5 bekentenissen bij gemis van een ouder

 

Wanneer je één of beide ouders moet missen, heeft dit vaak een enorme impact op je leven. Het kan er voor zorgen dat je je heel alleen voelt omdat jij dit doormaakt terwijl je vriendinnen misschien beide ouders nog wel hebben. Wanneer het plotseling gebeurt, is dit meestal enorm ingrijpend en verandert je leven volledig. Inmiddels is het alweer 4 jaar geleden dat ik mijn moeder verloor. Iets wat ik nooit voor mogelijk heb gehouden op zo'n jonge leeftijd en iets waar ik nog elke dag verdriet om heb. Wanneer de tijd verstrijkt, leer je ermee omgaan en je leven weer op te pakken, maar dat is omdat het moet. Ik mis haar nog elke dag.

Wanneer je om welke reden dan ook je ouders of één ouder moet missen, kunnen er heel wat gedachtes door je hoofd spoken en kun je je hier ook voor schamen of heel alleen door voelen. Ik heb weleens het gevoel gehad dat niemand het echt begreep.. want hoeveel mijn moeder voor mij betekende en hoe vreselijk ik het vind dat ik haar de rest van mijn leven moet missen, kun je misschien ook niet echt begrijpen als je het niet zelf hebt meegemaakt.

meisje
Bron

Daarnaast heeft iedereen natuurlijk een andere relatie met hun ouders en is het misschien ook moeilijk voor te stellen wat voor enorme leegde dit verlies achter kan laten. Er zijn in de afgelopen jaren heel wat gedachten door mijn hoofd geschoten en ik heb ook enorm veel verschillende emoties ervaren. Gedachten die je niet altijd deelt met de buitenwereld, dingen waarvan mensen geen idee hebben dat het kan spelen, dingen waar je je misschien voor schaamt, etc.

Bekentenissen kunnen helpen je meer inzicht te geven in wat er kan spelen voor iemand die een dierbare moet missen. Daarnaast kan het misschien steun geven als je zelf iemand heel erg mist. Het is natuurlijk niet zo dat de onderstaande dingen bij iedereen voorkomen en dat iedereen zich herkent, maar eigenlijk probeer ik er mee te laten zien dat het niet verdriet, de pijn, de struggles etc. niet stopt een jaar nadat je iemand kwijt bent geraakt. Dit verdriet is er voor altijd, en moeilijke momenten kunnen willekeurige momenten zijn.

1. In het eerste jaar was ik extreem allergisch voor de vraag: "alles goed?"
Ik weet nog dat ik de vraag al kreeg in de eerste weken nadat mijn moeder overleden was. Ik ben toen ook boos geworden. Ik kon mij niet voorstellen waarom iemand kon vragen of alles goed ging. Wat woorden wel niet kunnen doen.... ik kan heus wel bedenken dat mensen dingen positief bedoelen en dat het ongemakkelijk en heel moeilijk is om te communiceren met iemand die net zoiets heftigs heeft meegemaakt. Ik ben heel mild geweest naar mijn omgeving en heb ook heel veel kunnen zien als iets dat goed bedoeld is. Dit kwam alleen echt heel erg verkeerd aan. Ook omdat diegene niet echt leek te beseffen dat het niet echt goed gaat als je net je moeder bent verloren. Ik heb deze vraag nog heel vaak gehad. Dit zegt misschien wel meer over mij dan over anderen, maar ik heb het daar wel lang moeilijk mee gehad.

2. De tijd gaat zo snel..
Ik vond het aan het begin heel moeilijk dat de tijd zo snel ging. Ik leefde in een soort roes en binnen no time had iedereen (mensen om mij heen) hun leven weer opgepakt. Logisch, want dat is wat moet.. maar ik herinner mij bijvoorbeeld nog goed dat ik echt van slag was toen het al drie maanden geleden was dat ik mijn moeder verloor. Inmiddels zitten we op ruim 4 jaar. Aan de ene kant voelt het helemaal niet lang en is het nog enorm aanwezig in mijn leven, maar als ik mij bedenk wat zij allemaal gemist heeft, zie ik ook dat het al lang geleden is.

