Mijn moeder is een narcist

Gepost op Dinsdag 13 maart 2018 10:00 door Willemijn in Proud2Live.

Mijn moeder is een narcist. Ze heeft een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Helemaal zeker is dit niet, want daarvoor zou ze onderzocht moeten worden. Dat gebeurt niet, want met haar is niets mis. Zegt zij. Draaien, liegen, manipuleren, emotionele mishandeling. Als jij dit doet, dan krijg je dat. Was ik boos, angstig of verdrietig? Bij haar kon ik niet terecht, mijn gevoelens deden er niet toe. Een knuffel? Kind, jij bent zo aanhankelijk, je eist zoveel van me.

Het gebeurt zo vaak. Ik hoor het regelmatig. Ben jij haar dochter? Oh, ze is zo leuk, zo gezellig en vriendelijk. Altijd enthousiast. En dan denk ik: hebben we het over dezelfde persoon? Het heeft jaren geduurd voordat ik kon zien dat het gedrag van mijn moeder niet normaal is. Ze snapt gevoelens niet, ze kan geen liefde geven en de wereld draait om haar. Zelf ziet ze dit niet zo. Met haar is niets mis, ze zegt dit regelmatig. Andere mensen, die hebben veel problemen. Maar zij niet.

vrouw

Ze gebruikt mensen. Ik deed haar huishouden, zorgde ervoor dat ze zo min mogelijk op mij aan te merken had. Viel zo min mogelijk op. Hier was ze niet dankbaar voor. Als ik eens wat minder deed, dan was ik een egoïst. Haalde ik een studie of een eindexamen? Dan was dat haar verdienste, dat was omdat zij zo’n goede moeder was. Op die momenten werd ik heel even gezien. Niet om mij, maar om mijn prestatie. Met die prestatie krijgt zij bewondering.

Had ik mijn moeder nodig, bijvoorbeeld omdat ik geopereerd werd? Je neemt de bus maar. Maar moest zij naar een dorp verderop, gewoon omdat ze daar even naar een winkel wilde? Dan moest ik haar brengen. Narcisten werken vaak met een dubbele standaard: ze eisen heel veel van jou, maar geven niets terug.

Op een dag had ik intens verdriet, het was een moment waarop je echt je moeder nodig hebt. En ja, ze kwam langs. Maar met ijskoude ogen zei ze: je stopt nu met huilen. Het is over. Mijn moeder draait alles om, vertelt verhalen waar een piepkleine herkenbare kern in zit. Maar het meeste is verdraaid. Betrap je haar daarop, dan ontkent ze. Heb je bewijsmateriaal, dan wordt ze woedend. Direct zoekt ze dan de aanval op, waarin ze je vertelt hoe zwak je bent, wat je allemaal niet bent en hoe weinig jij voorstelt.  

Mijn moeder was en is altijd op zoek naar zwakke plekken. Je bent te dik, je bent te dun, je haar is zo vreemd, je billen zijn te dun of te dik, je hebt te grote borsten, of je hebt zulke kleine borsten, jongens kijken niet naar je om. Pas als je aangeeft dat haar opmerking je niet raakt, waarschijnlijk omdat je het al zo vaak hebt gehoord en je je ervoor hebt afgesloten, gaat ze op zoek naar het volgende. Je hebt geen vrienden, want je bent zo raar. Alles met het doel om jou in haar macht te houden, zorgen dat jij bij haar blijft.

Kwam er iemand op bezoek, dan was mijn moeder vriendelijk. Meelevend. Zodra het bezoek weg was, dan kwamen de kritieken op deze persoon. Lachwekkend hoe zielig die persoon in het leven staat. Geen wonder dat die zo mislukt is. Ook krijg je alle geheimen die verteld waren te horen.

Dat gebeurde natuurlijk niet alleen bij bezoek, ook zelf had ik er enorm onder te lijden. Een aardig gebaar vertrouw ik daarom niet, want wanneer komt de genadeklap? Je doet wel aardig in mijn gezicht, maar als ik weg ben lach je me vast en zeker uit. Vertelde ik iets in vertrouwen aan mijn moeder, dan wist daarna de hele buurt het. Het gaf haar aandacht en aanzien en tegelijkertijd trapte ze mij nog verder de grond in.

