De valkuilen bij eetstoornis herstel

Gepost op Vrijdag 31 maart 2017 13:00 door Danique in Proud2Live.

Herstellen van een eetstoornis gaat met vallen en opstaan. Het betekent dat je inzicht moet krijgen in hoe de eetstoornis werkt en dat je leert daarop in te spelen. De eetstoornis zal niet zomaar plotseling uit je hoofd verdwijnen. Dit werd mij heel duidelijk gemaakt tijdens mijn therapie. Ik moest niet de illusie hebben dat ik na therapie plotseling niet meer aan eten zou denken. De eetstoornis werd gezien als een stalker en die zou me af en toe nog flink gaan lastigvallen.

Dat de eetstoornis een stalker is, klinkt natuurlijk een beetje gek. Je moet het ook echt zien als een metafoor. De stalker zal af en toe naar boven komen en jou ervan proberen te overtuigen dat je dik, lelijk en stom bent. Dat je niks waard bent en dat je gewoon weer moet gaan afvallen. Ik denk dat dit heel herkenbaar is voor iedereen met een eetstoornis.

ken je valkuilen

Tijdens mijn herstel kreeg ik langzaam maar zeker in de gaten hoe de eetstoornis werkte en wanneer ik 'gestalkt' werd. Om even een voorbeeld te noemen: toen ik in therapie zat, ging er altijd iemand met ons mee naar de wc. Eenmaal op de wc moesten we een liedje zingen, zodat diegene aan de andere kant van de deur kon horen dat je niet aan het overgeven was. Overgeven was voor mij namelijk een groot probleem. Ik deed het meerdere malen per dag en ineens kon dat niet meer. Er was op de wc dus ook echt gewoon geen ruimte voor om het alsnog te doen. De drang om over te geven was op die momenten dan ook weg. De eetstoornis kreeg daar geen ruimte.

Tot het moment kwam dat ik kon gaan douchen. Tijdens het douchen was ik alleen en hoefde ik geen liedje te zingen. En ineens was de stalker daar. Eenmaal onder de douche kwam het namelijk opeens in me op dat ik daar wel stiekem over zou kunnen geven. De hele dag had ik er niet aan gedacht, omdat het gewoon nergens kon, maar juist tijdens het douchen kwam het opeens weer naar boven. Ik was één moment alleen en meteen zat de eetstoornis er weer bovenop. Dit is de enige kans die je hebt om over te geven. Doe het nu, dan kom je misschien ietsjes minder aan van al dat eten hier.

Na mijn therapie was de stalker ook nog steeds af en toe aanwezig. Tijdens mijn eetstoornis kon ik bijvoorbeeld echt niet alleen thuis zijn, want dan at ik alles wat los en vast zat. Door therapie heb ik met die drang om leren gaan en ben ik erachter gekomen waar het vandaan kwam, maar dat betekende niet dat ik het nooit meer moeilijk had. Als ik alleen thuis was en ik opende een keukenkastje, dan was de stalker weer aanwezig. Kijk al dat eten. Hier zou je vroeger een eetbui van houden. Dat zou je nu ook wel weer kunnen doen: je bent toch alleen thuis dus niemand die het merkt. Je hebt toch al te veel gegeten vandaag. Dit kan er ook nog wel bij.

In therapie hebben we heel bewust stil gestaan bij dit fenomeen. We werden al gewaarschuwd dat dit zou gaan gebeuren. Dat we lastiggevallen zouden worden door die stem die ons constant vertelt dat we niet goed genoeg zijn, te dik zijn en niks kunnen. De stem die ons ervan probeert te overtuigen dat het beter is om voor de eetstoornis te kiezen.

Doordat we er zo uitgebreid stil bij hebben gestaan, heb ik geleerd dat dit niet iets is om je voor te schamen. Dit hoort bij het herstellen van de eetstoornis. De gedachtes zijn niet zomaar opeens weg. Je moest je bewust gaan worden van de zwakke momenten en juist op die momenten moet je om hulp gaan vragen. De stalker kan heel overtuigend zijn. Als je de situatie niet serieus neemt en niet om hulp vraagt, dan is de kans groot dat je eraan toe zal geven.

Door uit te spreken wat er in je omgaat, ontkracht je de leugens die de stalker je wijsmaakt. Ik weet nog dat we tijdens therapie een keer moesten gaan sporten en ik hier heel erg tegenop zag. Ik was bang voor de gedachtes die zouden gaan komen. En inderdaad: tijdens het sporten was de eetstoornis weer volop aanwezig. Constant spookte er door mijn hoofd dat ik te dik was, dat ik er niet uit zag in sportkleding, dat ik harder mijn best moest doen en nog meer calorieën moest verbranden. In eerste instantie probeerde ik de gedachtes te negeren, maar dit lukte me op een gegeven moment niet meer. Ik barste in huilen uit en ben gaan praten met de therapeuten.

Wat hierboven gebeurde, was eigenlijk wel nieuw. Toen ik echt middenin mijn eetstoornis had, zou zoiets nooit zijn gebeurd. Ik zou dan de gedachtes voor mezelf houden en erin mee gaan. Nu werd ik er verdrietig van, want ik wilde er niet in mee gaan. Ik wist van tevoren dat het zou gaan gebeuren en het gebeurde dus ook echt. Maar ik heb toen mijn emoties geuit, de vervelende gedachtes hardop uitgesproken en ben hierover in gesprek gegaan met de therapeuten. Zij konden mij toen helpen om niet toe te geven aan de eetstoornisgedachtes.

ken je valkuilen

Waar dit verhaal over de stalker dus eigenlijk op neer komt, is dat je je bewust moet zijn van je valkuilen. Probeer te ontdekken wat voor jou de moeilijke momenten zijn en waar de eetstoornis en alle negativiteit bij jou naar boven kan komen. Maak een plan hoe je jezelf op die momenten in bescherming kan nemen om maar te voorkomen dat je eraan toegeeft.

Blijf er niet in je eentje mee zitten. Als ik lang genoeg in mijn eentje zit met te veel negatieve gedachtes, dan ga ik erin geloven en ernaar handelen. Als ik me vroeger te dik voelde en ik sprak het niet uit, dan ging ik allemaal slechte dingen doen om me niet meer zo te voelen. Toen ik leerde om hulp te vragen op de momenten dat ik me zo voelde en last had van mezelf, leerde ik steeds beter niet meer toe te geven aan de eetstoornis. In de loop van tijd werd dit steeds makkelijker en kon ik er steeds beter mee omgaan. Ik gun jou dat ook.

Hoe ga jij om met moeilijke momenten?

Fotografie: mariadelajuana

 

Reacties

Aine - Vrijdag 31 maart 2017 14:14

Mooi geschreven en zeer herkenbaar. Helaas heeft mijn stalker nooit vakantie. Ik ben wel verder in het herkennen van mijn valkuilen en triggerd.

Sarah - Vrijdag 31 maart 2017 15:08

Prachtig geschreven, respect naar jou hoe mooi je dit kan verwoorden x

Maan - Vrijdag 31 maart 2017 15:32

Hmm.. wel een risico om de eetstoornis als iets totaal anders dan jezelf te beschouwen.

Ik zie/zag dit soort gedachtes als mijn eigen gedachtes en zorgde er vooral voor dat ik er bewust van werd en dan kon ik kiezen; of proberen mezelf rustig te houden of erin meegaan.

Btw, ik dacht eigenlijk dat dit artikel zou gaan over de euforische staat waarin mensen verkeren wanneer ze denken dat ze de eetstoornis bijna hebben overwonnen.. Als de prestatie (bijna) is volbracht.. Het valt me op dat mensen dan denken de hele wereld weer aan te kunnen en het leven ineens he-le-maal geweldig vinden. (Die periode heb ik zelf ook gehad, daar niet van.) En daarna komt ineens die leegte.. het zwarte gat.. de facing met de echte problemen en het feit dat het leven echt geen non-stop doorgaand spetterend feest is ;) En dan baf.

Danique. - Vrijdag 31 maart 2017 21:27

Precies dat wat je aan het einde beschrijft herken ik bij de meesten en heb ik zelf inderdaad ook ervaren.

Astrid - Vrijdag 31 maart 2017 16:39

Zeer goede en handige blog! Bedankt! Blijf niet met die vreselijke gedachten zitten maar uit ze!

Ronja - Vrijdag 31 maart 2017 22:03

Ik denk dat ik nog te vaak de eetstoorniskant kies. Terwijl ik ook vaak denk dat die eetstoornis er helemaal niet meer is.
Tricky dus.
Goed om te beseffen dat je hulp mag vragen.

Jalisa - Vrijdag 31 maart 2017 22:11

Mooi geschreven! En bedankt dit had ik even nodig. Zet hem op!

E. - Zaterdag 1 april 2017 10:45

Ik vind het moeilijk om tegen de e.s. gedachten in te gaan .
Soms helpt het om te proberen er niet zo bang voor te zijn. Dan geef je je macht weg. De eetstoornis stalker niet zo serieus nemen .

De leegte als je het loslaat:
Vergelijk het met een scheiding/het uitmaken van een slechte relatie. Het neemt tijd om een nieuw balans te vinden en er is ook rouw want ook al was de relatie ongezond, het had ook zijn goede kanten.
Je hebt tijd nodig om te helen, emotioneel en dat proces is echt niet fijn!

Lois - Zondag 2 april 2017 08:04

Ik ben de laatste tijd over al mijn gedachten heel open en eerlijk en merk dat dat goed werkt voor mij. Ik kan dan hulp krijgen bij het maken van keuzes en het bedenken van oplossing en dat scheelt enorm veel stress die ik normaal zou afreageren op eten. Ook weet mijn omgeving beter hoe ze met mij om moeten gaan, door niet mij maar de eetstoornis te negeren. Bijvoorbeeld wanneer ik een scene maak over eten of eten wil omzeilen, dan zeggen ze 'is goed, moet jezelf weten. Maar je weet dat je daar verder niemand mee pakt, alleen jezelf'. Dat denk ik zelf ook vaak en juist de gedachte dat ik hier van af wil zijn helpt om die eetgestoorde gedachten te negeren en gewoon te eten.

Geschreven door Danique

Danique werkt sinds kort als redactrice en ervaringsdeskundige voor Proud2bme en heeft maatschappelijk werk gestudeerd.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed