Dysthyme Stoornis of dysthymie

 

De dysthyme stoornis, ook wel dysthymie genoemd, is eigenlijk een chronische en ietwat lichtere vorm van een depressie. De dysthyme stoornis kenmerkt zich, net als een depressie, door een gebrek aan plezier en voldoening in het leven. Er is sprake van een dysthyme stoornis als deze klachten minimaal gedurende twee jaar spelen. De klachten kunnen tussentijds wel verminderen of even weg blijven, maar nooit langer dan twee maanden. Een dysthyme stoornis valt onder de stemmingsstoornissen en gaat vaak samen met problemen met eten, slapen, concentratie en met gevoelens van wanhoop en weinig energie.

"Al lange tijd voelde ik me somber. Ik begreep niet waardoor het precies kwam, maar ik was gewoon niet meer blij. Ik beleefde weinig plezier. Altijd voelde ik een soort van grijze mist om mij heen. Zou ik een depressie hebben? Ik wilde ervan af en ging online op zoek naar wat er met me aan de hand kon zijn. Ik stuitte al snel op honderden resultaten naar aanleiding van het zoekwoord depressie, maar herkende me slechts deels in de verhalen en symptomen. Ik had bijvoorbeeld niet echt last van weinig eetlust en ik sliep ook prima. Was ik dan niet depressief? Ik begreep er niets meer van, totdat iemand me vertelde over een dysthyme stoornis."  Kim

Wat is dan eigenlijk het verschil met een depressie? Het grootste verschil zit hem in de hevigheid van de symptomen. Deze symptomen zijn bij een dysthyme stoornis minder hevig. Dit betekent echter niet dat de lijdensdruk ook minder is.

meisje gewicht opmerkingen
bron foto

Iemand met een ernstige depressie is in veel gevallen niet meer in staat om goed te functioneren op het gebied van werk, sociaal en privé. Iemand met een dysthyme stoornis is vaak nog wel instaat om op deze vlakken te functioneren, maar heeft er gewoonweg geen plezier meer in. Tenslotte duurt een depressie gemiddeld 4 tot 6 weken en is er een redelijk duidelijk begin en einde. Bij een dysthyme stoornis is dat begin en einde minder duidelijk en is de somberheid veel langduriger. Iemand met dysthymie kan door heftige ervaringen ook een depressie krijgen. Er is dan sprake van een dubbele depressie.

Er is niet één aanwijsbare oorzaak voor het ontstaan van een dysthyme stoornis. Een deel is erfelijk aangelegd, dan spelen er nog sociale factoren en tenslotte spelen psychologische factoren een rol. De ene persoon is gevoeliger voor het krijgen van een ziekte dan de andere persoon. Dat heeft te maken met je genen. Als er bijvoorbeeld meer sprake is van psychische stoornissen binnen de familie, dan heb jij ook meer kans om dit te ontwikkelen. Het is geen oorzaak en gevolg kwestie, enkel een 'gevoeliger voor' kwestie.

dubbele depressie

Daarnaast spelen de dingen die je meemaakt ook een belangrijke rol. Heb je veel heftige en nare dingen meegemaakt, dan heb je meer kans om een dysthyme stoornis te ontwikkelen als wanneer je in alle rust en positiviteit hebt geleefd. Tenslotte speelt je eigen persoonlijkheid een rol. Ga je makkelijk om met stress, teleurstelling en negatieve gevoelens of heb je hier veel moeite mee? Heb je weinig zelfvertrouwen of zie je veel zaken somber in, dan is de kans groter dat je een depressie of dysthyme stoornis ontwikkelt.

"Als mensen vragen hoe het me gaat dan vind ik het lastig daar antwoord op geven. Het gaat niet heel slecht, ik ben niet zwaar depressief en als ik objectief naar mijn leven kijken, dan heb ik het best aardig voor elkaar. Toch zou ik niet volmondig kunnen zeggen dat het goed gaat. Het meest van de tijd voel ik me wel "oké' met uitschieters naar boven, maar vooral naar beneden. Ik kan heus wel genieten van dingen, maar toch voelt het leven voornamelijk als een strijd die ik iedere dag opnieuw moet voeren.

