Mijn ervaring met Scelta

 

Al ruim tien jaar loop ik rond in de GGZ. Inmiddels heb ik alle vormen van hulp wel gehad. Van steunende, structurerende gesprekken tot ambulante-, deeltijd- en klinische behandeling. Ik heb bijna alle stoornissen wel gezien bij groepsgenoten en inmiddels kennis van zo’n beetje alle verschillende soorten medicijnen. Ook crisisopnames zijn me niet vreemd, net als gesloten afdelingen. Ik was dan ook de wanhoop nabij toen ik bij Scelta Apeldoorn terecht kwam voor klinische schematherapie.

Ik wist niet meer hoe ik verder moest en ik had de hoop verloren dat het ooit nog beter zou worden. Ik had al eerder zo’n intensieve behandelopname gehad, dus ik betwijfelde ook of dit me zou gaan helpen. Konden zij mij nog iets nieuws leren? Zou het nog wel beter worden? Had ik nog wel een toekomst of was het leven gewoon niet voor mij weggelegd? Ik was verstrikt geraakt in talloze diagnoses, eindeloze crises en heel veel destructiviteit.

De kliniek

Scelta Apeldoorn heeft twee klinische afdelingen; Programma 1 en Programma 2. P1 is DGT en P2 is schematherapie. Beide afdelingen bieden ruimte aan 27 cliënten in totaal en het programma duurt 9 maanden, van zondagavond tot donderdagmiddag. Ik heb negen maanden op P2 gezeten en wil mijn ervaring met jullie delen.

Een leefgroep van 27 cliënten verdeeld over drie therapiegroepen betekent dat je 9 mensen in een groep hebt. De doorstroom varieert enorm. Soms is de leefgroep wekenlang stabiel en op andere momenten nemen er meerdere mensen in één week afscheid. Je kunt je voorstellen dat dit best druk kan zijn, zoveel mensen. Gedurende mijn behandeling heb ik periodes meegemaakt waarin alle bedden bezet waren, maar ook een periode waarin de totale leefgroep uit 14 mensen bestond.

Therapieën en inhoud programma

De therapieën zijn voor alle drie de groepen hetzelfde: twee keer per week muziektherapie, twee keer per week PMT, één keer per week schematherapie en één keer per week psychotherapie. Daarnaast is er een heel aantal sociotherapeutische onderdelen waarin evaluaties, maatschappelijke re-integratie en het nabespreken van je weekend centraal staan. De sociotherapeutische onderdelen richten zich op het hier en nu; waar loop je nu tegenaan en wat is er nodig om hier iets in te veranderen? De overige therapieën leggen vooral een link met vroeger; wat heb je vroeger gemist dat maakt dat je nu doet zoals je doet? Daarnaast wordt het programma aangevuld met een aantal modules (Vroeger & Verder, VERS-training, Gezonde Volwassene en psycho-educatie over schematherapie).

Doordat je alle therapie-onderdelen met dezelfde groep van maximaal negen mensen volgt, leer je elkaar al snel heel goed kennen. Dit heeft als voordeel dat je in therapieën kunt teruggrijpen op eerdere therapieën en je makkelijker verbanden kunt leggen. Je groepsgenoten zijn jouw spiegel en de therapie en het leefmilieu zijn jouw mini-maatschappij waarin je oefent, experimenteert en tegen ontzettend veel dingen aanloopt. Alles is bespreekbaar en niets is te gek.

Naast groepstherapieën heb je ook een pb’er. Dit is één van de sociotherapeuten. Je kunt op elk moment met een sociotherapeut in gesprek gaan als het nodig is, maar je pb’er begeleidt jou in de eerste weken wat extra. Ik ben fervent voorstander van groepstherapie, maar ik zie en voelde ook duidelijk de toegevoegde waarde van mijn/een pb’er. Sommige dingen leenden zich niet voor de groep. Soms twijfelde of en hoe ik iets moest bespreken in de groep. Soms waren dingen zo schaamtevol dat het makkelijker was om het eerst aan mijn pb’er of een andere sociotherapeut te vertellen, voordat ik het met de rest van de groep deelde.

Ik heb het contact met zowel de sociotherapeuten als de vaktherapeuten als ontzettend waardevol ervaren. De behandelaren zijn ontzettend toegankelijk en met hen is het eenvoudig om een gesprek in te plannen als je denkt dat dit nodig is. Precies dat is ook wat ik zo fijn vond aan P2; het is een groepsbehandeling, maar er is óók ruimte voor individueel contact. Ik begrijp dat je uiteindelijk zaken in de groep moet delen, maar ik zie de meerwaarde van af en toe een individueel gesprek zeker in.

Ook je systeem wordt betrokken bij de behandeling, maar wel op jouw tempo, op jouw voorwaarden en op jouw manier. Als je sterk geneigd bent dit uit de weg te gaan, kun je misschien extra gestimuleerd worden om dit op te pakken, maar je wordt nergens toe gedwongen. En dat geldt overal voor: therapeuten en groepsgenoten kunnen aan je trekken, maar uiteindelijk moet jij het willen en durven.

Programma 2 is een zwaar programma. ’s Ochtends om 07:30 uur word je - aangekleed en wel - verwacht aan het ontbijt en om 08:15 uur begint je eerste therapie. ’s Middags om 17:15 uur ben je klaar. Er wordt zelf gekookt, boodschappen gedaan en corvee gedraaid. Je schrijft evaluaties over jezelf en je groepsgenoten en er zijn talloze commissies en men verwacht dat je in ten minste één commissie zitting neemt.

Mijn negen maanden

Na negen maanden had ik het gevoel een marathon te hebben gelopen. Ik had vaak de hele vrijdag en het grootste deel van de zaterdag nodig om bij te komen van de intensieve week. Echter, ik heb ook andere geluiden gehoord van groepsgenoten hierover, dus dit verschilt enorm per persoon. Maar uit de grond van mijn hart kan ik zeggen dat ik persoonlijk het absoluut waard vond.

Ik heb op P2 niet behaald wat ik hoopte te halen, maar ik heb alles gehaald wat ik kon behalen. De hoop om te leven heb ik weer teruggevonden en daarmee ook het vertrouwen dat het beter kan worden. Ik ben er nog niet, maar bij Scelta heb ik in negen maanden tijd een basis gelegd waar ik op verder kan bouwen. Ik heb geleerd om me te hechten en te onthechten aan mensen (zowel aan groepsgenoten als aan therapeuten), ik ben in staat om gelijkwaardige relaties aan te gaan en ik durf weer te voelen en met mijn ogen dicht in het diepe te springen; erop vertrouwend dat het wel goed komt. Mijn lat ligt iets lager en mijn leven past nu bij wat ik aankan in plaats van dat ik me aanpas aan wat de maatschappij van me vraagt.

Zoals ik al schreef… jij bent degene die het moet doen. Jij bent degene die het aan moet durven om je patronen in kaart te brengen, ze te onderzoeken en ze los te laten. Je moet het aandurven om nieuw gedrag uit te proberen. Je mag ontzettend bang zijn, zolang je maar wil. En als jij de motivatie en de wil hebt, dan staan de groep en het behandelteam met open armen voor je klaar om je te helpen.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Plien - Dinsdag 14 januari 2020 21:08
Gaat zo'n groepsbehandeling samen met autisme en / of sociale angst? Als ik lees over samen boodschappen doen, commissies, alles bespreken ed dan lijkt me dat niet
Anne - Dinsdag 14 januari 2020 21:24
Ik heb groepsgenoten gehad die een sociale angststoornis hadden/hebben. Voor hen was alleen het groepsleven al één grote jungle met angsten om aan te gaan. Maar uiteindelijk is dat wel waar deze behandeling op gericht is: het doorbreken van die patronen en niet meer vermijden, maar het juist aangaan. En dat mag in de kleinste stapjes.

