Laserbehandeling bij automutilatie littekens

Gepost op Donderdag 8 december 2016 19:00 door Mara in Proud2Live.

Op dit moment ben ik 21 en volg ik een deeltijdstudie aan de universiteit. Terwijl ik dit schrijf zit ik met mijn pup op schoot in het appartement waar ik samen met mijn vriend woon. Zo op het eerste gezicht lijk ik het goed voor elkaar te hebben. Wat veel mensen niet weten is dat ik nog altijd in therapie ben voor mijn angst- en eetstoornis en dat er talloze littekens schuilgaan onder mijn lange mouwen...

Mijn verhaal begint flink wat jaartjes terug, toen ik 14 was en naar de vierde klas van het gymnasium ging. Ik ben altijd al een angstig kind geweest dat moeite had met het maken van contact. Toen mijn enige vriendin in een andere klas terecht kwam begon ik me op school onveilig te voelen. Ik was bang voor wat anderen wel niet van me zouden vinden of tegen me zouden zeggen. Het liefste wilde ik onzichtbaar zijn. Ik begon me terug te trekken en werd steeds ongelukkiger. Achteraf kan ik zien dat ik langzaam in een depressie gleed. In die tijd vond ik het heel moeilijk om aan mijn omgeving te laten zien dat het niet goed met me ging. Ik begon minder te eten, voor een deel omdat het gebrek aan voedingsstoffen en het hebben van ondergewicht mijn sombere gevoelens dempte, maar ook om gedurende de dag mijn focus op het eten te kunnen leggen en zo minder met mijn angstige gevoelens bezig te hoeven zijn.

meisje Laserbehandeling bij automutilatie littekens

Ik heb mijn eetstoornis een hele tijd verborgen weten te houden. Uiteindelijk kwam het dan toch boven water en had ik geen andere keuze dan in behandeling gaan. Dat wilde ik op dat moment eigenlijk helemaal niet, ik had mijn eetstoornis veel te hard nodig. Mijn behandeling richtte zich voornamelijk op het opbouwen en normaliseren van mijn eetpatroon. Aan de achterliggende problematiek werd nauwelijks gewerkt, waardoor mijn angsten en spanningen alleen maar groter werden. Ik had een andere manier nodig om hiermee om te kunnen gaan, en op dat moment vond ik die in het beschadigen van mezelf. Terugkijkend kan duizend redenen noemen waarom ik dat niet had moeten doen, maar die zag ik op dat moment niet.

Ik heb mezelf ongeveer twee jaar lang regelmatig beschadigd. Hoe beter ik ging eten, hoe meer ik het nodig had om de functies van mijn eetstoornis te vervangen. Ik wist niet hoe ik op een constructieve manier met mijn angst en somberheid om moest gaan. Mijn behandelaren maakten zich hier uiteraard zorgen over. Ik werd doorverwezen en kwam in een kliniek voor jongeren met een persoonlijkheidsstoornis terecht. Daar is het me gelukt (grotendeels) te stoppen met het beschadigen van mezelf. Deels omdat ze daar time-outs en schorsingen gaven als de cliënten zelfdestructief gedrag vertoonden, maar voor het grootste deel omdat ik daar mijn huidige vriend leerde kennen.

Inmiddels is dit zo'n 3,5 jaar geleden. Hoewel ik niet genezen ben, heb ik het hoofdstuk ‘automutilatie' ver achter me gelaten en ben ik niet meer bang hierin terug te vallen. De littekens die ik aan deze nare periode in mijn leven heb overgehouden hebben echter nog steeds een grote invloed op mijn dagelijks leven. Jarenlang heb ik ‘s zomers met lange mouwen gelopen, ook bij mijn ouders en vrienden. Ik wilde hen geen pijn doen door hen te confronteren met wat ik mezelf heb aangedaan. Als ik naar een feestje ging en een mooi jurkje wilde dragen, moest daar een vestje overheen.

