Nooit mooi en perfect

 

Marit Nooit is mijn leven mooi en perfect geweest. Ik heb geleerd voor mezelf te zorgen en dat het leven nou eenmaal hard is en dat daar weinig aan valt te doen. Maar eerst even een inleiding anders snappen jullie er niets meer van. Mijn moeder is geboren met een hersentumor en op haar 16de is ze daar voor een deel aan geopereerd. Het zat te dicht bij haar hersenstam en als ze dat ook zouden weghalen konden ze die raken en dan was ze dood geweest.

In groep 1 had ik een leuke klas en alles was fijn. Totdat mijn vader een andere baan kreeg en we gingen verhuizen. Ik was echt heel verdrietig, want ik miste mijn vriendinnetjes zo. Ik kwam in groep 2 terecht en toen begon het: ze begonnen me te pesten, ik was bruin en dus anders. Ik mocht nooit mee spelen en ze sloten mij buiten. Ookal zei de juf er wat van, het bleef hetzelfde.

In groep 5 moest mijn moeder naar een verpleegtehuis want het ging thuis echt niet meer. Een meisje uit de buurt zat ook bij mij in de klas, zij pestte me ook buiten school om. Ik had eindelijk een beste vriendin maar die pakte zij van mij af. Ze vertelde allemaal leugens tegen iedereen die mij aardig vond. Ondertussen ving mijn moeder me altijd op als ik verdrietig thuis kwam. Maar zij kon ook niets doen. Ik besef nu ook dat het met haar ook steeds slechter ging.

Behalve op school en met vriendinnetjes ging het thuis ook niet goed. Mijn moeder vergat steeds meer en dus ook het huishouden. Ik probeerde altijd maar wat te doen in het huishouden want mijn vader werd anders heel boos op mijn moeder en dan kregen ze ruzie en dat wilde ik niet. Dus ik maakte soms schoon.

Mijn klas was opgehouden met mij pesten maar de ander kinderen uit hogere en lagere klassen gingen lekker door. En dat meisje uit de buurt ook. Ik moest alles op alles zetten om te zorgen dat alles goed ging. Maar dat ging het niet. Thuis hadden mijn broer en mijn moeder vaak ruzie, mijn broer was ondertussen aan het puberen. Hij had vaak ruzie, maar dan kreeg hij ook ruzie met mij en dan had mijn moeder geen grip er meer op en sloeg ons dan en mijn broer sloeg mij ook. Hij stompte er op los altijd op mij, want ik was jonger en kon hij makkelijk aan. Maar dat was ik ondertussen gewend. Alles was normaal, maar ik miste iets in mijn leven: controle. Controle over de gebeurtenissen.

In groep 8 werd ik weer vaak buitengesloten en was ik dus vaak alleen. Op 1ste Kerstdag overleed mijn moeder. Ik was daar echt kapot van. Ik had niets meer, had ik het gevoel. Ondertussen was ik al wat aan het rommelen met eten. 

MaritIn de 1ste van de middelbare ging het gepest weer verder. Ik was volop bezig met eten. Ik vond mezelf te dik en begon langzaam met wat te schrappen van tussendoortjes enzovoort. In het begin had ik het er echt heel moeilijk mee, ik viel flauw, had het koud, was misselijk enzovoort. Maar later merkte ik nergens meer iets van.

Mijn vriendinnen kregen me door en probeerde me weer te laten eten. Langzaam begon ik weer te eten, ze controleerde bij alles wat ik at. Tot ze dat niet meer deden en toen begon ik weer.

Ik had ondertussen pro-ana sites ontdekt. Had ik dat nou maar nooit gedaan bedenk ik me nu! maar ja nu is het te laat, ik raakte er verslaafd aan. Moest er elke dag even kijken en dingen lezen.

Zo leerde ik allemaal nieuwe dingen en kwam in contact met meiden die precies hetzelfde voelden als ik. We hielpen elkaar eigenlijk op weg naar de dood. Maar ja... dat realiseer ik me nu pas. Die zomervakantie moest ik van mijn oma een docu zien over anorexia, het raakte me, ik vond het zielig voor die meiden.

Maar ik dacht dat het bij mij wel mee zou vallen. Door een type fout (pro-anna.nl) kwam ik op Proud2Bme terecht. Ik bleef hier een tijdje, maar langzaam zakte ik weer af en ging terug naar Pro ana sites. Ik ging wel op letten dat ik niet te veel afviel, maar ik ging wel door.

Toen kwam ik in de 2de klas, een heel nieuwe klas. Ik dacht dat het beter zou gaan, maar het gepest werd er niet veel minder op. Nu waren het andere kinderen die mij gingen pesten. Ik was al onzeker, maar dit maakte het nog erger. Ondertussen zat ik steeds vaker op pro ana sites en praatte ik steeds vaker met meiden daarvan. Toen we richting de kerst kwamen ging het echt slecht, ik voelde me zo leeg van binnen en het liefst had ik mezelf toen wat aan gedaan. Maar op een of andere manier kon ik dat niet.

