De stille Borderliner

Gepost op Dinsdag 3 december 2013 09:15 door Sandra in De psychologie van....

quote

Toen iemand mij voor het eerst zei dat ik een borderline persoonlijkheidsstoornis had, wilde ik dat absoluut niet geloven. Borderline, de mensen die dat hebben, dat zijn toch van die extreme figuren met woedeaanvallen, wispelturig gedrag en dat soort dingen? Mensen die niet met emoties om kunnen gaan in zich daarom richten op de ander? Nee, dat was ik niet. Ik had geen woedeaanvallen, ik werd zelfs nauwelijks boos en had mezelf heel goed onder controle. Later leerde ik dat ik een zogenaamde 'stille Borderliner' ben.

Als je tegen mensen zegt dat je een borderline persoonlijkheidsstoornis hebt, dan schrikken velen daarvan. Zij hebben namelijk een beeld voor zich van de 'klassieke borderliner': een ongeremd persoon die in contact met anderen heel goed is in manipuleren en provoceren. Iemand die automutileert en om de haverklap suicidaal is.

Iemand die zichzelf overschreeuwt door onzekerheid en enorm impulsief en instabiel is. Als je dat hoort of leest, dan is dat ook best wel schrikken en klinkt het enorm heftig. Een docent van mij noemde borderline zelfs gevaarlijk. Dit is dan ook de reden dat ik me er eerst totaal niet in herkende. Veel mensen weten niet dat borderline in veel verschillende gradaties voorkomt.

Een zogenaamde stille Borderliner is vooral erg naar binnen gekeerd waardoor mensen in de omgeving er weinig tot niets van merken. Deze persoon heeft veelal moeite om bijvoorbeeld woede en pijn te uiten waardoor de kans op depressies groter wordt. De woede en pijn richt diegene meestal tot zichzelf. In plaats van wanhopig proberen mensen bij je te houden uit angst voor verlating en die angst dus op anderen te projecteren, verlaat de stille borderliner veelal zichzelf door zichzelf extreem te haten en soms ook pijn te doen. Hierdoor wordt de stille borderliner steeds eenzamer en komt verder van zichzelf af te staan, wat weer extra leidt tot innerlijke pijn.

overreactingIn het eerste jaar van mijn studie moest ik een keer met een studiegenoot een opdracht maken voor een cijfer. Mijn studiegenoot vroeg of ik het in wilde leveren omdat ik dichtbij school woonde en zij niet. Ik vond dat prima en leverde de opdracht in. Toen een paar weken later de cijfers bekend werden gemaakt, gaf de docent aan dat wij niets hadden ingeleverd en dus maar voor de herkansing moesten gaan. Mijn studiegenoot zonder persoonlijkheidsstoornis gaf bij de docent aan dat ze hier erg van baalde omdat wij het wel degelijk hadden ingeleverd en vroeg zich dus af of de docent het niet gewoon zelf was kwijtgeraakt. Ze was boos en uitte dit op een normale manier. Ze ging er vanuit dat ik het gewoon had ingeleverd en dat het dus ook totaal niet mijn of haar schuld was.

Een klassieke borderliner zou bijvoorbeeld kunnen denken: 'zie je wel, ik kan ook nooit iets goed doen. Ik dacht dat ik het ingeleverd had maar blijkbaar niet.' Dit roept echter zoveel emoties op waar deze persoon niet mee om kan gaan waardoor het zou kunnen dat hij zich als het ware gaat afreageren op bijvoorbeeld de studiegenoot: 'Waarom zei jij ook dat ik het in moest leveren? Je wilde zeker jezelf indekken voor het geval er iets mis zou gaan. Nou is het allemaal weer mijn schuld zeker, lekker makkelijk, en jij doet nooit iets verkeerd. Als ik met iemand anders zou samenwerken, dan was dit niet zo gegaan. Ik wil je niet meer zien!' Dit is een zeer heftige reactie waarbij iemand zichzelf gaat overschreeuwen uit onzekerheid en de woede die hij vanbinnen voelt, op een ander richt.

Een stille borderliner, in deze situatie ik dus, uit zich totaal niet. Ik weet nog dat ik vanbinnen alleen maar dacht: 'hoe kan dit? Ik had het toch ingeleverd? De docent zal het vast niet kwijtraken, dus dan moet ik het wel verkeerd hebben gedaan. Ik kan ook niks zeg, wat ben ik stom. En ik ben ook nog een verschrikkelijk om mee samen te werken, nu moet mijn studiegenoot ook de herkansing doen. Hoe kan ik nou zou dom zijn? Zelfs iets inleveren is al te moeilijk voor mij. Als ik dat al niet kan, waarom studeer ik dan eigenlijk nog? Ik ben zo kansloos dat ik er net zo goed mee kan stoppen.' Ook een heftige reactie, maar niet één die een ander doorheeft. Ik ging naar huis met dit gevoel en het bleef maar door mijn hoofd malen. Ik haalde er steeds meer situaties bij waarin ik ook iets verkeerd gedaan dacht te hebben en maakt alles steeds groter. Aan het eind van de dag voelde ik me waardeloos maar ik had geen idee wat ik daarmee moest. Ik kreeg een eetbui, gaf over en deed mezelf pijn. Uiteindelijk viel ik laat in de avond huilend in slaap omdat ik me zo gefaald en vooral heel eenzaam voelde.

hate

Mijn ratio wist heel goed dat ik die suffe opdracht in had geleverd, maar mijn gevoel zei precies hettegenovergestelde. Deze ogenschijnlijk kleine situatie was voor mij namelijk een bevestiging van iets veel groters: ik ben een mislukking. Een gevoel dat ik in mijn jeugd vaak ervaren heb en daardoor door de tijd heen als de waarheid ben gaan zien. Aan de andere kant was er in mijn jeugd ook geen ruimte voor emoties uiten waardoor ik emotionele geremdheid ontwikkelde. Ik uitte dit heftige gevoel niet, dat kón ik simpelweg niet. Hierdoor reageerde ik het af op mezelf. 

Dit is hoe ik altijd reageerde, op alles. Hierdoor werd de zelfhaat steeds groter en voelde ik me steeds depressiever. Uiteindelijk werd dit zo heftig dat ik mijn leven niet meer zag zitten. Sommige mensen met borderline (dus niet iedereen) hebben dan de neiging richting anderen toe te dreigen met zelfmoord om te laten zien hoe wanhopig zij zich voelen. Echter, ook hier praatte ik met niemand over. Dat waren mijn gedachten en die waren in mijn ogen heel erg logisch en kloppend. Uit onderzoek blijkt hierdoor dan ook dat stille borderliners vaker een geslaagde zelfmoordpoging doen. Omdat zij zich niet uiten, wordt door hulpverlening pas laat gesignaleerd dat er iets aan de hand is, soms dus te laat.

Gelukkig werd er bij mij uiteindelijk wel gesignaleerd wat er aan de hand was en heb ik op tijd de juiste hulp gekregen. Met behulp van schematherapie leerde ik waarom ik mezelf zo minderwaardig voelde en zoveel moeite had met het uiten van emoties. Stap voor stap moest ik gaan leren me wel te uiten en bovendien moest ik leren dat wat ik vroeger had meegekregen - dat ik een mislukking en teleurstelling was - niet klopte met de realiteit. Eindelijk ging ik mezelf beter begrijpen en kon ik realitstischere gedachten tegenover mijn vastgeroeste gedachtepatronen zetten. Langzaamaan ging ik meer in die realistische gedachten geloven waardoor de negatieve gedachten minder werden.

darlingOmdat ik alles van vroeger mezelf zo eigen heb gemaakt, zijn die gedachten natuurlijk niet zomaar weg. Vaak komen ze in een eerste impuls alsnog naarboven. Zo weet ik nog dat ik een aantal maanden geleden met Scarlet mee reed naar de redactie van Proud2bme en ik, omdat de bus niet kwam opdagen, vijf minuten later dan gepland op de afgesproken plaats was. In eerste instantie zat ik me in de trein enorm op te winden en dacht: 'oh nee, nu moet ze op me wachten, dat vindt ze waarschijnlijk heel vervelend, misschien is ze wel heel boos en kan ik beter niet meer meegaan' et cetera. Ineens besefte ik me toen weer wat ik aan het doen was en sprak ik mezelf even toe. Ik stuurde haar een berichtje en zij reageerde met: 'oh wat erg, dan wacht ik 5 minuten ;)'. Achteraf kon ik gelukkig ook wel lachen om mezelf, ik maakte me inderdaad druk om niks.
Door minder naar die eerste gedachten te luisteren, wordt het steeds rustiger in mijn hoofd. Ik weet niet of het ooit helemaal weg zal gaan. Niet alles komt goed en dat hoeft ook niet, als je er maar op een dusdanige manier mee om kunt gaan, dat het je niet meer belemmert. Onlangs heb ik bijvoorbeeld in een gesprek met mijn moeder mijn boosheid geuit en hoewel ik dat heel spannend vond, voelde ik me daarna zó sterk! Voorheen zou ik niets gezegd hebben, alles bij mezelf houden en later op die dag een eetbui krijgen en overgeven. Nu was dat niet meer nodig want ik had gezegd wat er zich vanbinnen afspeelde waardoor het zich niet kon opstapelen.


