Als je lijf je in de steek laat

Gepost op Maandag 2 januari 2017 10:00 door Scarlet Hemkes in Beautyblog.

Als je lijf je in de steek laat en je op allerlei plekken pijn krijgt, dan wéét je dat het niet goed is. Dan wéét je dat je in moet grijpen, dat je beter voor je lijf moet zorgen. Als je knieëen te veel pijn doen om nog lang te kunnen lopen en je menstruatie van gekkigheid niet meer weet wanneer die aan en uit moet blijven, dan weet je dat het foute boel is. Als de knokkels van je handen beschadigd zijn en er mensen bezorgd naar je gaan kijken, dan voel je dat het anders moet. Als je rug zeer doet en je huid gaat trekken, dan besef je dat het verkeerd is. Als het bad te hard is en het dekbed te koud, dan wil je het veranderen...

Je weet het, je voelt het, je ziet het, je wilt het, je bent je er bewust van, maar op de één of andere manier kán je het niet. Je kunt de anorexia, boulimia, eetstoornis nao of eetbuistoornis niet bevechten, ondanks dat je lijf je in de steek laat.... 

als je lijf je in de steek laat

Je lichaam is kostbaar. Je hebt maar één lijf. Met dit lichaam moet je het je hele leven doen. Het zijn bekende uitspraken die misschien weleens tegen je gezegd zijn. Uitspraken waar je het mee eens bent en tóch komen ze niet volledig bij je binnen. Er staat zoveel op het spel, je gezondheid, je toekomst, eigenlijk je hele leven, maar voor jou staat enkel die eetstoornis op het spel. Misschien in dit verband wel even een verslaving te noemen. Jouw verslaving, je gewicht, het afvallen, het eten... het staat allemaal op het spel en jij weet niet hoe het los te laten. Nou ja, weten doe je het wel: Je moet 'gewoon' weer gezond en normaal gaan eten. 

Als je door een eetstoornis slecht voor je lichaam zorgt, kan dit op den duur grote gevolgen met zich meebrengen. Gevolgen die je in eerste instantie misschien nauwelijks merkte, maar plotseling voelbaar of zichtbaar worden. Je haar valt in grote hoeveelheden uit, je krijgt pijn aan je gewrichten, last van je huid, iedere stoel voelt hard aan en in bad liggen is plotseling geen optie meer. Je menstruatie is een chaos en je hebt bij de tandarts ineens een flink aantal gaatjes, je hebt pijn in je keel, pijn op je borst, je verzadigings systeem is naar de mallemoer of je hebt last van niet meer helende knokkels op je handen. Tenslotte ben je constant moe. Gewoon moe van alles. Moe van de stress, angst, het malen, de zorgen, de uitputting.

Het voelt alsof je lichaam je in de steek laat. Het is wel mooi geweest. "Als jij niet goed voor mij zorgt, ben ik het vechten ook wel zat" Begrijpelijk. Een lichaam dat je constant niet goed verzorgt, houdt het een keertje voor gezien. Het is niet onuitputtelijk, al denk je dat stiekem wellicht maar veel te vaak. Je dénkt dat het wel meevalt en dat het nog wel even zo verder kan, maar heel eerlijk, dat weet je helemaal niet. Ieder lichaam is anders en het feit dat het lichaam van dat ene meisje het met veel minder gewicht of veel meer eetbuien wél volhield zegt helemaal niets over jouw lichaam. 

"Dat gebeurt bij een ander, niet bij mij" denk je maar al te vaak. Gewoon omdat je niet verwacht, je niet kan voorstellen dat zoiets jou kan overkomen. Ik dacht ooit ook dat het overgeven vrij weinig effect zou hebben op mijn tanden, totdat ik twee jaar later bij de tandarts 6 gaatjes moest laten vullen. Wat het effect is geweest van het twee jaar lang uitblijven van mijn menstruatie op mijn kinderwens, zal ik nooit weten, maar het feit dat dit een nadelig effect kán hebben, vind ik nu vrij heftig. Je verwacht dat als je rommelt met eten en gewicht niet.

