb idd alleen niet hetzelfde.. want mn bmi is net goed.. wel heb k veel problemen met eten enzo.. :( pff

Echt heel knap dat je dit hier hebt verteld! Stay strong

x
veertje8910 - Woensdag 11 januari 2012 17:22
wauw! dit is zo herkenbaar! ik zit nu net tegen mijn gezonde gewicht aan, nog een paar kilo, maar ik sta al lang stil. het is zo moetlijk om over die streep te gaan door zelf meer te eten, maar dit geeft me echt hoop en steun!!

mooi geschreven!
Confused11 - Maandag 23 januari 2012 14:41
Wat een mooi verhaal :) Ik zal het onthouden. Dankje.
ThattGirl - Zondag 1 juli 2012 22:49
waauw goed geschreven,
ik zit nu ook tegen gezond gewicht aan
maar het is vreselijk moeilijk om te zeggen in ga
er echt voor!

goed gedaan!
Jeanine - Zaterdag 7 juli 2012 13:39
Mooi Nouska, je bent een voorbeeld voor me!!
girll. - Maandag 13 augustus 2012 22:31
Beetje laat bericht, hahaha.
Ik ben nu 7 mnd gestopt met ana en alles....
Maar, ik ben 5 kg aangekomen. Ik voelde
me rot. Dus las ik dit. Bedankt voor de steun!
Iedereen. Doorzetten! c:

xoxo
Fleur - Woensdag 22 augustus 2012 10:44
Wauw, volgens mij had ik dit al een keer eerder gelezen, maar ik vind het echt zo mooi geschreven en het is ook heel herkenbaar. Ik vind het echt heel knap van je en doordat je beschreef wat het jou heeft gegeven toen je was aangekomen, heb ik weer helemaal frisse moed! Echt diep respect, ik vind het echt heel knap van je! xx
Manon - Woensdag 26 september 2012 20:02
oh, dit had ik nodig. ik kom nu aan en ik voel me zo naar.
ik voel me opeens zo onzeker. alles gaat moeilijker.
en ik voel alleen maar pijn. ik kan niet meer. :(
Black Rose - Zondag 13 januari 2013 08:42
Heel herkenbaar, erg bedankt!
Je geeft me hoop om nog door te gaan.
claire - Zondag 3 februari 2013 20:27
heel mooi verhaal , dit betekent ook veel voor mij en geeft me kracht om weer te gaan eten , men ik ben de nu 64 kilo en wil nu niet meer afvallen ,20 jaar en 64 kilo is normaal, dit verhaal heeft met echt geholpen , liefs ,
claire - Zondag 3 februari 2013 20:28
heel mooi verhaal , dit betekent ook veel voor mij en geeft me kracht om weer normaal te gaan eten , men ik ben de nu 64 kilo en wil nu niet meer afvallen ,20 jaar en 64 kilo is normaal, dit verhaal heeft met echt geholpen , liefs ,
Mike - Zaterdag 8 juni 2013 15:30
Ik heb ook alles op me buik heel dik is me buik wanneer gaat dit zich verdelen
Anoniem - Zondag 1 december 2013 22:37
Ik ben nu twee maanden aan het aankomen en merk het ook aan mijn buik en heupen. Vroeg me ook af wanneer dit zich verdeelt! In ieder geval heel fijn om te lezen, dankjewel :)
radeloos - Woensdag 25 juni 2014 15:42
ik wort vrijdag opgenomen in een kliniek voor eetstorenisssen ik ben echt bang want als er iets bij komt trap ik op de rem heeft er iemand tips om da niet te doen en toch de kracht te vinden om door te gaan
Sss - Vrijdag 13 maart 2015 10:42
Heel fijn verhaal, dankjewel.

Ik ben nu nog heel bang dat ik ga aankomen en dat ik straks moet gaan aankomen. Ik heb nu nog een wenlijst maar ik krijg een andere lijst en dan moet ik waarschijnlijk wel gaan aankomen en daar ben ik heel bang voor.
Ook om straks weer dikker te zijn op mijn buik en heupen enzo, het voelt voor mij nu echt alsof ik dan al dat afvallen 'voor niks' heb gedaan. Maar ik weet ook wel dat ik gewoon een gezond gewicht moet krijgen, ben nu bijvoorbeeld nog heel duizelig als ik opsta enzo.
Thea - Maandag 22 mei 2017 17:55
Je bent niet meer dan eten en drinken en gewicht en verder zien ze de persoon daar achter niet. Een fysiek werktuig en aantrekkelijk. Meer dan dat ben je niet. Wat krijg je er voor terug. Ik ben bang voor fysieke klachten want hier ben ik te ijdel voor. Zoals botontkalking en een te laag kaliumgehalte en een slecht gezichtsvermogen en dat je bijna geen uithoudingsvermogen hebt. Ik moest laatst op de been worden geholpen door een verpleegkundige in burger die mij instructies gaf omdat ik bijna dreigde flauw te vallen. Ook is het lastig om lage bloeddruk te krijgen en toen heb ik me tot de E.H.B.O. post gewend die mij adviezen gaf om dat op te heffen. Dat het van binnen uit geneest en dat ze niet zo gefixeerd zijn op eten en dat gewicht maar de persoon wordt gezien die daar achter zit. Anders is het onstoffelijk. Het zijn van die stoffelijke begrippen alleen de buitenkant en het exterieur. Ze willen je lichaam maar de geest willen ze niet. Wat koop je er voor.
Tki - Vrijdag 2 maart 2018 22:44
Wat als het aankonen je enkel maar slechter doet voelen en je levenslust meer en meer verdwijnt? Zit vast in mijn behandeling. Wil zo niet leben. Niet met lichaamsgestoorde gedachten maar ook niet met n dik lijf.
Berna - Donderdag 14 juni 2018 22:30
Mensen die heel graag willen dat je aankomt en daar bij ook nog dwingen schrikken je eerder af en die zou je uit de weg gaan. Je kunt er niet gewoon mee praten dan dat ik al bij voorbaat weet waar het over zal; gaan. Ze zien je als een zieke maar je wilt gewoon gezien worden zoals iedereen. Sommigen komen heel indringerig je leven binnen alsof ze zich willen bewijzen. Als een overdreven redder komen ze op je af en je leven binnen dat schrikt af. Soms willen ze je de les lezen en dat klinkt wat arrogant. .