Bijv: je vindt het eng om alleen naar buiten te gaan. Oefen maar met in de binnentuin van de kliniek in je eentje zitten. En daarna loop je alleen de oprijlaan van de kliniek op en af. Zo klein mag het.

ASS gaat niet samen met deze behandeling. Ik heb verschillende groepsgenoten gehad bij wie de behandeling vroegtijdig is beëindigd omdat de diagnose ASS werd gesteld d.m.v. procesdiagnostiek.
Saar - Dinsdag 14 januari 2020 21:58
Wat fijn dat je het zo positief hebt ervaren.

Mijn ervaringen zijn echter compleet anders. Er werd totaal niet geluisterd. Wanneer ik het moeilijk had en naar een socio ging werd ik altijd naar mijn groepsgenoten gestuurd. Medicatie werd in eigen beheer gegeven; dit was je eigen verantwoordelijkheid.
Zelfs na meerdere keren aangegeven te hebben enorm suïcidaal te zijn werd ik alsnog niet gehoord en naar mijn groepsgenoten gestuurd.
Uiteindelijk ben ik daar met een zware overdosis op de ic beland.
Als dank werd ik weer op een gesloten afdeling geplaatst.
Dit was de vreselijkste kliniek ooit!
Inmiddels 26 jaar in therapie en uitbehandeld verklaard.
Gelukkig is er nu de beste hulp die ik ooit heb gekregen. Niet in Nederland, maar vanuit het buitenland. En, ik weet zeker dat ik na 30 jaar ziek zijn volledig zal herstellen.
Lisa - Woensdag 15 januari 2020 08:34
❤️Zo inspirerend
w - Dinsdag 14 januari 2020 22:24
Super dat je weer hoop hebt gevonden en vertrouwen dat het wel beter kan worden en je iets van een prettige basis weer hebt gevonden waar je op voort kunt. Mooi geschreven, ik hoop dat je juist nu de vrijheid kunt voelen om het op je eigen manier verder op te bouwen en dat het lukt.
Ik vind de tekst op het schilderij wel heel mooi. Het zegt me, ook al doe je soms niets.. bv. als je er de balen van hebt, dan nog maakt het niet uit, gewoon wachten en het komt naar je toe. (zo interpreteer ik het) en dat klinkt wel luchtig en dus hoopgevend.
Anne - Woensdag 15 januari 2020 10:48
Dat is ook precies de kern van de tekst op het schilderij: elke emotie, hoe heftig ook, gaat weer voorbij. De wind gaat weer liggen, maar jij moet het geduld weten te bewaren totdat de wind gaat liggen.
Nienke - Dinsdag 14 januari 2020 22:38
De bedoeling is dat ik eenzelfde traject in ga. Ik heb een oriëntatie gehad op de groep. Ik maak me er wel zorgen over dat alles in de groep moet plaatsvinden.
Uit jouw verhaal maak ik op dat er wel enig individueel ondersteunend therapeutisch contact mogelijk is ? Of gebeurt dat alleen bij hoge uitzondering?



Anne - Woensdag 15 januari 2020 10:11
Er is zeker individueel contact mogelijk! Je wordt de eerste weken intensief begeleid door je pb’er (een socio) en met hem/haar voer je in ieder geval wekelijks een gesprek. Daarnaast heb je in de beginfase ook individuele gesprekken met de systeemtherapeut, je hoofdbehandelaar, de psychiater en de AIOS.
Gedurende de behandeling kun je op elk moment aankloppen bij al deze mensen. Het is wel zo dat je, richting het einde van je behandeling, door sociotherapeuten gestimuleerd wordt om dat waar je mee zit met een groepsgenoot te bespreken. Dat hoeft niet in de groep, maar mag gewoon 1-op-1. Dit is echter pas wanneer je richting afronding gaat.

En wat ik zelf heb gemerkt: “waar je mee omgaat, word je mee besmet”. De sfeer maakt dat je wel meegaat in het reilen en zeilen van de afdeling.