als je lijf je in de steek laat

Je hebt het idee alles wel onder controle te hebben. Je stopt er wel op tijd mee, je grijpt wel op tijd in, je vraagt wel op tijd hulp, maar wie zegt hoe laat het is? Wie weet hoe laat het is? Misschien is het wel vijf voor twaalf en denk jij dat het pas half twaalf is en je nog wel even verder kan zonder blijvende schade te berokkenen. Jij weet niet hoe laat het is. Voor je het weet is het te laat en dan kan je de tijd niet meer terugdraaien. Als je eenmaal te ver bent, kan je niet meer even terug.  

De controle is zoek en je bent verloren in uitstelgedrag, goede voornemens zonder goed gedrag. Je bent jezelf verloren en vroeg of laat zal je ook je lijf verliezen... Vandaag is het nog niet te laat. Vandaag kan je nog stoppen. Vandaag kan je nog vragen, desnoods gillen, om hulp. Vandaag, want niemand weet hoe laat het morgen is. Grijp in nu het nog kan. Geef je lichaam die kans. Laat je lijf niet in de steek, anders laat het jou in de steek. Jullie zijn 'beiden' heel veel waard ♥

Fotografie: Haley

 

Reacties

L13S - Maandag 2 januari 2017 10:41

Jeetje super mooi! Ik ben er sprakeloos van! Tranen in me ogen zo herkenbaar maar ook weer zoo eng!
Xxx

L13S - Maandag 2 januari 2017 10:41

Jeetje super mooi! Ik ben er sprakeloos van! Tranen in me ogen zo herkenbaar maar ook weer zoo eng!
Xxx

eke - Maandag 2 januari 2017 10:53

mooie blog, bedankt!

meisje14 - Maandag 2 januari 2017 11:03

herkenbaar

Anoniem - Maandag 2 januari 2017 11:36

Prachtig

vanAnaarB - Maandag 2 januari 2017 11:51

Heel goed geschreven.

Nikki - Maandag 2 januari 2017 12:14

Als ik dit lees, wil ik eigenlijk vandaag nog beter gaan eten, maar toch is de eetstoorniskracht te sterk en houdt ie me tegen.

Breadfish - Maandag 2 januari 2017 12:17

Misschien is het niet "Als je lijf je in de steek laat" maar meer "Als jij je lijf in de steek laat"..

meisje14 - Maandag 2 januari 2017 12:41

Breadfish, zo waar.

Scarlet - Maandag 2 januari 2017 12:41

@Breadfish goede toevoeging, klopt helemaal!
@Nikki wie bepaalt of de eetstoorniskracht te sterk is....?

Sanne-Roos - Maandag 2 januari 2017 12:43

Zo confronterend en eng, maar heel goed!

Nikki @scarlet - Maandag 2 januari 2017 13:02

Dat bepaal ik; ikzelf heb het uiteindelijk in de hand. Ik weet het.

Birdy - Maandag 2 januari 2017 13:06

Pfff eng om zulke dingen te lezen. Ik ben inmiddels al jaren hersteld, maar herken dit wel. Al dacht ik niet: dit overkomt mij niet, ofzo. Ik dacht: als mijn lijf ermee ophoudt, kan het me niets schelen, laat het maar komen.
Nu ik hersteld ben en een gezond lijf heb, heb ik wel angst dat er toch schade is die niet hersteld is. Zoals vruchtbaarheid, ondanks dat ik gewoon menstrueer. Ik heb vier jaar niet gemenstrueerd en kan me gewoon moeilijk voorstellen dat dat geen langer durende gevolgen heeft... Maar toen ik ziek was kon het me allemaal geen bal schelen en alle pijn aan mijn lichaam had ik verdiend, mijn lijf (en ikzelf) was tenslotte mijn vijand, dus hoe meer pijn, hoe beter... Gelukkig denk ik nu anders.
Goeie blog.