Eigenlijk is het alsof ik altijd aan het rennen ben voor de trein en ‘m telkens net niet haal. Het neemt veel plezier van het leven weg en zorgt ervoor dat ik me afvraag waar ik het allemaal voor doe. Hoe hard ik ook werk en hoe goed ik mijn best ook doe om me beter te voelen en positiever in het leven te staan, uiteindelijk kom ik altijd weer uit bij die sombere gevoelens. Dit zorgt ervoor dat ik vaak helemaal geen zin meer heb om mijn best te doen, waardoor ik nog somberder en uiteindelijk zelfs depressief wordt. Het is een ingewikkelde vicieuze cirkel." Kim

Het diagnostisch handboek voor de psychiatrie (DSM-5) noemt zowel dysthymie als de chronische (langdurige) depressie een persisterende depressieve stoornis. Bij een dysthyme stoornis kan degene die er aan lijdt, redelijk functioneren in het dagelijkse leven. De symptomen zijn meestal niet heel hevig en niet alle symptomen van een depressie zijn aanwezig. Ongeveer 5% van de bevolking lijdt jaarlijks aan een depressie ten opzichte van ongeveer 1% met een dysthyme stoornis. Somber zijn, maar niet depressief zijn betekent niet automatisch dat je een dysthyme stoornis hebt. De kenmerken van een dysthyme stoornis zijn de volgende:

• Een chronisch depressieve stemming gedurende het grootste deel van de dag, meer dagen wel dan niet, gedurende minimaal twee jaar aanhoudt. Bij kinderen en adolescenten kan de stemming eerder prikkelbaar dan depressief zijn en moet dit tenminste één jaar duren.

• Gedurende de depressieve stemming zijn minimaal twee van de volgende symptomen aanwezig:
- Slechte eetlust of te veel eten
- Heel veel of weinig slapen
- Weinig energie, constant moe zijn
- Laag gevoel van eigenwaarde
- Slechte concentratie en niet kunnen kiezen
- Gevoelens van hopeloosheid

• Gedurende de tweejarige periode blijven de symptomen nooit langer dan 2 maanden weg.
• In de eerste twee jaar van de stoornis (één jaar bij kinderen en adolescenten) is er geen sprake geweest van een depressieve episode, wat wil zeggen dat de stoornis niet eerder toe te schrijven is aan een chronische depressie of een depressieve stoornis die gedeeltelijk in remissie is.
• Er is nooit sprake geweest van een manische episode, een gemengde episode of een hypomane episode.
• De depressieve symptomenkunnen niet beter worden verklaard door schizofrenie, een waanstoornis of andere psychotische stoornis.
• De stoornis is niet het gevolg van de directe lichamelijke effecten van een (genees) middel.
• De symptomen veroorzaken duidelijk lijden of beperkingen in het sociaal, beroepsmatig functioneren of het functioneren op andere belangrijke gebieden.

meisje dysthymie
bron foto

Hoe kom je ervan af?
Als je eenmaal weet dat je geen depressie hebt, maar al langere tijd lijdt aan een dysthyme stoornis is het belangrijk om te zorgen dat je de juiste hulp vindt. Je wilt er immers van af. 

Eerder werd gedacht dat medicatie, antidepressiva, bij een dysthyme stoornis geen effect heeft. Inmiddels is er wat meer onderzoek naar gedaan en lijken antidepressiva wel werkzaam. De moderne varianten van antidepressiva (SSRI's) lijken hierin het meest werkzaam. Daarnaast zijn er twee vormen van psychotherapie helpend als je lijdt aan een dysthyme stoornis: Interpersoonlijke Psychotherapie en Cognitieve Therapie.

Eetstoornis en dysthyme stoornis?
Als je lijdt aan een eetstoornis, een zware periode doormaakt of last hebt van andere problematiek, zit je uiteraard ook niet lekker in je vel. Dit betekent niet dat je dan automatische ook een dysthyme stoornis hebt. De eetstoornis of moeilijke gebeurtenis of bijvoorbeeld persoonlijkheidsproblematiek staat dan op de voorgrond en een symptoom hiervan is een depressief gevoel. Bij een dysthyme stoornis staan de depressieve gevoelens meer op de voorgrond en is het slechte eten een symptoom van de dysthymie.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

JO - Donderdag 18 augustus 2016 13:24
Goh, allemaal heel herkenbaar. Al mijn hele leven ben ik altijd op zoek naar iets. Iets dat mij gelukkig maakt. Mijn stemming is over het algemeen altijd somber, maak me altijd druk, ben altijd gestresst, kan nergens echt van genieten, denk slecht over mijzelf, ben altijd negatief over alles. Heb ook veel periodes gehad dat ik dood wilde.
Dat is nu minder. Ik kan nooit echt happy of tevreden zijn. Dit is al zo lang als ik mij heugen kan,ook als klein meisje. Ik wist niet dat dit ook stoornis is. Verklaart wel een hoop.
En ik ben dus ook niet de enige, blijkbaar.
Dank je wel voor deze verhelderende blog
anoniem - Donderdag 18 augustus 2016 14:04
zo herkenbaar ben ook echt bang voor de toekomst
Lydia - Vrijdag 15 december 2017 12:34
Daar ben ik ook bang voor.
Blub - Donderdag 18 augustus 2016 15:47
Ik heb al tien jaar een dysthyme stoornis (nooit officieel gediagnosticeerd, maar wel vermoed). Mijn eetstoornis is daaruit voortgekomen. Fijn dat jullie het onder de aandacht brengen. Voor mij is het normaal om lusteloos door de dagen te gaan, wat voor anderen soms moeilijk begrijpbaar is. Een paar jaar geleden heb ik een paar maanden geen last van de stoornis gehad dus ik weet dat het beter kan gaan en daar werk ik nu ook weer naar toe.
xxJustMexx - Donderdag 18 augustus 2016 17:43
Gediagnosticeerd hiermee toen ik 16/17 jaar was.
Anke - Donderdag 18 augustus 2016 19:22
Ik heb deze diagnose pas gekregen, maar ik weet niet of ik het er mee eens ben. Ik vind het maar een grijs gebied en denk dat het bij mij vooral komt door alle negatieve gedachten die elke dag door mijn hoofd spoken.
Struggle4life - Donderdag 18 augustus 2016 23:19
Heb ik ook helaas
miri - Vrijdag 19 augustus 2016 11:50
yep dit gaat over mij, bizar..... misschien mag ik het toch eens wat serieuzer nemen. Is al een tijd geleden gediagnosticeerd maar ik vergeet het steeds weer doordat de somberheid gewoon altijd een strijd blijft en ik altijd blijf zoeken naar een oplossing. Psychotherapie mocht niet baten. Hopelijk is er hoop ...Ik merk in ieder geval dat ik me zo anders voel dan anderen, komt zij weer met haar eeuwige somberheid. Daarom zeg ik soms maar dat het goed gaat maar eigenlijk... voel ik me altijd somber. Er zijn god zij dank wel af en toe momentjes. Ik denk dat de nul lijn van iemand met een dystyme stoornis lager ligt dan de gemiddelde persoon.
★ - Vrijdag 19 augustus 2016 19:01