Het heeft lang geduurd voor ik mijn littekens een plekje heb kunnen geven. In het begin voelden ze heel vertrouwd. Ze hoorden bij mij, ik vond dat ze lieten zien dat ik over veel wilskracht beschik en het was een bewijs van hoe moeilijk ik het wel niet had gehad. Het was een vreemd, dubbel gevoel om gehecht te zijn aan iets wat me ook heel veel ongemak bezorgde.

Dat gevoel heb ik nu niet meer. Nu baal ik er alleen nog maar van dat ik dit mezelf ooit heb aangedaan. Het idee dat mijn verleden op mijn armen geschreven staat, voor iedereen te lezen, maakt me bang voor de toekomst. Moet ik nu de rest van mijn leven met lange mouwen over straat? Daarnaast word ik elke keer dat ik naar mijn armen kijk herinnerd aan die nare periode in mijn leven. Ik word dan vaak boos op mezelf, dat ik niet beter over de gevolgen heb nagedacht voor ik er aan begon.

meisje Laserbehandeling bij automutilatie littekens

Het heeft lang geduurd, maar uiteindelijk ben ik me gaan verdiepen in de mogelijkheden van litteken correctie. Er ging een wereld voor me open. Er bestaan veel verschillende behandelingen voor littekens. Er zijn uiteraard allerlei zalfjes te koop, maar er wordt ook gebruik gemaakt van plastische chirurgie, dermatografie en laserbehandeling. Ik heb voor de laatste optie gekozen. Via internet kwam ik er achter dat laserbehandelingen vooral veel worden toegepast om acné littekens te verbeteren. Er is erg weinig informatie te vinden over het toepassen van een laserbehandeling bij de littekens van automutilatie. Dit maakte de keuze voor mij veel moeilijker, en daarom heb ik besloten mijn eigen ervaring met deze behandeling te delen, in de hoop iemand die in dezelfde situatie zit te kunnen helpen.

Inmiddels heb ik een intake-gesprek gehad en over een maand vindt de eerste behandeling plaats. Ik wil jullie via deze blogs graag meenemen in mijn ervaringen, laten zien hoe deze behandeling precies in elkaar zit en natuurlijk op de hoogte houden van de vorderingen...

 

Reacties

Jimmy - Donderdag 8 december 2016 19:26

Interessant. Had hier nog nooit over gehoord.

Wanneer is je volgende blog? In Januari volgend jaar?

Roos - Donderdag 8 december 2016 19:51

Wordt dit vergoed??

Inge - Donderdag 8 december 2016 19:51

Ik ben heel benieuwd! Fijn dat je dit deelt!

nicole - Donderdag 8 december 2016 19:54

Hoi Mara,

Wat een dapper besluit!

Ik ben wel benieuwd naar hoe je intake is geweest. Kun je daar in een blog misschien nog iets meer over vertellen? Hoe werd er bijvoorbeeld gereageerd door de (laser)behandelaar, dat je de littekens zelf hebt veroorzaakt? Ben je alleen gegaan of met iemand samen? Ik denk dat het delen van jou ervaringen zeker anderen kan helpen.
Heel veel succes!

liefs,

Black Tiger - Donderdag 8 december 2016 20:09

Heel veel zegen en succes! liefsx

Escapist - Donderdag 8 december 2016 21:20

Hee lief Maraatje,

Wat super dapper van je dat je je verhaal zo deelt en wat fijn om iets van je te lezen! Ik kan me nog zo goed herinneren hoe heftig die periode van automutilatie voor je was en denk nog regelmatig aan je. Wat knap dat je het hoofdstuk van de AM achter je hebt gelaten, maar des te moeilijker dat je dan geconfronteerd wordt met de gevolgen ervan, die helaas niet meer weggaan.

Ik ben heel benieuwd naar je ervaring met lasertherapie en hoop dat het je wat brengt.