3. Ik was bang om herinneringen kwijt te raken
Mijn moeder betekent en betekende ontzettend veel voor mij en ik was dan ook heel bang om mijn herinneringen aan haar kwijt te raken. Als ik nu bijvoorbeeld denk aan mijn middelbare school tijd weet ik nog wel veel, maar er is nog meer wat ik niet meer weet. Het is nou eenmaal zo dat herinneringen vervagen en ik was ontzettend bang dat ik dingen als de stem van mijn moeder niet meer zou herinneren. Dat lijkt me vreselijk. Gelukkig is dat nog wel zo en probeer ik ook vast te houden aan de dingen die ik nog weet.

nothing compares to you
Bron

4. Ik kan ontzettend jaloers zijn op mensen die hun moeder nog elke dag kunnen zien
Wanneer iemand iets vertelt over zijn/haar moeder, kan ik daar wel een beetje jaloers van worden. Zeker als het gaat om leuke dingen die zij dan samen doen. Van die moeder dochter momentjes waar ik zoveel voor over zou hebben om dat nog eens mee te maken en wat ik mijn moeder zelf ook enorm had gegund. Hetzelfde geldt voor wanneer iemand een kindje heeft gekregen of gaat trouwen. Dit lijken mij naast hele bijzondere momenten ook heel moeilijke momenten omdat ik het heel erg vind dat mijn moeder dat niet kan meemaken.

5. Ik kan mij vanuit het niets enorm slecht en verdrietig voelen
Veel mensen denken dat de momenten als Kerst, verjaardagen en de sterfdatum het moeilijkste zijn en verder lijken ze er niet echt meer bij stil te staan. Ik zeg ook lijken, want ik weet dat veel mensen om mij heen er wel degelijk mee bezig zijn maar zo voelt het lang niet altijd. Ondanks dat feestdagen en een sterfdatum moeilijke en confronterende dagen zijn, zijn er nog veel meer dagen die soms veel moeilijker zijn. Dit kunnen gewoon normale dagen zijn waarop ik werk of wanneer ik iets leuks heb gedaan met mijn vriend of vriendinnen. Het komt op willekeurige momenten en de ene keer wordt het getriggerd door iets en op andere momenten overvalt mij ineens een extreem gevoel van gemis en verdriet. Het kan heel onvoorspelbaar zijn en dat is ook zo vervelend, omdat ik niet altijd kan ontdekken wat de oorzaak is geweest. Daarnaast maakt het feit dat ik er niks meer aan kan doen het nog frustrerender en moeilijker. Ik moet er zonder en mee leven.

Herken jij hier iets in?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Mel - Maandag 8 augustus 2016 14:18
Wauw, wat een mooie en dierbare blog Laura, dankjewel.
Mag ik vragen of de vraag "Hoe gaat het met je?" wel fijn kan aankomen? Ik vind het zelf moeilijk om de juiste dingen te zeggen als iemand een dierbare is verloren, maar wil ook niet stilvallen, ook al zijn er niet de juiste woorden voor. Hoe ervaar jij (of iemand anders) dat?

Liefs
Wendy - Maandag 8 augustus 2016 14:24
Wat ontzettend herkenbaar, al deze bekentenissen zijn hier ook van toepassing :(
Mijn mama is nu 3 jaar geleden overleden, en wat je zegt..het gemis/verdriet kan je zo ineens overvallen, echt van het een op het andere moment.
Toen mijn moeder overleed was ik net zwanger van mijn 2e kindje, ik heb het hier ontzettend moeilijk mee gehad, en nog steeds wel..zeker wanneer ik nu zie dat de kindjes een echte band met mijn schoonmoeder hebben,dan kan ik soms zo boos en verdrietig worden dat mijn moeder dit niet mocht meemaken.
Je leert in zo.n periode ook wel je echte vrienden kennen...
Justme - Maandag 8 augustus 2016 15:41
Veel dingen die jij beschrijft zijn erg herkenbaar. Mijn moeder is 2,5 jaar geleden overleden en na een week werd verwacht dat het leven verder gin. Ze is overleden op 24 december en alles wat met kerst te maken heeft doet mij denken aan het feit dat ze er niet meer is. Ik ben toen na de kerstvakantie weer naar school gegaan en het leven opgepakt alsof er niets aan de hand was. Maar na een half jaar kwam de klap opeens. Ik heb er verder nooit met iemand over gepraat ofzo
Anoniem - Maandag 8 augustus 2016 16:00
Wat oprecht.
Ik herken het jaloers gevoel wel , mijn moeder is er nog wel.Maar besteed geen aandacht aan mij.
Ik kan ook met tranen in de ogen kijken, wanneer ik een moeder en dochter zie shoppen, of gezellig praten.
Wanneer iemand leuke verhalen heeft daarover.

