Anorexia gaat niet over schoonheid

Gepost op Zaterdag 2 december 2017 12:31 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Je kijkt in de spiegel en je ziet, dat wat ooit jij was. Ogen met een leegte. Een droge huid die te ruim over je wangen valt. Plooien. Een hap uit je wangen alsof iemand een hap uit een appel heeft genomen. Ingevallen. Sprieterige haren die hun best doen nog iets van volume te tonen, maar eigenlijk de moed allang hebben opgegeven. Harde hoeken in iets wat ooit rond en zacht was. Je probeert er zelf nog iets van te maken door een vriendelijke glimlach op te zetten, maar iedere poging die je hiertoe onderneemt oogt onzeker en ongemakkelijk. Jouw lach past niet meer bij de rest, alsware een soort stijlbreuk in een theaterstuk. Er is geen masker meer dat je kan redden om de schijn op te houden. Ze dachten dat je het deed omdat je dunner en mooier wilde zijn, maar dat is een drogreden. Anorexia gaat niet over schoonheid. Anorexia gaat niet over mooi dun of de knapste willen zijn. Daar is het allang te laat voor...

Er is niets dat nog jouw schoonheid toont van die je ooit had. Jouw vrolijke lach is verdwenen achter een bevroren blik van wanhoop die niet meer weet waar ze het zoeken moet. De vonk in jouw ogen in gedoofd door de vele verloren tranen. Verdriet. De volwassen vrouw die je was, heeft plaats moeten maken voor een kwetsbaar kind dat geen kind meer is. Kou straal je uit, terwijl alles wat je nu nodig hebt warmte is. Dit alles heeft niets te maken met uiterljk of schoonheid. Je vond jezelf al tijden niet meer mooi of aantrekkelijk, maar dat interesseert je nauwelijks meer. Het was nooit jouw doel om hiermee miss world te worden. Was het maar zo eenvoudig, dan kon je er ook weer eenvoudig mee stoppen op het moment dat je erachter kwam dat je dit niet knapper ging maken. Nee, je ziet prima dat dit je niet mooi maakt, maar de werkelijke ernst ervan zie je niet.

anorexia gaat niet over uiterlijk

De anorexia heeft de macht over je en alles en iedereen moet hiervoor wijken. Je doet nog een poging er beter uit te zien door mooie kleding voor jezelf te kopen. Tevergeefs, want letterlijk en figuurlijk verdwijn je hierin. Je valt gewoonweg door de mand. Er valt niets meer te verhullen. Dit is wat het is en het is lelijk. Gewoonweg lelijk, omdat dat is wat anorexia is. Het is mager, kil, eenzaam, pijnlijk, streng en één grote oorlog. Een oorlog van binnen, constant in je hoofd. Een oorlog om alles en niets is goed genoeg. Niets wat jij doet voldoet aan de eisen die zich in je hoofd worden gevormd. Jouw hoofd, dat allang niet meer als van jou voelt. 

Jouw hoofd lijkt meer op een kraakpand, gebarricadeerd door iets wat ondoordringbaar is. Een soort junk heeft zich erin gevestigd die er niet thuishoort, maar die ook geen enkele plannen maakt om te vertrekken. Het zorgt voor rommel in je hoofd en geen ruimte meer voor jouzelf. Voortdurend doe je je best om een plekje terug te winnen, maar die junk gaat geen millimeter opzij. Sterker nog, hij neemt steeds meer ruimte in. Je kent jezelf hierdoor soms niet meer en begrijpt niet waarom je bepaalde dingen doet. Je zou jezelf nog nét niet ontoerekeningsvatbaar willen noemen, maar ergens voelt het soms wel zo.

Anorexia heeft zo weinig met het uiterlijk te maken en zo veel met het innerlijk. De strijd die je vanbinnen voert is hard en rauw. Exact hetgeen je aan de buitenkant ziet. Een hard en rauw lijf op zoek van zachtheid, warmte en redding. Je kijkt in de spiegel, maar je kijkt niet meer écht. Je kan jezelf toch niet meer terugvinden in de persoon die je daar ziet. Wat zou je haar graag terugzien. De vrijheid proeven van dat wat je eerder had. De vorm omarmen waaruit je bestond. Eigenlijk was die best prima, veel beter dan wat nu van je geworden is. Uitgemergeld geraamte. Het leven is bijna uit je weggestroomd en toch is het niet goed genoeg. Tóch moet je nog verder. Verder die leegte en kilte in, alsof er een bodem is in deze donkere put die anorexia heet.

anorexia gaat niet over uiterlijk

Ja, de bodem is letterlijk de bodem van de grond. Hoe dieper je gaat, hoe groter de kans dat je diep ónder de grond zal eindigen. Dat klinkt hard en naar, maar dat is wat het is: hard en naar. Leven of dood, dat is uiteindelijk waar het eindigt. Nee, het gaat niet over een slanke lijn, maatje XS of een knapper gezicht hebben. Het gaat over niet durven voelen, niet kúnnen leven. Het gaat over niet kunnen voelen, omdat het te naar voelt om te voelen. Het gaat over innerlijke pijn, die na tijden van uithongering en verdriet, uiterlijk te zien is, zonder dat dit per se je wens is. 