Tussen de stille en klassieke borderliner zitten natuurlijk nog vele gradaties, het is immers niet zwart of wit. Zo kun je in ook erg naar binnen gericht zijn maar ondanks dat soms wel woedeaanvallen hebben. Of je bent inderdaad erg naar buiten gericht maar totaal niet destructief. Misschien herken je van allebei de vormen wel iets. Het gaat erom dat borderline meer is dan dat klassieke beeld en dat het zich op verschillende manieren kan uiten.

Hoe kijk jij naar Borderline?

 

Reacties

Black Rose - Vrijdag 5 juli 2013 12:28

Ik heb eigenlijk nooit geweten wat het was, niemand wou het mij uitleggen. Nu begrijp ik borderline, maar niet alleen de kant die zichzelf heel erg uit, maar ook de stille kant. Heel erg bedankt en mooi geschreven!

Steve Gerard - Vrijdag 5 juli 2013 12:39

Vind ik tegelijk mooi en triestig. Dankzij dit artikel (na een jaar en half) weet ik eigenlijk wat mijn vorige vriendin mankeerde. De psyhiater vertelde mij over borderline. Maar ik herkende die symptomen niet. Heb er al talloze boeken over gelezen, om te weten te komen waarom ze zo plots zelfmoord heeft gepleegd :(
Na het lezen van dit artikel weet ik het helemaal zeker! Een stille borderliner. Ik herken haar compleet hierin.

m - Vrijdag 5 juli 2013 12:49

mooi geschreven. Herkenbaar ook. Ik richt soms met woorden (als ik veiligheid ervaar) mijn woede ook wel naar buiten(in de puberteit ook wel meer), maar vooral keert bij mij alles zich naar binnen toe. Maar weinig mensen zien en merken hoeveel last ik van mezelf en van binnen heb en hoe erg ik mezelf kan haten.
ik denk dat ikzelf veranderd ben van een 'klassieke' borderliner naar een 'stille'.

rebekka - Zondag 21 mei 2017 11:48

voor mij hetzelfde. van klassiek naar stil, of ergens daartussenin. deze stukjes te lezen doen pijn, tegelijkertijd voel ik me begrepen.

Anoniem - Donderdag 14 december 2017 00:59

Precies . Ik dacht dat ik de enige was . Het doet inderdaad pijn

spidermonkey - Vrijdag 5 juli 2013 12:54

ik heb ook de diagnose borderline gekregen toen ik voor het eerst bij altrecht kwam. herken het heel erg, ik wilde het niet geloven omdat ik iemand ken met borderline en die was zó agressief, zo aanwezig en overheersend. dat kon ik gewoon niet zijn. bij mij gaven ze toen ook aan dat ik heel introvert ben en dat ik die borderline ook zo moest zien.
fijn om te weten idd dat het zo zit, maar het maakt het niet makkelijker om begrip ervoor te krijgen. iemand zegt óf jij hebt dat niet want...
óf ze gaan toch uit van het "stereotype" borderliner...ik blijf het ingewikkelt vinden

E. - Vrijdag 5 juli 2013 12:55

Mijn moeder vertelde me over borderline en ik zocht de kenmerken op maar herkende me er totaal niet in. Ik richt niets op de ander maar juist alles op mezelf. Het hielp ook niet dat mijn moeder een heel eenzijdig beeld van borderline heeft ("die mensen sporen niet" "gevaarlijk" "impulsief, beter bij uit de buurt blijven" en zo wilde ik ook niet dat ik mezelf in de kenmerken zou herkennen. Maar nu ik dit heb gelezen valt alles een beetje op z'n plaats, het hele plaatje klopt ineens. Ik ga dit eens aankaarten bij mijn psycholoog want ik vermoed dat ik dit weleens zou kunnen hebben.

xx - Vrijdag 5 juli 2013 13:07

wow.. oke ik herken me hier heel erg in..

C. - Vrijdag 5 juli 2013 13:27

Ik ben heel blij dat je dit schrijft. Zelf heb ik ook borderline, maar andere mensen (behalve soms het aanklampen en afstoten), merken er niet zoveel van, omdat ik het vooral bij mezelf houd. Heel naar dat mensen enkel dat ene beeld kennen en dat er dan ook zoveel negatief op wordt gereageerd (van dat je gevaarlijk bent óf dat je je juist aanstelt).

K - Vrijdag 5 juli 2013 13:41

Mijn psychiater denkt dat ik een persoonlijkheidsstoornis heb, en ik herken mijzelf hier heel erg in!

Somebody19 - Vrijdag 5 juli 2013 13:54

Ik had een vriendin die de klassieke bordeliner is, nu zijn we niet meer bevriend overigens dus ik kende het wel ! Deze vorm kende ik nog niet, wel had ik veel gelezen over bordeline omdat ik haar wilde begrijpen en ik wilde weten wat het was.
Ik herken me heeeeeeel erg in dit verhaal, het is zelfs een beetje eng.

Cylu - Vrijdag 5 juli 2013 14:15

Heel mooi geschreven!

mierrr - Vrijdag 5 juli 2013 14:16

Wow, ik las laatst over borderline en herkende mezelf erin, behalve in de woedeuitbarstingen. Toen ik het met mijn vriend over de testen had die ik zou krijgen en dat daar misschien iets als borderline uit zou kunnen komen zei hij: nee, borderline, dat heb jij echt niet, jij bent juist zo lief. Maar nu ik dit weet zou ik misschien best wel een stille borderliner kunnen zijn.
Bedankt voor je verhaal!

Marit - Vrijdag 5 juli 2013 14:27

Mooi geschreven! In een van m' n laatste gesprekken met m' n vorige behandelaar liet ze ook het woord 'borderline' vallen. Ik wilde haar niet geloven, zo ben ik toch helemaal niet? Maar nu ik dit lees herken ik er zó veel van dat het bijna eng is en begrijp ik toch een beetje wat ze bedoeld heeft.

Ellie - Vrijdag 5 juli 2013 14:36

Duidelijk geschreven! Wist inderdaad niet dat dit ook borderline was.
Ik heb verder geen borderline, maar ik herken wel heel erg dat ik emoties naar mezelf uit, in plaats van naar anderen.

Erin - Vrijdag 5 juli 2013 15:18

Wow, dit is zo ontzettend duidelijk..

maarsje - Vrijdag 5 juli 2013 15:29

wauw..dit is echt heel erg herkenbaar..

Roos - Vrijdag 5 juli 2013 16:22

Dit komt me pijnlijk bekend voor.

Mirjam - Vrijdag 5 juli 2013 16:30

Wauw, goed geschreven! En wat fijn dat je toch nog op tijd hulp hebt kunnen krijgen. Schematherapie is zo verhelderend!

Maar nu snap ik ook waarom 'ze' denken/zeggen dat ik Borderline heb. Ik kende ook alleen maar hele overdreven, impulsieve, schreeuwerige, manipulerende, aandachttrekkende Borderliners waar ik me totaal niet meer kon identificeren en daarmee ook dacht; geen Borderline voor mij! Maar nu ik dit zo lees, jeetje, er gaat een wereld voor me open. Dat geen psychiater me dit ooit heeft uitgelegd! Thanks voor de openbaring!!

Lexii - Vrijdag 5 juli 2013 18:08

Gosh.... Dit wist ik niet! Dank je voor het delen.

Jillie - Vrijdag 5 juli 2013 18:37

Kon over mezelf gaan. Maar ben ik een stille borderliner???
Weet wel dat ik nog steeds tegen mezelf aanloop, ondanks afronding hulp. En dat dit me heel bekend voorkomt!

LittleMe - Vrijdag 5 juli 2013 20:06

Ik heb ook de diagnose Borderline. Na 8 jaar intensieve therapie kan ik er goed mee omgaan. Voldoe denk ik ook niet meer aan het stempeltje. Ik weet dat ik een persoon zal blijven met een heftig temperament, snel emotioneel geraakt en impulsief. Maar het belemmert me op de meeste momenten in mijn leven niet meer. Was/ben niet alleen een stille borderliner. Ben wel duidelijk aanwezig enzo, maar boosheid of verdriet richtte ik meer op mezelf dan op anderen. Ook mijn emoties zijn vroeger erg onderdrukt. In mijn dagbehandeling was ik eerst echt en ongeleid projectiel. Erg veel woede uitbarstingen en ander acting out gedoe. Uiteindelijk beter met emoties om leren gaan. Schiet nog wel eens flink uit mijn slof, maar niet meer zo vaak als eerst. Dat gebeurde overigens ook vooral bij mensen die dichtbij me staan.

