Anorexia en dol op eten

Gepost op Donderdag 6 april 2017 13:00 door Scarlet Hemkes in Proud2Live.

Je hebt anorexia en dus ben je bang voor eten, heb je een hekel aan eten en heb je nooit zin in eten. Klopt dat? Nee, maar het kan best zijn dat verschillende mensen om je heen dit denken. Het klopt niet. Sterker nog, je hebt anorexia en je bent dol op eten. Je kunt vreselijk van eten genieten en zou het liefst de lekkerste en uitgebreide maaltijden voor jezelf klaar maken. Je zou willen eten in luxe restaurants en in all you can eat sushi tenten. Je zou pizza in bed willen eten en ijs in bad. Je zou iedere dag uitgebreid willen lunchen en de meest lekkere producten in de supermarkt kopen. Je hebt anorexia, je bent dol op eten en daar schaam je je enorm voor...

Je schaamt je om het feit dat je dol bent op eten, omdat je vindt dat dit niet hoort bij iemand die lijdt aan anorexia. Je hebt hierdoor het idee dat jij niet écht anorexia hebt. Je behoort niet te verlangen naar chips, pizza, ijs en luxe lunches. Je behoort niet te genieten van het eten dat je wel eet. Je behoort niet meer te willen als je ergens een paar hapjes van genomen hebt. Je behoort niet hele dagen aan lekker eten te denken, je te verlekkeren boven kleurrijke recepten en uren door de supermarkt te wandelen kijkend naar alle goed uitziende voedingsmiddelen. 

anorexia dol op eten meisje

Jij houdt toch alleen van sla, droge crackers en magere kwark? Jij hebt toch bijna nooit honger, eet het liefst enkel een appel per dag en walgt van vet eten en producten vol suiker en caloriëen? Jij vindt een all you can eat restaurant toch een vreetschuur en hebt een hekel aan mensen die in bed lui pizza eten? Dát is toch wat jij voelt bij en denkt over eten? Iemand met anorexia houdt toch niet van eten? 

Een schande. Het voelt alsof je zondigt ten opzichte van je geloof. Alsof je keer op keer moet boete doen en de biecht moet doen als je voor jezelf wél bekend dol te zijn op eten. Je kunt toch geen anorexia hebben als je dol bent op eten of af en toe echt vreselijk geniet van eten? Dan ben je toch gewoon nep of niet trouw aan je ziekte?

Een bizarre denkwijze of misschien meer bizar gevoel, want wie heeft ooit bedacht dat iemand met anorexia niet dol kan zijn op eten? Waarom zou je niet écht anorexia kunnen hebben als je kunt genieten van dat wat je wel eet? Bij iedere andere psychische stoornis of lichamelijk ziekte hoef je ook niet te voldoen aan bepaalde eisen. Waarom leggen we die eisen ons bij anorexia wel op? Waarom denken we dat je bij anorexia moet voldoen aan deze eisen om een ware anorect te zijn? Sowieso is het natuurlijk gestoord dat een ziekte als anorexia soms gezien wordt als prestatie. Het is geen prestatie om je leven kapot te maken en in het extreme te vluchten voor de realiteit. Het is een prestatie om het leven aan te gaan, je angsten te overwinnen en de pijn die je aan wordt gedaan te verdragen. Dat is kracht.

Anorexia is een bizarre ziekte, eentje waarbij je het gevoel krijgt te moeten preseteren. Presteren in een ziekte. Hoe minder je eet, hoe beter je het doet. Hoe meer je afvalt, hoe beter je het doet. Hoe minder honger je hebt hoe sterker je bent. Heb je een sonde nodig, dan ben je wel heel krachtig bezig. Gestoord natuurlijk, maar helaas eigen aan de ziekte. Soms ben je je hier nauwelijks meer bewust van. Dan is het goed om heel krachtig dat verstand van jezelf, die hersenen die hun best doen om op dat kleine beetje voeding dat ze nog krijgen te functioneren, erbij te halen en nuchter na te denken. Waar ben je mee bezig? Is dit denkbeeld kloppend of volkomen gestoord en laat ik de eetstoornis nu enkel aan het woord?

