Proud2LiveWaardeloosKen je dat gevoel? Dat gevoel van waardeloosheid. Dat gevoel dat telkens weer terugkomt. Een gevoel wat je vreselijk doet voelen. Het laat je geloven dat je niets bent, suf bent, een loser bent, een mislukking bent en dus totaal waardeloos bent. Je kan er niets aan doen, je denkt er niet bewust aan, het is een heel sterk, negatief en alles verlammend gevoel dat je van tijd tot tijd ineens overmant.
Jijzelf en het gevoel dwingen je om jezelf voortdurend met anderen te vergelijken. Iedereen die je om je heen ziet is beter, mooier, knapper, heeft meer bereikt en is minder mislukt. Je voelt je pas goed als je meer hebt bereikt dan de ander of minstens zo veel. Minstens zoveel bereiken is normaal, meer bereiken is goed, minder bereiken is een ramp. Je vergelijkt jezelf op het gebied van prestaties, carrière, vrienden, vriendjes, bezittingen, uiterlijk... noem maar op! Er gaat eigenlijk geen dag voorbij dat je jezelf, jouw doen en laten, jouw uiterlijk niet vergelijkt met een ander. Voel je je al rot, slecht over jezelf, dan is de stad in gaan een crime. Het huis uit gaan alleen al is een prestatie op zich. Op het moment dat je het huis verlaat kom je immers mensen tegen en dan wordt het gevoel van waardeloosheid extra duidelijk, sterk. Je hebt het gevoel dat mensen naar je kijken en ook zien watvoor suf kind, lelijk mens, mislukt object je bent. Je kijkt het liefst niemand aan en richt je blik naar de grond. Dit alles maakt jouw gevoel van minderwaardigheid alleen maar sterker. Net op het moment dat je in de stad bent om wat boodschappen te doen en je je blik omhoog richt, loopt er een meisje, jouw leeftijd, knap, lang blond haar, mooi figuur, hoge hakken en knappe jongen ernaast langs je... "ZIEJEWEL ik ben een loser, fucking failure, mislukt!", gaat er door je hoofd... zo snel als je kan doe je die stomme boodschappen en vlucht je weer naar huis om je daar te verstoppen.
Nee, de enige met wie je jezelf vergelijkt is met mensen die het beter hebben, die iets geweldigs hebben gedaan. Hoe hun leven, persoonlijkheid en geluksgevoel werkelijk is, weet je echter niet. Om niet waardeloos te zijn zal je dus minstens moeten bereiken wat de mensen tegen wie jij opkijkt hebben bereikt. Iets wat op den duur onhaalbaar zal zijn, immers wanneer je dat bereikt hebt, zal je je weer gaan vergelijken met andere, nog meer preseterende mensen en moet je van jezelf dát bereiken om een geen gevoel van waardeloosheid te krijgen. Kortom: jouw gevoel van zelfwaarde is extreem afhankelijk van wat jij bereikt, presteert in het leven. Jij hebt constant de waardering van anderen nodig om je goed te voelen over jezelf. ..en als je dan nergens beter, goed in kan zijn, dan maar goed zijn in afvallen? ...om tóch iets te presteren? Maar wat vind je eigenlijk leuk in het leven? Wat vind je leuk om te doen en wat doe je enkel om een gevoel van waarde te krijgen? Doe je die studie wel omdat je het leuk vindt of doe je die studie enkel om een titel, diploma te krijgen en zo voor jezelf en de omgeving te bewijzen dat je wat waard bent, dat je best slim bent? Wat is de reden dat jij in de toekomst bijvoorbeeld een boek wilt schrijven? Vind je het werkelijk leuk om te schrijven of is het meer een prestatie die je van jezelf moet behalen? Wat is de reden dat je later graag bij de televisie wilt werken? Omdat je weet dat het werk echt leuk is of omdat je dat een gevoel van waardering, trots oplevert?
Doe jij dat wat je doet voor de waardering van anderen, voor een gevoel van presteren om jezelf te bewijzen dat je oké bent of omdat je de dingen leuk werkelijk vindt om te doen? Iedereen is waardevol, los van wat hij of zij heeft bereikt of presteert. Hoe waardevol iemand is, staat los van iemands uiterlijk en carrière. Herken jij deze gevoelens? Hoe waardevol ben jij? Reactie van Isabella.Héél herkenbaar :$. Reactie van LotteIk ben waardeloos. Ik herken het gevoel. Reactie van lizzyheel herkenbaar. Reactie van Maryama''Voel je je al rot, slecht over jezelf, dan is de stad in gaan een crime. Het huis uit gaan alleen al is een prestatie op zich. Op het moment dat je het huis verlaat kom je immers mensen tegen en dan wordt het gevoel van waardeloosheid extra duidelijk, sterk. Je hebt het gevoel dat mensen naar je kijken en ook zien watvoor suf kind, lelijk mens, mislukt object je bent.'' Reactie van CJ'wauw. Mijn gedachten worden hier uitgetypt door iemand anders.. hoe bizar.... Reactie van Ilsaontzettend herkenbaar, mooi geschreven! Reactie van MarjoleinWow, zo herkenbaar.. helaas Reactie van loes R.zo is/voelt het precies ik heb er niks aan toe te voegen. Reactie van MichelleOkeej, herkenbaar... Reactie van SanneWow! Echt wel herkenbaar! Reactie van DwarsvlindertjeWow, zou zo over mij kunnen gaan.. zo herkenbaar... Ben zo geobsedeerd door anderen, hoe goed die het voor elkaar hebben (ogenschijnlijk)... En dat er daardoor iets onwijs mis met mij is. Reactie van Angel-eyeHeel erg herkenbaar Reactie van JeskeOok heel herkenbaar! Reactie van AnniemAl een tijdje voel ik mij heel erg waardeloos. Ik heb inderdaad het gevoel dat ik dingen doe om andere een indruk te geven dat ik iemand ben, maar als ik vanuit mijn hart moest kiezen zal ik gewoon hele andere dingen willen doen. De stad ga ik ook zelden in. Al die mooie meiden, prachtig en zelfverzekerd lopen ze met vriendinnen en vrienden door de stad. Daar kan ik echt aan onder door gaan als ik teveel let op andere. Op dit moment ben ik in de strijd tegen mijn gedachten's doe mij doen overtuigen dat ik een waardeloos persoon ben. Ik zet door, en geef niet op, maar vind het zo lastig..... Reactie van lobkewoow helaas pijnlijk erg herkenbaar.. Reactie van LexiiJee, dit is voor een groot deel wat ik van de week in therapie ook probeerde uit te leggen en te verwoorden. Kwamen maar tot een miniem deel. Maar ook met mn mams over gehad... Reactie van Cindy96écht vet herkenbaar! Reactie van shopaholicMEGA HERKENBAAR! Reactie van hannahhee Reactie van blossomOp dit moment voel ik me zo. Ik kon het niet goed plaatsen en verwoorden, maar hier staan precies de woorden die ik op dit moment voor mijzelf uit moet spreken. Wat ongelooflijk herkenbaar..:-( Reactie van amywoooow echt zo herkenbaar dit.. Reactie van CharlotteAu, au, au. Reactie van anooh my .. dit is idd net asof ik het zelf heb geschreven.. Reactie van nvv3Wat eng herkenbaar toch weer!(over werk, uiterlijk etc) Reactie van IsaZekers herkenbaar. soms heb ik echt dagen dat ik gewoon instort. ik alleen maar kan huilen. en dan flink ook. daarna gaat het wat beter. maar meestal moet ik dat nog 1x doen om die rot gevoelens van die dag, van mij af te gooien. Huilen helpt. Reactie van Proud2Bme moderatorIk merk dat jullie dit heel erg herkennen en eigenlijk niet weten wat je er aan kan doen. Helaas is het niet zo dat er een snelle oplossing is voor dit gevoel. Het waardeloze gevoel heeft veelal te maken met gebrek aan vertrouwen in jezelf en anderen. Als je immers meer zou vertrouwen op jezelf dat je wel goed bent in dingen en wel iets toevoegt in het leven dan voel je je ook minder leeg en tuimel je niet zo snel weer in dat donkere waardeloos-gevoel. Daarnaast is ook het vertrouwen in anderen belangrijk want veelal geloof je het gewoon niet als iemand iets aardigs zegt of een compliment maakt. Vertrouwen is iets dat je langzaam opbouwt en alleen als je merkt dat de ander "veilig" is. Dat diegene zegt wat ie doet en doet wat ie zegt. Dat je er op kan bouwen (en vertrouwen) dat ze er voor je zijn ook als je een keer niet zo aardig bent of niet weet wat je wilt. Om daar achter te komen moet je zelf een stapje zetten en het contact aangaan. Je gaat een beetje testen of de ander wel blijft als je iets van jezelf laat zien, en je ook aardig vindt als je niet meeloopt met de meute. Je snapt dat dat niet een kwestie van dagen is, maar van weken en maanden. Wat doe jij als er in de winter ijs op de sloot ligt maar je weet niet of het al dik genoeg is? Blijf je op de kant staan...dan weet je nooit of het je zal houden. Spring je er in 1 keer op, dan zak je er mss doorheen. Of ga je voetje voor voetje testen en een beetje duwen en stampen? Zo kom je er achter of het kan of niet. Zo doe je het ook met vertrouwen. Daarnaast helpt het om in de tussentijd vooral te benoemen wat goed is gegaan op een dag. Positieve dingen opschrijven dus! Alles waar je aandacht aan geeft, groeit...zo ook je positieve kijk op jezelf. Oja, en oefenen, oefenen, oefenen. Reactie van CharlotteDankjewel moddie! Reactie van fennelijkt er veeel op een blog wat al op proud staaat? Reactie van FrankHeel herkenbaar, ben er pas achter. Tot voor kort wist ik niet dat dit gevoel er bij mij onderlag. Ik droeg vanaf jong een sterke beschermingsjas (verstand) die mij verder hielp, maar dat liep uiteindelijk mis. Wil graag mijn zelfbeeld gaan opbouwen, weet dat het langzaam gaat. Reactie van MaaikeKlopt helemaal. Dat gevoel heb ik ook. Ik ben niks waard. Reageer op dit bericht |
Je kan er met je verstand tegenin gaan, jezelf gerust stellen dat het allemaal wel meevalt, dat je helemaal niet zoveel onderdoet voor anderen, maar dit gevoel laat zich toch niet vaak omver praten. Het blijft tegen je "roepen" dat je niets bent, dom bent en zo weinig hebt bereikt in je leven..... wat doe je hier eigenlijk nog? 
Helaas vergelijk je jezelf alleen maar met mensen die in jouw ogen bizar veel bereikt hebben en knap zijn. Je kijkt nooit met jaloezie naar de mensen die je er een beetje zielig bij vindt lopen en in jouw ogen niet zo mooi zijn. Je denkt op die momenten nooit "eigenlijk mag ik best blij met mezelf zijn!".