Deze diagnose kreeg ik een paar jaar geleden voor het eerst en blijft steeds terugkomen bij onderzoeken. Ik heb alleen de uitleg nooit helemaal goed begrepen. Inderdaad is het zeker wel langdurig, en wie weet heb ik het mis, maar het grijze en milde herken ik totaal niet. Het is meestal zo gitzwart en heel mild voelt het ook absoluut niet. Natuurlijk is het gelukkig niet al jaren achterheen alleen maar wanhoop en duisternis, ertussendoor is het soms wel leefbaar. Dus misschien dat het 'em daar in zit. Maar dan nog, naar school ga ik helemaal niet meer, sociale afspraakjes zijn iets wat hooguit 1 keer in de 2 maanden voorkomt.
S-lelie - Vrijdag 30 september 2016 16:25
In gesprekken met een therapeut werd dit ook bij mij benoemd. Ze vroeg mij het zelf eens te gaan onderzoeken. Toen ik er voor het eerst mee bezig ging en de boel ging onderzoeken kon en kan ik geen van de symptomen weg schrijven van mijn lijstje. Alles sloot aan bij mijn klachten. Dit besprak ik met mijn therapeut en die opperde dus dat ik last had van een dystyme stoornis. Het is niet officieel gemaakt. Omdat dit niet nodig was. Maar dit labeltje heeft wel een heleboel duidelijk gemaakt. Maar tegelijkertijd maakt het mij ook bang. Bang dat mijn gevoel dus niet zal veranderen en ik zelf dus altijd somber zal blijven. Ja er zijn dagen dat het best goed gaat. Maar echt genieten ken ik niet echt. Ik hoop dat het wel gaat veranderen en dus zal ik er ook hard aan proberen te blijven werken. Mensjes, niet opgeven!
Esther - Zondag 23 oktober 2016 14:20
Helaas is de kans dat je somber blijft erg groot aangezien Dysthymie chronisch is.Ik ben een aantal jaar geleden bij een psycholoog en later haptotherapeut geweest maar bij mij is het nooit vastgesteld. De term Dythymie ben ik tegengekomen in het boek Mindfulness en bevrijding van depressie daarin staat omschreven hoe depressie ontstaat en hoe je met negatieve gedachten kunt omgaan. Probeer om gedachten niet te serieus te nemen Het helpt een beetje als ik tegen mezelf zeg dat het maar gedachten zijn. Je gelooft de dingen die je droomt ook niet. Ik heb zelf weinig aan therapeuten gehad helaas.Van al dat gepraat over mijn jeugdtrauma,s werd ik alleen maar depressiever,praten helpt echt niet bij iedereen.Helaas denkt de Ggz dat je zo alles verwerkt. Ik lees boeken over hoe je met je problemen kunt omgaan. Het boek over zelfcompassie van Kristin Neff vond ik ook prettig omdat je voor zelfcompassie niet perse positief hoeft te gaan denken. Het draait vooral om acceptatie,ik richt mij niet meer op beter voelen maar meer op het draagbaar houden van mijn klachten, Praat jezelf moed in als je er doorheen zit en geloof in je eigen kracht al voel je dat niet altijd.Heel veel sterkte voor iedereen die dit leest
Kim - Woensdag 24 mei 2017 22:30
Precies dat: niet meer streven naar verandering, maar acceptatie :).
Lydia - Vrijdag 15 december 2017 12:47
Waaaauw.......wat mooi gezegd. Ik kwam er ook achter dat praten bij mij niet helpt. Nu krijg ik vanaf Januari PMT Therapie.....niet praten maar doen dus. Ze denkwn dat ik daardoor weer ga stralen......wat ik zelf dus ook denk. Lichaamsbeweging is ook erg belangrijk.....als je een depressie hebt moet je niet met de pakken erbij gaan zitten......bewegen, leren hoe je je adem onder controle houdt zorgt er ook voor dat je minder Angstklachten hebt en een betere doorbloeding. Men moet beter voor zijn lichaam zorgen....Want die staat in verbinding met je hersenen. Plus is acceptatie een betere optie dan te strijden voor een beter gevoel. Dat betere gevoel krijg je dus van acceptatie......Accepteren dat het zo is......waardoor je een hoop los laat! Heel veel Licht, Kracht en Liefde voor iedereen die ook dit leest. ❤