Aan de andere kant: leven met mij is nooit saai. Ben gezellig en voor veel dingen in. Ik beleef alles intens, waardoor ik ook van de leuke dingen extra geniet. Het heeft dus ook een positieve kant. Borderliners zijn niet alleen maar lastig!

anoniem - Vrijdag 5 juli 2013 20:40

Goh, dit wist ik niet. Ik kende alleen de klassieke variant van borderline. Bedankt dat je mijn beeld wat vollediger hebt gemaakt.

C - Vrijdag 5 juli 2013 20:48

Mooi geschreven, ik had echt een ander beeld van borderline. Ik herken mij hier erg in.

Konijntje^^ - Vrijdag 5 juli 2013 21:21

Dit is wel beangstigend herkenbaar..

Denisee.. - Vrijdag 5 juli 2013 21:58

Ik herken me echt heel erg hierin..
2 dagen geleden kreeg ik de diagnose 'autisme, syndroom van asperger'.
maar ik twijfel hier heel erg aan.
Ik herken me wel in wat symptomen van autisme,
maar ik herken me meer in 'de stille borderliner'.
Ik denk dat ze een niet heel compleet beeld van me hebben omdat ik,
achteraf gezien dingen ben vergeten te vertellen en sommige dingen niet goed heb uitgelegt..
Maarja.
xoxo

J.. - Vrijdag 5 juli 2013 22:27

Dit ben ik compleet. Heb onlangs ook een onderzoek gehad en borderline kwam er het meeste naar voren, ondanks dat wilde ze nog geen definitieve diagnose stellen en neigde ze liever naar NAO omdat ik dus niet zo heftig ben als de 'klassieke' variant.
Nu ik dit lees herken ik werkelijk alles en vraag ik me af of ik wel goed ben geholpen/geïnformeerd door het onderzoek. Ik ga namelijk uit behandeling voor de eetstoornis maar er is overduidelijk enorm veel persoonlijkheidsproblematiek aanwezig. Maar zonder een duidelijk beeld van wat het nou eigenlijk is zou ik bij god niet weten waar ik moet gaan aankloppen. Wel is me verteld dat schema therapie onwijs kan helpen en als ik dat hier nu lees denk ik dat ik daar toch maar voor ga kiezen :).
Anyway, bedankt dus voor het stuk, geeft mij weer wat inzicht!
xx

l - Vrijdag 5 juli 2013 22:50

Ik ben ooit gediagnosticeerd met borderline en in mijn geval was dat ook de stille borderline. Zoveel mensen kennen dat niet en dat is zo lastig, dus ik ben blij dat er hier ook aandacht aan wordt besteed.

amber - Zaterdag 6 juli 2013 01:52

Ik vind dat deze diagnose veel te snel wordt gegeven. Er moet een jarenlang, echt een jarenlang patroon aan vooraf gaan van symptomen. Ik vind het ook vreemd dat zoveel mensen roepen dat ze borderline hebben, aangezien de diagnose pas vanaf je 25e echt gesteld kan worden...

Laartje - Zaterdag 6 juli 2013 10:56

zo herkenbaar ..

ja amber dat ben ik wel een beetje met je eens , bij mij stelde ze de diagnose na 1 gesprek en na een vragenlijst , meer niet , dus zo werd ik op mijn 18de gediagnotiseerd met borderline ... een ander merkt het niet aan me , zoals mijn collega,s die kunnen het bijvoorbeeld ook niet geloven dat ik borderline heb , maar als ik deze blog lees , herken ik me er wel in !

'Metaphor - Zaterdag 6 juli 2013 17:22

Ok, ik vind dit niet leuk; dit is te herkenbaar :/

E - Zaterdag 6 juli 2013 19:32

Ik ben het eigenlijk wel met Amber eens. Ik wil ten eerste niet de ernst hiervan onderschatten en zeggen dat mensen zich aanstellen of dit niet echt kunnen hebben, maar ik denk ook dat deze diagnose te vaak gesteld wordt. Ja, ik herken mezelf er ook in. Er heel erg in. Maar het is gewoon een gedachtepatroon dat ik mezelf aangeleerd hebt, dat in combinatie met onzekerheid (wat zo wat iedereen wel eens ervaart toch?) zorgt bij mij voor die herkenning. Maar ik weet zeker, ik heb geen stoornis. Ik denk dat best veel mensen zich hier in herkennen, iedereen wel eens zo denkt, helemaal als je sowieso al onzeker bent en alles. Zoals Amber al zegt, volgens mij moeten er echt jaren en jaren aan voorafgaan en zo en pas na je 25e, ik denk dat dit namelijk best verward kan worden met gewoon een onzekere puber (ik zeg maar wat) zijn.

Iris - Zaterdag 6 juli 2013 19:49

De diagnose kan na je 21e gesteld worden. Voor die tijd wordt er veelal gesproken over ''borderline trekken'' omdat het inderdaad ook te maken kan hebben met de levensfase als je nog in de puberteit of adolescentie zit.

S. - Zaterdag 6 juli 2013 20:44

Ik vind ook dat deze diagnose heel snel gesteld wordt. Ook vind ik het wel weer typisch dat er nu ineens sprake is van een nieuwe variant van Borderline.

Ik hoop natuurlijk dat mensen op de een of andere manier baat kunnen hebben bij dit labeltje, door op die manier therapie te krijgen, maar ik vind dat stukje van die voorbeeld gedachten eigenlijk best wel als iets 'normaals' klinken, wat iedereen zou kunnen denken.
Jammer dat hier altijd meteen een stoornis labeltje aan gehangen wordt, maar nogmaals, als het mensen helpt is dat alleen maar goed.

repelsteeltje91 - Zaterdag 6 juli 2013 21:35

herkenbaar, denk dat ik er ook tussen hang, vooral het stille.
reageer alles naar binnen

M. - Zondag 7 juli 2013 11:15

Op de vraag "Hoe kijk jij naar borderline?" verandert mijn antwoord door dit artikel wel. Ik zou in eerste instantie ook aan klassieke borderline denken, omdat dat de enige vorm is waar ik ooit van heb gehoord en ik heb ook veel mensen meegemaakt die dat hebben. Ik vind het persoonlijk heel moeilijk om om te gaan met mensen met klassieke borderline, omdat ik keer op keer heb geprobeerd een vriendschap aan te gaan met deze mensen en keer op keer liepen die vriendschappen stuk door hun heftige reacties ergens op. Ik kan veel hebben, heb een enorm laag zelfbeeld, dus gaf hen vaak ook gelijk of voordeel van de twijfel (het zou wel weer aan mij liggen) en geloofde vaak zelfs ten onrechte dat ze gelijk hadden, maar ik kan niet tegen onrecht. Als ze dus een keer ergens over flipten, waar zelfs ik mezelf niet de schuld van kon geven en ik daar dan iets van zei, escaleerde de ruzies en was hun reactie een beëindiging van de vriendschap. In de ergste gevallen, stookten ze zelfs anderen tegen mij op, zodat ik helemaal alleen bleef en iedereen dus een vertekend beeld van mij had. En het vreemde is, dat na verloop van tijd, de meesten weer contact zochten en ineens weer vrienden wilden zijn, wat na een tijd wéér in ruzie uitliep. In tijden dat het wél goed ging, vond ik het ook moeilijk, omdat ik door mijn ervaringen steeds sneller verwachtte dat het weer mis zou lopen. Dit geeft uiteraard niet alle mensen met klassieke borderline weer, maar maakt het voor mij wel moeilijk om onbevooroordeeld te blijven. Stille borderline lijkt mij heel anders. Ik herken mezelf er zelfs in. Maar ik vind het ook verwarrend; ik bedoel; de meeste mensen met een eetstoornis hebben toch een laag zelfbeeld en reageren hun gevoelens op zichzelf af? Maar toch niet iedereen met een eetstoornis en laag zelfbeeld hebben dan toch borderline? Ik vraag me af waar hem dan de verschillen in zitten...

twirler - Zondag 7 juli 2013 20:05

dit komt mij allemaal heel erg bekend voor, wat best wel confronterend is, heb ik dan nu een persoonlijkheidsprobleem of hoort dit gewoon bij mijn es..

