De oplossing voor eenzaamheid

Gepost op Vrijdag 5 oktober 2018 13:00 door Irene in Proud2Live.

In de Whatsapp groep waar ik met wat vrienden in zit zie ik hoe drie van die vrienden met elkaar afspreken om samen iets te gaan eten. "Zullen we dan zo en zo laat doen? Wel op deze dag, want anders kan ik niet." Vanaf m'n bank lees ik mee, zonder te reageren. Wel vraag ik me af waarom ze mij niet uitnodigen. Misschien had ik het ook wel leuk gevonden om mee te gaan eten, maar nee, het blijft bij hun drie. Ik trek een deken over me heen en wil het liefst verdwijnen hier op de bank. Is er een oplossing voor deze eenzaamheid?

Niet alleen, toch eenzaam

Meer dan duizend facebookvrienden, een telefoon vol met contacten, lieve teamgenootjes op m'n sportclub, leuke mensen op m'n studie en toch voelde ik me zo eenzaam. Ik ben iemand die makkelijk contact maakt met anderen. Ik ben niet altijd even goed in small talk, maar ik ben zeker niet verlegen. Toch kon ik me soms ontzettend eenzaam voelen.

Het leek soms een beetje alsof ik er wel bij mocht zijn, maar dat het ook niet uit zou maken als ik er niet was. De wereld zou wel door gaan zonder mij. In zekere zin is dat ook zo, maar zo wil je het niet voelen. Op de momenten dat ik dit gevoel ook maar een beetje opmerkte kon ik er helemaal in wegzinken tot ik mezelf niets meer waard vond. Iedereen deed leuke dingen met elkaar, maar mij vergaten ze gewoon!

Je eenzaam voelen is een ontzettend naar gevoel. Voor mij voelde het alsof ik niet leuk of goed genoeg was. Hoe kon ik mezelf dan nog leuk en goed genoeg vinden? Nu kan ik zeggen dat een gevoel slechts een gevoel is en dat dat niet is wie je werkelijk bent. Dat je je eenzaam voelt, wil dus niet zeggen dat je daadwerkelijk eenzaam bent. Ja, lekker makkelijk gezegd, maar ik kwam er niet uit voor mezelf. Mijn gedachten gingen met me op de loop. Hoezo spraken mensen niet met me af?

Alleen het negatieve zien

Toen ik dit in therapie vertelde vroeg m'n therapeut of het echt zo was dat dit de hele tijd gebeurde. "Nou, ja, zo voelt het wel!" Zei ik. "Je komt op mij over als een hele leuke en interessante meid. Ik kan me niet voorstellen dat mensen jou stom vinden. Laten we de proef op de som nemen." Meten is weten. Om uit te zoeken of dat gevoel wel klopte moest ik de komende tijd bij gaan houden hoe vaak mensen contact met mij opzochten of op een andere manier een blijk van waardering lieten merken. Van een glimlach op straat tot een Whatsappje om af te spreken en wat bleek...?

De volgende dag al had ik drie berichtjes gekregen van mensen die uit zichzelf contact met mij hadden opgenomen. Was dit altijd zo? Nee, dat nou ook weer niet. Toevallig waren het er ineens drie, maar het was ook niet zo dat niemand me ooit een berichtje stuurde. Ook de kleinere gebaren zoals die glimlach op straat of een winkeldeur die wordt opengehouden kwamen plotseling beter binnen nu ik er open voor stond. Mensen vonden mij blijkbaar helemaal niet stom en afschuwelijk. Toen ik dit vol verbazing bij de volgende therapiesessie vertelde keek m'n therapeut tevreden. "Zie je wel. Jij dacht zo negatief over jezelf. Je was alleen maar opzoek naar bevestiging waardoor er geen ruimte meer was voor het positieve." Het was waar. Keer op keer zocht ik naar bevesting. Bij elke tegenvaller dacht ik: "Zie je wel, ik ben gewoon stom.

Natuurlijk is het niet zo dat iedereen altijd naar je lacht op straat. Natuurlijk is niet iedereen de hele dag bezig jou te bereiken. Mensen hebben hun eigen leven. Hun eigen gedachten en gevoelens. Mensen hebben óók andere vrienden waar ze graag tijd mee doorbrengen. Het is dus niet zo moeilijk om die bevestigingen te zoeken over dat jij niks waard zou zijn, maar het is niet de waarheid. Ik ben toch ook niet heel erg gericht op één persoon? Ik heb ook niet altijd zin of tijd om overal op in te gaan? Ik lach niet naar iedereen op straat als ik geen goede bui heb, maar dat ligt dan helemaal niet aan de andere persoon. Zou dit dan ook voor mij gelden? Het moest wel.

Interesse in anderen tonen

Aan de andere kant was de wens dat mensen uit zichzelf contact met mij op zouden zoeken ook een grote valkuil. Waarom zouden zij contact met mij op nemen als ik dat zelf ook niet met hun deed? Misschien niet leuk voor mezelf om te beseffen, maar dat is toch behoorlijk egoïstisch. Tenzij het natuurlijk altijd éénrichtingsverkeer is. 

Het is eigenlijk best een logisch gevolg dat als je veel met jezelf bezig bent je ook letterlijk veel met jezelf bent en minder open staan voor anderen. Het was voor mij belangrijk om te beseffen dat ik zelf ook contact moest maken met anderen en dat mijn gesloten, afwachtende en soms zelfs vijandige houding niet heel erg uitnodigde voor een gesprek. Ja, ik kon namelijk best wel eens een boze houding aannemen. Een soort van zelfverdediging die eigenlijk helemaal niet leidt tot waar je naar verlangt.

"Als jullie niet tegen mij praten dan doe ik dat lekker ook niet tegen jullie. Ik heb toch niemand nodig!"

Het was zelfs zo dat ik op die momenten juist extra veel leuke dingen op social media ging posten. Ze zullen wel zien hoe leuk ik het heb zonder hun, maar ja, het was allemaal schijn en intussen dachten m'n vrienden misschien ook: "Ach, zij doet allemaal leuke dingen zonder ons." Ik heb zelfs een keer te horen gekregen dat iemand dacht dat ik het vast ontzettend druk had en nooit tijd zou hebben om af te spreken. Dit, terwijl ik juist naar contact verlangde.

Je bent niet alleen

Praten helpt. Je gevoel delen helpt. Vul geen gedachten voor een ander in, maar vraag ernaar als iets je onzeker maakt. We schrijven er hier op Proud over, maar ook ik heb dit telkens weer naar m'n hoofd geslingerd gekregen in therapie. "Maar wat als ik teleurgesteld word?" Teleurstellingen horen bij het leven. Betrek het niet teveel op jezelf en/of probeer het te relativeren. Je weet dan in ieder geval waar je aan toe bent, maar de kans is veel groter dat je het in je hoofd veel erger maakt dan dat het werkelijk is.

Om het Whatsapp gesprek uit het intro maar weer even als voorbeeld te nemen: Het is niet zo dat we met z'n viertjes in die groep zaten en dat ik werd buitengesloten. We zaten wel met z'n vijftienen in die chat! Daar dacht ik 'voor het gemak' even niet aan toen ik zo gefrustreerd op de bank zat. Toen ik een paar dagen later aan één van die drie vrienden vertelde waar ik mee zat was het antwoord dat ik terug kreeg niet wat ik verwachtte:

"Oh ja heel herkenbaar hoor! Dat heb ik soms ook als mensen onderling in de groep wat afspreken! Ik moet me daar echt overheen leren zetten en proberen om het niet persoonlijk op te vatten, maar ik vind het lastig soms. Dit, terwijl ik zelf ook wel eens behoefte heb om mensen één op één of een bepaald groepje te zien, maar dan vind ik de rest niet stommer ofzo... Is toch ook wel logisch? Natuurlijk ben je ontzettend welkom. Als je had aangegeven dat je ook kon had ons dat alleen maar leuk geleken. Ik bedoel, we bespreken het niet voor niks in de groep... Dan kunnen mensen aanhaken!"

