The story of...

Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl

Lotte XXS update

Hallo iedereen. Ik ben Lotte. Jullie kennen me waarschijnlijk wel van XXS. De opnames zijn nu ongeveer een jaar geleden geweest en er is veel veranderd. Ik wil dit graag even kwijt aan de mensen die benieuwd zijn hoe het met mij is en aan de mensen die een heel naar beeld van mij hadden tijdens de uitzendingen.

De opnames van XXS begonnen bij mij op het moment dat ik uit de kliniek werd ontslagen tijdens mijn tweede opname. Ik werd daar "weggestuurd" omdat ik niet volgens het programma wilde werken. Ik wilde eerst aan mijn cognities werken, zodat ik daardoor meer kracht had om aan te komen. Dit was niet de afgesproken behandelmethode en ze vonden dus dat als ik niet mee wilde werken, ik maar ergens anders hulp moest gaan zoeken.

Oké, dat moest dan maar. Ik kwam thuis terwijl ik nog helemaal niet uitbehandeld was, ik was nog steeds heel instabiel. We gingen meteen op zoek naar een andere behandeling. We zijn bij Rintveld in Zeist geweest. Daar stond gewicht ook op nummer 1. Eerst aankomen, dan de rest. Dat werd 'm dus niet.

We hebben bij vele instanties gezocht, maar geen van allen kon mij die hulp bieden die ik nodig had.
Langzaam begon ik de moed te verliezen, en ik werd steeds depressiever. Elke maaltijd was een onderhandeling met mijn ouders, die altijd een enorm slechte stemming in huis bracht. Ik zag het niet meer zitten en ik besloot maar weer om af te vallen. Dit was een wanhoopsdaad.

Als voornaamste reden wilde ik hiermee laten zien dat het helemaal verkeerd zat in mijn hoofd en dat ik dus echt dringend hulp nodig had. Ik kon het niet zelf en ik wilde gewoon dat iemand anders de regie over nam.  En het is zo dat als je eenmaal op de glijbaan zit, je er niet meer uitkomt. Ik was er ook van overtuigd dat als ik misschien een keer in het ziekenhuis had gelegen, dat ik dan misschien de knop om zou kunnen zetten. Dat ik dan eindelijk kon inzien dat het heel slecht met me ging en dat ik wel degelijk anorexia had.

Het ging heel snel. Ik moest vaker bij de kinderarts komen en testen doen. Elke keer een ECG en bloed prikken. En toen ging het mis. Ineens bleek mijn hart van streek te zijn en ik moest die avond nog opgenomen worden. Er begon al een beetje een belletje te rinkelen in mijn hoofd. Zou het dan inderdaad zo slecht met me gaan?

Mijn ouders, mijn zus en ik moesten hard huilen. Ik wilde niet weg van thuis. Hoewel de stemming soms echt vreselijk was, hadden we het soms ook echt enorm gezellig. Ik was er dan wel slecht aan toe, maar ik was nog steeds de grappenmaker in huis. Rond een uur of acht lag ik in het ziekenhuis aan de sonde en aan allerlei andere apparatuur. Nu begon ik echt te beseffen dat dit niet goed ging. Toch bleef het "stemmetje' achter in mijn hoofd zeggen dat dit een complot was. Iedereen deed mee. De
kinderarts, mijn ouders, het ziekenhuis.

Ze hadden de weegschaal gesaboteerd zodat ik lichter zou wegen, ze deden net alsof mijn hart slecht was maar dat was niet zo, en ze hadden toevallig een bed over in het ziekenhuis om mij te laten geloven dat het niet goed zat. In het ziekenhuisbed kon ik goed nadenken. Was dit wat ik wilde? Was dit het diepste wat ik had kunnen gaan? Kon de anorexia mij nu met rust laten en zag ze nu eindelijk in dat er geen verder meer was? Ja, de dood. Maar dat wilde ze niet.

