14

Anorexia en zwanger

Gepost op Maandag 7 mei 2012 16:20 door Scarlet Hemkes in The story of....

zwanger anorexiaIk ben 20 jaar oud en ik heb nu al een tijdje een eetstoornis. Eerst boulimia, maar dat is sinds 3 jaar omgeslagen naar Anorexia. Door omstandigheden moest ik op mijn 10e jaar mijn ouderlijk huis uit. Door jaren van het ene naar het andere huis verhuizen, werd ik al erg snel volwassen voor mijn leeftijd. Ik had vooral vrienden die ouder dan mij waren, waardoor ik mijzelf voor alles moest bewijzen in 't dagelijks leven.

Doordat ik dus al vroeg op mij zelf woonde creëerde ik een soort van perfectie. Alles moet beter dan hoe ik het deed/doe. Mijn haar, make-up, kleding, werkzaamheden, eigenlijk alles.

Ik kook bijvoorbeeld ook niet graag, omdat het voor mij nooit goed genoeg is, er komt altijd iets meer bij en meer waardoor 't natuurlijk niets wordt. Ik denk dat mijn eetstoornis is gekomen doordat mijn ex-vriend er vandoor ging met een dun meisje. Dat ging mij aan het denken zetten en toen wilde ik niets anders dan dun zijn, maar dan natuurlijk SUPER dun. Ik wilde mijn botten zien, zó dun. Ik koos ervoor. Vanaf dat moment ben ik heel weinig gaan eten. Ik wilde net als die nieuwe vriendin zijn. Dat is dus verder gegaan dan dat ik had gedacht.

Ik leerde in 2009 mijn huidge man kennen, wij hebben nu 3 jaar een relatie en zijn inmiddels getrouwd. Van 't één komt het ander,... we gingen op vakantie en BINGO! Ik bleek zwanger te zijn. Terwijl ik z'n 1,5 jaar niet ongesteld was geweest. maar toch, een wonder bestaat. We waren superblij, en ik had vooral een reden om mijn leven te beteren. Mijn kindje had mij nodig, was afhankelijk van mij en daar haalde ik motivatie uit om in therapie te gaan binnen de Ursula.

Huisarts gebeld natuurlijk, en zij vond het verstandig dat ik onder controle zou gaan bij een Gynaecoloog vanwege de Anorexia. Nadat ik mijn intake gesprek had gehad, ben ik begonnen in een startgroep, waarna ik al snel door ging naar een Eetmanagement-groep. Dat deed ik wel effetjes, maar dat was behoorlijk zwaar. Ik moest vanaf dat moment van mijn weinige eten af en een eetlijst gaan eten. Vooral even doorbijten en motivatie halen uit mijn kindje dat groeide in mijn buik. Het was eten voor mijn baby.

Ik vond het verschrikkelijk! Ergens wilde ik niet beter worden. Je kent het wel, je vind het wel goed zo eigenlijk. Ik zag dat getal op de weegschaal maar hoger en hoger komen.. het hield niet op! Maar dan besef je dat dat natuurlijk je vruchtwater is, placenta, extra bloed, vocht en natuurlijk je baby is! Naarmate ik langer in therapie zat besefte ik dat ik ook voor mijzelf moest gaan eten en na mijn zwangerschap door moest gaan.

Ik wilde dat mijn kindje een gezonde moeder had om op te leunen. Geen moeder die flauwvalt waar hij bij is. Ik moest de zorg van mijn kindje aan kunnen en dat kon alleen door er echt voor te gaan.
Het was heel wisselvallig. Ik keek natuurlijk 100x per dag in de spiegel, hoe verschrikkelijk die buik wel niet was!! Maar aan de andere kant was het natuurlijk ook weer mooi.. mijn kindje groeide daar in.
Toen kregen wij te horen dat het een jongen werd en ik begon hem te voelen! Heel speciaal natuurlijk! Maar dat hielp mijn gedachtes niet stoppen.

"Joh, als ik ben bevallen kan ik weer afvallen en minder eten.." Maar zo moest ik niet denken!! Ik ben gewoon verder blijven eten totdat ik moest bevallen. Ik zag er erg tegen op dat ik waarschijnlijk niet al 't gewicht zou kwijt raken dat ik was aangekomen tijdens mijn bevalling. Mijn lichaam had zelf ook een reserve nodig.

En het klopt, ik ben het niet allemaal kwijt, maar ik voel me wel beter en sterker sinds ik wat meer weeg. Ik krijg gewoon meer complimenten van mensen! Op 1 maart 2012 ben ik bevallen van een mooie zoonEn hartstikke gezond!