Huuuhhhh wat? Die had ik niet zien aankomen. Een gevoel van herkenning, maar ook een volkomen logische verklaring. Als ik met twee vrienden ga lunchen (of iets anders ga doen) betrek ik daar ook niet altijd mijn hele contactenlijst bij terwijl ik helemaal niet minder over andere mensen denk. Het is even oefenen geweest, maar door anders te leren kijken en denken en me zelf ook wat assertiever op te stellen kwam dat gevoel van eenzaamheid helemaal niet meer zo hard binnen. Natuurlijk heb ik nog steeds wel eens mijn mindere dagen, ik ben ook maar een mens, maar m'n zelfvertrouwen is al een heel stuk toegenomen. 

Heel veel mensen worstelen met gevoelens van eenzaamheid. Het is dus niet zo dat je gek of raar bent als jij dit ook ervaart. Natuurlijk is de situatie voor iedereen anders, maar deze blog verteld mijn ervaring met dit gevoel. Ik hoop dat je er iets aan hebt.

Wat doe jij als je je eenzaam voelt?

 

Gerelateerde blogposts

31
DEC
13
21
SEP
8
09
AUG
48
 

Reacties

Raketje - Vrijdag 5 oktober 2018 13:49

Wat fijn dat je dit hebt geschreven, Irene. De situatie die je schetst is heel herkenbaar voor mij: onzekerheid en het vooroordeel 'ze zullen me wel niet aardig (meer) vinden'. Daarentegen is het inderdaad oh zo logisch dat mensen geen contact opnemen als je dat zelf ook niet doet.. misschien denken ze zelfs wel precies hetzelfde als ik over hen.
Bedankt voor jouw ervaring en de tips, daar kan ik echt wat mee.

Rosa - Vrijdag 5 oktober 2018 14:30

Dit is echt intens herkenbaar. Vooral die boze houding ook, van ik heb jullie toch niet nodig. Ik heb het vooral met groepjes, dat ik niet echt ergens bij hoor en dat die groepjes het ook wel prima vinden zonder mij, dus het komt alleen van mijn kant. Dit kan weleens heel frustrerend zijn, soms wil je gewoon dat mensen voor jou kiezen en jij niet de hele tijd alleen maar hun.

Co - Vrijdag 5 oktober 2018 15:59

Gaaf blog dit! Wat je voelt en denkt vaak anders dan de realiteit. Gedachten kunnen de realiteit soms enorm geweld aan doen.

Lost girl - Vrijdag 5 oktober 2018 17:30

Ik merk wel vaak dat het vooral van mij moet komen. Anderen hebben het zo druk met werk en gezin en ik zit alleen maar in de kliniek. Ik vind het niet heel erg dat ik degene ben die de meeste berichtjes stuurt maar zou het wel leuk vinden om vrienden te hebben die in de buurt wonen met wie ik gewoon es een paar dagen van tevoren iets leuks af kan spreken. Met mijn vaste drie vrienden is dit toch meestal minimaal een maand vantevoren en kan het meestal maar een paar uur. Ik voel me best vaak eenzaam en moet daar echt wat meer stappen in ondernemen denk ik. Als ik me eenzaam voel licht er al snel een eetbui op de loer.

Lost girl - Vrijdag 5 oktober 2018 17:31

Haha licht is natuurlijk ligt.

Marianne - Vrijdag 5 oktober 2018 19:01

wowie, dit had ik even nodig en daar had ik het toevallig over met iemand waarmee ik privé chatte. Heel mooit stukje Irene. Het heeft echt heel erg mijn ogen geopend en ik ga hier gelijk mee aan de slag.

Thanxxx

Ilkaaaa (stillfightingx) - Vrijdag 5 oktober 2018 20:41

Wow heel herkenbaar dit!

Justme - Vrijdag 5 oktober 2018 22:09

Heel herkenbaar, dankjewel voor deze eerlijke blog, echt helpend!

M - Zaterdag 6 oktober 2018 09:33

Wat een fijne, herkenbare blog!
Voor mij helpt vooral dat als ik vanuit de ander begin te denken, dit ik ook vanuit de ander moet doen.
Dus ipv “ze vindt mij stom, irritant, lelijk of ongezellig, daarom spreekt ze niet af met me” (en dus eigenlijk alleen maar alles op mezelf betrek) denk ik “wie weet wat voor reden ze heeft om niet vanuit zichzelf met mij af te spreken, misschien vergeten, is het alleen met haar familie, voelt ze zich niet goed en spreekt ze me niemand af enz.”
Ik weet niet wat de reden is, en ik heb wel de keuze om te gaan zitten mokken in mijn eigen hoofd, negatieve onzin invullen. Of ik kan er eventueel naar vragen, een simpele maar oprechte “hoe gaat het met jou”.