Danseres - Maandag 2 januari 2017 13:12

Weer even een besefmomentje. 3 jaar geleden mijn enkel zeer ernstig gebroken met blijvende gevolgen. Helaas door mijn uitgeputte lichaam,, maar nog steeds heb ik de kracht niet gevonden om het te gaan veranderen.

A - Maandag 2 januari 2017 14:35

Ik rommel al zo lang met eten en eet en drink heel slecht. Maar mijn lichaam houdt het nog steeds vol. Heb zelfs overgewicht door schildklier problemen.
Dat maakt de drive om het anders of beter te gaan doen er niet echt beter op.
Ik merk serieus niet al te veel aan mijn lichaam of ik nou wel of niet goed eet. Ik kan weken vrijwel niets eten zonder echt veel last te krijgen. Komt ook door de schildklier ontregeling denk ik. Of ik heb nog genoeg reserveren, wie weet.
Hoop overigens wel dat het ooit beter wordt maar lukt me tot nu toe nog niet.

Britt - Maandag 2 januari 2017 14:36

Zo waar en herkenbaar en vandaag start ik ook met vechten voor mijn lichaam en mijn leven

Laura V - Maandag 2 januari 2017 16:06

Een echt wake up call... Echt een prachtig artikel. Dank je, zo goed geschreven.

Merel - Maandag 2 januari 2017 16:22

Goed om dit weer even te horen/ lezen

Kimberley Janssen - Maandag 2 januari 2017 17:09

Heel goed geschreven.

dancer! - Maandag 2 januari 2017 19:05

Goed geschreven!
Zelf ben ik mentaal genezen van de anorexia, maar kamp door de gevolgen met hartfalen... Ik heb het gelukkig dat het nog kan herstellen en hoop met heel mijn hart dat mijn kinderwens in vervulling kan gaan! Soms lijkt je lijf nog goed te werken en kom je pas jaren later alsnog in de problemen. Neem jezelf dus serieus!

J. - Maandag 2 januari 2017 23:15

@birdy, er kunnen wonderen gebeuren, ik heb 2 kei gezonde kinderen op de wereld gezet, en tussen de 1e en de 2e heb ik bijna 2 jaar niet gemenstrueerd

AmChoosesHappiness - Dinsdag 3 januari 2017 09:05

Ontzettend mooi! Dit opent even mijn ogen en laat me los zijn van de eetstoornis, doordat het tegelijkertijd zo confronterend is. Dat je weet waarvoor je het doet, herstel, is voor mij de aanleiding tot herstel zelf. Pas dan heb je de motivatie om je los te maken van de eetstoornis. Vaak noemde ik het een lang proces, maar dat proces gaat zich natuurlijk niet versnellen als je je herstel uit blijft stellen. Ik heb dus nu een goed argument om de eetstoornis tegen te spreken. Ik hoop dat jullie ook het lichtje zien en niet nog verder in de eetstoornis genesteld worden. Jullie kunnen het! X

Birdy - Dinsdag 3 januari 2017 14:16

@J Dat stelt me gerust! Dankjewel!

Chantal - Donderdag 5 januari 2017 10:21

Ik vind het zo moeilijk dat ik me nu (net geen overgewicht) lichamelijk slechter voel dan met flink ondergewicht. Ik kan bijna geen trap meer lopen.

M. - Donderdag 5 januari 2017 11:52

@ Chantal: Lieve Chantal, ik herken dat gevoel. Als je lichaam herstelt van een eetstoornis, kost dit heel veel energie. In eerste instantie kun je je lichamelijk slechter voelen (vermoeid, zweten, vocht vasthouden) maar het zal beter worden. Jouw lijf moet jou weer leren vertrouwen:) Geef niet op!

Ineke - Zondag 5 februari 2017 22:35

zo goed uitgelegd , respect dat je dit zo goed kunt verwoorden en voor heel veel vrouwen ook zo ontzettend herkenbaar !

Geschreven door Scarlet

Scarlet Hemkes is oprichter en hoofdredactrice van Proud2Bme. Ze schrijft regelmatig blogs en is te vinden op het forum.

Vind je dit waardevol?


feed