Na drie dagen had ik er genoeg van. Ik wilde naar huis. En niet met de reden dat ik dan weer kon stoppen met eten. Ik wilde gewoon weer zijn zoals vroeger. Ik begon beetje bij beetje meer te eten en mijn motivatie om naar huis te gaan werd sterker en sterker. Na een week mocht ik naar huis. Op voorwaarde dat ik nog een tijdje met de sonde verder moest gaan. Ik moest ermee naar school en naar de winkel. Ik zat er dag en nacht aan vast. Ik toen over een paar weken op vakantie gaan tijdens kerst. Een weekje naar Ameland, in de sneeuw. Met mijn ouders, mijn zus en de honden.

Ik keek er zo naar uit! Alleen die sonde zat in de weg. Ik moest en zou van dat ding af komen! En dat lukte. Na ongeveer 5 weken mocht hij eruit. Net voor de vakantie. Het voelde alsof ik vrij was. Ik was voor het eerst zo blij dat ik zelf mocht eten! Zou dan nu eindelijk die knop omgaan? Ik heb bij oud en nieuw met mezelf afgesproken dat ik voorlopig niet meer in een kliniek of ziekenhuis kom. En dat ik gelukt! Het was niet zo dat het goed met me ging. Maar ik ging niet achteruit. Ik ging in hele kleine stapjes zelfs omhoog in gewicht.

Ik heb een gewicht met de kinderarts afgesproken waarop ik mag blijven staan. Het is nog niet helemaal een gezond gewicht, maar het is wel haalbaar voor me. Ik ben er nu bijna. Alleen de laatste loodjes wegen het zwaarst. Ik sta nu een tijdje stil want ik durf echt niet meer verder. Ook al is het nog maar een klein beetje, ik durf het gewoon niet.

Ik heb in de tussentijd verschillende therapieën gehad. En momenteel heb ik even niets. We zijn op zoek naar een nieuwe psycholoog die me meer kan helpen met mijn onzekerheid, extreme perfectionisme en faalangst. Mijn moeder heeft me gezegd dat als we eenmaal iemand hebben waarbij ik me fijn voel, dat ik dan op zangles mag.

Ik hou enorm veel van zingen en ik wil er graag verder mee. En misschien word ik dan wat zekerder van mezelf. Ik moet op zoek naar iets waar ik goed ik ben en waarmee ik verder wil. Ik weet nog steeds niet helemaal zeker of ik echt van mijn eetstoornis af wil. Daar denk ik ook zo min mogelijk aan. Mijn doel is nu om een redelijk "normaal" leven te krijgen samen met de anorexia. Ik wil de baas over haar zijn en haar in de hand kunnen houden, maar ik wil nog wel dat ze bij me blijft.

Ik ben nu nog niet sterk genoeg om haar los te laten. Misschien ben ik wel dat deel van de anorexia-patiënten die er niet volledig vanaf komt. Als ik maar verder kan leven en het leuk kan hebben. Als ik maar weer écht gelukkig kan worden!

Ik kreeg vaak reacties dat ik erg triggerend overkwam in XXS, maar dit was absoluut niet mijn bedoeling. Ik zei gewoon wat ik dacht op dat moment. Of eerder: wat de anorexia dacht. Ik wilde niet doen alsof het allemaal goed met me ging om mensen gerust te stellen. Ik wilde míjn ziekte laten zien.

Ik wilde laten zien hoe ik me op dat moment voelde en wat ik precies dacht. En soms kwamen dingen "raar" over op mensen. Iedereen ziet zijn/ haar eetstoornis anders, en dit waren míjn gedachtes en
mijn anorexia. En zo lang ik leef, blijf ik vechten. Ook al weet ik nog niet precies waarvoor. Maar dat komt wel. ;) Ik hoop dat ik hiermee wat dingen duidelijker heb kunnen maken.

Ik wil laten zien dat ik er wel degelijk voor vecht. En dat ik niet "zomaar" opgeef.

Reactie van Mercedes

heey
Wat goed dat t nu al iets beter gaat!
En dat doel dat komt wel :)
Vind het super knap van je dat je aan dat programma mee hebt gedaan, echt!!
Helaas heb ik het niet zo vaak gezien maar er was veel herkenning of is eigenlijk

Reactie van Jolanda

Wat een dapper verhaal Lotte!