Yesterday - Maandag 8 augustus 2016 16:14
Hoewel mijn moeder niet overleden is, ben ik haar ook verloren. Ik herken sommige dingen wel. Het is nu 4,5 jaar later en nu "pas" kan ik omgaan met puntje 4. Ik kan nu oprecht blij zijn dat anderen wél een moeder hebben. Daarnaast neem ik me voor dat als ik ooit kindjes zou krijgen, ik heb alles geef dat ik zelf gemist heb.
Met de andere punten kan ik zelf ook nog niet echt omgaan.
Dayspring - Maandag 8 augustus 2016 20:38
Ik heb allebei mijn ouders nog, maar veel gemist. Ik herken wel wat je schrijft!
Heftig en mooi!
Anoniem - Dinsdag 9 augustus 2016 10:14
Heel herkenbaar. Mijn ouders zijn overleden als ik 16 jaar was. Ik mis vooral mijn moeder. Vooral toen ik zelf mama ben geworden maar ook als ik raad moet hebben. En een schouder om om te huilen. Tis echt heel moeilijk. Ik voel me soms wel eenzaam. Ik zeg tegen vriendinnen om iedere moment dat ze met hun ouders kunnen doorbrengen moeten koesteren. En genieten van hun aanwezigheid nu ze er nog zijn. Wat mis ik ze zooo hard. 😢
itsme_chanelx - Dinsdag 9 augustus 2016 11:39
Heel mooi dat je dit zo deelt, ik heb 2 vriendinnen die dit beide meemaken in hun eigen gezin en vind het altijd heel lastig hiermee om te gaan omdat ik mijn moeder wel gewoon nog heb. Ik praat bij hun dan ook het liefst niet over mijn moeder omdat ik niet weet hoe het is voor hun, ik weet alleen niet of dat het juiste is om te doen.
Lynn - Dinsdag 9 augustus 2016 15:39
Wauw, een hele mooie blog! En ik herken bij precies in deze blog. Zouden mensen eens weten.. precies zoals ik me voel en gaat. Het is nu bij mij net een jaar geleden.
Zo af en toe plots ben ik verdrietig en voel ik me alleen. Alleen niemand die dat begrijpt of voelt. Wat een mooie blog!
Miekio - Woensdag 10 augustus 2016 09:10
Ik herken vooral dat de tijd zo snel gaat (nog steeds reken ik af en toe uit hoeveel maanden), en dat ik zo bang was en ben om herinneringen kwijt te raken.

In het begin kon ik niets van foto's of filmpjes zien. Later wel, en ik kijk nu vaak alleen om maar die angst van herinneringen kwijt raken niet te hoeven hebben.

Die triggers heb ik ook vaak, al kan ik niet wat aanwijzen dan. Het overkomt me, zo ineens, dat gemis, en dat doet zijn pijn er zijn geen woorden om het te omschrijven.
AnaMan - Woensdag 10 augustus 2016 11:52
Ik heb mijn ouders nog, maar sterk getriggerd worden door dingen die je wel óf juist níét herkent speelt helaas hier ook vaak.