Ik was en ben dol op eten. Toen ik leed aan anorexia was ik dagenlang aan een stuk door in mijn hoofd bezig met eten. Ik fantaseerde over wat allemaal vreselijk lekker was en wat ik allemaal weer wilde gaan eten als ik genezen was. Ik wandelde uren door supermarkten op zoek naar bijzondere producten. De chocolade en snoepschappen bekeek ik tot in detail en ik had op die momenten het liefst alles geproeft, gekocht en gegeten. Ik maakte graag de lekkerste maaltijden voor anderen klaar en kon ervan genieten om zo bezig te zijn met voeding. Ik had in die tijd wel een restaurant kunnen openen. Dat wat ik wel at, smaakte extra geweldig omdat ik zo weinig mocht eten van mezelf. Ik genoot van de momenten waarop ik wel mocht eten en leefde hier de hele dag naar toe.

anorexia dol op eten meisje

Tegelijkertijd schaamde ik me er vreselijk voor dat ik wel at. Door mijn magere verschijning had ik het idee dat mensen dachten dat ik nog maar nauwelijks iets at. Een appel en een droge cracker ofzo. Dat was niet het geval. Ik at meerdere keren per dag wat, alleen mager en in niet te grote hoeveelheid. Ik bewoog veel en had de nodige stress en viel af. Ik had het idee dat ik niet echt anorexia had als mensen zouden weten dat ik met regelmaat wél at en hier ook nog eens van kon genieten. Ik zou dan door de mand vallen. Echte anorecten aten immers nauwelijks, hadden geen honger of hadden de discipline om nauwelijks iets te eten. Ik had dat allemaal niet en dat voelde heel slecht. Ik voelde me niet alleen als mens hierdoor een mislukking, maar ook als patiënt. Ik kon niet eens een echte eetstoornis hebben, zelfs daarin faalde ik...

Ook het weer normaal gaan eten voelde hierdoor heel slecht. Ik had het idee dat ik geen echte eetstoornis had gehad als ik koos voor herstel en weer normaal ging eten. Weer normaal gaan eten moest toch vreselijk naar zijn? Ik zou dan toch niet mogen genieten van het eten dat ik weer ging eten? Ik zou dan toch huilend boven een bord friet moeten hangen en elk frietje snikkend traag opeten? Ik deed dat allemaal niet. Ik vond het vreselijk lastig om te kiezen voor herstel en weer meer en gevarieerd te gaan eten, maar ik vond het stiekem ook heerlijk. Eindelijk kon ik weer patat eten, aan ijsjes likken en van chocolade genieten. Ik had daar zo lang naar verlangd en nu kon het ineens allemaal. 

Er is geen één manier waarop je anorexia hóórt te hebben. Het is geen gegeven dat als je lijdt aan anorexia dat je dan niet houdt van eten. Je hoeft niet te voldoen aan bepaalde gedragsregels of denkwijzen om anorexia te hebben. Je kan niet presteren in een psychische ziekte en je kunt er al helemaal niet in falen. Hoe eerder jij weer kunt genieten van eten zonder ziekte eetstoornis gedachtes, hoe sterker je bent, hoe fijner je leven zal zijn en hoe kansrijker je toekomst. Laat je niet voor de gek houden door die zieke eetstoornisgedachtes. JIJ weet wel beter!

Fotografie: Haley

 

Reacties

NeverlandNatascha - Donderdag 6 april 2017 13:12

Heel herkenbaar... ik at en eet nog steeds ijs iedere dag ondanks mijn anorexia. Ik vind mezelf flauw en niet echt als patiënt omdat ik mezelf dit nog gun(de). Maar nu weet ik ondertussen wel beter. Dit is niet oke. Dit is eetgestoord en zo zou niemand zich mogen voelen...

Liza98 - Donderdag 6 april 2017 13:26

Wow, dit is zo herkenbaar! Dankjewel voor deze goede blog Scarlet! Liefs

sandje - Donderdag 6 april 2017 13:36

Heel herkenbaar.

e-x - Donderdag 6 april 2017 13:41

Ik herken dit heel erg op dit moment. Vroeger ook wel, maar nu merk ik dat ik dat sterker voel en het niet durf uit te spreken. Hoe naar ik dit vind dat andere mensen dit ook zo ervaren en meemaken, ben ik ook opgelucht dat ik niet alleen hier in ben. Liefs

Flo - Donderdag 6 april 2017 13:49

Dit is zo enorm herkenbaar.. Ik voel me een giga nep-anorect door het feit dat ik eigenlijk zoveel van eten houd en koken een heerlijke bezigheid vind. Ik hou van eten en smelt bij alles wat ik lekker vind of wat me lekker lijkt. Ik durf dat tegen niemand die van mijn eetprobleem weet te vertellen, omdat ik bang ben dat mijn geloofwaardigheid daarmee ten einde is. Hoe bizar eigenlijk.. Het gaat niet om het wel of niet houden van eten, het gaat om de enorme zelfdestructie die iemand op zichzelf loslaat door het niet of onvoldoende te doen. Dank je wel lieve Scarlet, voor deze eerlijke en realistische blog.