MaritIk dacht aan mijn moeder en begon brieven te schrijven aan haar, gewoon met hoe het thuis ging en wat ik voelde. Het was eerst de bedoeling om ze aan een ballon te doen en te laten wegvliegen, maar later wilde ik dat toch maar niet. Ik miste mijn moeder zo dat ik een uitvlucht zocht in het eten. Ergens wel controle over hebben. Aan het einde van het schooljaar heb ik het aan een vriendin verteld. Ze vond dat ik het mijn vader moest vertellen en anders zou ze het op school vertellen. Ik heb het toen verteld, maar mijn vader dacht dat het allemaal wel meeviel. Zo is het een lange tijd door gegaan. Ik ben toen terug naar proud gegaan.

Ik zit nu in de 3de klas. Samen met 2 vriendinnen ben ik naar mijn mentrix gegaan en heb ik alles verteld. Van haar moest ik het aan mijn vader vertellen en een afspraak maken bij de huisarts. Ik heb het die dag nog samen met die 2 meiden aan mijn vader verteld. Hij pakte het nu wel goed op. We hebben een afspraak bij de huisarts gemaakt en ik heb weer mijn verhaal gedaan. Toen ben ik doorverwezen naar Indigo. Ik krijg daar nu 8 gesprekken om te kijken waar ik de beste hulp kan krijgen en watvoor hulp.

Door al deze dingen heb ik veel dingen geleerd. Dat het leven misschien wel hard is maar zeker niet minder mooi daardoor. Dat alleen als ik sterk ben en ervoor vecht ik hier van af kom. Ik wil mijn dromen waarmaken.

Ik zou heel graag musical-actrice worden en daar moet je natuurlijk gezond voor zijn. Als ik 1 ding geleerd heb van dit alles en van de leukste musical die ik ooit gezien heb. (Mary Poppins):

Alles kan als jij het laat gebeuren!

Angst voor jou:

angst, bang ben ik elke dag, elke dag, bang voor dat ene, alleen dat kleine ding. Nu heb ik jou, je bent er altijd voor me geweest. In moeilijke tijden wist wat ik moest doen en gaf je me raad. Je bent niet iemand, nee je bent mij. Je was iemand, iemand in mijn hoofd, zomaar iets. Wat lang geleden begonnen is. Maar nu ben jij mij. Wij zijn samen één. Ik kan niet zonder jou en jij niet zonder mij.
Onafscheidelijk, net een tweeling. Samen gingen wij de strijd aan. We vochten en streden samen voor perfectie. Elke dag deed ik mijn best voor jou, ik wou je niet teleurstellen, je was de enige die ik had, die wist wat ik dacht en wat ik voelde.

Maar toen begon je tegen me te schreeuwen en aan me te trekken... Ik was je vriendin en nu deed ik dit. Hoe heb ik jou ooit zo kunnen teleurstellen. En nog steeds heb ik angst elke dag. Nu voor iets anders, ook iets kleins, maar iets kleins dat groot is geworden. Dat ben jij. Je wil dat ik doorga, ik moet perfect worden. Maar snap het nou: Ik wil niet meer, ik kan niet meer.

Ik vecht nu weer elke dag net als toen maar nu tegen jou. Ik ga tegen je in en jij schreeuwt, maar ik ben dit keer sterker. Je kan me niets maken. Dat dacht ik tenminste, maar dat kan je wel zeker. Je maakt me kapot. Ik ben niet wie ik wil zijn. Ik ben niet wie ik hoor te zijn. Ik ben het meisje met het masker op. Vrolijk en blij.... maar ondertussen vol tranen, tranen van verdriet, wat jij mij aan hebt gedaan.

Waarom, waarom ik? Jij vertelde mij dat ik slecht was, heel slecht. Ik geloofde je, maar wat heeft het opgelost, helemaal niets. Ik voel me vreselijk door jou. Ik zal het je nooit vergeven.

Ik haat je, maar hou ook van je. Ik wil dat je weg gaat, maar ook blijft. Ik ben verslaafd eraan. Ik kan niet meer zonder. Nu moet ik en heb ik geen keus meer. Maar waarom? Er is maar 1 reden waarom ik vecht, vecht tegen jou. Omdat ik ook een keer wil kunnen zeggen.