Als klein kind doe je alles om liefde te krijgen van je ouders, van je moeder in het bijzonder. Als je dan niet erkend wordt, dan loop je daar op dat moment, in de basis van je hechting, al een trauma op. Wie jij bent, wat jij voelt, dat is schijnbaar niet belangrijk. Je leert niet dat je grenzen hebt, je sluit je af voor je gevoel. Je hebt nog maar een doel: overleven. En dat doe je doordat je je aanpast.

vrouw

In de twintig was ik, en ik was ontzettend angstig. Ik kon niets meer. Was zo verdrietig, ik voelde me de grootste mislukking op aarde en had het gevoel dat ik niets meer waard was. Eerst denk je aan een angststoornis, maar dat is slechts een gevolg van de jarenlange emotionele mishandeling. Heel langzaam krijg je zicht op wat er gebeurd is. Welke ellende je hebt doorstaan. Gelukkig heb ik een therapeut gevonden die ervaring heeft met het behandelen van slachtoffers van narcistisch misbruik.

Als geen ander voel ik aan wat een ander nodig heeft. Ben ik bang voor alle reacties van anderen, voor een aanval. Zelfs een cadeau ontvang ik niet goed, want wat is de verborgen boodschap? Heel langzaam ga ik mezelf ontdekken: wie ben ik, wat vind ik leuk om te doen en waar liggen mijn grenzen?

Als ik dit schrijf, weet ik eigenlijk niet goed wat ik moet schrijven. Mijn jeugd was gelukkig, dat werd ons altijd verteld. Daarnaast verdring je veel, zodat je maar niet hoeft te voelen. Wat je niet weet, is niet gebeurd. Het opschrijven maakt dat ik direct weer blokkeer, niet helder zie wat er aan de hand was.

Dit alles schrijf ik op met een knoop in mijn maag en ik voel mij verdrietig. En eigenlijk is dat een goed signaal: ik herken de gevoelens in mijn lichaam. En ik ga mijn verhaal langzaam delen. Ik stap over de schaamte heen. Met mij is niets mis, ik mag op mezelf vertrouwen. Ik mag mezelf gaan vinden.

Herken jij je in dit verhaal? Mijn gegevens zijn bij de redactie bekend, je mag contact met me opnemen.

Fotografie: Pexels

 

Reacties

nijn - Dinsdag 13 maart 2018 10:03

Zoveel herkenning.

FemkedeHaan - Dinsdag 13 maart 2018 10:04

Mijn god wat wen verhaal... vreselijk dat je dit hebt moeten doorstaan. Ik wens je alle geluk en liefde in je leven en hoop dat je zo snel mogelijk weer op jezelf gaat vertrouwen

Anellin - Dinsdag 13 maart 2018 10:24

Ik ben boj mijn vader doorgegroeid en bij hem is nu officieel ook narcisme geconstateerd. Eindelijk vallen heel veel dingen op hun plek. Ik zou ook wel contact willen...

Anellin - Dinsdag 13 maart 2018 10:25

Ik bedoel natuurlijk ben en opgevoed

Lieke - Dinsdag 13 maart 2018 10:29

Zoveel herkenning...

Maria - Dinsdag 13 maart 2018 10:36

'Je jeugd was gelukkig', schrijf je. Meestal krijg je wel je natje een je droogje maar dat emotionele stuk is zo moeilijk te vatten. En als je klein bent denk je vaak dat het zo hoort. Sterkte ermee.

M - Dinsdag 13 maart 2018 10:39

Hier ook heel veel herkenning.. Pijnlijk om te zien dat ik niet de enige ben..