m - Zondag 7 juli 2013 21:38

Owh, ik dacht dat Borderline was dat je alleen via anderen voelt dat je kunt bestaan, dat geeft dus al die rampscenario's. Het is echt heel erg rot als je je zo voelt.

sheilake - Dinsdag 16 juli 2013 19:41

heel erg bedankt voor dit artikel! Begrijpen wij nu meer wat borderline kan inhouden. x

dees - Dinsdag 23 juli 2013 15:55

He Sandra, heel herkenbaar en fijn artikel! Mag ik ook vragen waar je schematherapie hebt gevolgd?

xxxx

Anoniem - Zondag 28 juli 2013 00:15

herkenbaar (:

C. - Maandag 9 september 2013 18:16

Ik ben door PsyQ vanuit een intake wegens een herhaalde depressie doorgestuurd naar de afdeling Persoonlijkheidsproblematiek. Daar is een 'persoonlijkheidsstoornis, niet anders omschreven (NAO)' vastgesteld. Ik heb vooral een angststoornis, een beetje narcistische trekken, een beetje tikje schizoide... Maar borderline, dat ben ik toch niet? Ik wist door de verschillende klachten, ook moeilijk mijn doelen en een passende therapie te kiezen. Bij PsyQ is uiteindelijk na lang twijfelen ook een intake voor een schematherapie geregeld.
Als ik dit lees, lijk ik mijn eigen verhaal te lezen. Een aantal dingen lijken opeens op hun plaats te vallen. Ik had nog nooit gehoord van een stille borderline, maar ik herken het helemaal! Bedankt voor dit verhaal.
Borderline krijgt opeens een heel andere dimensie: in plaats van 'allen maa' antisociaal gedrag (gericht op de omgeving) blijkt het opeens ook een destructief gedachtenpatroon (op mezelf gericht).

M - Vrijdag 25 oktober 2013 22:18

Oeps, herkenbaar!
Ik wist niet dat dit bestond, ooit een test gehad, wel borderline trekken maar de diagnose niet gesteld. Hoewel dit wel eng herkenbaar is!
Dat stukje van te laat komen door de trein, gewoon precies mijn gedachtes!

J. - Donderdag 7 november 2013 10:05

Alles wat ik over stille borderline lees geeft een antwoord op mijn vragen na een zoektocht van vele jaren. Veel mensen zullen hopelijk, net als ik zelf, dankbaar zijn en opgelucht dat ze hun problematiek in een "kader" kunnen plaatsen. Geef mij maar een label, stempel, druk me in een hokje, wat iemand anders ook denkt. Ik ben niet langer alleen, terwijl dat wel altijd zo voelde. Ik ben niet gek, terwijl ik dat wel altijd dacht.
Het heeft allemaal een reden en ik kan er nu pas écht mee bezig in therapie, omdat ik de kern van mijn problematiek eindelijk inzie erken en begrijp.
(goed dat hulpverleners verder kijken dan alleen borderline, want je kunt er natuurlijk ook wel extra problematiek naast hebben)

K-tje - Zondag 23 februari 2014 23:43

Sinds kort volg ik de verstraining (vaardigheidstraining emotie regulatie stoornis) die mij is aangeraden door psyQ, waarin ik al veel geleerd heb samen met mijn mede lotgenoten. Je krijgt er handvatten om te leren omgaan met je emotionele episodes, welke bij mij zowel naar buiten als naar binnen zijn gericht. Een woedeuitbarsting en interne zelfhaat zijn mij niet vreemd. Voel me vaak waardeloos. Daarin zit een oploop en leer inzicht te krijgen in mijzelf. Ze noemen het liever ERS dan borderline omdat de meeste mensen die het woord horen er een bepaald beeld bij hebben wat meestal negatief is. Ben erg impulsief maar mijn vrienden noemen het liever enthousiast en mijn boosheid temperament. Hoog sensitief. Ik voel alle emoties (boos, blij, bang, bedroefd) gewoon heftiger en intenser. Het allerbelangrijkste wat ik geleerd heb is: "neem nooit een beslissing tijdens een emotionele episode"! Het enige wat je kunt doen is schuilen.

muurbloempje - Vrijdag 2 mei 2014 04:11

fijn dat je dit zo hebt opgeschreven. vaak komt het zo negatief in het nieuws.

En zelfs onder hulpverleners heerst er nog steeds een enorm taboe en onwetendheid over de stoornis.
Men kent vaak idd alleen maar de extraverte variant. En bestempelen borderline als gevaarlijk, en mensen die zich niet willen laten helpen. etc. etc. etc.

van de stille of te wel de introverte borderliner weten veel te weinig mensen.

thnnx,

Justincridbleme - Vrijdag 2 mei 2014 19:30

Heey,
Ik ben een meisje van 20.
Ik sukkel al heel mijn leven met emoties, heb dan ook een zeer moeilijke jeugd agter de rug met verschrikkelijke gebeurtenissen.
Heb verschillende instellingen gedaan.
Daar was het woord borderline ook eens gevallen, maar niet verder op ingegaan, ik was toen nog maar net 17.
Nu ik 20 ben en echt voel dat het niet meer lukt, zo wanhopig, wil ik er verder op getest worden.
Het is natuurlijk schrikken als je het de 1e keer hoord. En ook ik had daar zo een vertekend beeld van, nu nog altijd. Ik heb een zoontje, en ben bang hem afgenomen te worden als ik uiteindelijk mijn stempel zal krijgen.
Ik wil er nmet niemand over spreken, booral omdat ik niet weet hoe.
Als ik het zo mooi als jouw kon verwoorden deed ik het onmiddellijk!
En toch ben je op de een of andere manier een inspiratie voor me geweest.

Bedankt daarvoor.

Ook al ken ik u niet, ik respecteer u en en ben trots op je met hoe je er mee om kan gaan, ...

Groetjes

P. - Zaterdag 21 juni 2014 13:24

Eens met Amber. S. en E.

Lonley - Zaterdag 21 juni 2014 18:08

Wow ik heb dit zo erg dit is egt niet normaal, ik dacht dat ik bordeline had, maar nee ik heb de stille bordeline persoonlijkheiddstoornis.
Ik ben altijd stil rustig naast mensen maar in het egt niet, ik voel me niet geaccepteerd en voel mij een raare.

Dit is egt ondragelijk, hoe meer ik er over weet e lees hoe stommer ik mij voel
Ik hebegt hulp nodig waar kan ik naar toe ik wil ook gewoon gelukkig zijn, maar denk dat ik dat nooit ga worden door deze ziekte. Ik heb geen 1 vriendin nooit gehad

Runner - Dinsdag 1 juli 2014 21:13

Dank je wel voor het delen van jouw ervaring. O.a. door jouw artikel heb ik mijn diagnose kunnen begrijpen. Ik dacht bij het woord borderline aan een enge nare heks waar je bij uit de buurt moet blijven. Maar ik blijk het zelf te zijn. Niet zo'n woedende, niet zo'n schreeuwende. Maar wel verscheurd van binnen. Vol schuldgevoel, vol angst, en tegelijk zo leeg want zooo hol en niks voorstellend. En zoveel behoefte aan geliefd en erkend worden, maar tegelijk panisch voor intimiteit en er haast van walgend. Terwijl ik aan de oppervlakte juist gezellig, lekker ouwehoer, altijd in voor een feestje ben, etc. Borderline... Ik??? ...... Nee niet die extraverte. Maar ja. Wel de stille. Al zoveel jaren die stille, eenzame, bange, boze, schuldige, holle, walgende, broze. Borderliner dus...

Love.... - Vrijdag 11 juli 2014 10:56

Lieve allemaal erg bizar.... bordeline stil of naar buiten... t is zoooow moeilijk maar door jullie berichten weet ik t weer even hoe en wat te doen in een crisis. .Het geeft ellende voor ons en voor diegene waar we van houden...Een ding is dat we niet opgeven hoe moeilijk ook ....

Eclipse - Dinsdag 28 oktober 2014 11:11

Wow...dit is behoorlijk herkenbaar voor mijzelf.

Al jaren kamp ik met diverse problemen, zoals depressie, het gevoel hebben er niet 'echt' te zijn (een soort muur tussen mij en de werkelijkheid), het gevoel van leegte, het gevoel van waardeloos te zijn en alles fout te doen. De angst niet goed genoeg te zijn (zij het in vriendschappen, relaties of in je werk/hobby).

De depressie is momenteel erg gezakt gelukkig, maar komt op sommige momenten weer keihard terug. Het gevoel van er niet 'echt' zijn is ook zo goed als verdwenen.