Kim - Dinsdag 17 januari 2017 12:23
Ik heb een vraag..
Ik heb de diagnose dysthyme stoornis gekregen. Al ruim drie jaar heb ik last van somberheid en de bijbehorende dingen {moe, geen concentratie, geen eetlust, etc.}. Maar in die tijd zijn ook suicidale gedachten gekomen, die steeds erger zijn geworden. Op het moment wordt ik goed in de gaten gehouden, omdat die kans best reeël is geworden. Studeren lukt niet meer. Ik moet ontzettend veel huilen. Wil de hele dag in bed blijven liggen.
Toen ik die diagnose krijg was ik eigenlijk erg verward/verdrietig/boos/telleurgesteld, Want hoewel de nare stemming er al superlang is bij dystymie, het staat toch bekend als een stoornis met minder, of minder heftige depressieve klachten.
En die diagnose kan ik plaatsen op drie jaar en twee jaar geleden. Een jaar geleden misschien zelf nog een beetje. Maar op het moment... voelt het echt wel meer dan een soort lichte depressie ofzo..
Weet iemand een beetje hoe zoiets zit?
Chantal - Zondag 24 december 2017 19:08
Ik ben 58 jaar en kreeg uiteindelijk de diagnose dysthymie. Reeds jaaaaren ben ik op zoek naar de reden van mijn somberheid, mijn negatief zelfbeeld, enz. En eindelijk vind ik het juiste antwoord in de diagnose dysthymie. Maar weet je, het maakt het er alleen maar moeilijker mee. Elke dag is somber, een gesleur om de dag door te komen, een "happy face" opzetten, doordoen .... terwijl ik eigenlijk uit het leven wil stappen. Ik ben het moe om te vechten tegen mezelf. Ik kan op geen enkele manier ontsnappen aan mezelf. Ik zou zo graag 1 dag iemand anders zijn! Eigenlijk haat ik mezelf om wie ik ben want ik ben geen leuk en mooi mens. Ik ben voor iedereen een blok aan het been .....
Christophe - Dinsdag 24 april 2018 09:46
Hallo Chantal,
Iedereen is leuk en mooi op zijn eigen manier. En er zullen zeker nog mensen zijn die mij hier gelijk zullen geven. Ik ben ook al 4 jaar somber en denk dat het ook nooit zal overgaan. Maar dan zijn er weer af en toe periodes dat het wat beter gaat en daar trek ik me aan op. Ik probeer het ook gewoon los te laten, want hoe harder er je mee bezig bent om te zeggen dat je je niet goed voelt, hoe slechter je ook gaat voelen. Probeer het gewoon los te laten, en ook veel te bewegen. Ik weet dat het in het begin niet zo gemakkelijk is, maar probeer toch maar. Langzaam ga je je beter gaan voelen. Niet opgeven hé. En wie weet komt er ook medicatie om deze somberheid de baas te kunnen. De geneeskunde wordt alsmaar beter. Dus we leven op hoop. Ik hoop dat je hieraan iets hebt.
remeissa - Maandag 12 november 2018 10:54
Ik ben 44 en heb ook al een leven lang last van een dysthyme stoornis
Vaak voel ik mij niet slecht maar ook niet heel goed, maar ben allang blij wanneer ik mij tenminste niet heel slecht voel
Gelukkig nu ik ouder word (en ik wat meer zelf vertrouwen heb)wordt de somberheid wel wat minder erg en heb ik langere periode's dat ik me wat beter voel
Het helpt mij om niet tegen mijn negatieve gedachten in te gaan, gewoon accepteren dat ik me rot voel, het is wat het is
Altijd maar tegen die negatieve gedachten ingaan helpt mij toch niets, is alleen maar heel erg vermoeiend waardoor ik me juist slechter ga voelen