Liesl - Dinsdag 13 maart 2018 10:59

Wat een mooi geschreven, pakkend verhaal!
Je bent zo enorm sterk en daar mag je fier op zijn!
Bedankt om dit te delen. Ik wens je heel veel succes met het schrijven aan je eigen levensverhaal. Met jou als hoofdpersonage, en niet als bijrol! Weet dat dit mag, dat dit zelfs moet! Geef jezelf de aandacht en zorg die je nooit kreeg.
Steunende virtuele knuffel! =D

Wen - Dinsdag 13 maart 2018 11:05

Oh jeetje, ineens valt alles op zijn plek. Ik zie zoveel herkenning in jouw bericht en lees het met tranen in mijn ogen nog eens na. Het voelt alsof ik dit zelf geschreven zou kunnen hebben, maar tegelijk weet ik dat ik nog niet zover ben. De herkenning is echt zo groot, het lijkt me fijn contact met je te hebben. Misschien dat we samen ervaringen kunnen uitwisselen, je bent niet alleen. Heel veel sterkte en liefs voor jou.

muus83 - Dinsdag 13 maart 2018 11:28

Jeetje wat heftig! Ik wens je heel veel kracht en succes met het ontdekken van jezelf en het opbouwen van vertrouwen in de wel degelijk goede bedoelingen van anderen dan je moeder. ❤️💪🏻🍀

Naomi - Dinsdag 13 maart 2018 11:31

Ik ben bij mijn vader opgegroeid ondat mijn moeder psychisch niet in irde was en de opvoeding niet aankon.
Helaas was het bij mijn vader totaal niet beter aangezien hij een nacist en autist is. Ik herken mezelf echt heel erg in dit verhaal..
Altijd willen presteren altijd alles goed willen doen, zodat er niks op mij aan te merken viel. Maar helaas ondanks dat was er altijd wel iets waarmee hij mij de grond diep in kon persen. Nooit goed genoeg, nooit voor mij klaar staan. En als hij dan eens klaar stond voor mij.. indd dan stond daar iets tegenover. Dan hoor je 3 jaar later nog, wat hij die ene keer voor je gedaan heeft. Dat je het recht niet hebt je mond open te trekken en dat je ondankbaar bent en niks hebt bereikt.

Yesterday - Dinsdag 13 maart 2018 12:43

Holy shit. Ieder woord herken ik zo enorm erg. Op dit moment volg ik therapie waarbij ik dit nu dus pas inzie. Ik heb het er heel moeilijk mee. Dit is ook de eerste keer dat een instantie niet zegt "probeer het leuk te houden samen", maar "het was de juiste beslissing om contact te verbreken".
Heb jij ook nog stille hoop? Ook al weet je dat het jezelf voor de gek houden is?
Het doet me enorm veel om dit alles zo te lezen, omdat niemand dit ooit kon begrijpen. Dus heel erg bedankt voor je woorden en sorry voor de warrige reactie.

Stellar - Dinsdag 13 maart 2018 15:35

heel veel bewondering voor je, je bent heel sterk en dapper
je mag er zijn, precies zoals je bent

Denise - Dinsdag 13 maart 2018 16:30

Fuck. Zo intens bizar herkenbaar gewoon :{

Ik trok het niet meer en heb het contact met mijn moeder verbroken. Ik vind dat best ingewikkeld want ik (en mijn zus ook) blijven hopen op een moeder die we nooit zullen krijgen :(

Ik heb ook nog regelmatig de twijfel of ik niet weer contact moet opnemen. Want "wat als ze doodgaat"? En "misschien kan het nu wel anders". Maar ik weet gewoon dat het niet anders zal gaan. Nu niet, morgen niet, nooit niet.

Ik lees hier eigenlijk nooit dingen mensen die een narcistische moeder hebben. Sowieso kom ik die verhalen weinig tegen. Dit is echt een golf van herkenning.