Wél heb ik vaak stemmingswisselingen, woedeuitbarstingen en als iets mij niet lukt of iets niet gaat zoals ik wil, word ik zo gefrustreerd en kwaad dat ik mezelf bijt, keihard sla of stomp en ik heb mijzelf ook een keer flink gesneden waarvan ik nu nog een litteken zie. Dan denk ik bij mezelf: "zie je wel! dit gaat ook weer fout! Waarom lukt mij niets? Waarom gaat alles in mijn leven altijd fout? "
Hierna ben ik zo moe en schaam ik mij en voel ik me helemáál waardeloos.
Ook zijn er dagen dat ik me super goed voel, maar dan gebeurd er 1 ding waardoor alles meteen in 1 klap weer in een negatieve setting komt en hier kan ik me dan uren of zelfs dagen druk om maken.

Normaal kreeg ik deze uitbarstingen alleen wanneer ik alleen was en wist ik ze nog redelijk in te houden als ik bij anderen was. Maar nu uit ik ze ook waar mijn ouders bij zijn en -het ergste- waar mijn vriend bij is. En ik ben doodsbang hem hierdoor kwijt te raken.

Ik ben al jaren op zoek naar een oorzaak, een reden om maar te weten wat er 'mis' is met mij.
Borderline en diverse vormen van Autisme bleven terugkomen, maar ik herkende mij vaak maar in een paar punten en dacht "dat heeft iedereen wel eens"

Maar nu ik hierover lees herken ik opeens wel heel veel punten. Niet alles, maar wel erg veel.

Het vervelende is dat ik nu niet weet wat ik ermee aan moet... ik woon in een klein dorp en ben jaren terug al bij de GGZ geweest maar in hen heb ik mijn vertrouwen behoorlijk verloren toen ze mij bij een sessie vertelden dat ik inderdaad veel depressieve kenmerken had en dat ik misschien medicatie moest...en bij het volgende gesprek was ik ineens "alleen overspannen" en moest ik "gewoon rustig aan doen". Ik ben sindsdien nooit meer geweest en zal er ook nooit naar teruggaan.

Annie - Vrijdag 21 november 2014 22:58

Mijn eerste contact met een psycholoog was op mijn 21ste. Toen werd de diagnose zware depressie gesteld.

In mijn twintiger jaren is het nog een paar keer mis gegaan. Twee keer kwam ik bij de GGZ terecht. Eén keer ben ik onderzocht op een bipolaire stoornis, maar dat had ik niet. Ook ben ik 2 keer doorgestuurd naar een vrijgevestigde psycholoog.
Ik kreeg gesprekken en krabbelde telkens weer op om een paar jaar later weer in te storten. Ook voor mijn eetstoornis (BED) ben ik onder behandeling geweest bij een psycholoog. Ging goed zolang ik gesprekken had. Ik heb ook nog online therapie gevolgd voor mijn eetbuien.

Op mijn 29ste ging het weer helemaal mis, ik was hyper en tegen het psychotische aan. Kwam bij een psychiater terecht. Ik had zelf mijn twijfels over Borderline. Ik herkende wel heel erg veel. Werd uitgelachen door de psychiater (!!!). Nee joh, dat had ik zeker niet!
Weer gesprekken. Ben er zelf uiteindelijk mee gestopt want kwam niet veel verder.
Het ging ook wel weer.

Op mijn 33ste ging het weer mis en toen goed. Doorgestuurd naar de GGZ. Ik was het zo ontzettend beu. Steeds weer die terugvallen, ik kon er niks mee.
Daar wéér de twijfel bipolair of borderline.
Eindelijk eens een keer goed onderzocht en toen kwam er dus toch borderline uit, gecombineerd met PTSS. Omdat ik vrij slim ben, 2 HBO-opleidingen gehaald heb, altijd gestudeerd en gewerkt heb en langdurige relaties had, leek ik niet op de klassieke borderliner.

Ik ben 3 maanden opgenomen geweest in De Viersprong, klinische psychotherapie.
Voelde me daarna beter. Ben getrouwd, kindje gekregen, part-time gaan werken.

En nu, op mijn 41ste,ben ik weer onderuit gegaan. Letterlijk geveld door mijn lijf. Ik had griep en herstelde maar niet. Uiteindelijk bleek ik een burnout te hebben.

Weer terug naar het GGZ. Ik hoop nu eindelijk eens goed met mijn problemen om te kunnen leren gaan. Echte borderline therapie (linehan/vers e.d.) heb ik dus nooit gehad.
Wat ik altijd doe in therapie (en eigenlijk ook in mijn hele verdere leven) is ontzettend goed mijn best doen om "normaal" te zijn. Om ook te kunnen wat anderen kunnen. Om te zijn zoals anderen zijn. Daardoor leg ik mijn lat ontzettend hoog. Ik denk nu:waarschijnlijk veel te hoog. Ik ben werkzaam in het onderwijs. Ben een goede juf als ik kinderen, ouders en collega's mag geloven. Borderline-gedrag komt bij mij bijna altijd pas tevoorschijn als ik tot rust kom. En echt tot rust komen doe ik dus niet zo vaak, vandaar denk ik ook die burnout erboven op.

Ik heb het gevoel dat mijn fundering onder me uit gezakt is. De arbo-arts wil dat ik snel weer aan de slag ga. Ik heb mijn twijfels. Ik weet niet of ik moet blijven doen wat ik nu doe. Werken in het onderwijs is piek op piek. je kunt niet zelf bepalen wanneer je even bijkomt. Je bent gebonden aan de vakanties. Je staat continu onder druk.
Ik heb zo hard gewerkt om dit alles te bereiken. Zo hard mijn best gedaan om te voldoen. Om een normaal leven te kunnen leiden.
En dan toch weer keihard onderuit gaan. Hoe lang moet ik mezelf dit nog aan blijven doen?


yoyootje - Donderdag 26 februari 2015 17:16

Wow heleboel herkenning in dit stuk zeg...

Bij mij werd ook heel lang gedacht dat ik geen borderline kon hebben. Ik uitte het niet, manipuleerde niet, en richtte het ook op mezelf af.
Uiteindelijk was het toch wel borderline, alleen inderdaad ook de stille variant..
Inmiddels goede therapie gehad, MBT - Mentalization-Based Treatment.
Daarin heb ik wel geleerd om m'n emoties te uiten in plaats van mezelf overal de schuld van te geven.

Romy - Donderdag 26 februari 2015 17:24

bizar he, heel herkenbaar... ik heb dit zelfde, althans, ik neig wel meer naar het klassieke, maar heb zeker niet alle kenmerken/symptomen... mensen schrikken inderdaad als je zegt dat je Borderline hebt, iets wat mij gigantisch dwarszit. heel erg moeilijk, goed te zien dat er veel gelijkgestemden zijn voor mij. mooi artikel!!!

Mellie - Dinsdag 17 maart 2015 15:25

Dank voor dit mooie stuk, ik heb de diagnose borderline net een maand, en ik was erdoor compleet van slag, want ik herkende me niet in de dingen die ik op internet kon vinden die zeggen dat je snel agressief super impulsief en manipulerend bent en niet alleen kunt zijn...
Als dit wat je schrijft ook borderline is/kan zijn dan ben ik er eindelijk uit dat ik het er niet niet mee eens ben, maar dat het handiger was geweest als me deze 'variant' ook was voorgelegd, want alles wat je schrijft... Had uit mijn dagboek kunnen komen (behalve je behandelervaring... Die komt bij mij nog...)

Dank voor dit verhaal!

A - Zaterdag 4 april 2015 11:11

Wow, Alsof je een liedje op de radio hoort waarvan de tekst voor jou lijkt geschreven... Dankjewel dat je dit hebt gedeeld...... ;)

Lieke - Vrijdag 1 mei 2015 01:51

Hoi Sandra,
Wow wat goed beschreven allemaal. Ik denk inderdaad dat borderline zich op vele manieren kan uiten. Het gaat vooral om het mechanisme erachter, bij de een richt dat op zichzelf, bij de ander zowel op zichzelf als naar de buitenwereld, maar het gaat altijd om onmacht doordat je niet met de realiteit kunt omgaan. Maar wij borderliners kunnen ondanks dat soms juist intens van momenten genieten met anderen wanneer het een periode beter gaat, dat is ook een groot voordeel!

