The story of...Wil jij ook jouw verhaal op Proud2Bme? Mail je verhaal dan naar info@proud2Bme.nl Jij bent de anorexia
Mijn dromen, mijn verlangens, mijn gedachtes streefden naar één ding: dun zijn. En nee, niet zomaar dun, niet dun zoals de meeste filmsterren, of mary kate olsen's figuur. Nee, ik wilde mager zijn. Ik wilde dat je mijn ribben kon tellen, dat mijn sleutelbeenderen water konden opvangen, dat mijn heupbotten pijn deden bij het slapen, dat ik mijn ruggengraat voelde wanneer ik tegen een leuning zat. ziek. ziek was ik. Ik weet nog, dat ik het ziekenhuis binnen kwam. Zoals ieder mens wachtte ik rustig tot mijn arts me kwam halen voor mijn zoveelste lichamelijk onderzoek. Ze keek me aan, ik keek naar de grond om haar niet in de ogen aan te hoeven kijken. Ik ging op de weegschaal staan, ik was verslechterd, mijn streefgewicht was immers ziek en haast onmogelijk. Opnieuw keek ze me aan, terwijl ik me aankleedde keek ze goed naar mijn lichaam. 'Weet je maaike'.. zei ze, 'jij hebt geen eetstoornis meer.' Ik keek haar raar aan, aangezien ik alleen maar verslechterd was en er geen reden was om mijn eetstoornis te de-diagnotiseren. Ik vroeg '.. wat bedoelt u?' Ze keek naar de grond en toen ze me uiteindelijk aankeek zei ze 'jij bént de anorexia' Ik snapte het niet, want ik kon geen ziekte zijn, een ziekte of stoornis heb je, dat kán je niet zijn. Dus dat zei ik tegen haar. Ze keek me met een leeg gezicht aan, geen emotie, echt leeg. Ik kon er niet uit opmaken of ze boos of verdrietig was. 'je bent jezelf verloren'.. zei ze 'je hebt totaal geen controle meer over jezelf, jouw eetstoornis heeft alles overgenomen' 'jij hébt geen eetstoornis meer, want wat je hebt, kan je opzij zetten. jij bént het.'
Ik besloot er iets mee te doen. uiteindelijk schreef ik alles op papier, al mijn verlangens en zieke gedachtes. Ik schreef: schreeuw, terwijl ik je dwing om te stoppen dwing me, terwijl ik zal smeken om weg te gaan mijn dromen bestaan uit mijn grootste angst samen hand in hand, zoals belooft Ik realiseerde me dat ik mijn eigen graf aan het graven was, want met een gewicht dat voor een meisje van 2 jaar jonger dan mij nog te laag was kon ik niet lang verder. Ik realiseerde me dat ik mijn hoofd als het ware had weggegeven... of in ieder geval mijn bovenkamer. Het was niet meer van mij. Ik had totaal geen controle over wat ik wilde, of wat ik deed. Dat iedereen om mij heen, met name mijn familie, zich zorgen maakte, had ik niet door. Ik was immers egoïstisch en ging door met het enige wat mij bezig hield; afvallen, of eigenlijk was het geen afvallen meer, het was, dood gaan. Want het meisje waar ik naar streefde was ik al lang geworden, was ik er blij mee? nee. ...want mijn lichaam was nog steeds te dik in mijn ogen. maar de lichamelijke problemen die het met zich meebracht die waren niét en ik herhaal, niét te negeren.
Mijn hart sloeg af en toe een paar slagen over, maar ik was nog niet dood. Gelukkig kan ik nu zeggen dat ik verder ben dan dit, dat ik gezonder ben. Ik ga niet met volle overtuiging zeggen dat ik 'volledig' genezen ben, maar van mijn eetstoornis ben ik af. Mijn onzekerheden zullen blijven, of een hoop minder worden, maar ze zullen er altijd zijn. Na vele therapieën en steun van verschillende vrienden kan ik nu met volle overtuiging zeggen dat ik gelukkig ben. Iedereen heeft zijn ups and downs en dat moet ook mogelijk zijn, maar de mijne zijn Ik kijk met een heel ander beeld naar mezelf, als ik nu naar mezelf kijk zie ik een gezond meisje, een blij meisje, niet altijd even blij met haar lichaam, maar dat gaat nog wel komen. Ik ben trots op mezelf, dat ik hier nog sta. Voor iedereen die wíl genezen maar denkt dat het niet kan: probeer het, ga er 100% voor, ik meen het. Het is het waard. Er is zoveel meer dan een leven met een eetstoornis.. Gerelateerde artikelen
Reactie van DaanzKnap dat je het hier deelt en dat je ergens toch die knop hebt kunnen omzetten om te gaan vechten tegen je eetstoornis. En weet je, door de jaren heen ga je steeds meer afscheid nemen van je es. Het duurt heel erg lang maar op een dag zul je zien dat het niets meer met je realiteit te maken heeft en je echt genezen bent. Maar iets dat zo diep in je gezeten heeft raak je niet zomaar kwijt. Dat duurt gewoon heel lang. Reactie van YorienJe gedicht blew me away. Erg mooi geschreven; ik kan de pijn hier voelen. Het einde is zo inspirerend! Reactie van AshanaWauw! Wat een power girl! En wat een heftig verhaal. Reactie van EstherAllerliefste Maaike, Reactie van -angelwauw, wat ben jij sterk zeg, Reactie van CJHey Maaike, Reactie van lizzyheel mooi geschreven meid. Reactie van w-Wauw. Het enige wat ik kan zeggen. Dankjewel voor dit. Eyeopener. Het kan, als je doorzet. Ik wil dit ook. Ik ga ervoor, want ik wil niks liever. Dankjewel. Reactie van GLM1993Wauw! Knap van je hoe je je er al voor het grootste deel doorheen hebt geslagen! Reactie van MarSuper mooi en goed geschreven! Reactie van CyluMooi verhaal, goed beschreven! Reactie van AnneSchat, ik ben nog nooit zo trots op je geweest dan dat ik nu ben, dat je zo'n mooi verhaal hebt kunnen schrijven en het nu gewoon een stuk beter met je gaat ! Reactie van MiekStoer, respect. Reactie van AnkeJij bent zo'n vreselijk stoer meisje. Reageer op dit bericht |
Je vraagt me te laten zien wat ik al die tijd verborgen heb gehouden. Je vraagt me op papier te zetten, wat ik niet eens kan uitspreken. Ik zal het proberen.....
Ik sliep inmiddels met de verwarming op 24 graden, + 3 dekens.. dat mijn haar uitviel, ach.. ik had toch dik haar,...dat mijn huid nog bleker was dan normaal viel toch niemand op, ik was altijd al bleek. Die donshaartjes op mijn gezicht waren minder makkelijk mee te dealen, dat was het enige waar ik echt moeite mee had. 