Je zat niet te wachten op die blikken. Die blikken van mensen die keken, maar niets zeiden. De blikken van mensen die dachten en oordeelden. Ze vormden hun mening, zonder te vragen, zonder een antwoord af te wachten. Blikken van schrik, van minachting of van negatieve bevestiging. Je zat niet te wachten op vragen van vreemden of bezorgdheid van mensen waarmee je helemaal niets had.

Je wilde niet dat jouw familie en vrienden je zo zagen. Je zou je het liefst bij iedere ontmoeting willen verschuilen achter een foto van vroeger. Niets aan de hand, alles komt goed. De angst in hun ogen, de boosheid en onuitgesproken verwijten dat je jezelf dit aandoet, de indirecte druk om te veranderen priemt uit hun pupillen. Was dat uiterlijk er maar niet, was je maar onzichtbaar. Was alles maar gewoon weer normaal.

anorexia gaat niet over uiterlijk

Normaal. Wat was dat eigenlijk? Je kan het je nauwelijks meer voorstellen. Een leven zonder deze ongoing oorlog in je hoofd. Vrede. Rust. Daar verlang je naar. Dat heeft niets met schoonheid te maken. Even heb je je angsten en negatieve emoties kunnen dempen door dagen, weken, maanden te verspillen met bewegen, afvallen, calorieën tellen en wegen. Het voelde krachtig, machtig, maar nu heeft het jou in zijn macht. Je voelt je verloren, losgeslagen van alles en iedereen. Alsof je ergens naast de realiteit zweeft. Je wilt terug. Terug naar een normaal leven, een toekomst, een écht leven.

Anorexia gaat over een vreselijke strijd in je hoofd die stilletjes de macht over jouw hele zijn heeft gekregen. Anorexia gaat niet over schoonheid.

Fotografie: Fokeev

 

Reacties

Breadfish - Zondag 22 januari 2017 19:03

Krachtig.

Deetje - Zondag 22 januari 2017 19:13

Mooi geschreven ❤🙌🏼

Rilana - Zondag 22 januari 2017 19:27

Wauw! ❤

m - Zondag 22 januari 2017 19:30

zo herkenbaar en wat mooi geschreven💗💗💗💗

Eva @>-- - Zondag 22 januari 2017 19:35

Prachtig geschreven! En allemaal zo waar en echt ! ❤

Rianne - Zondag 22 januari 2017 19:39

Wauw!! Echt zo mooi geschreven, het omschrijft precies het gevoel wat je niet uit kan leggen aan omstanders op het moment dat je zo diep in je eetstoornis zit.

. - Zondag 22 januari 2017 19:46

Terugvallen zou me nooit meer gebeuren. Maar het is dit, precies dit.
"Het gaat over niet durven voelen, niet kúnnen leven. Het gaat over niet kunnen voelen, omdat het te naar voelt om te voelen. Het gaat over innerlijke pijn, die na tijden van uithongering en verdriet, uiterlijk te zien is, zonder dat dit per se je wens is."


love - Zondag 22 januari 2017 19:50

Dit is echt prachtig geschreven!

Nooit anorexia gehad (wel NAO), maar dit beschrijft alsnog precies het gevoel wat ik ook heb gehad...

Ingrid - Zondag 22 januari 2017 20:02

Prachtig geschreven.............. vroeger maakte ik me mooi op, vond het leuk om er verzorgd uit zien en kocht ik graag een jurkje of een mooi blousje. Toen het afvallen zijn vruchten afwierpen voelde ik me beter, en mooier. Daarna sloeg ik door en kon niet meer terug voor mijn gevoel. Dit was te sterk. Nu ben ik een schim van wie ik was, en zeker niet mooi, ook niet bezig met mooi zijn. Mijn haar is dun en futloos, mijn nagels breken steeds af, op mijn gezicht staat verdriet, onverschilligheid. Het is leeg en koud, ik heb het ook alleen maar koud.....

xdiedev - Zondag 22 januari 2017 20:18

Wow. Enorm sterk geschreven stuk Scarlet!

cynthia - Zondag 22 januari 2017 20:22

Mooi

Deniz - Zondag 22 januari 2017 20:23

Ik voelde me heel mooi van binnen zo vol liefde. Het was mijn project. Alles wat IK is, is mooi. Ik lees veel agressie en afkeuring eigenlijk ook van 'anorexia hebben' en vooroordelen door het koud en kil te praten en dat je door de mand valt. Er is zoveel liefde ook. Ik hield zoveel van mezelf toen ik anorexia had. Het gaat erom dat je het ook in liefde achter je kunt laten, denk ik en je die kans gegund wordt terwijl je op dit moment gewoon mag blijven zijn en het nooit agressief benaderd wordt. Mensen kunnen nooit door de mand vallen als ze zichzelf uiten, hoe je je dan ook op dat moment uit, dus ik vind ook niet dat je dan jezelf voor de gek houdt ed. Blijkbaar is de need er in deze maatschappij voor heel veel mensen om zich zo te uiten. Beter zoeken naar de oorzaak, het waarom, vind ik dan het te plaatsen bij de persoon an sich op het moment dat het 'zover' is en het verzeild is geraakt in de val van het je zo willen uiten.