Maar mensen, weet je, of je nou (klassiek)borderliner, (klassiek)autist, ADHD, verstandelijk beperkt of angststoornis hebt of schizofreen bent of welke van de 100den stoornissen dan ook van de DSM, zoveel stoornissen hebben grote overlappen met elkaar, en zo vaak passen mensen niet in een hokje, ja alleen voor de verzekering moet dat, anders kunnen ze je niet behandelen. Maar het ene symptoom zorgt weer voor andere problemen of stoornissen, het kip of het ei verhaal. Je kunt er wel over blijven denken en gissen hoe en wat het is. Maar het gaat erom, wie ben jij, waar loop jij tegenaan, en wat kan er samen met elkaar uit de kast worden gehaald om jouw te laten groeien en zodat je leven goed te behappen valt en zodat je er weer plezier in krijgt, zonder dat je gelijk bestempeld wordt, want dat is pas star en duurzaam denken ;). Het gaat erom, jij bent jij, iedereen is weer uniek op zijn eigen manier, ieder mens, alleen wij Borderliners voelen ons vaak verstoten omdat wij ons anders voelen en niet met de massa mee gaan, zoals iedereen die elkaar maar achterna loopt en zich achter elkaar verbergt. Maar gevoel van verstoting dat komt omdat je uniek bent, net als iedereen in zijn wezen uniek is, maar dat weg probeert te stoppen door met iedereen mee te lopen.

Ga eens een keer alleen of eenzaam de natuur in op een warme zonnige dag zonder social media, of mobiel, zoek je eigen verborgen plekje die niemand vind of kent en maak er je eigen plek van waar je jezelf kan zijn en altijd terug kan komen, ga ergens zitten, kijk rustig rond en neem daar rustig een uurtje voor en blijf in het moment en de omgeving of bij jezelf, wat komt er allemaal bovendrijven op dat moment?
Veel liefde van mij toegewenst naar mijn lotgenoten!

Stel - Vrijdag 1 mei 2015 15:45

Hoi, hier een klassieke Borderliner. Erg expressief, emotie keert zich zowel tegen anderen als mijzelf. Ligt het niet meer in de manier waarop je hebt leren omgaan met wat er in je leeft? En hoe je was voordat de stoornis zich begon te ontwikkelen?
Ik heb jaren geïsoleerd geleefd om zoveel mogelijk triggers buiten de deur te houden. Uiteraard niet de weg om te bewandelen, maar toentertijd leek het de enige manier om te voorkomen dat ik anderen zou kwetsen. De emoties bleven, interne triggers ook en mijn hoofd ging vrolijk door met continu nadenken.

Waarom zo extreem in gedrag? Simpelweg omdat de emoties en gedachten zo extreem intens zijn. Het ging mij niet om aandacht, het ging mij om verlossing van. Automutilatie bijvoorbeeld, is voor mij niets meer dan een manier om de focus van het emotioneel lijden te verplaatsen naar fysieke pijn, die op dat moment beter te verdragen is. Er is genoeg bekend over deze stoornis, inmiddels bewezen dat 'onze' hersens anders reageren dan het gemiddelde. De emoties zijn écht, en geen illusie. Erg moeilijk om dit uit te leggen aan mensen die de intensiteit niet kennen.

Het is erg jammer dat er zo'n negatief stigma rust op BPS. Het maakt het voor 'ons' niet makkelijker om er open over te zijn en voor de mensen om ons heen niet makkelijker om net wat dieper te kijken dan dat.
Ik weet dat onbehandelde Borderline kan overkomen als monsterlijk. Je bent letterlijk onbegrensd. Inzicht en accepteren dat je net anders werkt, is de sleutel naar het leren omgaan met de symptomen waarmee je worstelt. En doe het voor jezelf. Ja, het is moeilijk voor je omgeving. Maar zij kunnen weglopen, daar waar jij nooit voor jezelf kan vluchten. Zij zien en ervaren de symptomen, maar jij leeft ze. Mijn hart gaat uit naar elke Borderliner, in welke vorm dan ook.

Suus - Woensdag 8 juli 2015 16:25

Jeetje, dit gaat over mij. Het beschrijft exact wat ik denk en voel, of niet voel. Zo maar googelend tegen gekomen. Voel me opgelucht.

Louise - Maandag 3 augustus 2015 23:34

Ja dit zou ook wel eens mijn ziekte kunnen zijn , spijtig dat zoiets bestaat .

stephanie - Donderdag 6 augustus 2015 20:57

Heel herkenbaar voor mij. Wel ben ik getrouwd en mama van 2 prachtige kindjes, dus paste klassieke borderline niet bij me, maar weet zeker dat dit het is. Een stille borderline. Ben al lange tijd in therapie, hoop dat het ooit op een dag beter zal gaan.

Anne - Maandag 17 augustus 2015 10:25

Wat een mooi geschreven verhaal en zo herkenbaar! Ik heb een vraagje rijden jullie wel gewoon auto en ooit een keuring gehad? Pas een jaar geleden diagnose maar daarvoor depressies maar ben nu alles de baas. ben heel benieuwd naar jullie mening en moet je voor een medicijnkeuring van een half uur bij de psychiater over mijn depressies wel of niet dit aankaarten want ik ben ook geen klassieke borderliner. Alvast bedankt en iedereen die dit leest zal een andere kijk krijgen. Bedankt hiervoor.

Liever anoniem - Donderdag 1 oktober 2015 22:43

Lieve 'borderliners',

Inmiddels ben ik 35 jaar, getrouwd en moeder van twee lieve dochters. Het geworstel met mijn emoties en gedachten begon in de vroege puberteit; opeens was ik angstig in de bus en in de winkel. Tot overmaat van ramp uitte zich dat in flauwvallen. Op advies van mijn ouders ging ik naar een middelbare school waar ik me helemaal niet thuis voelde, omdat mijn keuze bij een andere school lag. Ik had genoeg vriendinnen maar toch voelde ik me in het gezelschap en het uitgaansleven eenzaam. Op mijn 14de kon ik niet meer eten en op mijn 16de dacht ik aan de dood. Omdat ik overal en nergens flauwviel ontweek ik leuke uitstapjes die je doorgaans op die leeftijd doet. De huisarts gaf aan dat ik kerngezond was en dat de angst 'in het openbaar zijn' tussen mijn oren zat. En zo hobbelde ik verder met mijn angsten/emoties/gedachten. Nadat ik een of andere kracht in mezelf had gevonden en de puberteit had overwonnen, waren mijn twintiger jaren redelijk 'rustig'. De angst van flauwvallen is altijd gebleven tot op de dag van vandaag, maar ik weet nu hoe ik daarmee om kan gaan.

Uiteindelijk heb ik een opleiding op HBO-niveau kunnen afronden, maar kampte wel ontzettend veel met faalangst. Hier kwam de eerste therapeut om de hoek kijken.

Toen ik op mijn 28ste zwanger raakte van mijn eerste dochter was ik het spoor met mezelf helemaal bijster. Ik was ontzettend onzeker als moeder en kampte voortdurend met schuldgevoelens dat ik niet goed genoeg was. De ene depressie volgde de andere op. Toen ik op mijn 30ste zwanger raakte van mijn tweede dochter was het hek van de dam. Ik besefte dat ik het gezinsleven niet aan kon (vertrouwde structuur viel weg en voortdurend overprikkeld worden). Ik kwam zwaar overspannen en depressief thuis te zitten en viel uit op de werkvloer. In deze periode kwamen twee therapeuten om de hoek kijken. Uiteindelijk ben ik na 9 maanden weer gere-integreerd op het werk.

De klachten bleven en heb vervolgens 2 jaar anti-depressiva gehad. Door gewichtstoename ben ik er uiteindelijk mee gestopt omdat ik daar ook niet gelukkiger van werd. Begin 2015 kreeg ik steeds vaker woede-uitbarstingen en om mijn huwelijk (en gezinsleven) te redden ben ik in het vroege voorjaar weer naar de huisarts gegaan en heb verzocht voor een onderzoek. Ik ben terechtgekomen bij een psychotherapeut en heb mijn hulpvraag voorgelegd; ik wil weten wat me 'mankeert' en hoe ik daarmee om kan gaan. Na lange gesprekken, vragenlijsten en persoonlijke interviews kwam de diagnose; borderline persoonlijkheidsstoornis met ontwijkende en obsessief/compulsief stoornis. EINDELIJK, een antwoord! Ik heb de hele zomer geworsteld hiermee omdat ik het geen plek kon geven.

Stukje bij beetje gaat het beter en de periode tussen twee woede-uitbarstingen liggen verder uit elkaar. Mijn huwelijk is gered en mijn kinderen hebben een leukere moeder die enigszins weer tot tien kan tellen en af en toe ergens de humor van kan inzien :-) . De therapie is nog lang niet voorbij. Ik heb nog een weg te gaan, maar ik zit nu wel op de goede weg. Ik ben er niet open over dat ik borderline heb, slechts een handjevol mensen weten dit. De mensen die me het dichts bijstaan. Ik probeer deze dierbaren zoveel mogelijk uit te leggen hoe ik me voel en waarom ik in bepaalde situaties op een bepaalde manier reageer. Ik voel me door hen ook serieus genomen en begrepen en merk vaker dat ze rekening met me houden. Voor de buitenwereld draag ik al sinds mijn puberteit het bekende masker met de grote glimlach 'met mij is alles oke', maar diep van binnen is er een hele andere wereld... Die eenzaamheid die ik voel buitenshuis is wel heel moeilijk.
















Gwen - Dinsdag 28 maart 2017 16:54

Welke vorm van therapie volg jij? Gebruik je ook medicatie? Vind je dat het voor jou voldoende werkt?

Ik ben zelf ook erg zoekende en herken veel in jouw verhaal.

Hoor graag...alvast dank

A - Maandag 15 februari 2016 02:51

Paar maanden geleden kwam voor mij ook de diagnose borderline. Ik herkende mij ook niet in het klasieke beeld. Ik was verdrietig, boos en schaamde mij dood voor deze constatering. Ik heb gevraagd om een uitgebreid onafhankelijk onderzoek. Toen bleek dat ik de zogenaamde stille variant had. Ik begrijp je verhaal volkomen! Ik vind het supergoed dat je hierover schrijft, ook om mensen te laten weten dat er verschillende soorten borderline is. Ik begin binnenkort ook aan de schematherapie. Ik hoop dat het werkt! Veel succes met alles! Liefs.

Gwen - Dinsdag 28 maart 2017 16:44

Hoi.,

Heel herkenbaar. Ik heb ook een uitgebreid onafhankelijk onderzoek nodig. Waar heb jij het laten doen? Bij mij destijds ook de klassieke variant geconstateerd waar ik mij niet volledig in herken. Wel in de stille variant.
Heb jij voor mij misschien namen van waar ik moet zijn? Mensen die ook verstand hebben van de stille variant? hoor heel graag.

Alvast dank...

Gerda - Dinsdag 17 mei 2016 19:29

ik kan mij totaal herkennen in de verhalen die voorbij komen maar ik ben nooit gediagnoseerd als borderliner alhoewel ik bijna alle kenmerken heb word er nog steeds gezegt we kunnen je niet diagnoseren het kan uit je jeugd komen een onveilig thuis maar jij hebt geen borderline ik heb het nooit begrepen er is iets met mij maar wat dus dat borderline ik weet het zeker. het is niet fijn dat men je in het ongewisse laat lopen ik heb op 1 na alle kenmerken 2 had geen autisme trekken maar toch heb ik ze wel degelijk autistische trekken heb, met de jaren die vorderen kom ik er seeds meer achter dat het niet klopt wat er gezegd werd destijds eigenlijk v
ele malen maar wat er gezegd werd maar het blijft tot op heden alleen bij bordeline trekken. ik ben inmiddels 41

Jillian - Maandag 30 mei 2016 11:30

Ik kan me zo erg vinden in dit verhaal. Ik zit al weken mezelf af te vragen wat er mis met me is, waarom ik denk zoals ik denk, waarom ik dingen doe zoals ik ze doe, waarom ik zoveel nadenk over alles.

Maar nu is mijn vraag: Is Borderline overdraagbaar via generaties? Kan het zijn dat ik het van mijn moeder heb?

Ik ben van plan om na de zomer terug te verhuizen naar huis, maar ik ben bang dat het weer heel erg gaat botsen tussen mij en haar. Ik ben ook van plan om hulp te zoeken. Ik wilde dat afgelopen maart al, maar aangezien de wachttijden 2 maanden waren en ik over 2 maanden alweer weg ga, vond de huisarts het niet heel slim om nu een band op te bouwen met een vertrouwenspersoon/psycholoog.

Verder ben ik in maart wel gediagnostiseerd met distress, depressie, angststoornis en is mijn somatisatie licht verhoogd.
De vrouw zei al dat ik symptomen van Borderline had, maar dat ze het niet vast kon stellen doordat ik nog niet naar een psycholoog ben geweest..

Fayee - Maandag 10 juli 2017 13:16

Borderline kan overdraagbaar zijn, maar is vaak niet dé reden dat je het hebt.
Vaak is het een combinatie van genen én omgeving..
Want niet iedereen die een ouder of iemand in de familie heeft met borderline
hoeft het ook te per sé te krijgen.. Het staat in wisselwerking met genen en met de omgeving..

Ik denk dat het goed is dat je je angsten herkent! en ik kan je goed snappen dat je bang bent dat het tussen jullie gaat botsen. Echter is het al een hele mooie stap op zichzelf dat je deze angst hebt! Immers, door het te herkennen en vooral te signaleren kun je stappen ondernemen.. Bijvoorbeeld het uitspreken naar elkaar, dat je die angst hebt... Maar je gaat daar terug wonen voor 2 maand?? of lees ik dat verkeerd? Ik denk in ieder geval dat hulp zoeken zeker geen kwaad kan!!! maar wat de huisarts ook zegt dat het misschien wel lastig is om dan nu iets op te bouwen, terwijl je er straks weer weg gaat... Maar dat vindt de huisarts.. Wat vind jij?
Als jij denkt dat het je wel kan helpen voor die paar maanden, dan zou ik zeker naar jezelf luisteren!!

Sterkte in ieder geval xxx

Ina Duyn - Zaterdag 20 augustus 2016 03:13

Ik heb sinds mijn twintigste ,,stille,, borderline,maar ik weet het nu 3 jaar ,dat ik uberhoubt borderline heb!Ik lijk van buiten een hele piet, maar van binnen worstel ik met heel veel onzekerheden, ik voel me in de steek gelaten, vooral door familie,het is of ik me zelf zie,dat klinkt heel idioot, maar ik kijk naar mijzelf en heb daar constant kritiek op!Dat is heel vermoeiend,ook om altijd maar de schijn op te houden dat het goed met me gaat. Mijn familie snapt het niet, die denken dat ik overdrijf,ze moesten eens weten! Heel vaak denk ik om er uit te stappen, ik heb totaal geen ilusie meer over de rest van mij leven, ik heb wel hulp, ik knap daar wel van op ,ze vindt dat ik het over het algemeen goed doe! Maar ik val heel gauw weer terug in mijn eigen gedachtenwereld.Het maakt me heel eenzaam en ik ben het liefste thuis met de gordijnen dicht.Ik worstel,en dat is heel vermoeiend, wat me op de been houdt is de hond en ik maak tekeningen !heel vaak gaan mijn frustaties op papier. Waar ik wel blij mee ben dat het een naam heeft gekregen, ik ben niet gek, wat ik lange tijd dacht,
Dank voor het artikel

Ina Duyn - Zaterdag 20 augustus 2016 03:13

Ik heb sinds mijn twintigste ,,stille,, borderline,maar ik weet het nu 3 jaar ,dat ik uberhoubt borderline heb!Ik lijk van buiten een hele piet, maar van binnen worstel ik met heel veel onzekerheden, ik voel me in de steek gelaten, vooral door familie,het is of ik me zelf zie,dat klinkt heel idioot, maar ik kijk naar mijzelf en heb daar constant kritiek op!Dat is heel vermoeiend,ook om altijd maar de schijn op te houden dat het goed met me gaat. Mijn familie snapt het niet, die denken dat ik overdrijf,ze moesten eens weten! Heel vaak denk ik om er uit te stappen, ik heb totaal geen ilusie meer over de rest van mij leven, ik heb wel hulp, ik knap daar wel van op ,ze vindt dat ik het over het algemeen goed doe! Maar ik val heel gauw weer terug in mijn eigen gedachtenwereld.Het maakt me heel eenzaam en ik ben het liefste thuis met de gordijnen dicht.Ik worstel,en dat is heel vermoeiend, wat me op de been houdt is de hond en ik maak tekeningen !heel vaak gaan mijn frustaties op papier. Waar ik wel blij mee ben dat het een naam heeft gekregen, ik ben niet gek, wat ik lange tijd dacht,
Dank voor het artikel

Cristina6 - Maandag 29 augustus 2016 19:12

OK... hmm dat lijkt verdacht veel op mezelf... al 2 keer therapie gevolgd bij een psycholoog voor mijn boulimia/eetbuien, maar ze hebben dit nooit bij mij gezien, ik had het ook supermoeilijk om over mijn gevoelens te spreken en het ging in therapie vooral om de eetbuien te stoppen. Na een tijd stopte ik met therapie, omdat ik bij de eerste loog, omdat het bij mij nog zo erg was met de eetbuien en ik me een mislukkeling voelde dat ik naar therapie ging en het niks uithaalde en bij de tweede ben ik na 2 sessies gestopt, omdat ze mijn paniekaanvallen weglachte en ze zei dat de wereld sowieso meer slecht dan goed is.... euh, en ik was net naar de psych om mijn vertrouwen in de wereld/mensen te herstellen. Ik voelde me absoluut niet serieus genomen... We kwamen hier zelf ook niet toe aan het gevoelensdeeltje. Het lijkt me steeds duidelijker dat ik ook een stille borderliner ben. Ik durf nu nog niet naar een nieuwe psych te stappen, omdat het nog heel diep (en vers) zit, van mijn vorige sessies en ik eigenlijk voel alsof ik geen hulp verdien.