Het komt écht goed. De eerste week word je ook door twee groepsgenoten begeleid die je voor alle therapiemomenten en maaltijden ophalen, met wie je ‘s avonds een gesprekje hebt om te spuien over de dag en de volgende dag door te nemen.

Iedereen is gestart, iedereen weet hoe eng het is. Dus laat het maar gewoon over je heen komen. ♥
ikkuh1985 - Woensdag 15 januari 2020 01:10
Heel duidelijk geschreven en knap van jou dat jij die 9 maanden hebt vol gehouden! Ik wens je veel succes en sterkte met het vervolg van je proces. Veel liefs!
ChocolaTe - Woensdag 15 januari 2020 11:09
Een verhelderend stuk! Onderling, per instelling, blijkt de invulling van de behandeling genaamd Schematherapie zeer te verschillen. Wellicht heeft dit ook te maken met het onderscheid in deeltijd en klinisch? In 2017/2018 heb ik schematherapie (deeltijd) gedaan bij PsyQ/Lentis (?) In Groningen vanwege mijn eetstoornis. Het bleek hiervoor niet de juiste behandeling. Individuele gesprekken werden vermeden en er was weinig kennis over de verschillende eetstoornissen. Gelukkig dat er andere instellingen zijn die wel passende hulp bieden!
Lost girl - Woensdag 15 januari 2020 11:37
Ik heb P1 gedaan. De DGT van ook negen maanden. Mocht je scelta overwegen dan is het goed om te kijken welke groep het beste bij je past op dat moment. Volgens mij heeft P1 iets meer ruimte voor individuele begeleiding. Maar ik hoor ook vaak dat P1 iets heftiger is omdat daar de insteek impulscontrole is en er dus vooral patiënten komen die in de eerste plaats moeite hebben met destructief gedrag onder controle krijgen. P2 is geschikt als je je destructieve gedrag al enigszins in de hand hebt omdat je best wel de diepte in gaat met de schema’s.
Ik was in eerste instantie geïnteresseerd in P2 omdat ik al DGT in deeltijd had gevolgd maar dit niet het gewenste resultaat had. Maar uiteindelijk toch gekozen voor P1 omdat ik binnen een aangeboden dag en nacht structuur van een groep veiliger nieuw gedrag uit kan proberen. En ik met mijn ass goed gedij op een strakke structuur.
Goed, dat was ff mijn aanvullende ervaring van P1 (DGT) haha.
Anne-Sophieke - Woensdag 15 januari 2020 12:38
Heel helder en herkenbaar verhaal.
Heb zelf ook P2 gedaan, inclusief verlenging.
Overal zijn verbeterpunten, ook op P2, maar als je eigen wil en drive goed zit is het een heel fijne plek!
Nienke - Zaterdag 18 januari 2020 11:44
Dankjewel voor je reactie.
Ron - Vrijdag 24 januari 2020 01:18
Thanks voor je bericht. Ik begin volgende week met P1. Het enigste waar ik bang voor ben is mijn leeftijd. Ik ben van 1964, terwijl het gros nog vrij jong is. Maar ik zie dit als een uitdaging, en wil die ook graag aangaan. Ook ben ik een team player vanwege mijn werk dat ik gedaan heb. Voor tips sta ik altijd open.

Gr.
Ron
Anne - Woensdag 12 februari 2020 13:08
Hi Ron,
Wat dapper dat je op P1 aan de slag gaat (inmiddels al bent). Hoe zijn je eerste dagen bevallen?
Ik kan me de moeite met het leeftijdsverschil goed voorstellen. Ik was 23/24 jaar, maar we hadden ook mensen van in de 40 en 50 in onze groep zitten. In het begin vond ik dat erg lastig, maar al snel viel dat weg. We liepen namelijk tegen dezelfde dingen aan en emotioneel zaten we daardoor allemaal op enigszins gelijke leeftijd. En dat maakte dat de gewone leeftijdsverschillen wegvielen.

Succes op P1!