En ooit zul je beseffen dat je een gelukkig leven kunt hebben, ZONDER anorexia! Daar ben ik van overtuigd.
Ga ontdekken wie jij bent, de echte Lotte, als je daar achter bent, als je tevreden bent met die Lotte, dan heb jij je anorexia niet meer nodig!

Je bent een sterk meisje!

Heel veel succes meisje!!!!!!!!!

Reactie van gitaar

Lieve Lotte,
Je bent goed bezig en ik ben trots op je!
Ga zo door, en veel plezier met zangles.

Reactie van Stella

Hai Lotte,

Leuk om weer wat van je te horen en vooral fijn dat het best ok met je gaat!
Je schrijft wel ween paar dingen waar ik het niet helemaal mee eens ben ;) maar ik vind het heel sterk van je dat je ondanks alles toch op dit punt gekomen bent!

Liefs, Stella

Reactie van Emily

Wat onzettend knap meid!! Wat leuk om weer iets van je te horen. Ik wens je super veel succes de komende periode! Als jij er in geloofd dat je van je Anorexia afkomt dan lukt het jou! Ik geloof in je!

xx Emily

Reactie van Maura

Hee meis, fijn te lezen over de nasleep van xxs, Ookal is het niet positief. Ik wik je graag helpen, daarom heb ik m'n emailadres ingevoerd. Als je wilt: mail me dan want ik heb dezelfde problemen gehad me de hulpverlening. Nu heb ik iets gevonden, een instelling, die mij helpt met alles wat bij die eetstoornis komt kijken. Dus: neem aub contact via de mail, want ik wil je graag helpen! Xx

Reactie van m

wauw lot!
wat een vooruitgang:)
ik ben supertrots op je en vindt het echt fijn dat je het zelf nu ook anders bent gaan inzien =)
heel veel succes met de verdere weg nog;)
maar je komt er wel!
Liefs

Reactie van Briesje

Wel fijn om ook eens de nasleep van het progamma XXS te kunnen lezen. Je raakt op een gegeven moment toch wel begaan met de mensen die je in zo'n progamma ziet en dan is het wel fijn om te weten hoe het verder met hun gaat. Dus vind ik het erg fijn om te lezen hoe het nu met je gaat Lotte! Houdt de hoop vast dat je leven wordt zoals jij het graag ziet en dan wordt je leven ook zo!

Briesje,

Reactie van Eline

Wat fijn om even te kunnen lezen hoe het nu met je gaat!
Ik was nadat het programma was afgelopen, benieuwd hoe het nu verder zou gaan, met jullie allemaal!

Ik hoop dat je stappen vooruit blijft zetten, en helemaal mag genezen!

Reactie van Tetsu-Chan

Wel fijn dat het beter gaat met jou.
Ik hoop dat je alleen op een dag kunt zeggen dat jij bij de mensen gaat horen die volledig van een ES genezen. Dit kan waarschijnlijk pas als je de ES los durft te laten, ik hoop dat je de juiste hulp kunt vinden en de dingen die je zo mooi en fijn vind een motivatie mogen zijn om verder beter te worden.

Je bent nog heel jong en je jeugd duurt nog lang, het zou zo mooi zijn als je daar meer van kan gaan genieten zonder de ES

Succes verder! =)

Reactie van eefje

Wat fijn dat het nu zo met je gaat, maar hoe komt het dat je een paar dagen geleden hier: http://lottecleffken.come2me.nl/1226552/Oktoberfebruari-2011 iets heel anders schreef? Ik hoop dat het zo gaat als je hier op proud schrijft want dat is toch een veel fijner verhaal :-)

Reactie van Lotte

@ eefje:

Mijn blog beschrijft meer hoe ik me op zo'n moment voel. Ik heb het hier een beetje in grote lijnen verteld. Ik heb natuurlijk ook momenten dat ik me inderdaad echt vreselijk voel en dat uit ik dan o.a. in mijn blog. Dan ziet het er allemaal heel somber uit. Maar dat is hoe ik het op dat moment zie. ;) Daar lijkt het ook vaak dat mijn leven een grote ellende is. Zo voelt het soms wel, maar dat is absoluut niet zo.

