Hoe voelt een depressie?

 

Als omstander is het begrijpen van een depressie ontzettend moeilijk. In deze blog zal ik jullie proberen uit te leggen wat het voor mij inhoudt. Hoe voelde mijn depressie en hoe kan je helpen? De depressie die mijn leven overnam is één van de ergste dingen die mij is overkomen. Dat gevoel, die leegte en duisternis die me zo overspoelde, dat wil ik nooit meer voelen. Twee jaar geleden was ik ernstig depressief. Alleen al er aan terugdenken doet pijn, omdat ik dan een terugblik krijg van hoe ik me in die peridoe voelde. Ik heb al heel mijn leven last gehad van somberheid en ongelukkigheid, maar in begin 2013 barstte het helemaal los. Ik heb me nog nooit zo rot gevoeld als toen. Maar wat voel je nou eigenlijk als je depressief bent?

blog

Ik vergelijk een depressie altijd met duisternis. Duisternis die je helemaal opslokt, waardoor je niks positiefs meer ziet. Heel soms, op een beter moment, brandde er naar mijn idee een zwak vlammetje in de duisternis dat het even dragelijker maakte. Dat vlammetje brandde door bijvoorbeeld een fijn moment met mijn vriendje van destijds, maar zodra ik alleen was werd ook die vlam uitgeblazen en was het weer donker. De duisternis was zo slopend. Uit bed komen, douchen, aankleden en zelfs televisie kijken werd haast onmogelijk. Zelfs bewegen werd moeilijk. Ik deed die dingen misschien wel, maar de duisternis was er. Altijd.

Die duisternis zorgde ervoor dat ik slechte dingen deed. Ik was wanhopig op zoek naar iets wat me kon redden en licht zou brengen, maar het echt vinden, dat deed ik niet. Ik klampte me vast aan mijn vriendje, beschadigde mezelf, nam teveel kalmeringspillen in en uiteindelijk werd mijn eetstoornis de volgende poging tot het vinden van het licht. Hoe langer ik me zo voelde, hoe zwaarder het werd. Iedere dag deed het meer pijn. Op mijn slechtste momenten kon ik zelfs niet focussen op mijn ademhaling of hartslag, omdat dat bewees dat ik leefde, wat ik op dat punt niet meer wilde.

In de tijd dat ik zo diep zat schreef ik vrijwel dagelijks mijn gevoelens van me af in het Engels op mijn blog van die tijd. Die teksten bestonden uit één en al angst, leegte en wanhoop. Het leven vol verantwoordelijkheden waar ik zo bang voor was begon ik steeds meer te krijgen naarmate ik ouder werd. Dat wilde ik helemaal niet! Door mijn angststoornis kwam ik na jarenlang geschommel thuis te zitten. Ik ging niet meer naar school en ook door mijn depressie was het niet meer haalbaar. Ik had nergens zin meer in en alles kostte zo veel moeite. Ik deed bijna niks meer, ik zat bijna alleen maar thuis en deed destructieve dingen. Toch voelde het alsof ik heel veel deed, omdat ik van binnen constant aan het vechten was om de dag door te komen.

"I often light candles in my room and now, I'm staring at one of them. It's about to burn up, but everytime it's burning up, the flame gets bigger. To me it is a whole lot more than just a candle. It symbolizes a struggle between darkness and light. The flame means living. When it's burned up, it means the darkness brought it down. Next to this candle another candle burned up without a big fight. But this one just won't go, it keeps on fighting. I like to think that I'm more like the fighting candle than the one next to it. I'm starting to believe I am."
- Tekst die ik destijds schreef op mijn blog

duisterni

Nachtenlang bleef ik wakker en zat ik op mijn bed. Ik was aan het huilen, deed mezelf pijn of ik deed juist helemaal niks. De momenten waarop ik niks deed waren misschien nog wel het ergste. Op zo'n moment voelde ik zo veel, dat het er voor zorgde dat ik tegelijkertijd helemaal niks meer voelde, behalve de duisternis. Ik wilde het dan allemaal echt niet meer. Ik zag het leven niet meer zitten en wilde er een einde aan maken. Ik wist dat dat niet kon, omdat ik weet hoe het is om iemand op die manier te verliezen.

Mijn tante maakte in 2012 een einde aan haar leven. Dat was verschrikkelijk voor iedereen die haar gekend heeft. Ze was een geweldig persoon, maar kon het leven niet langer aan. Door haar te verliezen wist ik hoe erg zelfmoord is voor omstanders. Ik kon mijn familie en vrienden dat niet aandoen. Gelukkig kon ik dat nog denken in die tijd, zoals mijn tante dat denk ik niet meer kon. Mijn tante heeft, hoe erg de gebeurtenis was, waarschijnlijk hierdoor wel mijn leven gered. Door haar verlies wist ik dat het einde niet langer een optie was. En wat ben ik blij dat ik dat toen nog heb kunnen inzien.

Voor mij zijn depressieve gevoelens de ergste gevoelens die er zijn. Ik voelde me dan zo leeg, en zo verdrietig dat ik zelfs het leven zelf niet meer zag zitten. Aan die periode in mijn leven heb ik een trauma overgehouden. Naarmate ik minder depressief werd, hoe meer ik er aan deed om dit niet nog eens mee te maken. Ik deed alles om me maar niet weer zo te voelen. Ik stortte me in het afvallen en dacht dat dat me het licht bracht, maar dat was natuurlijk niet zo. Een eetstoornis is niet de genezing van een depressie, het onderdrukt het misschien, maar meer niet. Het blijft er onder zitten als je er niks aan doet.

♦ Hoe help je iemand met een depressie?

Steun en praten
Wat mij ontzettend heeft geholpen met mijn depressie was de steun van mijn familie en vriendinnen. Dat is denk ik wel het belangrijkste in een situatie als deze. Denk je aan iemand te merken dat hij of zij lijdt aan een depressie? Of heeft die persoon dat aan je verteld? Laat als omstander dan aan hem of haar merken dat je er voor hem of haar bent. Ga het gesprek met ze aan en stel vragen. Een belangrijke vraag om te stellen is of hij of zij weet wat de reden is van de sombere gevoelens. Is er iets gebeurd of is er enkel een verandering gekomen in zijn of haar hoofd en gedachten?

Serieus nemen
Neem ook als er niet iets is gebeurd de situatie heel serieus. Het maakt de depressie namelijk niet minder ernstig. Bij de één is er een duidelijke oorzaak en bij de ander niet, maar hun depressie kan even heftig zijn. Zeg tegen de persoon waarom het gaat dat ze het niet alleen hoeven te doen, dat je er voor ze bent en wilt helpen. Ook als je de depressie niet begrijpt is het belangrijk om dit aan te geven. Zeg hierbij wel dat dit niet wegmaakt dat je er voor ze wil zijn. Lees ook deze blog met punten die je beter niet kunt zeggen tegen iemand die depressief is. Wat ook van groot belang is is hulp zoeken. Ga naar de huisarts en vraag om een doorverwijzing. Alleen al die stap kan een groot verschil maken.

Geslotenheid doorbreken
Veel mensen die lijden aan een depressie zijn gesloten en willen er liever niet over praten. Laat dit je niet afschrikken en probeer aan te blijven dringen met het zoeken naar professionele hulp. In therapie kan geslotenheid doorbroken worden. Dat is bij mij ook gebeurd. Ik was heel mijn leven ontzettend gesloten, maar toen ik eenmaal in de therapie wereld kwam kon ik steeds beter praten. Ik ben nu in de meeste situaties zelfs best open en ik kan over mijn gevoelens praten. Dit gebeurt bij veel mensen die therapie krijgen.

katja

Geduldig zijn
Wat ook belangrijk is bij het helpen van iemand die depressief is, is geduld. Realiseer je dat een depressie niet makkelijk ‘op te lossen' is. Een depressie is een ernstige en vaak hardnekkige ziekte. Laat ook degene waar het om gaat zien dat je open staat om er over te praten. Laat ze vertellen waar ze mee zitten en wat ze voelen. Laat ze hun hart luchten bij je. En weet je niet zo goed wat je moet zeggen? Laat dan duidelijk merken hoe erg je het voor hem of haar vindt. Enkel dat horen kan al heel fijn zijn. Het gesprek aangaan is één van de belangrijkste onderdelen in de genezing van een depressie. Veel mensen die depressief zijn worden passief en doen erg weinig. Vertel ze dat ze je altijd kunnen bellen en met je af kunnen spreken. Blijf ze, ook al weet je dat ze het lastig vinden, uitnodigen om af te spreken. Blijf actief aanwezig in hun leven.

Vergeet jezelf niet
Maar, vergeet ook niet jezelf. Het is niet jouw taak of verantwoordelijkheid om iemand beter te maken. Ik denk ook niet dat een ander iemand kán genezen van een psychische ziekte. Uiteindelijk moeten ze het zelf doen, maar hulp is wel hard nodig. Gun jezelf ook nog wat rust en zorg ervoor dat je het nog aankan. Door goed voor jezelf te zorgen help je degene met een depressie ook. Daardoor kan je meer aan, ben je sterker en gezonder. Hiermee help je dus de persoon die je wilt helpen én jezelf. En dat is beide heel erg belangrijk.

Dit zijn voorbeelden van hoe je er voor iemand met een depressie kan zijn en hem of haar kan helpen. Een depressie is levensgevaarlijk. Suïcidaliteit of gedachtes hierover, wat vaak, maar niet altijd, voorkomt bij depressies, eist dagelijks honderden levens. Neem een depressie altijd serieus en zoek hulp. Je kan het hoogstwaarschijnlijk niet alleen en dat is niet erg of zwak. Het is juist sterk om hulp te zoeken. Je stelt jezelf hiermee kwetsbaar op. Dat kan lang niet iedereen. Jij bent bijzonder door iemand zo graag te willen helpen. Het laat zien dat je veel om iemand geeft en dat je die persoon gelukkig wilt zien. En dat is mooi én krachtig. Jij bent krachtig. Die kracht zal degene die jou nodig heeft voelen en hopelijk weer licht laten zien. En wie weet, verslaan jullie de duisternis wel samen.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

lisanne - Zaterdag 11 juli 2015 00:23
Zo herkenbaar...
Star* - Maandag 13 juli 2015 07:49
Ik vond mijn depressie ook het ergste van de problemen die ik heb en heb gehad. Het voelde zo zwart. En anorexia bijvoorbeeld is ook heel naar, maar het heeft af en toe nog positieve momenten, en bij mijn depressie kon ik nooit denken.. morgen wordt het beter, want dat werd het niet.
Iedereen heeft wel eens een heel naar moment.. en dan kun je je vaak vasthouden aan dat het beter wordt, een knuffel, een blije gebeurtenis die toch nog een glimlach op je gezicht tovert ondanks die nare tijd.
Maar ,bij mij in ieder geval, bij mijn depressie was het dag in dag uit zo slecht en naar en het werd niet beter, zelfs geen momentje. De dingen die ik altijd fantastisch vond om te doen vond ik zelfs niet meer leuk. Ik vond niks meer leuk.

Gelukkig is het na een lange tijd na juiste medicatie te hebben gevonden beter geworden (:
meisje14 - Woensdag 22 juli 2015 13:43
Wat mooi geschreven en inderdaad herkenbaar.
lisanne - Woensdag 22 juli 2015 14:02
Wauw goed geschreven..
Ik herken best veel dingen..
Helaas weet niemand dat ik me echt van binnen zo voel.. elke dag maar weer proberen de dag te overleven met een 'lach' op mn gezicht..
des - Woensdag 22 juli 2015 15:02
Wauw wat mooi verwoord, gelukkig is er veel mogelijk de depressie te doorbreken! Maar eens depressie is een vreselijk gevoel!
koen. - Woensdag 22 juli 2015 17:40
mooi geschreven!
precies wat ik nodig had en waar ik het binnenkort met mijn vriendin over ga hebben.
bedankt
Jim - Woensdag 22 juli 2015 18:33
Herken mezelf in veel van het bovenstaande.

Weet niet of ik me nu zorgen moet gaan maken of niet.

Tot nog toe kom ik nog steeds weg met een fake lach op mijn gezicht en heeft niemand iets door (denk ik)
Chantal - Woensdag 22 juli 2015 20:08
zo herkenbaar! ik ben een vriendin verloren aan zelfmoord.. daardoor kon ik mezelf ook tegenhouden.. maar het blijft vreselijk..
eclaire - Woensdag 22 juli 2015 21:52
Een depressie is overleven, niet leven. En dat kost zoooveel energie.
x_Marloes - Donderdag 23 juli 2015 11:32
Wow, super goed geschreven.. Het is fijn om te lezen dat ik niet te enige ben die er zo in staat.
Prue - Vrijdag 24 juli 2015 12:16
Mijn eerste diepe depressie duurde tien maanden tot een jaar.

Dingen die ik in die tijd te horen kreeg:
- je gedraagt je zus, en je behoort je zo te gedragen (boodschap: je doet het verkeerd, je zit fout in elkaar) (ouders)
- iedereen is wel eens depressief (moeder)
- je komt helemaal niet depressief over (leraar)
- praten helpt niet, je moet toch alles zelf doen (moeder)
- je kunt je geen onvoldoendes meer permitteren. (vader)

Wat ben ik blij dat ik het nu voor anderen anders kan doen! Juist omdat ik die ervaring heb.
Daniëlle - Zaterdag 25 juli 2015 10:37
Wauw, heel mooi geschreven en erg herkenbaar! Fijn om dit te lezen!
Liek - Vrijdag 31 juli 2015 01:48
Heel herkenbaar !
De ochtenden zijn zo'n hel , ik kom pas rond 14 u weer tot leven .
Ik heb al 17 jaar lang last van recidiverende depressies , het maakt je ook zo eenzaam omdat mensen je niet begrijpen .
Heel fijn im dit te lezen dankjewel !
XXX
sylvia - Donderdag 3 september 2015 15:55
De tranen schoten in mijn ogen toen ik je verhaal las.
Een betere omschrijving is er niet.
Het ergste wat je kan overkomen, maar we knokken verder.

Dank je wel ....







Stefke - Woensdag 23 september 2015 16:10
Ik heb zoveel respect voor wat jij hebt meegemaakt en ik begrijp u ook volkomen. Mijn grootvader was erg ziek en die periode voelde ik mij zo machteloos en ik had ook veel problemen op school en in die periode heb ik verschillende keren proberen mezelf van het leven te beroven, maar toen mijn grootvader dan gestroven is, was heel de familie waaronder ik ook bij hem en dat heeft mij doen inzien dat mensen die soms niet meer hier kunnen blijven maar toch willen ons ontnomen worden en dat heeft mijn ogen geopend voor te blijven vechten, het blijft soms heel moeilijk maar we komen er wel ! Dank u voor dit bericht dit heel me echt geraakt en ik zie veel daarvan in mij
Nicole - Vrijdag 13 juli 2018 05:21
Mooi verhaal. Het is echt zo dat niemand je begrijpt. Ik heb een kennis die ook zelfmoord heeft gepleegd en zij had alles. Alles leek goed en makkelijk te gaan voor haar. Heb kinderen en het is soms te druk dan willen ze een bepaalde aandacht. In de vakanties raak ik meestal uitgeput. Komen er dan negatieve gedachten los. Soms ook zelfmoord en veel intens verdriet. Door goeie dagen wanneer het gezellig is voel ik mij weer opgebouwd ook omdat ik na de kerk ga. Maar het gevoel van het niet meer zien zitten over valt mij vaak uit het niets. Doe er nu nog niet zoveel aan. Maar ben vandaag wat dingen aan het opzoeken hierover op internet. Maar we moeten sterk zijn en vechten tegen de duisternis.
W - Donderdag 27 september 2018 20:09
Heb depressieve gevoelens na burnout en weinig levens energie, iemand met wie ik daarvoor goed kon vinden ziet me nu plotseling niet meer staan.
Het kan ook alleen maar begrepen worden door mensen die dit zelf hebben meegemaakt. Ik hoop dat ik er uit kom maar dat kan nog wel eens een tijd gaan duren,het herstel van burnout gaat maar langzaam.
Dus sterkte voor iedereen die dit meemaakt
Anoniem - Donderdag 14 februari 2019 12:25
Mooi geschreven!
Depressie is heel erg en veel mensen snappen dat niet. Ze merken niet dat je je anders gedraag dan normaal en als ze het doorhebben kan je er met een leugen als: ' Het gaat wel' vanaf komen. Mensen zouden meer besef moeten krijgen hierover. Ik denk dat alleen mensen die zelf depressie hebben/hadden dit echt begrijpen
Angela - Zaterdag 20 april 2019 02:35
Ja ik ben het met je eens dat aan anderen te vertellen hoe je je voelt krijg je ook een betere feedback. Ik heb zelf 2 zware depressies gehad en slik nog altijd antidepressiva. Nu heb ik een leven met problematische relaties gehad en bijna 2 jaar geleden een lieve partner getroffen. En je kunt je misschien al bedenken wat ik wil zeggen. Of toch niet maar het laatste half jaar werd hij steeds stiller. Een aanwezige persoon maar introvert wat betreft het zich uiten. Bleek dat hij me zolang we een relatie hadden nooit zijn behoefte, welzijn, pleasegedrag vertoonde, zichzelf wegcijferen, etc.
Daar was ik me niet echt van bewust en zou dat natuurlijk ook niet eens gewild hebben. Een eeuwige vrijgezel van 56 jaar. Dus ik gaf hem meer tijd totdat hij zich steeds verder in zichzelf keerde. Dat er op het gebied van zichzelf uiten en communiceren niets veranderde gaf mij dat ook geen goed gevoel. Dat escaleerde en van de ene op de andere dag vertrok hij naar zijn eigen flat. We zouden binnenkort gaan samenwonen. Elke iemand van communicatie die eigenlijk altijd van mij uitgingen wekte meer frustratie op. Ik begreep niet waarom hij niets deed nu gewoon opgeeft zonder met mij erover te praten eenzijdig besloot dat het niet werkte, zoals hij dat lekker vaag benoemde. In de loop van de tijd waren achteraf gezien wel signalen en hij heeft altijd wel bevestigd dat hij ook wel merkte dat hij daar veel moeite mee had. Ik heb al eerder toen het meer in zichzelf terugtrekken begon met hem gesproken om misschien hulp te gaan zoeken, of meer proberen met mij te praten omdat ik over psychologie best wel wat en hoe de klachten gerelateerd zijn aan bepaalde aandoeningen. Dat wees hij van de hand. Ik heb een boek gegeven van Jan Geurtz, verslaafd aan denken. Want hij was een echte doemdenker en kon misschien wat advies gebruiken en kon daar hopelijk invloed op uitoefenen.
Een schriftje om een poosje dat wat er aan gedachten binnenkomt en zo een patroon herkent. Dat je dat kunt proberen te sturen waar het mis gaat.
Hij heeft één keer een 15 pagina's gelezen en in het schrift nog niet eens één kantje vol had. Heb veel later het gelezen en ik zag dat hij zijn eigen gedachten als voorspellend zag. Na zijn vertrek trok hij zich verder terug. Ben bij de huisarts geweest om mijn zorgen uit te spreken. Hij was helemaal dichtgeklapt en hoe meer ik probeerde duidelijkheid te krijgen werd het steeds erger. Na bijna 4 maanden zijn we nog niks opgeschoten maar door goed naar mijn intuïtie te luisteren en het gedrag ben ik tot de conclusie gekomen dat het heel veel lijkt op een depressie maar hij weigert elke vorm van hulp. Ik moet heel erg oppassen met wat ik zeg. Gevoelens zijn vertekend en eigenlijk ken ik hem niet meer. Ik weet niet meer wat ik nog kan doen om hem te bereiken. Ik word ook continu keihard afgewezen door hem want alle negativiteit wordt gelinkt aan mij. Hij communiceert nog niet voor 5 cent. Wil hem graag helpen. Hebben jullie suggesties?