Liefs,
Escapist

Astrid - Donderdag 8 december 2016 22:51

Ik heb zelf al twee laserbehandelingen gehad voor automutilatie littekens en er was inderdaad helemaal niks te vinden daarover. Zelf ben ik maar naar de huisarts gegaan en vervolgens naar de plastisch chirurg. Ook ik heb dus na veel praten besloten voor laserbehandeling ondanks ze het resultaat niet konden garanderen. Inmiddels ben ik anderhalf jaar verder en twee operaties (die bij mij vergoed worden) en ben erg tevreden! Het eerste deel is volledig hersteld en is nu egaal ipv krassen. Het tweede deel is nog echt een roze litteken. Het is wel een ontzettend lang proces. Het kan niet in 1 keer (1 operatie duurde bij mij al 3,5 uur) en voordat het volledig hersteld is ben je een halfjaar verder. Je moet bijvoorbeeld ook 5 maanden een siliconenpleister hebben. En tussen de eerste en tweede operatie moet verzekeringtechnisch een jaar tussen zitten. Bij mij zijn er drie, misschien vier, operaties nodig... Dus het is niet zomaar iets.

Mara: als je meer over mijn ervaringen wilt horen, mag dat hoor! Ik stuur wel een mail naar proud zodat die mogelijkheid er in ieder geval wel is. Ik weet namelijk dat er eigenlijk niks over te vinden is. Maar als je dat niet fijn vindt, is dat ook prima hoor ;)

Groetjes!

Ikke - Donderdag 8 december 2016 22:52

Ik heb ook enorm vee littekens mijn hele linker arm zit ermee vol. helaas ook al van jaren terug en trekt niet meer weg. Ik heb een paar jaar geleden besloten dat ik niet mezelf wou beperken . Door alsmaar te verbergen voelde ik me ook niet beter.
Ik loop nu al weer een paar jaar zonder lange mouwen. soms met belangrijke eerste indrukken bedek ik het even maar daarna wel gelijk met mijn arm bloot.
ik vind het natuurlijk nog steeds erg moeilijk, maar van de meeste mensen krijg ik echt respect dat ik het durf en dat ze het knap vinden.

sterkte! - Donderdag 8 december 2016 23:11

Ik ben benieuwd hoe het verder gaat! Knap dat je dat stap hebt gezet.

Mara - Vrijdag 9 december 2016 15:21

Lieve allemaal,
Bedankt voor alle mooie reacties op mijn blog! Dat doet me erg veel goed.
Mijn eerste behandeling vindt plaats in de eerste week van januari 2017, naar aanleiding daarvan zal ik de volgende blog schrijven en ook meer uitleggen over hoe de behandeling precies in zijn werk gaat et cetera.
Alle vragen die hier nu gesteld zijn (en worden) zal ik dan ook zo goed mogelijk proberen te beantwoorden, dus kom maar op!

Liefs,
Mara

Ess - Vrijdag 9 december 2016 15:37

Mooi blog. Ik heb ook laser therapie gehad... Helaas weinig verandering.... Misschien helpen de andere opties wel, maar dan maar weer sparen...

Roos - Vrijdag 9 december 2016 17:58

Heel veel sterkte!
Ik hoop dat de laserbehandeling jou dat brengt om deze
donkere periode van automutilatie achter je te laten.
Heb grootse waardering dat je dit gaat delen! Respect.

Iris - Zaterdag 10 december 2016 10:52

Ik zit op dit moment in dezelfde situatie. Ik ben ook op intake geweest om te laseren, maar ze gaven aan dat het waarschijnlijk bijna geen verschil zou opleveren. Ik ben op dit moment bezig met dermatografie (littekens worden met huidskleur inkt ingevuld).

Ik ben heel benieuwd naar je ervaringen met laseren en ook welke kliniek je bent geweest. Ik ga je zeker volgen :) Succes!!

Marianne - Zaterdag 22 april 2017 19:32

Ik ben heel benieuwd naar je ervaringen. Hoe zijn de intake en de eerste behandeling verlopen?

Gastblog door Mara

Mara zal in een aantal blogs haar ervaring met laserbehandeling bij automutilatie littekens delen op Proud2Bme.

Vind je dit waardevol?

Ken je iemand die dit moet zien?


feed