Mart - Zondag 22 januari 2017 20:24

Wow, zo mooi geschreven. De tranen staan in mn ogen. Heel herkenbaar ook allemaal! Xx

Miku - Zondag 22 januari 2017 20:40

Mooi geschreven Scarlet. Het is inderdaad precies zo. Ik herinner me nog dat ik in het ziekenhuis in de spiegel keek en dacht: maar... mijn doel was toch er mooier uit te zien? Maar dat doe ik nu niet. Met zoveel ondergewicht nog niet. Maar toch kan ik niet stoppen. Toen besefte ik me dat het zijn doel al lang voorbij was geschoten en het echt een ziekte is en niet iets waar je zelf voor kiest.
Deniz, wat jij schrijft klopt ook. Ik ben nu zo bang om mensen teleur te stellen, omdat mijn anorexia periode er nooit heeft mogen zijn. Ik merk dat ik in bijzijn van anderen nog steeds braaf mijn bord leeg eet om te bewijzen dat het goed gaat en verschrikt een eetbui krijg als mensen zeggen dat ik er weer dunner uitzie. Ik kan nog steeds niet mezelf zijn. Ik zou willen dat ik er liefdevoller naar zou kunnen terugkijken, zodat ik het kan loslaten en ook niet meer schrik als ik iets afval of aankom. Het is gewoon zoals het is. Soms iets meer soms iets minder dat weet ik. Nu het gevoel nog.

Tineke - Zondag 22 januari 2017 20:55

Mooie geschreven woorden voor een ziekte die niet mooi is. Een ziekte die van alles met je doet wat je eigenlijk niet wilt. Een ziekte die niet wil dat je stopt tot hij hij overhand heeft en houdt. Een ziekte, zoveel sterker dan je zelf. Je weet het, maar kan er weinig aan doen. Sterk zijn zegt iedereen, maar je was sterk. Sterk genoeg om steeds meer af te vallen. Steeds te luisteren naar het stemmetje in jezelf dat zei dat je goed bezig was. Jij was de baas over je eigen lijf en niemand anders. Maar nu, nu is het stemmetje jou de baas. Dit is niet wat je wilde, geen controle meer hebben maar gecontroleerd worden. Nu wordt het tijd dat jij de controle weer terug krijgt. Je oude zelf weer terug gaat vinden van voor die nare ziekte. Knokken om dat voor elkaar te krijgen is het grootste geschenk dat je jezelf kunt geven. Dat en het vooruitzicht op een veel beter leven.

Heidi - Zondag 22 januari 2017 21:55

Scarlet, mijn complimenten voor je blogs van de laatste tijd. Wat zijn ze sterk, begripvol én helpend. Bedankt!

britneyangel - Zondag 22 januari 2017 22:35

britneyangel - Zondag 22 januari 2017 22:35

heftig

Lentezon. - Maandag 23 januari 2017 15:49

Mooi geschreven, Scarlet. Ach wat zou ik graag toegeven aan mijn hele diepe behoefte aan die warmte voor mezelf, aan het lief zijn voor mezelf, aan 'leuke dingen doen en genieten' zoals anderen zo gemakkelijk me aanraden, aan het allemaal maar op zijn beloop laten en maar zien wat er komt. Maar het gaat gewoon nog niet, iets in me houdt me nog tegen. Verdrietig word ik ervan. Ook al doe ik mijn best. Steeds maar weer dat stemmetje dat me omver wil trekken, het voor me wil verpesten. En het heeft totaal geen zin wat dat stemmetje wil, ik bereik er helemaal niets mee, niets meer dan een naar gevoel. Innerlijke schoonheid, ja dat is mooi. In die rare maatschappij van tegenwoordig gaat het juist zoveel om uiterlijkheden, en met die eetstoornis erbij wordt het dan nog extra moeilijk. Moeten mensen nodig nog tegen je zeggen 'goh jij ziet er goed uit, dat zou ik ook wel willen'. Waarop een antwoord als 'nee, dat zou jij echt niet willen, jij wilt alleen maar heel dun zijn maar geen eetstoornis hebben'. Leg dat maar eens uit. Dan moet je nog sterker zijn om door te gaan en deze strijd te winnen. Met hulp van alle lieve behandelaars en jullie die zoveel ervaringen hebben.

L13S - Woensdag 25 januari 2017 09:21

Jeetje wat is dit mooi verwoord! Precies hoe ik me op dot moment voel! Zo toepasselijk... dankjewel
Xxx

L13S - Woensdag 25 januari 2017 09:21

Jeetje wat is dit mooi verwoord! Precies hoe ik me op dot moment voel! Zo toepasselijk... dankjewel
Xxx

feed