Ik probeer mijn eetlijst vol te houden en er een gewoonte van te maken. Maar een eetstoornis is sterk en het is moeilijk nu ik het ‘alleen' moet doen. Met de therapie die ik nu heb kan ik niet verder, ik heb een intensievere behandeling nodig. Dat doe ik omdat ik wil dat mijn zoon een stabiele moeder heeft die blij is met zichzelf, zichzelf accepteert, hem alles kan leren en gezond is! Getrouwd, leuk huisje, en een pracht van een zoon! En als hij naar mij lacht of lief slaapt weet ik waar ik het voor doe.

Iedereen heeft een rede om beter te worden en er voor te gaan, die moet je alleen inzien! De eetstoornis durven loslaten..

 

Gerelateerde blogposts

28
MEI
0
14
AUG
25
07
MRT
21
 

Reacties

t... - Maandag 7 mei 2012 16:25

Wow, wat een heftig verhaal zeg! Maar wel een hele mooie motivatie, vechten voor je zoon! En natuurlijk ook voor jezelf;) Ik wens je heel erg veel sterkte met alles!

meisje14 - Maandag 7 mei 2012 16:35

Wauw, wat een lieve foto en wat een kracht heb jij! Goed dat je gegeten hebt voor je zoon. Nu moet je eten voor jezelf! (L)

Tyrande Whisperwind - Maandag 7 mei 2012 17:05

De man is nu 2 maanden, nog een late gefeliciteerd van mij! Super hoe jij voor hem vecht. Bewonderenswaardig!

Leonie - Maandag 7 mei 2012 17:08

Geweldig gedaan en natuurlijk nog van harte gefeliciteerd!!!!

meisje - Maandag 7 mei 2012 17:18

Wat mooi om te horen dat je zo je eetstoornis bent kwijtgeraakt! Heel veel respect voor jou en ik hoop dat jij en je zoontje en je man samen heel gelukkig worden en het niet meer voorkomt!

xxx

Ellen - Maandag 7 mei 2012 18:32

Ik weet niet goed wat ik moet zeggen maar ik wil in elk geval even kwijt dat ik echt respect voor je heb!

m - Maandag 7 mei 2012 18:38

respect voor jou, geweldig hoe je met alles omgaat en omgegaan bent! lekker nu jullie zoon op zien groeien,
veel geluk samen!

veertje - Maandag 7 mei 2012 21:02

Wauw! wat een mooi verhaal! respect.
Hopelijk gaan jullie samen een prachtige eetstoornisvrije toekomst tegemoet!
Xx

jennifer - Maandag 7 mei 2012 23:14

Wat een mooi verhaal! Dit motiveerd mij heel erg. Ik ben zelf 20, 16 weken zwanger en heb nao. Ik ben zelf n jaar geleden op eigen initiatief na 2 maanden in de deeltijd te hebben gezeten. Ik herken heel veel in jou verhaal en t geeft mij de moed om ook weer hulp te gaan zoeken. Het is tenslotte toch lastig te belale wat nou precies goed is

Monica - Dinsdag 8 mei 2012 10:20

Wat een ontroerend verhaal. 'Gelukkig' heb je alleen een eetstoornis en ben je jezelf niet helemaal kwijtgeraakt door die nieuwe vriendin.
Ik vind het ontzettend knap dat je motivatie haalt uit je zoon en dat je het vol kan houden!

Jeanine - Dinsdag 8 mei 2012 12:20

WOW!!

"Maar een eetstoornis is sterk en het is moeilijk nu ik het ‘alleen' moet doen"

Maar je doet het wel!!

Ik weet hier maar een woord voor: KANJER!

Shar1991 - Dinsdag 8 mei 2012 15:41

Wat een krachtig sterk verhaal. Knap zeg, hoe jij je erdoor heen vecht. Super joh, vecht, voor je man, je zoontje en vooral voor jezelf.
Liefs,
Shar1991

tasnieeemm - Dinsdag 8 mei 2012 17:43

wat super goed vaann je!
veel geluk met je zoon!

Sterre - Zaterdag 12 mei 2012 22:19

Wauw! Ik wil even zeggen dat ik je echt heel sterk vind! Super van die motivatie voor je zoon en ontzettend veel geluk met je zoon, maar ik vroeg me af of je je verhaal van hoe je anorexie hebt gekregen, dus voordat je er vanaf was, wat uitgebreider kan beschrijven. Want ik denk dat het niet alleen voor mij maar voor veel anderen bekent klinkt. Zelf ben ik nog niet over mijn anorexia heen en zou het daardoor niet kunnen beschrijven, maar ik zou het wel fijn vinden z'n verhaal te kunnen lezen.
Groetjes

TAGS

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?