Wendy - Maandag 28 november 2016 21:30

Ook ik ben een stille borderliner, na dgt gaat het een stuk beter. Je hebt je verhaal mooi verwoord. X

Gwen - Dinsdag 28 maart 2017 16:39

Hoi,

wat is dgt? ik zoek gerichte therapie of experts op het gebied van stille borderline/bipolaire stoornis

Heb jij misschien nog wat informatie hierover voor mij?

alvast dank

Jelle - Woensdag 10 mei 2017 10:05

DGT staat voor Dialectische GedragsTherapie. Bij DGT leer je wat emoties zijn en hoe je jezelf stopzet als als je bepaalde neigingen krijgt. Met behulp van vaardigheden leer je omgaan met je emoties en gedachten. Voor mij hielp het.

larre29 - Dinsdag 21 februari 2017 08:43

wie is de auteur?

Lieke - Woensdag 22 februari 2017 15:22

Wat verademend. Wat helder. Precies zoals ik mijzelf ken. Bedankt voor de verwoording daarvan!

Gwen - Zondag 19 maart 2017 12:35

Hallo,

Ik ben op zoek naar informatie/therapie/psychiater gericht op stille borderline. Wie heeft er voor mij namen, instanties die gespecialiseerd zijn op dit gebied? Zoek echt specialisten.
Dan hoor ik het heel graag. Alvast dank...

Jelle - Woensdag 10 mei 2017 10:02

Dag Sandra. Ik ben ook een stille Borderliner. Ik herken me ook heel erg in wat je schrijft. DGT heeft mij heel erg geholpen. En ik ben blij voor je dat het nu ook goed gaat met jou. Fijn dat je de wereld waar over de stille borderliner verteld. Dank daarvoor.

Anne - Dinsdag 30 mei 2017 15:54

Dank je voor dit stuk. Ik kreeg vanmorgen de diagnose Borderline te horen. Ik had dezelfde reactie als jij. Maar herken me vreselijk in jouw stuk. Bijna te veel, behalve dat ik inderdaad soms wel driftbuien heb, al zijn ze meestal als ik alleen thuis ben.
Bedankt dat je hier zo open over hebt geschreven. Zet een en ander voor mij in het juiste licht...

Fayee - Maandag 10 juli 2017 13:05

Zo herkenbaar!
Toen ik die diagnose kreeg snapte ik er ook geen ruk van, want ja,
ik had ook dat beeld van het uitbundige type.. Toen moest ik van mijn
psych het gaan opzoeken, welke types er zijn... En ja toen herkende ik
mij wel heel erg in de stille borderliner..
Ik durf het ook niet aan mijn omgeving te zeggen, heb aan een
paar vrienden vertelt en die begonnen me gewoon bijna uit te lachen..
zo van... ''jij een borderliner?!! zo uitbundig ben je toch niet...?''
''Gelukkig'' kon ik ze wel een filmpje erover laten zien, de verschillen
tussen de types die er zijn... toen herkende ze mij er wel heel erg in.

Ik heb zelf het afgelopen jaar DGT gevolgd, en het heeft mij wel redelijk
wat handvatten gegeven.. Alleen zit helaas het jaar er alweer op en zit ik
nu in een verplichte 2 maanden stop.... Echt heel eng en moeilijk, want
het gaat nog helemaal niet goed... Wel gaat het beter als toen ik met de
therapie startte, dus wat dat betreft..
Overigens slik ik ook aardig wat medicatie wat mijn stemming en impulsen
redelijk weet te remmen.. maja zoals iedereen ook wel zegt, en waar ik zelf
ook achter sta... Meds zijn geen oplossingen! maar kan wel ondersteuning
bieden... en dat laatste ervaar ik zeker.
Alleen ja. het gaat gewoon niet zoals het zou moeten gaan.. dus na die 2
maanden stop gaan we verder kijken of ik nog weer een half jaar DGT ga
volgen... of richting trauma iets ga doen.. Echter ligt dat laatste er geheel
aan hoe het met het destructieve gedrag gaat... want dat moet onder controle
zijn, wil ik een andere therapie gaan volgen.

Dankjewel voor je blog en voor het delen!!!
Het lijkt mij persoonlijk een goed iets dat ook de stille borderliner naar voren
komt en het stigma over borderline wat meer wordt doorbroken..
want net zoals bij eetstoornissen, zitten hier ook gewoon varianten in.

Pas goed op jezelf!

Jane - Maandag 10 juli 2017 16:15

Ik herken mij hier ook in. Maar als ik me heel erg shit voel geef ik wel hard aan zelfmoord te willen!

Petra van der winkel - Maandag 10 juli 2017 18:48

Prachtig om te lezen, en ook herkenbaar. Sterk van je geschreven

Vlien - Vrijdag 11 augustus 2017 12:53

Het is bij mij nog niet gediagnosticeerd, maar ik herken mezelf erg in deze blog en verhalen van de stille borderliner. Confronterend!

Anoniem - Zondag 5 november 2017 06:13

Ik heb precies hetzelfde alleen ik wert niet wat ik moet doen. Iemand advies?

Francis - Woensdag 10 januari 2018 22:51

Onlangs heb ik weer de stap gezet om hulp te zoeken. Na jarenlang (ik ben inmiddels 34) het volgen van korte therapien, ging het onlangs weer echt slecht met mij. Belande in een depressie en wilde er het liefst niet meer zijn.
GGZ heeft de diagnose borderline gesteld. In eerste instantie schrok ik van de diagnose. Inderdaad het stereotype beeld wat in mij opkwam, waar ik mijzelf absoluut niet in herken. Ik reageer nooit naar buiten, daar heb ik veel te veel angst voor. Ik ben juist dusdanig aangepast aan mijn omgeving, dat ik als een soort van kameleon door het leven ga. En elke keer uitgeblust en opgebrand wanneer ik thuiskom, zeer somber en verschrikkelijk kwaad op mijzelf. De eenzaamheid en gevoel van leegte, de drang om mijzelf vol te gooien met alcohol om niks meer te hoeven voelen.

Gek he, dat alleen het stereotype bekend is, komt dat dan toch door films zoals; Giphart, Ik ook van jou, of door de media???
In ieder geval ben ik blij dat ik mede door blogs als deze, herkenning vind. Het gevoel een keer niet, de enige te zijn.

Ik ga nu schema therapie volgen. Ik ben mij door de vorige therapien al wel bewust van mijn negatieve denk patronen, alleen lukt het mij tot de dag van vandaag, nog niet om er mee om te gaan. Ik luister er nog te veel naar.... waarschijnlijk :(
Ik heb nu 5 gesprekken achter de rug en ik ben op dit moment hoop vol.

Denise - Zaterdag 24 februari 2018 16:13

Ik denk dat ik er ergens tussenin zit. Ik krijg binnenkort hulp, maar ik krijg het niet voor elkaar om het tot die tijd los te laten. Vroeger was ik een stille borderliner ik zei niets totdat het punt kwam dat ik ontplofte. Ik heb gemerkt dus dat dat niet werkt. Nu verteld mijn psycn me dat ik borderline heb maar me zo niet gedraag..... hoe duidelijk kan je diagnose zijn?.... maar nu ik meer lees over heftige emoties dan begrijp ik wel waar het vandaan komt. En de keuzes die ik voorheen gemaakt heb waar ik niets van snapte begrijp ik nu al veel beter.

Nu weet ik dat mezelf niet uiten dus niet werkt. Overal een drama van maken werkt ook niet. En rustig mijn gevoel uiten werkt! Zolang dat maar niet iedere dag geuit word of 2 keer in de week. Ik merk dat ik heel erg de behoefte heb om te praten, maar ook dat wordt niet altijd gewaardeerd. Ik begrijp dat dat heel moeilijk kan zijn voor mensen o me heen en vooral ook erg vermoeiend. Maar ookal weet ik dat het niet nodig is om me zo rot of onzeker te voelen, haalt dat dat gevoel niet weg. En ookal is mijn gevoel in veel gevallen misschien onterecht zijn er ook nog gevallen waarin mijn gevoel wel terecht is.

Hoe kan ik nog vertrouwen in mezelf? Of is dat iets wat ik maar heel snel op moet geven?

TAGS

Geschreven door Sandra

Sandra werkte als ervaringsdeskundige voor Proud2Bme. Er komen met enige regelmaat nog blogs van haar online.

Vind je dit waardevol?


feed