M.L. - Donderdag 6 april 2017 13:57

Bedankt had ik nodig.
Ik eet ook nog steeds telkens een klein beetje, zou niet een hele dag niet kunnen eten denk ik, maar heb wel anorexia.
Zelfs toen ik in het ziekenhuis lag met bijvoeding kon ik de rollo's die m'n moeder meenam niet weerstaan en genoot ik ervan.
Ik voelde me een slechte anorect toen ik bekende eigenlijk van chocola te houden.
Maar dat slaat nergens op. Ik houd van eten, ik durf het alleen niet..

MJLove - Donderdag 6 april 2017 14:17

Wat fijn om te weten dat ik niet de enige ben. Ik keek altijd ontzettend uit naar de momenten dat ik wél mocht eten, een hele dag niks hield ik ook echt niet vol en toch ben ik ook ziek. Dit soort blogs helpen me wel om het meer serieus te nemen. Je hoeft niet aan een exact plaatje te voldoen voordat je hulp verdient.

Soofy - Donderdag 6 april 2017 15:33

Supergoede blog, Scarlet! Je hebt helemaal gelijk. Ik dacht ook dat ik de enige was die wél van eten hield met anorexia. In de kliniek kwam ik erachter dat eigenlijk iedereen gek op eten was. Eigenlijk ook niet zo raar, als je bedenkt dat eten iets heel natuurlijks is..

Kirs - Donderdag 6 april 2017 16:48

Hele goede herkenbare blog xx

L - Donderdag 6 april 2017 17:54

Heel herkenbaar! Zo fijn dat ik niet de enige ben die dit ervaart. De schaamte over het feit dat ik zo van eten hou, of de schaamte als iemand me wél iets ziet eten en zou denken dat ik "niet echt anorexia heb". Het voelt als "falen", maar ik ben blij dat dit gevoel wordt gedeeld en onterecht is.

Carolien - Donderdag 6 april 2017 20:10

Inderdaad, zo ontzettend herkenbaar wat er in deze blog staat. Men denkt meteen dat als je anorexia hebt dat je dan niet eet. Maar ik kijk inderdaad ook juist uit naar de eetmomenten. En als ik mezelf dan iets toe sta dat ik lekker vind probeer ik er ook optimaal van te genieten. Als ik in mijn omgeving zou zeggen hoe erg ik eigenlijk geniet van eten denk ik dat ze me vreemd zouden bekijken...

X - Donderdag 6 april 2017 22:53

Prachtige blog! Ik heb ook nooit snikkend voor mijn bord gehangen en dacht ook dat ik "nep" was. Thanks!

Erna - Vrijdag 7 april 2017 09:47

Zo herkenbaar .
Goede geschreven! Blij dat dit bespreekbaar wordt, want het kan je zo onzeker maken.
Je moet zo opboksen tegen vooroordelen van anderen, maar ook die van jezelf=de eetstoornis. Ik heb het met deze dingen heel moeilijk gehad.
Het is belangrijk dat je je EIGEN leven gaat leven en je niets meer aantrekt van wat mensen of labels van je verwachten.

En ook :als je honger hebt smaakt alle eten lekker. !! 😋😋😋En ben je er juist heel veel mee bezig. Het is gewoon een lichamelijk gevolg. van honger/ondervoeding.

Je hebt een zinnelijk lichaam, het lichaam wil genieten, een eetstoornis =oorlog met je lichaam, maar je moet er vrede mee sluiten en accepteren dat genot en plezier niet verkeerd is. Het is geen deugd om af te zien ,wat de eetstoornis je ook doet geloven.

Kom er voor uit wat je lekker vindt! het lucht enorm op om voor jezelf en anderen te erkennen 😃Je hoeft niet trouw te zijn aan je eetstoornis.,wel aan jezelf. !!!💝💝💝

*Esther* - Vrijdag 7 april 2017 19:27

Jeetje, wat herkenbaar!