@ de rest:

Dankjulliewel voor jullie lieve reacties! Ik vond het wel even spannend hoe mensen erop zouden gaan reageren.

Xx

Reactie van paardengek

Heeey Lotte
Super goed dat het wat beter met je gaat!
Kheb de aflevering van XXS niet gezien maak ik ga hem denk ik nog wel ff kijken.
Maar wel een heftig verhaal joh!
Knap dat je het hier wel heb opgeschreven!
Ook knap dat je heb meegedaan aan XXS!
Als ik zo je verhaal lees merk ik dat je een super doorzetter ben.
Ookal is dat niet altijd makkelijk :)
Moet je nu nog steeds naar dokters of andere mensen die je gewicht in de gate houden?
xxx-Liefs Paardengek

Reactie van me

misschien heb je dit al duizend keer gehoord, maar is human concern niet wat voor jou???
aankomen staat daar namelijk niet op 1.
in ieder geval veel sterkte, je kan het meid!

Reactie van Inez

Ik heb allen afleveringen gezien, en herkende echt heel erg veel in jou!
Ik ben er ook nog niet, maar het komt wel goed!
Al lijkt het soms dat het nooit meer goed komt en dat je nooit meer gelukkig kan zijn, het komt goed!"
Ik vind het nu ook heel moeilijk omdat ik bijna op mijn streef zit.
Maarja....
Heel veel succes en je kan het!
xx

Reactie van Nadine

"Ik ben nu nog niet sterk genoeg om haar los te laten. Misschien ben ik wel dat deel van de anorexia-patiënten die er niet volledig vanaf komt. Als ik maar verder kan leven en het leuk kan hebben. Als ik maar weer écht gelukkig kan worden!"

Door dit te zeggen blijf je een achterdeurtje openhouden..
Je kunt wel genezen, maar je moet dan echt loslaten.
Sterkte.

Reactie van Anne

Jij kan mooi schrijven!

Echt super om te horen dat het beter met je gaat.
Soms moet je gewoon echt diep zinken om te beseffen dat het zo niet langer kan.. Dat heb ik zelf ook ervaren.

Sluit me wel aan bij diegene boven mij.
Met de anorexia (of een gedeelte) kun je niet leuk leven en gelukkig zijn. Natuurlijk zijn er altijd wel wat dingetjes / restjes die je misschien je leven lang houdt, en kan je daarnaast wel gelukkig zijn.. maar zo lang het je leven nog beheerst en je dagenlang mee in je hoofd zit, zul je ook niet gelukkig zijn!

Dus kom op meid, blijf doorzetten en geef niet op!

Reactie van Lotte

@ paardengek:

Ik weeg samen met mijn moeder nog twee keer per week. En ik moet de laatste tijd wel wat vaker naar de kinderarts enzo. Ze houden me nog wel goed in de gaten. ;)

@ me:

Ik heb al ongeveer 3 maanden bij Human Concern gezeten.
het sprak me niet zo aan. Ik denk dat het kwam omdat ik gewoon geen klik met de ervaringsdeskundige had. Dus daar zag ik mezelf niet verder mee gaan.

Liefs, Lotte

Reactie van Harley

Volgens de chinese filosofie komen eetstoornissen voort uit een energieverknelling in de milt en zou zingen helpen om die verknelling in de milt op te lossen en weer te laten stromen.

Mij heeft zangles/zingen wel héél erg geholpen.... maar dat kwam ook door de leraar waar ik een hele goede band mee had!

Jij succes iig!

Reactie van @Harley

dan hebbe Celine Dion, alanis morisette en Karen Carpenter toch iets verkeerd gedaan met die verknelling in de milt ;)

Goed om te horen dat beter gaat Lotte! Zeg niet op deze jonge leeftijd dat je de komende 60 jaar gaat leven met een eetstoornis, dat is echt niet nodig... en je wilt geen mager opgedroogd vrouwtje worden van 45....