I'M PROUD TO BE ME <3

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

daydreamer - Dinsdag 23 november 2010 13:27
Hee lief,
hardstikke knap van je dat je zo je verhaal hier hebt verteld!
Ik heb echt een hekel aan pesten. Het is zo naar hoe dat een persoon kan vormen. Je hebt het niet makkelijk gehad, ook niet vanwege je moeder :(
Ik weet zeker dat jij ook kunt zeggen dat je proud bent! En dat jouw toekomst zonder es er heel fijn uit ziet!
Vergeet niet dat ik er voor je ben!!
xx-Tellaatje-xx - Dinsdag 23 november 2010 13:28
Marit,

Je komt er wel bovenop, ik geloof in je.
Je hebt heel moeilijke kinderjaren gehad, maar met hulp kom je erbovenop, dat weet ik zeker!

You're strong enough, girl.

xx
paardengek - Dinsdag 23 november 2010 15:03
wow heftig meid
goed dat je het aan je vader (en aan ons) heb verteld
pesten is vreselijk
zo ist bij mij ook begonnen
ze zeiden: heeeyy dikkerd ga lekker vreten
één van die pestkoppen is nu mijn vriendin ze zei dat het pure jaloezie was
maar ik weet niet of ik dat moet geloven
maar dit ging over jou verhaal(ik dwaal af)
ik geloof in je
sterkte ook met je gevoelens over je moeder enzo
xxx-paardengek
ashanti - Dinsdag 23 november 2010 15:04
Wow, wat een verhaal!
Maar je zit vol vechtlust, je komt er wel hoor, lieve mooie meid! xxxx
Lieselotte - Dinsdag 23 november 2010 15:17
LIEVE ROZE SJAAL VAN ME!

Ik vind het zo ongelooflijk stoer dat je de lef hebt verzamelt om jouw verhaal te versturen! Ik weet hoe eng je het vond!

En ik kan het echt niet vaak genoeg zeggen lieve poppins, maar je bent echt geweldig!

Door jou ken ik supercalifragilisticexpialidasties, haha!
Je bent zo'n sterke meid, en je bent gewoon zo lief en geweldig..!

xxxxx
jouw blauwe muts! ^^
Tjitske - Dinsdag 23 november 2010 16:42
Wauw, lieve Marit! Wat ongelofelijk stoer dat je je verhaal hebt opgestuurd!
Wat heb jij veel meegemaakt, lief meisje.
Jij gaat er komen. Marit Poppins!

xxxxx

Kim (eliezzz) - Dinsdag 23 november 2010 16:54
Lieve, lieve Marit!

Ik vind het echt heel knap van je dat je jou verhaal hier hebt durven posten. Ik heb het met veel gevoel gelezen. Wat heb jij veel meegemaakt!

Het is zo begrijpelijk, en zo herkenbaar... alles wat je schreef kon ik wel linken aan iets wat ik zelf heb meegemaakt.

Lieve meid, ik heb respect voor jou. Je moet echt blijven vechten, hoe moeilijk het ook is. Ook als het even wat slechter gaat: [b]er is altijd licht aan het einde van de tunnel![/b] Als je dat maar onthoudt!

Jij gaat deze strijd winnen, deze o zo moeilijke strijd, maar jij komt er boven op. Dat geloof ik!

Ik denk aan je, liefs!
Kim
cioccolata - Dinsdag 23 november 2010 17:03
stoer dat je het hebt ingezonden lieve pippi!

je hebt 't niet makkelijk (gehad), maar ik weet zeker dat jij straks ook ontzettend PROUD op jezelf kunt zijn lievie! ik ben het in ieder geval wel op jou (:

xx
Jolien - Dinsdag 23 november 2010 17:31
Marit
Luisa - Dinsdag 23 november 2010 19:21
Wat goed dat jij je verhaal hier neerzet!
Je kan echt waar heel trots op jezelf zijn. Ik ben dat in ieder geval op jou.

liefs,

Luisa
Kelly - Dinsdag 23 november 2010 19:28
Schat
Roxan - Woensdag 24 november 2010 13:58
Hee lief meisje!

Wat ontzettend stoer van jou dat jij hier jouw verhaal neer zet! Ik ben heel erg trots op jou en dat mag jij ook zeker op jezelf zijn!

Dikke kus en knuffel
curedeva - Woensdag 24 november 2010 18:09
1 ding wat ik herken
mijn broer slaat ook
is dat nou normaal of niet? :$
hij doet het echt wel vaak en mn ouders vinden het niet erg enzo maar ik voel me dan wel dat ik en geslagen word, en niet belangrijik ben ofzo omdat mnouders toch wel voor mn broer kiezen :x
marit - Maandag 29 november 2010 19:08
allemaal heel erg bedankt voor jullie lieve reacties!
Anoniem - Dinsdag 14 december 2010 18:06
Wow erg herkenbaar..
lauraa** - Vrijdag 17 december 2010 16:00
liefgeweldigmooiknap meisje!
ik geloof in je!
iloveyou!
Carolien - Maandag 22 augustus 2011 20:57
Lief meisje,
anderen hebben jou gepest omdat je 'lelijk'was. Ik kan je 1 ding zeggen: zij zijn degene die lelijk zijn, iemand lelijk of onbelangrijk laten voelen maken hun van binnen lelijker dan wie dan ook. En trouwens ik vind je prachtig!
Xx-
- Vrijdag 7 oktober 2011 23:08
Absoluut gelijk!! je mag je echt niet laten meeslepen door pesterijen!! Vroeger werd ik ook vaak gepest, en ik viel door de mand, maar jij bent zo sterk, (en mooi, je moet niet geloven dat je lelijk bent!) dat je er zeker en vast bovenop geraakt! op mijn vriendschap kun je rekenen!