Elma - Vrijdag 7 april 2017 20:48

Zeker heel herkenbaar. Ieder mens is uniek, daarom is iedere eetstoornis ook uniek!!!
Natuurlijk kunnen we dingen van elkaar herkennen en is er een hele lijst van symptomen waar we allemaal in meer of mindere mate last van hebben maar dan nog blijven we allemaal verschillend. Gelukkig maar!
Rond mijn 17e begon bij mij de eetstoornis ernstiger vormen aan te nemen en op mijn 19e kreeg ik de diagnose Anorexia Nervosa, maar ik paste niet in het plaatje omdat ik wel een behoorlijk ondergewicht had, maar ook braakte. Doordat de behandelend psycholoog niet doorhad dat ik specialistischer hulp nodig had leek het na een aantal behandelingen beter met me te gaan. ik woog immers het minimum gezonde gewicht voor mijn leeftijd, dus het was oké. Ik genoot en geniet nog steeds enorm van eten... ik trouwde en kreeg kinderen... ik genoot van koken en eten en at normaal, maar bleef ik ondergewicht houden omdat niemand wist dat ik dat wat ik mocht eten van mezelf deels uitspuugde. En ik dat dus uit schaamte ook aan niemand vertelde, zelfs niet tegen mijn eigen man... Eten/niet eten zag ik als straf én beloning. Zo tegenstrijdig...
Ik ben nu in de 40 en eindelijk ben ik op weg naar herstel en lukt het genieten van eten zonder dat eetgestoorde rotstemmetje iedere dag een beetje beter!
LOVE YOU BEAUTIFUL PEOPLE

H - Maandag 10 april 2017 16:10

Wauw zo herkenbaar! Ik was ook altijd de hele dag bezig met lekkere recepten zoeken en koken voor anderen, filmpjes van koks aan het kijken op internet en 24kitchen, ik kon uren boodschappen doen en alle producten aandachtig bekijken en ik kon ook sommige dingen echt heel lekker vinden om te eten, maar at er dan inderdaad gewoon weinig van.
Toen ik in behandeling ging was ik ook blij met alle producten die ik nu van mijzelf mocht eten en proeven, maar ook voelde ik mij gefaald en eigenlijk nog steeds. Het voelt inderdaad alsof ik 'geen echte anorect' ben geweest, omdat ik mij voor mijn gevoel zo makkelijk gewonnen heb gegeven en weer meer ben gaan eten. Wel fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, maar wel nog lastig om het los te laten

koortje - Dinsdag 11 april 2017 10:42

zo herkenbaar

Thea - Maandag 22 mei 2017 17:33

Wat krijg je er voor terug. Het gaat alleen over eten en niet de persoon. En alles gaat over eten. Als je het opdringt dan bederft het je instinct. Het is eigenlijk niet natuurlijk want iedereen eet toch en iedereen heeft eten nodig om te functioneren. Wat brengt het je als je dat doet. Het is een idee fixe. Kunnen bepaalde stressoren er ook voor zorgen dat je minder gaat eten om het maar niet te voelen. Dan ga je het liever uit de weg. .

Bella - Woensdag 21 juni 2017 16:56

Heel herkenbaar ik heb zelf OOK angst voor eten terwel ik echt eten heel erg lekker vind voor Al fantastir ik er van om uit eten tegaan maar maar het echt doen kan ik niet ik voel me niet goed als ik eet terwel ik het heel lekker vind ik probeer het moi te vermijden ik heb hier sings kort last van en ik denk dat ik anorexia heb

V - Maandag 7 augustus 2017 19:57

Wat een prachtig stuk!! Ik herken me er echt bijna helemaal in... Ook ik heb sinds kort last van eetproblemen, dacht ik, maar nu ik dit zo lees denk ik dat ik dat stemmetje al veel langer in mijn hoofd heb zitten. Ook denk ik nu van dit is niet goed maar ik denk tegelijk ook ik wil/kan niet stoppen... Heel moeilijk. Fijn dat er meer zijn die nog wel van eten genieten... Dit neemt wel wat onrust weg

D - Vrijdag 10 november 2017 18:25

Toen ik dit las was dat eigenlijk een behoorlijke opluchting voor mij, ook al vind ik het natuurlijk verschrikkelijk dat jullie hier last van hebben. Voor mij is dit ook deels heel erg herkenbaar en ik voel me er enorm schuldig over omdat ik bijna van het ene op het andere moment opeens oké ben met alles eten wat de mensen om mij heen willen dat ik eet. Het voelt enorm als falen en alsof ik inderdaad bewijs dat ik helemaal geen anorexia heb, maar me aanstel en expres de mensen om me heen verdriet wil doen en toen ik dat niet eten niet meer volhield ik gewoon weer lekker ging eten. Ik walg van mezelf terwijl ik dit bij een ander echt nooit zou hebben als die dit zou vertellen aan mij. Ik ben zo bang dat dit constant aan eten denken en eigenlijk iets lekkers willen nooit meer weg gaat.

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed