Afvallen en ballet

 

balletIk ben Lex (of eigenlijk Alexander), nu 15. Ik ben altijd dol geweest op sport, heb voetbal, atletiek, turnen, zwemmen, volleybal, basketbal, en nog veel meer uitgeprobeerd, één van de weinige sporten waar ik echt serieus in was, was ballet.

Ik ben denk ik begonnen in groep zes, toen ik ben meegegaan met een meisje uit mijn klas, S. Een groep met (mij meegeteld) 3 jongens en 15 meisjes. En het was leuk, we hadden lol met z'n allen, maar waren ook bezig met ‘goed' worden. S en ik waren één van de oudere, en betere. Al gauw mochten we met een klein clubje ‘hoger op' en het ballet werd steeds serieuzer.

Het ging niet meer om vrienden, lol, en plezier, het ging om het dansen. Maar ik vond het best.

Begin brugklas gingen S en ik (ik was zo blij nog steeds bij haar in de groep te zitten) weer een jaartje hoger, dit keer waren de veranderingen nog groter. Er heerste een constante strijd, tussen vooral de meisjes, om beter worden. Behalve dansen werd ook je uiterlijk belangrijker. Ik kreeg te horen dat ik nodig wat moest afvallen, maar ik was zeker niet de enige. Dingen als: "je bent te dik voor die strakke broek" "in dat T-shirt hebben we mooi kijk op je vetrollen" "val eerst af voordat je beter word" "eet jij soms alleen maar chips?" "wat prop jij op een dag naar binnen?" kregen veel van ons regelmatig te horen.

ballet Ik heb S altijd een mooi meisje gevonden. Nee, ze is nooit de slankste geweest, maar ik heb het begrip ‘dun' ook nooit begrepen. Haar ogen en lach maakten alles goed. Toch kreeg ze steeds en steeds meer te horen dat ze ‘dik' was, ook op school. En hoewel ze tegen mij zei dat het haar niets kon schelen, merkte ik dat ze langzaam maar zeker begon af te vallen. Ook het begrip ‘afvallen' was voor mij onbekend, als ik had geweten wat ik nu weet had ik het nooit zover laten komen.

Maar ik was ondertussen verdiept in acrogym, had het ballet gedag gezegd. Ik zag S minder vaak, het viel me in eerst instantie niet op dat ze ongezond mager werd, ik was er niet mee bezig, ze was even vrolijk als altijd. Het moment dat ik me zorgen ging maken was toen ik haar lach zag verdwijnen.

Haar lach en de glans in haar ogen. Ik begon erop te letten, merkte dat ze nooit meer wat at, dat ze er zo moe uitzag, dat ze het steeds vaker over ‘eten' had.

Ik deed het domste wat ik had kunnen doen, ik vroeg haar ernaar. Ik vroeg waarom ze zo mager werd, of het wel goed ging. En vanaf dat moment is ze me gaan negeren. Ik zag haar verder achteruit gaan, en voelde me zo nutteloos.

Inmiddels in de tweede kreeg ik een uitnodiging van een vriend van ballet (waar ik nog wel eens mee mailde) om te komen kijken naar een uitvoering. Ik vroeg hem of S ook mee deed. Hij vertelde me dat S niet mee mocht doen omdat ze ‘te lui' was, het scheen dat ze elke les vermoeid leek, en dat ze niks meer vol hield.

Bij de uitvoering was ze echter wel degelijk aanwezig, maar dan op de tribune. Na de uitvoering ben ik haar achterna gefietst, heb bij haar thuis aangebeld, haar moeder deed open en liet me ietwat verbaasd binnen. S was boven op haar kamer, ik klopte niet, deed gewoon de deur open en vroeg in de lucht hoe het ging. S huilde. Al die tijd dat ik haar gekend heb, ik heb haar nog nooit zien huilen.

Het verhaal was redelijk snel gedaan, tussen de snikken door vertelde ze me dat ze het niet meer wist, dat ze weer wilde dansen, maar dat ze dat niet kon omdat ze dik was. Ik zei haar dat ze dat niet was, maar ze geloofde me niet. Ik zei haar dat het niet uitmaakte, dat ik haar mooi vond, ze geloofde me niet. Ik heb geschreeuwd, gesmeekt, uiteindelijk met haar mee gehuild, maar ze luisterde niet langer naar me. Ze heeft me weggestuurd.

Met een enorm rot gevoel ben ik toen naar haar moeder gegaan. Heb haar verteld wat zij mij had verteld, wat ik had gezien, gehoord. Alles in me schreeuwde dat ik een verrader was, dat ik fout bezig was, een stemmetje in m'n hoofd zei dat dit het enige juiste was. S haar moeder was lang stil na mijn verhaal, uiteindelijk zei ze me dat ze me niet kon zeggen hoe dankbaar ze was. Dat ze zich al lang zorgen maakte, dat ze had gemerkt dat het slecht ging met S.

Anorexia was tot dan toe iets waar ik op tv van hoorde. Dat het iemand die ik zo goed kende zou overkomen zou ik nooit hebben geloofd.

traanIk ben van ballet afgegaan, ben me gaan concentreren op acrogym. En ik heb nooit meer te horen gekregen te moeten afvallen. In deze groep maakt het niet uit of je ‘dikker' bent.

Wat ik maar al te goed besef is dat het bij ballet wel uitmaakte, en dat het één van de grootste redenen voor S was om af te vallen. Met mijn bovenpartner (waar je mee samenwerkt) heb ik dit verhaal geschreven. We hebben het op het prikbord in de balletschool gehangen, het is nooit weggehaald.

- Ik wil hier niet mee zeggen dat het er overal zo aan toe gaat bij ballet, ik denk (hoop) dat het bij ons een uitzondering was, een geval apart. -

S vecht nog steeds om weer gezond te worden. Het gaat beter, beter in de zin dat de blosjes op haar wangen weer terug zijn, beter in de zin dat ze weer wat kan lachen.

Lex, met hulp van Sumaya - die gelukkig wel goed in spelling is. -

 

Reacties

lizzy - Vrijdag 27 mei 2011 14:00
ik zit al sinds mijn kleutertijd op ballet en herken wel wat dingen uit je verhaal.
mooi geschreven (L)
xx
suus - Vrijdag 27 mei 2011 14:30
wat mag zij blij zijn met een vriend als jij.
je zegt wel dat je het domste hebt gedaan wat je had kunnen doen (ernaar vragen), maar je hebt haar serieus genomen en dat zal in een later stadium iets zijn waar zij je heel dankbaar voor zal zijn. ik zou in ieder geval willen dat ik zulke vrienden om me heen had en niet alleen maar van die grappenmakers en mensen die je laten vallen zodra het wel serieus word.
fijn om te lezen dat het wat beter gaat met S.
dat zal een proces blijven, maar een terugkerende lach, hoe voorzichtig ook, is een begin.
Imke - Vrijdag 27 mei 2011 19:30
Wauw wat een mooi verhaal..
Ze mag gelukkig zijn met een vriend als jij..:)
peaches - Vrijdag 27 mei 2011 22:16
Waauw, wat een mooi verhaal. En wat dapper zeg, dat je haar achterna bent gegaan en naar haar moeder bent gegaan. Ze zal je later zo ontzettend dankbaar zijn!
Toch jammer dat in het ballet-wereldje het er toch vaak zo aan toegaat..
Lex - Vrijdag 27 mei 2011 22:42
- Ik wil hier niet mee zeggen dat het er overal zo aan toe gaat bij ballet, ik denk (hoop) dat het bij ons een uitzondering was, een geval apart. -

Bedankt voor de (lieve) reacties.
C - Zondag 29 mei 2011 08:31
Heel mooi geschreven en verwoord samen!

En je hebt, hoe moeilijk ook, een goede keuze gemaakt destijds, maar dat weet je vast wel.
Succes met alles, ook voor die vriendin!
Fabienne - Zondag 29 mei 2011 19:49
Je zegt dat er naar vragen het stomste was wat je kon doen. Ik denk juist dat je niet beter had kunnen handelen. Je sprak je zorgen over haar uit, zonder te zeggen dat ze 'gewoon normaal' moet doen en nam haar probleem serieus. Ik vind dat je dat top gedaan hebt. Als je je mond niet open had gedaan was je vriendin nu waarschijnlijk veel verder van huis geweest. Lex, ik vind je top! :)
Anoniem - Maandag 9 juli 2012 10:56
Mooi geschreven! Echt goed!
carla - Dinsdag 10 juli 2012 18:22
Ik deed het domste wat ik had kunnen doen, ik vroeg haar ernaar.