*en medeleven voor je moeder, dat je nu al zoveel moet meemaken! :'( xx
GLM1993 - Donderdag 3 november 2011 14:23
Heeeel veel sterkte met eruit komen!
Blijf geloven dat er hoop is, want die is er!
En je bent een schitterende meid! ;)
E. - Donderdag 24 november 2011 12:58
Ik heb je vaak voorbij zien komen op proud & bij mensen die k via proud ken.. ik ken je niet persoonlijk. maar heel veel sterkte meid! Echt heel knap dat je dit hebt neergeet! respect!
denise - Zaterdag 26 november 2011 21:56
wauw, echt super mooi.
Met tranen in mijn ogen heb ik jou mooie verhaal gelezen.
Waarom al die stomme pesters..!
Je bent zo'n mooi en lief meisje.

x
Manon - Maandag 16 januari 2012 17:13
Heee Marit,
Ik vind het echt heel knap van je dat je dit verhaal hierop verteld.
Ik schrok wel heel erg toen ik dit las, en veel dus wist van wat je schreef, maar dat is ook omdat ik van groep 2 tot 8 bij jou in de klas gezeten heb.
Ik hoop dat je aan mij geen onaardige herinneringen hebt overgehouden en anders spijt het me dat bij deze heel erg!
Ik hoop dat het snel stukken beter gaat met je! Je kan het!
liefs, Manon
Anke - Zaterdag 31 maart 2012 09:24
Jij gaat er komen schat, ik geloof in je!
Zoef - Woensdag 5 september 2012 16:02
--"Jij vertelde mij dat ik slecht was, heel slecht. Ik geloofde je, maar wat heeft het opgelost, helemaal niets"--

Dit zinnetje in je verhaal.....
Ik weet niet of die stem ook feiten noemde, dus bewijzen noemde waardoor of waarom je dan slecht zou zijn.
Ik lees ze niet. Ik denk ook dat er helemaal geen feiten zijn.

De reden waarom jij vroeger op school werd gepest (vanwege je huidskleur) vind ik walgelijk. Het zegt alles van die kinderen en niks van jou.
Ik heb je foto's gezien. Je bent een prachtmeid en ik vermoed dat anderen jaloers op jou zijn geweest.
Ik heb respect voor de manier waarop je vroeger in jullie huishouding hebt mee gewerkt, om ruzies te voorkomen.
Van de school waar je gepest werd kan worden gezegd dat zij te weinig aan het verschijnsel pesten hebben gedaan.
Uit de reacties van anderen en van jezelf, lees ik dat je naam Marit is. Een hele mooie naam.
Ik kan alleen maar tegen je zeggen dat je trots op jezelf mag zijn gewoon om wie je bent.
Ik hoop dat je uiteindelijk de angst voor dat deel in je wat jij zelf ook was, kunt kwijtraken. Voor jouzelf hoef je geen enkele angst te hebben, want je wƩƩt wat je wilt en dat is prima! Misschien kan je dat gegeven gebruiken om de angst voor dat andere deel dan los te kunnen laten.
Ik wens je hiermee bijzonder veel succes!

Vr. groet,
zoef
iemand die een meisje is - Vrijdag 31 mei 2013 19:59
ik vind het stukje van dat je moeder is overleden is aan hersentumor heel erg ik heb medelijden ik kende iemand (die me heel dierbaar was) die ook is aan overleden dus ik snap helemaal hoe dat voelt
Mabel Lynn - Maandag 28 oktober 2013 20:13
wat een mooi verhaal. ik snap je heel goed.
Mijn droom ligt precies het zelfde ik hoop al jaren dat ik ooit musicalactrise te worden.
Sterkte
sophie - Maandag 21 augustus 2017 23:48
woow wat een heftig verhaal. je bent een sterke meid! ik vind het zo klote voor je van je moeder en die stomme pesters! je bent zo mooi.. musicalactrise lijkt me zo mooi. als jij er in gelooft gaat het je lukken x. ik ben echt laat haha maarja. veel sterkte xx mij. hoop dat alles beter gaat!!