Leven met een eetgestoorde

 

leven met eetstoornisSinds een jaar heb ik een relatie met iemand die eigenlijk haar hele leven al kampt met eetproblematiek. Eetbuien gevolgd door braken, in sommige periodes heftiger dan andere tot aan helemaal niet meer eten, met grote gewichtsschommelingen tot gevolg.

In de periode dat we samen zijn is het braken er in het begin geweest, maar sinds enige tijd is dat gestopt en nu zijn er alleen nog eetbuien.

Althans, dat is wat ik weet.

Want als ik iets geleerd heb dan is het dat een eetgestoorde er alles aan zal doen om haar gedrag te verbergen. "Dat is van mij", krijg ik dan te horen. Ik moet me er niet mee bemoeien als ik wikkels van enkele candybars in de auto vind, of merk dat er opeens een hoop eetbare dingen uit de kast verdwenen zijn.

Het is een mechanisme, dat begrijp ik heel goed. Ik heb genoeg "beschadigde" meisjes gekend voor ik mijn vriendin leerde kennen om te weten hoe zoiets werkt. Dit mechanisme vervult, in haar geval althans, een aantal rollen. Het is destructief, de bevestiging van een laag zelfbeeld. Maar het is ook troostend. Het vult een leegte. Het geeft ontsnapping.

Rationeel kan ik het allemaal verklaren en begrijpen. Maar om het van dichtbij te zien bij iemand van wie je intens veel houdt, is verscheurend.

Momenteel is ze veel bezig met haar gewicht. Ze is aangekomen door de eetbuien en vindt dat vreselijk. Het liefst zou ze weer braken en laxeren om maar zo snel mogelijk 15, 20 kilo kwijt te raken. Het zorgt voor een negatieve spiraal die maar moeilijk te stoppen is. Want juist het zwaarder zijn zorgt voor een (nog) lager zelfbeeld en depressie, wat weer leidt tot troost-eten.

relatie eetstoornisVoor mij hoeft ze niet af te vallen, althans niet om het uiterlijk. Ik hou van haar om wie ze is, niet om wat ze is. Voor mij telt alleen dat ze gezond moet gaan leven en daar passen de eetbuien uiteraard niet bij. Ze heeft al een waarschuwing gekregen dat ze een verhoogde kans op diabetes heeft. Ik wil haar niet verliezen.

Het ergste vind ik de geheimzinnigheid, het taboe er omheen. Het is nauwelijks bespreekbaar, ondanks dat we over de meest moeilijke dingen hebben kunnen praten tot nu toe.

Maar dit roept elke keer een afweerreactie op, gevoed door de behoefte aan controle over "dit stukje van haar en niemand anders" en een dosis schaamte. Het zet af en toe onze relatie onder druk, wat ook weer niet bijdraagt aan stabiliteit en rust voor haar.

Ik heb niet de illusie dat door er over te praten de behoefte opeens weg zou zijn, maar ik geloof wel dat het ons dichter bij elkaar zou brengen zodat we samen kunnen zoeken naar een uitweg. Een uitweg die ze uiteindelijk zelf moet vinden én kiezen. Het enige wat ik kan doen is steunen.

Als ze me toelaat.

Marc

 

Reacties

Melissa - Maandag 21 maart 2011 13:26
Ik begin hier gewoon van te huilen.
Mijn vriend maakte een einde aan onze relatie door mijn eetstoornis en andere problemen.

Echt heel knap dat je hier je verhaal wou delen met ons!
Ook super lief dat je er voor wilt zijn en haar daardoor niet in de steek laat. Ik weet hoe lastig deze dingen zijn in een relatie en ik kan me ook begrijpen hoe moeilijk het is om vriendje van te zijn. Je voeld je zo machteloos wilt zograag helpen , maar zij dan word ze boos/geirriteerd. Dat heb ik zelf ook ik wil niks liever dan er over praten maar het ligt zo gevoelig/onzekerheid dat het heel moeilijk is.
Laat zien/merken dat je voor haar bent dat is al heel wat.
Ik hoop dat jullie er samen uit deze hel komen. heel veel sterkte
jolein - Maandag 21 maart 2011 13:34
heel knap geschreven, mijn vriend wilde het eigenlijk ook uitmaken om weer even opzichzelf te komen, en dat allemaal door die k*t'ziekte'
het verpest zoveel! maar toch geef ik eraan toe, dat moet eigenlijk afgelopen zijn.
Marianne - Maandag 21 maart 2011 14:07
Wauw, mooi geschreven! Ik vind het heel sterk van je, dat je er voor haar wilt zijn. Behoorlijk onvoorwaardelijke liefde lijkt me zo...
Kan me voorstellen, hoe machteloos je je af en toe zal voelen. Voor mij is de steun van mijn vriend onlosmakelijk verbonden met mijn herstel! Zonder hem had ik het niet kunnen doen. Door hem te betrekken in mijn eetgestoorde wereldje voelde ik me in 1e instantie wel heel schuldig, maar toen ik dat (schuldgevoel) beetje bij beetje los leerde laten, heeft het me zoveel moois opgeleverd!
Jij ziet ook heel goed, dat het wel van haar uit zal moeten komen. Hoop dat ze snel inziet, dat ze jouw liefde en steun zeker wel waard is en dat jij er voor haar zal zijn - no matter what!
Prue - Maandag 21 maart 2011 14:36
Eetstoornis maakt meer kapot dan je lief is...