Thnx for sharing!

britneyangel - Dinsdag 13 maart 2018 16:33

wat heftig je verhaal! goed dat je hulp hebt gezocht

T - Dinsdag 13 maart 2018 16:58

Niet met ouders, maar het verhaal is herkenbaar w.b. de man van mijn vriendin. Altijd op je tenen lopen om hem niet te ergeren of in haar geval: te pleasen. Zo vaak heeft ze huilend aan de keukentafel gezeten en dronken we het verdriet en de frustratie maar weg met een (of twee) flessen wijn.
Tot de bom barstte tussen hem en mij en een andere vriendin me een krantenknipsel liet lezen over narcisme. Alles werd me duidelijk, alles valt op zn plaats: hetis een machtsspel waarbij hij een wig probeert te drijven tussen zijn vrouw en haar vriendenkring. En toen, na 12 jaar 'etteren' kon ik een plan van aanpak maken. De "je kunt mij nooit meer raken, ben onverschillig in wat je vindt en tegen me zegt" - tactiek. En het werkt. Een enkele keer zie ik de valkuil nog voor / onder me, maar ik signaleer gelukkig tijdig.
Vriendin legt de 'schuld' nog vaak bij haarzelf, maar ja ... het is haar huwelijk wat ze op het spel zet.

Louise - Dinsdag 13 maart 2018 18:35

Wow
Nooit heb ik geweten wat er mis was met mij, of mijn mama. Maar letterlijk alles wat ik in dit artikel heb gelezen gebeurt ook bij mij thuis. Mijn mama is niet in staat om met iets anders dan zichzelf en haar eigen noden bezig te zijn. Als ze ergens de kans ziet om zichzelf in de spotlights te stellen... ze walst er iedereen voor plat. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik geen mama heb want ik kon/kan niet bij haar terecht.

Mijn vriend heeft het ook gelezen en zegt ook dat dit evengoed over mijn mama geschreven zou kunnen zijn. Zo bizar om dit te lezen
Ben er niet goed van

Renate - Dinsdag 13 maart 2018 23:53

Ik herken er veel dingen in, maar in mijn situatie was het mijn ex

M. - Woensdag 14 maart 2018 07:24

Vervormingen. Je gaat zo aan jezelf twijfelen.

P - Woensdag 14 maart 2018 11:23

Jemig wat heftig... Heel veel sterkte. Wat hoop ik dat je jezelf helemaal gaat vinden ♥

Hilde - Woensdag 14 maart 2018 20:28

Dankjewel voor deze blog.
Ieder woord is voor mij zo herkenbaar dat ik met tranen in mijn ogen zit.
Je blog heeft me echt geraakt en het is zo knap van je dat je er zo over schrijft.
Ik stuur heel veel liefde jouw kant op ♥

Nora - Woensdag 14 maart 2018 20:53

Geschrokken heb ik dit bericht gelezen, het klonk als mijn verhaal maar ik heb het niet geschreven. Wat dapper dat je dit hebt kunnen opschrijven, bedankt. Ik ben heel erg benieuwd naar de naam van de therapeut die je gevonden hebt, zou je die mogen doorgeven?

Nora - Woensdag 14 maart 2018 20:55

Ik kan je ook het boek aanraden (als je het nog niet kent): Mothers who can't love. Dat is voor mij een eye opener geweest.

Lost girl - Donderdag 15 maart 2018 01:19

Wauw wat heftig. En wat "fijn" dat.je zoveel mensen hier op het forum de woorden geeft die ze.zelf niet konden vinden. Ik ben blij dat het voor mij totaal niet herkenbaar is. Ik hoop dat je een heleboel mooie mensen gaat ontmoeten dir jou net zoveel aandacht en liefde geven als die jij hun geeft.

Lost girl - Donderdag 15 maart 2018 01:19

Wauw wat heftig. En wat "fijn" dat.je zoveel mensen hier op het forum de woorden geeft die ze.zelf niet konden vinden. Ik ben blij dat het voor mij totaal niet herkenbaar is. Ik hoop dat je een heleboel mooie mensen gaat ontmoeten dir jou net zoveel aandacht en liefde geven als die jij hun geeft.

Roos - Donderdag 15 maart 2018 15:16

Wauw zoveel herkenning. Ik moest me tranen inhouden. Alles is zo herkenbaar, dat het zowat pijnlijk is. Lijkt me fijn om dit soort dingen te kunnen delen met anderen en om in contact met je te komen. Heb er nog nooit met anderen echt over gepraat, omdat mensen het vaak ook niet herkennen of begrijpen. Ik heb heel veel bewondering voor je dat je dit heftige verhaal hier deelt. Je bent ontzettend dapper. Heel veel sterkte!

X - Vrijdag 16 maart 2018 17:46

Ik wens je veel kracht toe bij je verwerkingsproces. Vaak snapt de omgeving het niet dat een ouder zijn eigen kind zo kan pijn doen en is het moeilijk om te praten over verbroken contact of hoe beschadigd je bent door je ouders.

Kies voor jezelf als je eenmaal zo ver bent. Met jou is niets mis! Ik heb er geen spijt van dat ik mijn moeder niet meer zie. Ook al voel het soms even rot, met de tijd zal je zien dat je eindelijk jezelf kunt zijn en hoeveel goeds je dat oplevert. Er zijn genoeg warme mensen die jou liefde wel verdienen.

Veel liefs. You are not alone.

Katrijn - Maandag 23 april 2018 17:38

Bedankt voor dit artikel, echt waar! Ik zit momenteel in de herkenningsfase. Schrijf jij toevallig nog op een blog? Mag ik je anders vragen naar details van je therapeut? Ik wens je heel veel succes!

Katrijn

X. - Woensdag 20 juni 2018 13:02

je kan op de website "het verdwenen zelf" een lijst opvragen van geschikte therapeuten. veel sterkte!

Katrijn - Zondag 19 augustus 2018 19:53

Dank je wel hoor. Ik lees ook dat je een haptonome gecontacteerd hebt, klopt dat?Zou ik naar de referentie mogen vragen. Nogmaals dank.

Groetjes Katrijn

Trijntje - Donderdag 21 juni 2018 09:47

Ik heb hetzelfde meegemaakt en nog steeds
Ik voel me eenzaam en dom en totaal onbelangrijk

X. - Dinsdag 10 juli 2018 13:51

Zo ontzettend vervelend om te lezen dat jij je voelt hoe ik me heel lang voelde, en nu nog steeds regelmatig voelt. Ik hoop dat je de moed hebt om een geschikte therapeut te zoeken, want daar heb je recht op. Sterkte xx

Didi - Zondag 8 juli 2018 10:50

Ook dit is janmergenoeg mijn verhaal. Altijd geweten en vooral gevoeld dat er wat mis was in mijn leven. Tot voor kort kon ik het niet benoemen maar nu wel, mijn moeder is een narcist. Mijn vader overigens ook. Ik was 11 jaar toen mijn ouders scheiden. Onze vader heeft nooit meer naar ons om gekeken. Ergens begin mijn 20 heb ik geprobeerd contact te leggen met mijn vader en te verbeteren maar helaas. Ik heb al ruim 14 jaar geen enkel contact met mijn vader en ik heb daar vrede mee. Mijn kinderen kennen hun opa niet, dat is jammer maar het is niet anders.
Mijn moeder, tja waar moet ik beginnen...? Ik mis een moeder, maar mijn moeder mis ik niet. Ik heb meerdere malen met haar gebroken. Maar kan gewoonweg niet van haar loskomen. Mijn oudste (een jongen) heeft min of meer door dat hij weinig aan oma heeft en de jongste (een meisje) totaal niet. Ze willen allebei ontzettend graag contact houden met oma en een betere band met haar opbouwen maar oma doet totaal geen moeite en laat het van de kinderen afhangen en legt hiermee de verantwoordelijkheid voor het contact helemaal bij haar kleinkinderen. Ik zie constant de teleurstelling bij de kinderen. De tranen bij de jongste als oma haar voor de zoveelste keer verteld dat ze niet op visite mag komen omdat ze geen zin heeft, te druk is met het één of ander, ze zodadelijk weg moet etc. De jongste snapt de afwijzing niet en vraagt mij waarom oma nooit wil. Ik lieg mijn kinderen niets voor maar probeer hun uit te leggen dat oma is zoals ze is, niet zal veranderen en daarom niet veel moeten verwachten van haar. De ruimte en de openheid voor communicatie in deze, naar je direct omgeving inclusief je kinderen, is essentieel om ermee om te gaan.

Het is een dilemma waar velen van ons mee worstelen ; het contact houden of verbreken? Ondanks onze slechte band eveneens hoe graag ik haar ook niet meer zou willen zien, verbreek ik het contact met mijn moeder niet. Ik laat het staan op een heel laag pitje. Niet vaak en dan zeker niet te lang. Mijn moeder heeft immers ook geleden onder het juk van haar narcistische ouders maar het inzicht en het willen veranderen is nooit tot haar gekomen.
Ik ben een vrouw van 36 jaar en ja, ik leef nog altijd met de gevolgen van de narcistische opvoeding die ik heb genoten en ja, mijn genezing is begonnen! Ik hoop voor iedereen die hiermee te maken heeft (gehad), op inzicht en genezing.

Veel liefs en een warme knuffel,
Didi

Juul - Maandag 9 juli 2018 17:16

Wow, via een FB-groep geattendeerd op je verhaal. Zo herkenbaar, en zo mooi verwoord. Soms maak je iets mee, en dan is het moeilijk om het te verwoorden, en nu kan ik dat beter nadat je dit artikel hebt geschreven. Met name dat afkraken van vriendinnen nadat ze weg waren, pf. Ik durfde ze daardoor amper mee te nemen, bang voor de kritiek achteraf. Het meten met twee maten, zo mooi gezegd. Ja, het is een lang herstel. Ik heb behoorlijk aan de 'zelf-kant' van het leven gelopen, voordat ik mezelf een beetje vond. Niet terugvond dus, want ik had mijn ik niet nog niet echt ontwikkeld, omdat het stelselmatig werd overruhled. Mijn zussen gingen er beter mee om, ik kreeg een eetstoornis. Eén van de zussen lijkt het narcisme te hebben overgenomen. Toch soms enige twijfel: is er sprake van Narcisme? Of iemand met Asperger, waarbij het inlevingsvermogen laag is? (Mensen met Asperger met een hoog inlevingsvermogen vallen hier dus niet onder. Maar dit terzijde). Het egocentrisme waarmee ik opgroeide, was fnuikend.

X. - Dinsdag 10 juli 2018 13:50

Hallo Juul,

wat naar dat jij dit ook hebt meegemaakt, en wat fijn dat je inziet wat er gebeurd is. jezelf ontwikkelen, jezelf ontdekken, dat zijn inderdaad grote stappen om te nemen. Zelfvertrouwen opbouwen ook. Heel veel sterkte in de weg naar herstel!

Bij mij is dat herkenbaar, sommige familieleden lijken op het eerste gezicht minder last te hebben gehad van de narcist. Maar ga je inzoomen, dan zie je zoveel schade. Iedereen heeft zijn eigen manier om daarmee om te gaan. Ook bij mij is het herkenbaar dat er een narcist is ontstaan in het gezin, doordat we zo zijn opgegroeid.

De vraag over asperger en narcisme heb ik eens aan Martin Appelo gesteld, een narcist die daar open over spreekt. Dit was een deel van zijn antwoord:

Er zijn echter vooral verschillen:

Autisme / asperger is aangeboren, narcisme is een combinatie van een aangeboren kwetsbaarheid en omgevingsfactoren / het oersoep verhaal
Autisten blazen zich niet op in de betekenis van: zich beter / groter / belangrijker voordoen dan ze zijn
Autisten stoten doorgaans ook niet af, vertonen in elk geval geen ‘narcissistic rage’
Biologisch is er ook een belangrijk verschil:

Narcisten reageren heel heftig op dreiging / afkeuring, autisten reageren niet of matig

Met andere woorden en meer in het algemeen: narcisten zijn erg emotioneel reactief, autisten niet. Het niet rekening houden met en het je niet afstemmen op de ander is bij narcisme een overlevingsstrategie (als reactie op een oersoep probleem), bij autisme is het aangeboren.

Op het niveau van de spiegelneuronen zien we dit terug: narcisten hebben spiegelneuronen, net als ‘normalen’. Ze reageren alleen heftiger.

Autisten hebben (zo laat het zich aanzien uit de eerste onderzoeken op dit gebied) minder spiegelneuronen dan normaal.

Pascale - Maandag 23 juli 2018 16:56

Beste allemaal,

Hoe herkenbaar zijn al jullie verhalen en hoe fijn is het om te lezen dat ik niet de enige ben. Helaas ben ik, net als jullie allemaal het “slachtoffer” van narcistische ouders.
Al jaren vecht ik met het gevoel dat mijn ouders narcistisch zijn. Ik wilde het niet geloven al zei een aantal jaar geleden een psycholoog tegen mij dat ik emotioneel mishandeld werd. Op dat moment vond ik het zwaar uitgedrukt, maar het blijkt toch echt wel zo te zijn. Altijd heb ik gedaan wat mijn ouders van mij verwachtten al was ook dat niet goed genoeg.
Op school al moest ik hogere cijfers halen dan de goede cijfers die ik had. Uitgaan mocht ik niet of ik moest heel vroeg naar huis (ze gunden mij mijn jeugd niet).

Op mijn bruiloft moest ik voor mij totaal onbekende mensen uitnodigen die voor hun belangrijk waren (deed ik dat niet dan betekende dat volgens mijn moeder dat ik niet van mijn man hield).
Toen mijn man en ik probeerden om kinderen te krijgen lukte dit niet en hebben we vele hormonale behandelingen moeten ondergaan. Kennelijk heeft mijn moeder niet doorgehad hoe zwaar dit voor ons was want ze kwam op een dag naar mij toe met het verhaal dat de dochter van een vriendin van haar ivf had ondergaan en hoe vreselijk het voor haar was. En wij dan? Wij hebben uiteindelijk geen biologisch eigen kinderen kunnen krijgen maar we hebben de vreugde gehad een dochter te mogen adopteren. Dit gaf bij mijn ouders ook veel problemen omdat we op advies van allerlei instanties twee maanden bij ons meisje zijn gebleven om een onnatuurlijke hechting te stimuleren. Dat schoot natuurlijk in het verkeerde keelgat want mijn ouders waren toch de grootouders van het kind? Uiteraard wordt er de nodige kritiek geleverd over hoe wij onze dochter met veel liefde opvoeden.
Een aantal dagen geleden is het behoorlijk geklapt want wij waren in dezelfde plaats op vakantie als zij (ook om maar te pleasen?). Mijn man, dochter en ik wilden zelf leuke dingen met z’n drietjes maar dat werd niet gewaardeerd. Wij werden toch wel geacht op dezelfde tijden dezelfde dingen als zij te doen. Toen een vriendin van mij kwam werd mijn vriendin achter haar rug om met de grond gelijk gemaakt. Ik was eer helemaal klaar mee en na wat voorvallen heb ik tegen mijn ouders de waarheid gezegd en hebben mijn man en ik besloten met ze te breken. Ik heb er veel verdriet van. En ik schaam me dat ik zulke ouders heb die zo laag over mij en mijn dierbaren denken. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik niet deugde maar gelukkig is mijn man voor mij opgekomen en mijn vriendin heeft sindsdien heeft mijn vriendin een gesprek met mijn ouders gehad en ze kon haar oren niet geloven wat mijn ouders allemaal over mij te melden hadden. Zo negatief, zo achterbaks, zo gemeen. Ik vind dat ik dat niet verdiend heb. Ik vind dat ik een leuk leven verdien met lieve mensen om mij heen.
Jemig wat een verhaal is het geworden, en ik nog lang niet alles verteld, maar het lucht wel op om het te delen.
Ik wens iedereen ook een leuk leven toe met lieve mensen om hun heen!

feed