Nee, je deed iets wat heel logisch en attent/lief is om te doen !!!
En je hebt de stap durven te zetten om haar erna te vragen EN haar moeder te informeren. Om het juiste te kunnen doen, moet je soms dingen doen die gewoon weg klote voelen ! (sorry voor mijn taalgebruik)

Dit is absoluut NIET dom ! Ik zelf wenste soms wel eens dat iemand mij naar mijn problemen vroeg (ik voelde me ontzettend eenzaam en verrot !). MAAR, haar reactie kan ik ergens ook wel snappen. Ik zelf wilde er namelijk ook niet over hebben, puur uit schaamte !
En dan kan het idd de reactie van iemand wegsturen, opleveren !

ik zeg altijd, NEE heb je, en JA kun je krijgen !


Liefs, carla.

Als je vraagt, groeit je moed. &
Als je aarzelt, groeit je vrees.


samoon - Woensdag 16 januari 2013 20:21
nou ik wil affalen voor ballet hoe moet dat? kan u voor mij dat zorgen
y - Dinsdag 23 april 2013 14:35
Ik vind het heel kwalijk als een balletdocent zulke opmerkingen naar leerlingen maakt over hun gewicht of uiterlijk. Een goede docent voor amateurs kijkt meer naar inzet dan naar lichaamsbouw. Een goede docent merkt het zeker wel als een leering te zwaar of te licht is, maar die docent kan dat ook in een privé gesprekje met een leerling bespreken en zeker geen beledigende opmerkingen maken waar de hele groep het kan horen.

Ja, beroepsdansers hebben een laag bmi en zijn lenig en goed uitgedraaid. Maar een eetstoornis is voor een danser net zo destructief als voor een ander persoon.

Dus dat jouw verhaal nu in die balletschool aan het prikbord hangt, is natuurlijk goed, maar wel een beetje hypocriet. Ik hoop dat de docenten hun gedrag ook hebben aangepast.

Ik hoop dat S, nu, 2 jaar na dit verhaal, weer kan genieten van het dansen of van een andere hobby.
iemand die een meisje is - Maandag 10 juni 2013 20:17
mooi verhaal
flamingo - Donderdag 26 september 2013 07:44
echt een mooi verhaal! Ik ben pas gaan dansen nadat ik ontslagen werd van mijn laatste opname (op mijn 15e), wel op een middelbare school waar we elke dag dans kregen, ik herken dit enorm! het was niet de bedoeling om perfecte ballerina's van ons te maken want we zaten op een hedendaagse dansschool, toch werd ik door de balletleerkracht ( een man van 55) bijna elke les als dik, mollig,...enz genoemd, ik was niet de enige die zo genoemd werd, maar het doet idd erg veel met je, zeker als je in strakke kledij telkens voor die spiegels staat..

Ik hoop dat S. haar leven heeft kunnen op pikken en dat ze weer kan genieten van wat ze graag doet!
Destenie - Donderdag 2 januari 2014 19:13
Heeii,

Wat een super mooi verhaal! Een hele goede vriendin van mij zit op proffesioneel ballet en is egt enorm dun. Ik hoor van haar dat ze af en toe ook dit soort opmerkingen krijgt, maar weet eigenlijk niet zo goed hoe het er aan toe gaat bij haar dansschool. Als ze eet, eet ze eigenlijk alleen maar gezond. Dit is natuurlijk niet slecht!, maar ik zie d'r eigenlijk nooit snoep ofzo eten..ze is enorm dun, en wordt steeds dunner, ik ben bang dat ze aan het afvallen is voor ballet of zoiets.. Als ik het haar vraag ontkent ze het, en misschien is dat ook wel zo, maar ik weet het niet zeker...wat moet ik doen?

-xxx-
Star* - Zondag 5 januari 2014 22:20
mooi geschreven!
Carlijn - Zondag 20 september 2015 19:26
Wat een zielig verhaal!! Ze mag heel blij zijn met zo'n lieve vriendin als jou!! Ik zit al sinds ik 6 ben op ballet ik ben nu 13. Bij ons in de groep is het vooral gezellig gelukkig maar... Alleen ik wil zelf graag een ballet figuur krijgen omdat ik denk dat ik dan misschien ook naar de volgende groep mag en het dan allemaal gemakkelijker zou gaan. Maar nu ik dit verhaal lees weet ik zeker dat ik niet moet doorslaan