Wat naar dat je hier ook mee kampt! :(
Joo17 - Woensdag 10 augustus 2016 17:40
Heel herkenbaar.. hele mooie blog Laura. Voor mij is het morgen een jaar geleden, dat ik mijn moeder verloor. Kan er nog steeds niet bij, dat het al een jaar geleden is, dat ze er al een jaar niet meer is. Dat en ook de andere punten herken ik heel erg. Dankjewel voor het delen!
Dol_fijntje - Vrijdag 12 augustus 2016 10:32
Alles is zeer herkenbaar...
Sterkte lotgenootjes!
Marit - Donderdag 20 oktober 2016 00:16
Jammer genoeg herken ik dit zo erg, terwijl ik dat het liefste niet deed, mijn moeder is al bijna acht jaar geleden over leden toen ik zeven was, veel sterkte iedereen die t zelfde meemaakt
Ikke - Donderdag 2 maart 2017 10:23
Ik ben wees sinds mijn 28ste
Mijn moeder verloor ik toen ik 14 was.
Mijn vader 1 maand voor mijn trouwdag😥
Het leven kan je zoveel moois brengen, maar je vraagt je wel eens af
Waarom zo.
Soms voel je je zo alleen!
Maar ik probeer altijd te denken het kan missch nog wel veel erger.
Ik leef gelukkig in een land waar vrede is.
Dat houd me op de been.
Laten we onze dromen proberen na te jagen en mooie momenten
En herinneringen te maken.
Dat hebben we iig nog in de hand.
Vlinder - Maandag 18 maart 2019 15:58
Bedankt voor het delen van jullie verhalen. Het is allemaal heel herkenbaar! Het is nu 1,5 jaar geleden dat mijn moeder is overleden aan kanker. Ik ben er het hele ziekte proces voor haar geweest. Van elke week naar de chemo tot aan de verzorging toen ze niet meer uit bed kon komen omdat de kanker was uitgezaaid naar haar botten. Haar overlijden kwam niet onverwachts maar toch was het zo moeilijk. Ik heb mijn vader verloren toen ik 19 was, ook aan kanker, maar dit verlies heb ik een plek weten te geven. Maar met mijn moeder vind ik het moeilijker. Ook door de ellende die ik haar heb zien doormaken en die ik niet voor haar kon wegnemen. Het was allemaal veel bewuster dan bij mijn vader. Na anderhalve week na het overlijden van mijn moeder ben ik weer aan het werk gegaan in een dameskledingzaak. Mijn omgeving gaf aan dat het misschien wel goed was; de afleiding. Het elke dag zien van winkelende moeders en dochters kost mij nog steeds moeite en maakt mij soms jaloers. Het gemis is er nog elke dag maar soms overvalt me zo'n allesoverheersend gevoel van leegte. Ik probeer me altijd te bedenken dat mijn ouders hadden gewild dat ik door zou gaan en dat doe ik ook, op hoog tempo. Ik weet dat ik eigenlijk niet voldoende de tijd neem om echt te rouwen. En nu ben ik ook bang dat ik er 1,5 jaar later ook niet meer de tijd voor kan nemen. Ik merk aan mijn omgeving dat men verwacht dat ik er 'overheen' zou moeten zijn. Maar de laatste tijd steekt het lege gevoel steeds vaker de kop op.. Ik probeer mijn moeders overlijden 'zin' te geven doordat ik er sterker van ben geworden en door mode- en stylingworkshops te organiseren voor vrouwen met kanker en ik weet zeker dat mijn ouders trots op mij zouden zijn geweest. Maar toch heb ik het gevoel dat ik het rouwproces niet helemaal goed aanpak en dat ik later misschien de rekening gepresenteerd krijg..
Martin - Maandag 9 september 2019 03:26
Heel herkenbaar, ben mijn vader verloren op 04 mei en mijn moeder op 28 augustus van dit jaar. Zeker de vraag alles goed wekt bij mij snel irritatie op, voel me namelijk zeer slecht en erg depressief. Ook vanwegen het feit hoe ze om het leven zijn gekomen. Mis ze beide ook erg veel en inderdaad heb je soms opeens uit het niets een moment van intens verdriet. Gelukkig houdt ik mijn kop er nog een beetje bij door zoveel mogelijk aan allen die er niet meer zijn te denken in positieve zin en mooie herinneringen. Life goes on maar dit is niet te vergeten en zal ik ook altijd bij me dragen. Groet.
Traantje - Vrijdag 17 april 2020 23:08
Mijn vader overleed 2 dagen voor de geboorte van onze oudste dochter. Mijn moeder voor de 1ste verjaardag van onze zoon. In mijn zwangerschap hoorde ik dat ze kanker had. Nooit verwacht ze was zo fit altijd. De familie en vrienden lieten ons na de uitvaart vallen. Nooit verwacht en oh zo pijnlijk en eenzaam.

Door het verdriet geniet ik niet optimaal van de kinderen. Het doet zo n pijn het gemis, ik slaap slecht. Raak soms in paniek. Ik heb nog vragen aan haar en wil de dingen van de kinderen met haar delen. Kan met niemand iets leuks delen. Mijn vader overleed 8 jaar geleden, mijn moeder nu 4 maanden geleden. Wat zwaar is dit. Op school vroeg ook niemand iets.
Sara - Donderdag 23 april 2020 08:13
Beste Laura,
Dit is inderdaad zeer herkenbaar, ben heel blij dat ik je blog gelezen heb.
Ikzelf ben mijn moeder plots -aan een hartaanval- verloren, toen ik 18 jaar was.
Ik heb het er nog steeds heel moeilijk mee en voel net hetzelfde als jij je voelt.
Ik voel me wel gesterkt door mensen die het ook meegemaakt hebben, zoals jij. Mijn vriend heeft dit -gelukkig- nog niet hoeven meemaken en weet spijtig genoeg niet hoe het voelt of wat hij moet zeggen.
Thomas - Vrijdag 19 juni 2020 11:54
Beste Laura, ook voor mij heel erg herkenbaar. Ben mijn vader reeds 13 jaar geleden verloren en helaas mijn moeder 2 dagen geleden. Allebei na een strijd met kanker. Ook al heb ik inmiddels mijn eigen gezin, mijn ouders waren alles voor mij. Na het overlijden van mijn vader was mijn moeder de rots in de branding. Na het horen dat ook zij ziek was kreeg ik mijn eerste dochter. Het gevoel was heel dubbel, dolblij met mijn eerste kind en tegelijkertijd weer hetzelfde meemaken wat ik destijds met mijn vader hebben moeten doorstaan. Ze heeft nog mogen leven tot de eerste verjaardag van mijn tweede dochter een maand geleden. Momenteel moet er nog zoveel geregeld worden maar in de momenten dat je even 'niks te doen hebt' gaan de gedachten alle kanten op, zodoende dat ik hier terecht ben gekomen. Het feit dat het nu echt definitief is, en elke keer dat de telefoon gaat ik hoop dat het mijn moeder is en me moet realiseren dat dat nooit meer gaat gebeuren geeft zo'n verstikkend gevoel. Nu officieel dus wees en ik weet dat het weer een hele zware periode gaat worden.