Zet die stap echt en ga je angst aan!

Reactie van Lu

Hoi Lotte. in de xxs afleveringen heb ik me erg geërgerd aan je, dat je dat gevecht voor de camera voerde. de bevestiging dat het pas écht slecht gaat wanneer je erg ondergewicht hebt en dit duidelijk levensbedreigend is. ERG triggerend.
ik kan me voorstellen dat je deze update wilde plaatsen, ook om dingen toe te lichten achteraf.

ik vind het dapper dat je nu ook laat zien dat je weer vertrouwen en zin hoopt en begint te krijgen in het leven. want het tonen van je zieke kant lukte je al ;)

hopelijk zul je nooit meer die reis naar zoveel mogelijk ondergewicht en alle gevolgen daarvan nodig hebben om te tonen en geloven dat het slecht met je gaat. en zal dat hele idee en beeld sowieso veranderen, zowel onder de mensen met eetstoornissen (en andere problemen) als in de hulpverlening.

dat ik het slopend triggerend vond, zegt natuurlijk ook veel over mij, maar ik moet zeggen dat ik pas nu herkenning en respect kan voelen richting jou, ook naar hoe het toen met je ging.
wat ik vreemd blijf vinden (niet alleen in jouw verhaal) is het praten over de eetstoornis alsof deze een heel eigen persoon is. Ik weet heel goed wat verslavingen met je doen. Hoe je persoonlijkheid totaal in het teken komt te staan van dat wat je 'in leven houdt' en tegelijkertijd het leven op een afstand houdt. Ik denk wel dat dit voortkomt uit eigen keuzes en angsten enz, hoezeer het je ook beheerst en hoeveel invloed het ook heeft op vele gebieden, het is toch hoe JIJ op dat moment met dingen omgaat?
goed dat je nu de achterliggende oorzaken, onzekerheden enz aangaat.

Het beste!

Reactie van Joos.

hee lotte,

Toen het met mij eenstuk beter ging mocht ik op zangles(:
nu zit ik al sins september op zangles enik vind het echt superfijn, het is echt een hele goeie afleiding!
heel veel sterkte& ga ervoor!

liefs.

Reactie van xx-Tellaatje-xx

Great girl. (L)

Je kan dit gevecht winnen.

Reactie van Isabella.

Lieve Lotte,

Eerlijk gezegd vind ik je uitspraken (ook tijdens XXS) juist niet triggerend, ze zijn gewoon heel eerlijk. Maar dat was toch ook de bedoeling van het programma? Om mensen inzicht te geven in de situatie van anorexiapatiënten. Wat hadden we er aan gehad als jij gezegd had: 'Oh, nouja, het gaat niet zo heel goed maar ach, morgen gaat het vast wel beter..' Terwijl je op dat moment hartstikke baalt van jezelf en eigenlijk het liefste op wilt geven. Dat is een strijd die mensen met anorexia dagelijks voeren en die strijd moest eens in beeld gebracht worden! Kortom, ik heb juist heel veel respect voor je en vind het heel knap dat je er aan hebt meegedaan. Veel succes met alles en je komt er wel, dat weet ik zeker!

Veel liefs.
Isabella.

Reactie van nickyannabelle

je bent goed op weg mijn vriendin heeft het ook maar ik en onze vriendinen letten goed op haar het gaat nu ook beter met haar

Reactie van Sas

Heel goed & duidelijk beschreven Lotte,
ervan overtuigd zijn dat als je een keer in het ziekenhuis gelegen zou hebben, dat dan de knop om zou gaan, is best wel herkenbaar..
Je bent echt een super mooie meid, en ik denk dat ik niet de enige ben die dat vind (:
heel veel succes nog met alles!
Liefs

Reageer op dit bericht

Je reactie wordt eerst gechecked door een moderator voordat deze geplaatst wordt!

Je naam	:
Wat wil je kwijt?	:
		Ik kan de code niet lezen
Letters hierboven	: