ECT: Elektroshock therapie

 

ectElektro Convulsie Therapie (ECT), ook wel bekend als elektroshock therapie is een behandeling die in Nederland steeds meer in opkomst is. Het is een behandeling waarbij een epileptische aanval wordt uitgelokt door een stroomstoot door je hoofd. Op deze manier proberen ze bepaalde psychiatrische aandoeningen te behandelen.

In de jaren 30 werd ECT uitgevonden als behandeling voor psychiatrische aandoeningen. De behandeling werd toen nog vaak zonder verdoving uitgevoerd. Dit was traumatisch, en de bijwerkingen werden als onaanvaardbaar gekenmerkt. Mede door de uitvinding van psychofarmaca nam de populariteit van ECT in de jaren 60 af. Tegenwoordig is het echter weer in opkomst.

ECT vindt plaats onder strikte voorwaarden en alleen in uiterste noodzaak. Vaak wordt het toegepast bij mensen met een (psychotische) depressie waarbij de reguliere therapie niet meer lijkt te helpen. Ook wanneer je toestand levensbedreigend is als gevolg van een psychiatrische stoornis kan elektroshock therapie worden toegepast. 

Als je een ECT behandeling ondergaat dan word je eerst onder narcose gebracht. Ondertussen is er een constante meting van de bloeddruk, een bewaking van het hart met een ECG en bewaking van de hersenen met een EEG. Wanneer je onder narcose bent wordt een spierverslapper toegediend. Deze spierverslapper zorgt ervoor dat je geen spierschokken krijgt tijdens de epileptische aanval. Er worden metalen plaatjes op je hoofd gezet waardoor stroom wordt geleid, zo loopt de stroom door de voorkant van de hersenen. Op deze manier wordt een epileptische aanval opgewekt. De epileptische activiteit in de hersenen duurt ongeveer 30 tot 60 seconden, er treden namelijk mechanismen in werking in de hersenen die de epileptische aanval beëindigen. Nadat je uit narcose raakt wordt deze nog een half uur bewaakt op de uitslaapkamer.

Ik heb een jonge vrouw een paar vragen gesteld over haar ervaringen met ECT.

Wat was de reden dat er bij jou voor deze therapie gekozen hebben?
De keuze om elektroshocks te krijgen is bijna helemaal langs mij heen gegaan. Ik weet niet precies hoe het is gegaan. Ik weet wel dat ik te ziek was om een beslissing te nemen. Ik heb veel behandelingen gehad, van ziekenhuizen naar een PAAZ afdeling. De behandelaren stonden machteloos en het was op dat moment hun verantwoordelijkheid of ik het zou overleven. Het is als laatste red middel gekozen. Mijn ouders hadden ook geen flauw idee wat ze nog met mij aan moesten en hoe ze mij in leven konden houden. Hun hadden een klein beetje hoop dat dit heel misschien nog mij leven kon redden. Van te voren heb ik een video gezien hoe dit in werking ging. Ik vond het vreselijk om te zien. Ik bleef hopen dat dit misschien mijn leven kon redden.

ectHoe is de therapie bij jou verlopen?
Omdat de artsen machteloos stonden, moesten ze veel risico nemen naar mijn idee. Mijn hart was niet goed en mijn gewicht wat erg laag. Van te voren moest ik ook goed gecontroleerd worden of het haalbaar was en niet schadelijk was.

Ik heb het ongeveer twee keer gehad toen ik nog opgenomen was in de PAAZ, daarna hebben ze er voor gekozen dat ik naar huis moest omdat ze mij niet goed meer konden helpen. Ik weet nog goed hoe ik door het ziekenhuis reed met allemaal draden op mijn hoofd en lichaam. En eigenlijk voelde ik me een compleet machteloos en had ik geen recht meer van spreken over mijn eigen lichaam.

Telkens toen ik weer wakker werd was ik misselijk en had ik hoofdpijn . Ik was erg moe en moest de hele dag bijkomen. Omdat het best een prikkel was voor toen mijn lichaam.

Had je nare bijwerkingen of is het traumatisch geweest?
Ik heb alleen na de elektroshocks veel hoofdpijn, moeheid en duizeligheid gehad. Ook was ik erg misselijk en kon ik een dag lang bijna niks eten.

Het is voor mij traumatisch geweest. Ik kon zelf niet kiezen of ik het wilde of niet. Zelf had ik op dat moment helemaal niks gewild. Maar de beelden en hoe het toen is gegaan vind ik ontzettend naar. Ik weet heel erg goed dat de artsen machteloos stonden en dat ze van alles wilden proberen om mij in leven te kunnen houden. De elektroshocks hebben mij niet ´gered´. Wat mij heeft gered is weer te gaan eten.

Hoeveel elektroshocks heb je nodig gehad?
Het was mij aangeraden om er ongeveer 9-12 keer deze therapie te krijgen. Na 3 of 4 keer ging het zo slecht met mijn hart dat ze het niet aandurfde om verder te gaan. Ze vonden het te riskant.

Zoals je er nu tegenaan kijkt had je er dan in die tijd weer voor gekozen?
Ik heb geen idee wat toen het beste voor mij geweest was. Het was toen een kwestie van leven of dood. Ik heb geen goede ervaring gehad met de PAAZ destijds omdat het vreselijk onder dwang ging. Ik zou eerder voor mijn ouders gedaan hebben dan voor mijzelf, voor hun was het een hoop van slagen.

Kan je het anderen aanraden?
Er waren een aantal mensen die deze therapie tegelijk met mij volgde. Vooral mensen met een depressie kwam ik tegen. Ik ben van mening dat het wel mensen kan helpen, vooral mensen met een depressie. Want ik heb verhalen gehoord dat er na een volledige behandeling mensen er echt beter op werden. Of het bij eetstoornissen helpt weet ik niet. Het is altijd de vraag of het helpt, want bij de één helpt het wel en bij de ander niet. Het kan bij sommige mensen echt wat veranderen in hun hoofd. Ik gun het ook iedereen die aan deze therapie begint dat het wat oplevert. Bij mij was het traumatisch, maar dit betekent niet dat het voor iedereen zo hoeft te zijn.

Ben je het ermee eens dat sommige mensen het bijvoorbeeld onmenselijk vinden?
Toen ik de beelden op de video voor het eerst zag, vond ik het er heel naar uit zien.
Ik vind het een hele aparte therapie. Maar ik weet wel dat het voor een aantal mensen wel heeft geholpen. Ik begrijp dat mensen het wel onmenselijk vinden. Ik zelf vind het niet goed wat er toen is gebeurd, eigenlijk vind ik de situatie toen onmenselijk.

Maar, aan iedereen die aan deze therapie begint, je weet niet van te voren of het je gaat helpen, het is echt een kwestie van uitproberen. Er zijn ook succes verhalen.

ect

Ik leef nog , ik weet niet of die elektroshocks daar mee te maken hebben. Ik ben blij dat ik nu kan zeggen dat ik ze niet meer nodig heb.

Door: Judith
Foto's: 1, 2

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Mercedes - Woensdag 4 juli 2012 14:24
Iehh... Lijkt me niks, lijkt me echt verschrikkelijk dood eng! En ja.. onmenselijk..
m - Woensdag 4 juli 2012 14:28
wat ontzettend naar dat ze dat bij jou toen hebben gedaan!
ik ben er gigantisch op TEGEN! ik vind het liefdeloos en respectloos,
het is het uitoefenen van de machteloosheid die de artsen hebben gevoeld,
soms hoef je idd. niets te doen, zoals je zelf ook zegt, daarmee had je ook in leven kunnen blijven, denk ik...ik vind het te oplossingsgericht denken, soms is er tijdelijk even geen oplossing, wat uiteindelijk de oplossing kan zijn...tijd.
Wie meent om dit bij iemand te kunnen doen vind ik...verkeerde gedachtengang hebben, het is de poging opgeven om je werkelijk in iemand te verdiepen...
waarom de persoon is en zich voelt zoals hij of zij zich voelt..na ja beetje bozig...sterkte in je verder leven!
Sara - Woensdag 4 juli 2012 14:37
Jeetje, wat naar meis, maar er zijn ook zeker mensen die er wel veel baat bij hebben gelukkig. Het klinkt wel heel eng, maar het wordt niet voor niets gedaan. Soms kan dit voor mensen hun laatste redmiddel zijn.
WJW - Woensdag 4 juli 2012 15:27
Toen ik in een psychiatrische kliniek stage liep op een gesloten afdeling waar veel mensen met een depressie liepen werd ECT ook toegepast elke dinsdag en vrijdag.
Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik 9 van de 10 mensen na een aantal sessies echt zag opknappen! En dat vond ik wel heel fijn, dat ik dacht: het werkt toch. De mensen daar hadden vanalles geprobeerd en ECT was echt hun laatste hoop.

Een client gaf een keer een hele mooie beschrijving ze zei namelijk:
Voor ik begon voelde het alsof er 100 dekens op mijn schouders lagen, na de eerste keer merkte ik er niet veel van na de 2e keer leek het alsof er 90 dekens lagen en na de 3e keer 80, en tot op een gegeven moment ik geen dekens meer voelde, ik voelde me niet meet somber en bezwaard.

Vond ik erg mooi, ook hoe ze zo opknapte
Jammer dat jouw ervaring daarin anders is!
gitaar - Woensdag 4 juli 2012 23:00
Ik heb ook ECT gehad, 18 keer.
Bij mij heeft het goed geholpen tegen de somberheid,
maar ik had ook andere klachten, psychoses, en
daar hielp het niet tegen.
Maar ik ben blij dat ik de ECT heb gedaan, ik kan
nu weer genieten van dingen.
waterlilly - Donderdag 5 juli 2012 00:13
Ik wilde juist ECT, maar kreeg het niet.
Ik moest (na 5 Anti depr geprobeerd te hebben en verschillende psychotherapieen) nog een ander medicijn proberen: Prozac. Wat ik niet wilde en daarom mocht het niet.
Bizar als ik dan lees dat ze het bij mensen onder dwang doen, en niet willen geven aan iemand die het graag had gewild.
Charlotte - Donderdag 5 juli 2012 18:42
Mijn vader is een paar jaar geleden opgenomen geweest op de PAAZ en ze waren toen ook van plan elektroshock therapie te geven. Is uiteindelijk niet doorgegaan, zou eigenlijk niet weten waarom, was toen te jong om het te begrijpen.
Bedenk me nu dat het misschien iets met zn hartkwaal te maken had..
Esther - Zaterdag 25 augustus 2012 11:21
Ik heb zelf ook ECT gehad, 36 behandelingen, en ik kan moeiilijk zeggen of het me nou echt geholpen heeft. Ik had echter in die periode geen keuze.

Nu merk ik wel veel last van geheugenverlies, dit vind ik wel heel erg.
Ik ben dus niet helemaal te spreken over deze vorm van behandelen..

Liefs Esther
Sarah Morton - Woensdag 25 december 2013 13:50
Het lijkt me traumatisch als het onder dwang gebeurt. Naar om mee te maken.

Het wist nare herinneringen, maar ook mooie.
En trauma's (wonden) helen is iets anders dan ze uitwissen.

Er zijn ook andere remedie's, als EMDR, Emotional Freedom Techniques, liefdevolle aandacht, Delend Helen, regressietherapie, innerlijk-kindtherapie, Healing code.

Geen enkele remedie biedt honderd procent garantie. Iedereen heeft zijn eigen weg te vinden.

