Proud2LiveZwemmen met je eetstoornisHerinner je je het nog, de heerlijke geur van patat als je langs het restaurantje liep in het subtropisch zwembad? Rennen naar de glijbaan om daar met veel gegil van af te glijden om hierna, heel stoer, een sprong te nemen vanaf de hoge duikplank. Een dagje zwemmen werd standaard afgesloten door een patatje met mayonaise en als toetje een softijsje met gekleurde spikkels. Heerlijk, naar het zwembad gaan was geweldig in die tijd!
Eenmaal uit het zwembad liep je dan met een heerlijk gevoel richting de fiets of auto. Moe en voldaan. Je dacht geen moment aan je figuur, aan het aantal kcal dat er in de patat zat of aan de gevolgen van dit eten op je gewicht. Geen moment. Maar toen kwam de eetstoornis.... Zwemmen was ineens een stuk minder leuk. Dingen waar je vroeger geen moment over nadacht, waren nu ineens heel ingewikkeld. Alleen je kleding uitrekken in het krappe kleedhokje was al een crime. Eenmaal die bikini aan kijk je van bovenaf naar je buik, die je niet bevalt. Je ziet een bolling, hij is te dik, niet strak, bah. Je vraagt of de vriendin met wie je naar het zwembad bent gegaan ziet wat jij ziet. "Nee, je kijkt naar jezelf van bovenaf, als ik dat zou doen, kan ik helemaal beter mijn kleren weer aan trekken. Je bent gewoon slank." Het is prettig om te horen, maar je bent het er niet mee eens. Toch zwijg je, het heeft geen zin.
Het zwemmen op zich is fijn, een beetje als vanouds. De ontspanning die je erdoor krijgt, de lach op je gezicht die erdoor ontstaat, het kind dat je weer even wordt als je van de glijbaan af gaat. En toch is het anders. Je kijkt voortdurend, niet eens met opzet, om je heen en beoordeelt de lichamen van anderen. Zij is slank, denk je bij jezelf, terwijl je naar een meisje van 13 kijkt. Had ik maar zo'n strakke buik, zulke dunne beentjes. Het feit dat jij tien jaar ouder bent dat dit meisje maakt je niets uit, je wil gewoon dat figuur, dat lichaam. Spingerig, zonder zorgen, slank. Je beseft je op dat moment ineens waar je in je hoofd mee bezig bent en zet de gedachte uit je hoofd. Jullie besluiten naar het andere, grotere zwembad te gaan. Je trekt jezelf op de kant en loopt richting het andere bad. Opeens zie je iemand kijken richting je benen/ armen. Wat? denk je bij jezelf en je kijkt ook. Je schrikt "Oh ja, verdomme, die littekens. Die stomme achterlijke littekens!" Je was ze, door het zwemplezier en de focus op de slankheid van je lichaam, even vergeten. Hoe kunnen anderen mensen zeggen dat littekens bij hen horen, dat ze ze geaccepteerd hebben? Die littekens maken je raar, ze doen mensen schrikken, je vreemd bekijken. Ze doen je voelen als loser, als gek, als freak. Nee, niet als uniek, bijzonder. Nee, helaas....naïef om dat te denken. Had ik maar nooit.... Van iets dat perfect was, heb ik iets lelijks gemaakt.
Je trekt wat baantjes in het grote zwembad. Het voelt fijn, maar het doet je ook denken aan de kcal die je hiermee verbrandt. Je weet niet meer of je door wilt zwemmen omdat je het prettig vindt of om de energie die het kost. "Misschien val ik hierdoor wel een paar ons af? Misschien moet ik vaker gaan zwemmen zodat mijn lichaam strakker wordt?" Tig gedachtes rondom afvallen en energie verbranden vliegen door je hoofd. Het genieten van het zwemmen is al lang weg. Jouw hoofd is heel ergens anders, niet bij je vriendin, niet bij het zwemmen. Jouw hoofd is te druk met zieke eetstoornisgedachtes. Een half uur later besluiten jullie het zwembad uit te gaan. Maar voordat je je gaat omkleden, nog even zitten in het bubbelbad. In eerste instantie heerlijk, maar dan komen ook hier de gedachtes "Misschien helpen die bubbels er wel voor dat mijn vet wat wegtrilt..." Bye bye genieten, hello eetstoornis! Je kleedt je om in het krappe kleedhokje. Heerlijk warm is het als je samen met je vriendin het café van het zwembad binnenloopt. "Laten we een frietje nemen of een broodje gezond!", stelt je vriendin voor. De paniek slaat toe. Daarbij vind je het zonde. Je hebt nu net zoveel energie verbrand en zou dat er nu zo in 10 minuutjes weer aan eten. Je liegt dat je niet zo'n trekt hebt in een broodje of patat en zegt heel erg trek te hebben in een ijsje, een Solero! Dat voelt veilig, want je weet precies hoeveel kcal en vet dat ijsje bevat. En daar zit je dan. Je had het net lekker warm. Het ijsje maakt je koud. Tegenover je zit je vriendin te genieten van een groot broodje gezond met kaas en salade en ei. Je bent jaloers, boos en verdrietig tegelijkertijd. "Waarom kan ik dat niet gewoon, waarom die ik zo dom?!" De volgende dag ben je 3 ons afgevallen. Even voel je de trots, maar direct ook het gevoel van mislukking. Je verziekt je hele leven enkel om een paar onsjes lichter te wegen. Niemand die het ziet, niemand die het wat uitmaakt.
Zwemmen met een eetstoornis is niet makkelijk. Kon je die eetstoornis af en toe maar thuislaten, wat zou dat een rust geven.... Gerelateerde artikelen
Reactie van felliejjWOW, dit is zoo herkenbaar! Reactie van D2BHWauw, zo herkenbaar... Ik durf tegenwoordig niet eens een bikini te kopen.. Dan kan ik helemaal niet zwemmen, maar ik durf het ook gewoon niet.. Bij het passen van een bikini schieten de tranen al in me ogen.. Reactie van 4sparretje4dit is inderdaad heel herkenbaar , Reactie van PinkbeautyEcht heeel herkenbaar, en dan verlang ik weer zo terug naar 'vroeger' naar het onbezorgd genieten.. Kon de tijd maar voor even teruggedraaid worden, even weer genieten zoals vanouds. Reactie van NalaWauw! Ik herken het ook. Reactie van GLM1993Heeeel herkenbaar. Reactie van helennet zoals de anderen..heel herkenbaar..als ik zwem doe ik dat niet openbaar en ook met die handdoek..en mijn eetstoornis zwemt, bij elk baantje ben ik aan het tellen over hoeveel ik heb verbrand..HEEEL IRRITANT Reactie van TessaDit is heel herkenbaar! Reactie van Ilsedit is voor mij ook herkenbaar. Reactie van RenskeDit is zo herkenbaar, al die gedachten.. Vroeger vond je het leuk om te zwemmen en nu doe je het deels om kcal te verbranden. Jeetje wat grijpt dit verhaal me aan, dit is zo typisch een eetstoornis. Reactie van LexiiJee... Reactie van lisanneheel erg herkenbaar! Ik kan er wel om huilen als ik moet zwemmen,gewoon om al deze gedachten...daarom vind ik het ook best wel weer fijn dat het niet zo warm is,dan verwachten mensen ten minste niet dat je gaat zwemmen.. Reactie van K.Erg goed geschreven! Ik wist wel dat zo goed als iedereen met een eetstoornis een uitje naar het zwembad erg moeilijk vindt, maar ik had nooit gedacht dat het bij iemand anders zo goed als identiek hetzelfde was! Zo herkenbaar geschreven! Reactie van curedeva:( Reactie van anoniemHeel herkenbaar.... daarom zwem ik ook niet meer. Reactie van cindyHet is zo herkenbaar. Reactie van BibiWow, ik zwem altijd bij de zwemclub.. Reactie van Lythiaheel erg goed geschreven Reactie van remorseHeeeel herkenbaar.. jammergenoeg Reactie van DwarsvlindertjeDit is voor mij ook heel erg herkenbaar.. Reactie van VeraHeel herkenbaar... Reactie van KyaraWow, wat goed geschreven! Reactie van Linzyherkenbaar.. het maakt me verdrietig als ik dit lees... Reactie van SagittariusWow. Het zou niet zo herkenbaar moeten zijn, maar helaas, life is not always what you expect. Ik weet echt niet hoe ik het ga doen als i terug ga naar mijn land, want daar moet je verplicht zwemmen omdat je anders stikt van de warmte, ik blijf hopen dat het goed komt. Reactie vanDit is zo herkenbaar. Tijdens het lezen moest ik ook aan alle dingen denken die ik vroeger ongestoord kon doen, en die ik nu zo graag zou willen doen maar gewoon niet kan omdat mijn eetgestoorde gedachten dat verpesten. Reactie van S.Net als zoveel meiden die me al voor zijn gegaan, herken ik het ook enorm. Ik ben een enorme waterrat, maar door alle angst, alle paniek en alle walging omtrent mijn lichaam durf ik niet meer te zwemmen. Zonde, want ik genoot er altijd intens van. Helaas heb ik mezelf dat af laten pakken. Hoe kun je ooit weer onbezorgd gaan genieten van zwemmen? Reactie van BeautyLover92Wow! Tranen in mijn ogen, door de beschrijving van hoe het vroeger was. Zaterdags met papa en mijn broertje zwemmen, genieten, lol, nu ik dit lees voel ik weer hoe gelukkig ik op die momenten was, hoe overenthousiast ik kon raken en hoe jammer ik het vond als we weer weggingen. En dan nu.... die rotte gedachten die constant door je hoofd spoken waardoor je al niet eens meer gaat. Ik moet er echt niet aan denken, zwemmen.... verschrikkelijk! Maar als ik terug denk aan vroeger, vraag ik me af of ik het echt stom vind of dat mijn eetstoornisgedachten dat vinden. Reactie van CyluWow, zo herkenbaar! Reactie van *S*Heel herkenbaar. Nu ik weer een gezond gewicht heb, voel ik me veel minder prettig en mooi in bikini dan toen ik zoveel ondergewicht had. Toch ga ik op vakantie echt niet aan de kant van het zwembad zitten met een lange broek en t-shirt! Ik wil genieten van mijn vakantie. Daar hoort zwemmen ook bij! En in de zon liggen natuurlijk ook, want ik wil wel bruin worden! Reactie van LotteDit komt gewoon regelrecht uit mijn hoofd. Creepy, zo herkenbaar. Ik vind het zo vervelend dat mijn ouders altijd wegkijken terwijl ik mezelf als een nijlpaard zie in bikini. Reactie van MaxinePfoe wat herkenbaar..:( Reactie van IrisSuper herkenbaar.. Reactie van CharlotteWouw, net als bij de rest, idioot herkenbaar. Als iemand mij had gevraagd iets over mijn beleving van zwemmen te schrijven, had ik exact hetzelfde kunnen zwemmen, op de solero na, haha. Die vind ik niet lekker, dus dat was een ander ijsje geweest. Maar verder, pfoe. Echt exact! Knap geschreven! Reactie van DoordontAlles wat beschreven staat herken ik, en daarnaast zijn blote lichamen opzich een confrontatie. Reactie van anoniemherkenbaar. Ik durf nu helaas geen friet meer te eten, omdat er zoveel calorieén inzitten. Reactie van V.Heel mooi geschreven. Reactie van ShopaholicPrecies... alsof je in mijn hoofd hebt gekeken. Confronterend, maar de waarheid. Vroeger was ik een waterrat. Ik zwom altijd. En nu... de laatste keer dat ik gezwommen heb was verplicht met de kliniek. Nou daar zit je op te wachten. =( Nee, zwemmen is voor mij niet genieten. Zwemmen is voor mij een crime. Net als al het eten dat erbij komt kijken. Reactie van JeskeEcht heel herkenbaar ja. Reactie van Susanne100 % herkenbaar. Zelfs zwemmen met mn neefjes en nichtje was een crime. Vakanties in bikini is een crime. Met mn vriendinnen in de zomer naar busloo is lastig (nu is het niet echt zomers weer). Dit is mn zoveelste jaar dat ik hier tegen aan loop. Vorig jaar bleef ik stug met mn lange tshirt aan zitten als er mensen waren waarbij ik me niet op mijn gemak voelde. Nu accepteer ik de moeite die ik er mee heb, maar negeer ik hem niet. Ik accepteer hem en ben op een gezonde manier trots als ik eetstoornis kan negeren. Duizenden gedachten die door je hoofd heen doemen. Vooral het stukje van een meisje van 13 zien lopen en jaloers zijn omdat zij dun is en ik niet. Ja, duh.. ze heeft een meisjes lichaam en ik met 24 jaar krijg dat figuur niet eens met ondergewicht. Is dus een waanvoorstelling om na te streven. Toch is de jaloezie er, en die zit ik nu uit en ik baal, maar ik ga het niet meer uit de weg. Reactie van RoosjeWauw, mooi geschreven en omschreven hoor! Reactie van JustMeXxEn ik moet volgend schooljaar terug verplicht zwemmen met de klas :'( Reactie van petraheel herkenbaar .. Reactie van DanielleZo herkenbaar Reactie van lolazoals iedereen al zegt: HERKENBAAR! Reactie van KatrijnHeel erg herkenbaar.. Reactie van FaffieEnorme herkenning. Eigenlijk verpest die eetstoornis zo ontzettend veel. Maar terug naar het zorgeloze vroeger is onmogelijk. We moeten een nieuwe weg zoeken om toch weer dat genot van vroeger boven te brengen in het zwembad. Reactie van elUiteraard herkenning! MAAR, vergeet niet dat heel veel mensen es of niet veel bezig zijn met hun lichaam in zo'n zwembad. We vergelijken onszelf met vroeger als klein kind, het mooie van kinderen is dat ze nooit met deze zaken bezig zijn. Een gezond mens is ook bezig met zijn/haar lichaam en hoe mensen ernaar kijken. Treur dus niet teveel als je bezig bent met je lichaam, dat is normaal, maar geef het steeds wat minder ruimte, want wij zijn er inderdaad in doorgeslagen. Reactie van kim300808Dit legt het zo goed uit! Reactie van sanneLETTERLIJK herkenbaar .. Reactie van lizzyvreselijk mooi geschreven en zoo vreselijk herkenbaar! :[ Reactie van StellaWow, dat het herkenbaar is hoef ik niet te schrijven, dat is al zo'n 20x geschreven, maar alsnog is het zo! :o Reactie van Visjeja idd heel herkenbaar zoals iedereen al zegt. Reactie van goodnightHelemaal herkenbaar voor mij. Alsof de schrijfster even een bezoekje had genomen in mijn onbewuste gedachtes en ze er zo uitplukte. Ik heb dit bij mezelf nog nooit opgemerkt! Reactie van rupsjeWauw, ik las dit verhaaltje en mijn mond viel open van verbazing. Ik heb voor mezelf altijd het idee dat ik die eetstoornis bedenk. Maar als ik dit zo lees... dit is precies wat er gebeurd als ik ga zwemmen. Reactie van IkZo herkenbaar dit. Reactie van desiiiidd zo herkenbaaar de gedachtes van te dik zijn de littekens ik herken het allemaal en ik ben pas 14 ik durf egt nietmeer te zwemmen !! Reactie van Mel.Megwow zoooveel herkenning. ik werd er gewoon een beetje verdrietig van ... Reactie van elohet is best wel herkenbaar ik kijk ook altijd zo als ikga zwemmen ik heb boven de wc pot gehangen expres Reactie van ilszHerkenbaar zoals iedereen hier al zegt. Reactie van tazzwouwie.... Reactie van aardbeiHeel herkenbaar....zoals helaas voor vele van ons. Reactie van Ljammer dat er geen aandacht aan het feit dat ik niet DURF te zwemmen wordt besteed.. ik durf niet in een zwembad, awnt daar mag je geen shirt en lange broek aan.. wel in meertjes, dus daar zwem ik dan met kleding aan. want dat is waar ik de hele tijd aan denk; zien ze mijn vetrolletjes? Reactie van HermioneWow... dit zijn echt bijna precies mijn gedachten bij alle leuke activiteiten die ik onderneem. Bij zwemmen is het het ergst, vanwege de bikini enzo (je voelt je áltijd bekeken!!) maar ik heb het met schaatsen ook al... (Hoeveel zou ik hiermee verbranden? Moet ik straks warme chocomel met slagroom? Zou ik ook gewoon een kopje thee kunnen bestellen? Zou iedereen niet naar mij kijken, nu? Lijk ik door al die warme kleren niet nóg meer op een Michelinmannetje?) Pfft. Ik besef nu pas echt hoe diep ik hier inzit. :( Reactie van SaraK13Helaas, te herkenbaar dit. Reactie van HenriëtteZeker heel herkenbaar! Vooral die angst om het feit dat iedereen patat en ijs gaat nemen! En inderdaad ook met schaatsen of bijvoorbeeld met oud en nieuw met oliebollen en appelflappen, dan heb ik er ook heel erg last van! Reactie van Dorienik ga morgen zwemmen en de vorige keer ging het inderdaad zoals hier beschreven staat. :( jammer dat ik niet zo kan genieten van zwemmen als vroeger, morgen ga ik echt mijn best doen. Reactie van xMeisje1996Wow heel mooi geschreven. Reactie van BrittIk heb al moeite met onder de douche gaan. Nu ik tegen mijn eetstoornis aan het vechten ben, want ja, zo durf ik het al te noemen, eet ik meer. Het is superzwaar om te eten en ik zal gaan aankomen, dat zie ik wel aankomen. Ben zo bang om die bikini aan te trekken! Reactie van Isabella.Als je zegt dat je het over mij geschreven hebt, zou ik je meteen geloven..ontzettend herkenbaar zeg. En heel mooi geschreven! Reactie van Suusjevroeger, inderdaad, het onbezorgd genieten. Kan me herinneren dat ik vroeger in mijn bikini door het dorp fietstte!!!!! de gedachte alleen al, wat zal dat heerlijk zijn geweest, geen zorgen, geen negatieve gedachten maar alleen genieten van de zon op je blote huid... Reactie van BrittDit ben ik... Verlang naar vroeger. :( Reactie van AnoniemEng.. ik dacht precies hetzelfde bij het bubbelbad. Reactie van FayeMaakt me zowat aan het huilen dit artikel.. heel heel herkenbaar.. Reactie van meisjeIk ben al 1,5 jaar niet naar een zwembad geweest, ik vind mezelf veel te dik, m'n vrienden zeggen allemaal van niet, maar ik zie het zelf toch !? Toen ik nog wel zwom was dat bij het bubbelbad echt heel herkenbaar,en ook een patatje halen na het zwemmen herinner ik me nog! Reactie van Nikkijeetje, helemaal opgelucht aan het zuchten van dit artikel. Zo herkenbaar, heel fijn als iets wat je voelt precies zo wordt beschreven zonder dat je het zelf hoeft te doen. Reactie van cavyvan dit verhaal voel ik toch echt de tranen branden ja.. ik heb jaren niet gezwommen vanwege mijn lichaam, mijn te kleine borsten.. terwijl ik er vroeger zoo van genoot! vorig jaar was ik het beu en ging voor het eerst sinds 5 jaar ofzo weer het zwembad in met mijn huidige vriend.. het was moeilyk in het begin maar op een gegeven moment was ik heel gelukkig en mijn lover leidde mij af :) ik had het naar mijn zin. maar toch geen friet gegeten achteraf hahaha Reactie van mijdit is echt supermooi geschreven en echt heel erg herkenbaar Reactie van Brokengirl23Ik herken het helemaal, dat is de reden waarom ik niet meer durf te zwemmen. De schaamte voor me littekens en voor me dikke lijf. Zwemmen is voor mij een kwelling geworden en geen plezier meer zoals het vroeger was. Genieten ervan zit er voor mij niet meer in. Reactie van NinaIk herken dit, ik heb dit ook met schaatsen gehad deze winter. Eerder vond ik schaatsen leuk, als het kon elke dag. Dit jaar ging ik maar één keer. Ik was constant bezig me af te vragen hoeveel ik verbrandde. En ik verafschuwde de mensen om me heen die gehaktballen zaten te eten. De lol van schaatsen was er af... Reageer op dit bericht |
Nou daar ga je dan. Nog even houd je veilig een grote handdoek om je half blote lichaam heen, maar eenmaal bij het zwembad aangekomen moet die echt uit. Overal om je heen zie je lachende gezichten, gillende meiden en rennende en zwemmende jongens. Je voelt je rot, anders, alleen. De handdoek laat je zachtjes van je lichaam glijden. Snel ga je het water in, je wil zo kort mogelijk open en bloot op de kant staan.