Ik vind je heel moedig, begripvol en warm naar je vriendin toe. Ik hoop dat jullie er samen uitkomen. Zinnige tips kan ik niet geven, je doet het echt goed, ik wilde dat meer mensen zo waren... maar dan nog moet degene met eetstoornis zelf stappen (durven) zetten om uit de veilige hel te stappen.
Jessicaa - Maandag 21 maart 2011 15:44
Heel mooi geschreven, en respect voor je dat je bij haar blijft.. ben benieuwd of mijn vriend dat zou doen als hij daadwerkelijk zou weten hoe het er bij mij in mijn hoofd aan toe gaat!

Liefs
Harley - Maandag 21 maart 2011 16:20
@Melissa, mijn vriend precies hetzelfde.

Mooi stukje tekst, werd er ook emotioneel van maar tegelijkertijd denk ik... een jaar is nog niets... straks over 6 jaar maakt hij het ook wel uit omdat het 'te zwaar' is geworden.

Maar misschien moet ik niet zo pessimistisch zijn.
Marc - Maandag 21 maart 2011 16:43
@Harley: de eetstoornis is maar een fractie van haar problemen en geschiedenis. In een bepaald opzicht maakt dat het denk ik ook wel weer "makkelijker" om met dat stukje om te gaan, omdat er nog zoveel meer heftige dingen zijn.
Wat me dus echter opvalt aan de eetproblematiek is dat dat veel meer afgeschermd wordt dan de andere zaken. We kunnen over alles heel erg goed praten en staan ongelofelijk dicht bij elkaar, maar dit blijft een taboe. Ik probeer het te "normaliseren", door er af en toe luchtig maar direkt naar te vragen en zo te laten merken dat ik het niet als iets beschamends of verwerpelijks zie.
Ik ga er niet van uit dat ik dat over 6 jaar nog steeds moet doen. Als het zo is is het zo, maar de wil om er uit te komen is dusdanig bij ons allebei dat ik wel denk dat er voor die tijd vooruitgang is.

Dankjulliewel voor alle lieve reacties!
- Maandag 21 maart 2011 17:22
Lieve Marc en vriendin,

Ik heb de eer jullie irl te mogen kennen. Ik weet dat elk woord wat je geschreven hebt echt is. Recht uit je hart. In mijn ogen komt dit taboe t.o.v. al het 'andere' vooral omdat dit van haarzelf is, wat ze zichzelf 'aan doet'.

Lieve Marc, ik vind dat je het goed doet (je weet dat ik het ook zou zeggen als ik dat niet vond). Geef niet op. Als je je ei kwijt wilt, je weet ons te vinden.

Lieve vriendin, ik vind je prachtig, lief, mooi, tof zoals je bent. 10 kilo zwaarder of lichter; je mooiheid komt van binnenuit.

Ik hou van jullie!

xxxxx
JustMeXx - Maandag 21 maart 2011 19:57
Wow wat een geluk heeft jou vriendin met een vriend zoals jij! Ik durf een relatie op dit moment nog niet aan omdat ik me veel te onzeker en onbelangrijk voel..
lisanne - Maandag 21 maart 2011 20:04
ik sluit me bij justmexx aan eigenlijk...
ik wou dat ik zo“n vriend had... ik kan en durf het ook nog niet, en dat doet zo ontzettend pijn, want ik wil zo graag. maar ik doe mijzelf continu pijn met mijn gedachten dat hij bijvoorbeeld elk meisje dat passeert leuker en mooier vind en ik zou mijn vriend dan ook echt pijn doen mat mijn jaloerse en onzekere gedachtn en dat wil ik niet :(

dan heb ik het nog niet over de rest van mn eetstoornis..
... - Dinsdag 22 maart 2011 21:24
Rationeel kan ik het allemaal verklaren en begrijpen. Maar om het van dichtbij te zien bij iemand van wie je intens veel houdt, is verscheurend.

die raakt...
Yashhxmoon - Maandag 21 augustus 2017 23:27
jaa vond ik ook..
yasminn - Woensdag 23 maart 2011 19:41
pff lastig om te lezen.. vooral omdat mijn vriend nu ook in zo'n situatie zit. hij wilt me helpen, me steunen, maar zodra hij dat doet wordt ik dwars omdat het iets van mij is en ik niet wil eten...
anoniem - Woensdag 23 maart 2011 21:43
Ik heb al lang geen contact met een dochter met eetstoornis omdat ze mij niet dichtbij laat komen. Mij niet toelaat.
Ik lees je woorden, herken ze. Ik wens mijn dochter een vriend toe als jij.
Je zorg en liefde spettert van het scherm.
Troostrijk.
Een moeder
luc - Maandag 9 juli 2012 10:11
Ik heb reeds 12 jaar een lat-relatie met mijn vriending.
Zij heeft reeds vreetbuien van voor die tijd (zo is mij later duidelijk geworden).
Ik heb reeds van alles geprobeerd om haar te helpen, met nul resultaat.
Zij van het Ć©ne dieet in het andere, psycholoog, mindfulness, fitness, etc... Met nul resultaat. Weet je, met begripvol te zijn veranderd er ook niks. Het is krak hetzelfde als een alcolieker, met dit verschil dat je niet zonder eten kan. Als de wil en discipline er niet zijn, lukt het niet, met niks trouwens.
Alle voorgaande berichten komen mij zeer bekend voor.Maar geloof me. Je kan een paard naar het water brengen, maar als het niet wil drinken sterft het van de dorst.
missd - Maandag 20 mei 2013 22:11
Woow mooi!
Ik denk ook dat als vriend zijnde je er alleen maar kan zijn!
Mijn vriend steunt mij zo enorm, gewoon door er te zijn, en te zien wanneer het niet goed met mij gaat!
Ik moet eerlijk zeggen. Het herstel van een eetstoornis is moeilijk, maar de partner heeft het ook absoluut niet gemakkelijk!!
succes!
Anita - Donderdag 4 juli 2013 18:51
wauw ! supermooi !! en bijzonder ook, erg goed van je dat je haar blijft steunen !!
Mijn vriend is gelukkig hetzelfde als jij, alleen deel ik met hem wel vaak alles wat over het eten gaat.

Hij helpt me, en steunt me waar die kan ! Soms op een minder fijne manier, maar met alleen maar lief blijven zal ik het ook niet redden. En als ik hem nodig heb, is hij er altijd !!

super dat er nog meer zijn, en ik hoop ook dat iedereen zo'n lieve vriend zal vinden !!
Jeanine - Woensdag 9 oktober 2013 19:55
Mooi verhaal! Ik heb nu sinds 3 maanden een vriend en heb hem pas verteld over mijn eetbuienstoornis. Gelukkig reageerde hij lief terwijl ik juist bang was dat hij me dom zou vinden en dacht dat ik me aanstelde. Maar hield me juist stevig vast en zei allemaal lieve dingen tegen me. Het liegen en verbergen herken ik wel. Ook het praten over mijn eetstoornis. Als hij erover begint kap ik het ook meteen af of ik reageer heel boos. Soms heb ik inderdaad geen zin om erover te praten maar eerlijk gezegd wil ik er nog vaker juist wel over praten maar schaam ik me ervoor. Wat moet hij wel niet denken als hij weet hoeveel ik daadwerkelijk naar binnen werk?

Wat lief dat jij je vriendin zo steunt!
jolanda - Vrijdag 9 mei 2014 07:10
Wauw mooi verhaal. Ik spreek uit ervaring dat ondanks de schaamte de steun van degene van wie je houdt, en hele grote drijfveer kan zijn! Ik vecht momenteel tegen anorexia en mijn vriend is hierin echt mijn grote steun en toeverlaat. Hij snapt niet alles maar dat hoeft ook niet. Wanneer ik het moeilijk heb met mijn eetlijst en het aankomen, weet hij het altijd net even iets makkelijker te maken. Niets werkt zo motiverend als vriendlief die aan het einde van weer een dag gewoon even zegt ik ben trots op je!. Ook onderschat je waarde in het herstel proces niet! Super knap van je. Ze boft met zo'n vriend
Anoniempje - Woensdag 11 maart 2015 22:21
Echt een mooi verhaal