Ik heb er begrip voor als iemand zelf voor ECT kiest, als het maar niet onder druk is.
Hoe iemand met trauma's kan leven of ze kan helen, is bij iedereen anders.
? - Zondag 29 december 2013 22:35
Ik ben aan het overwegen om dit te gaan doen. Medicatie werkt niet, heb inmiddels al meer dan 15 verschillende pillen geprobeerd en kwa therapie raken de mogelijkheden op dus dit kan een optie zijn.
Ria - Maandag 11 augustus 2014 02:06
Ook bij mij is er spraken van om deze therapie te gaan doen. Schrik er van om te lezen dar er vaak meerdere keren voor nodig zijn had dit nog niet begrepen. Nu moet ik er nog meer over nadenken.
Lia Leeman - Vrijdag 15 augustus 2014 19:24
IK heb in 2011 12x ECT gehad, ben daar heel erg van opgeknapt. Ik had al 9 maanden een ernstige depressie. Wel last van geheugen verlies maar dat ging wel weer over. Zou het zeker aanraden!
hannah - Dinsdag 17 februari 2015 19:19
heb twee keer een chock behandeling gehad maar hielp maar eventjes . kom er nu niet meer voor in aanmerking want de psychiater staat er niet meer achter. wat nu?
T.Huisman - Donderdag 23 juli 2015 04:13
Vroeger werd het wel toegepast in de psychiatrie bij mensen die in een bewegingsloze toestand verkeerden. Dan kregen zij electroshocktherapie en daar knapten ze dan zichtbaar van op. Langzamerhand werd het afgeschaft omdat men het te onmenselijk vond want het weer zonder verdoving gedaan dus niet pijnloos. Er wordt een epileptisch consult opgewekt. Bij zware depressies wordt het nog wel eens toegepast en als dat niet meer helpt, een slaapkuur met insuline. Lichtbaktherapie is meer voor mensen die lijden aan een winterdepressie een seizoensdepressie. Die antidepresssieva helpt niet altijd. Ik dacht ook wel eens aan sintjanskruid met haver en hop en citroenmelisse omdat dit kalmerend werkt zeggen ze maar het zal wel niet effectief genoeg zijn bij deze vorm van depressie. Ze zeggen dat veel bewegen en sporten ook helpt om het tekort aan bepaalde stoffen in de hersenen aan te vullen. Zoals hardlopen. Vroeger werkten de mensen die opgenomen waren in dergelijke ziekenhuizen in de buitenlucht en in de bossen. Dan waren ze voldoende in beweging en dit moest maken dat ze zich minder depressief gingen voelen. Er zijn ook therapeuten die voor mensen met een bipolaire stoornis psychotherapie doen in combinatie met schilderen. Ik weet nog wel dat wij in de flatgalerij iemand hadden wonen die nog in de oude psychiatrie heeft gewerkt waar bij gewerkt werd met de elektroshocktherapie. Het leek mij heel eng toe. Dan zei ze dat de mensen er zo van opknapten alhoewel het niet pijnloos was. Nu doen ze dat onder bepaalde voorwaarden en niet iedereen staat er achter. En als dat niet meer helpt zou je bijna aan een slaapkuur denken maar dan wordt je in kunstmatige slaap gehouden. Het is soms met pillen afgemaakt in de psychiatrie en sommigen kregen wel een hand vol pillen. Per dagdeel een stuk of wat pillen. Die zaten in een blauw doosje met de tijden van inname er bij. "s ochtends "s middags en "s avonds. .
Van Amstel - Dinsdag 6 oktober 2015 14:45
Normale informatie-uitwisseling in de hersenen gaat gepaard met een zeer groot aantal kleine zenuwpulsjes. De werking van de hersenen is niet bij benadering bekend. Het is mij een raadsel hoe men kan besluiten tot grove middelen als ECT. Ook de langetermijneffecten zijn mij onbekend. Als een therapie niet altijd werkt en zoveel onzekerheden bevat, dat betekent dat dat men maar wat aanrommelt. Weet waar je aan begint!
Jos - Maandag 11 februari 2019 16:00
Ik heb al heel wat medicijnen gehad. Maar niets hielp.
Nou lijkt mij ECT een optie