Net zoals iemand in de stad boos kijkt, de kans is veel groter dat het met zijn eigen dingen te maken heeft dan omdat ik stom of lelijk zou zijn. De wereld draait niet om mij, zo interessant ben ik ook weer niet :D

Desiree - Zaterdag 6 oktober 2018 11:07

Wow, heel herkenbaar! Dank voor je verhaal!

s - Zaterdag 6 oktober 2018 11:28

Dankjewel! Heel welkom dit! Ik heb 1 vriendin waarmee ik af en toe iets afspreek. En ondanks dat ik niet echt verlegen ben (al vraag ik me wel vaak af wat anferen van me vinden) durf ik toch niet aan te haken bij de enorme vriendenkring die zij heeft. Al vraagt ze het wel.... Misschien toch eens een poging wagen....

J - Zaterdag 6 oktober 2018 12:04

Dankjewel voor het delen Irene ♥ Ik heb dit vroeger zooo vaak mee gemaakt.... Maar gelukkig ook geleerd na lange tijd om die dingen hardop te benoemen en daar open over te zijn. En inderdaad, bijna altijd waren ze zich van geen kwaad bewust en was het absoluut geen opzet. Maar die eenzaamheid die je voelt is dan verschrikkelijk.
Nu trek ik veel eerder aan de bel of reageer ik zelfs soort van brutaal en nodig ik mezelf een beetje uit haha. Xxx

Petra - Zaterdag 6 oktober 2018 12:06

De emoties die je omschrijft zijn zó herkenbaar! Ik heb het juist als ik op het laatst aan zo'n groep wordt toegevoegd. Je valt in een gesprek waarvan je geen idee hebt waar 't over gaat en wat er daarvoor besproken is. Alsof iemand heeft bedacht dat ik er ook nog bij moet, maar meer voor haar geweten dan dat het leuk zou zijn dat ik erbij ben. Voor mij is dat laatste dan zo duidelijk, dat het een brug te ver is om anders te reageren: 'Hee, hebben jullie iets leuks bedacht? Wie kan me even bijpraten?' – zoiets.

Maar eerlijk... eigenlijk heb ik zelfs niet zoveel mensen die me kunnen buitensluiten omdat ik gewoonweg niet veel mensen heb. En dat is zeker een gevolg van het feit dat ik me al mijn hele leven snel buitengesloten voel, me terugtrek en dan word je wereldje vanzelf kleiner.

Kelly - Maandag 8 oktober 2018 00:48

Een heel herkenbaar stukje.. nadat mijn relatie is stuk gelopen ben ik er vooral van bewust dat vriendschap en familie wel iets is wat je nodig hebt. Toevallig ben ik afgelopen vrijdag door een soort van uitnodiging van mezelf dan ook wat wezen drinken met 3 meiden die ik uit t oog was verloren😊 Verder heb ik een paar vaste vriendinnen, en krijg ook wel te horen dat ik erg sociaal ben alleen er is zoveel veranderd in mijn leven dat ik me zoals vandaag ook ineens heel eenzaam kan voelen. Ik weet volgensmij wel waardoor het komt dat ik me zo voel maar weet niet zo goed wat ik kan doen😅 Wel weet ik dat ik het echt een opluchting vind om het even te kunnen delen met jullie onbekende☺ Voel me altijd zo bezwaard om erover te beginnen hoe ik me voel..

Kelly - Maandag 8 oktober 2018 00:49

Een heel herkenbaar stukje.. nadat mijn relatie is stuk gelopen ben ik er vooral van bewust dat vriendschap en familie wel iets is wat je nodig hebt. Toevallig ben ik afgelopen vrijdag door een soort van uitnodiging van mezelf dan ook wat wezen drinken met 3 meiden die ik uit t oog was verloren😊 Verder heb ik een paar vaste vriendinnen, en krijg ook wel te horen dat ik erg sociaal ben alleen er is zoveel veranderd in mijn leven dat ik me zoals vandaag ook ineens heel eenzaam kan voelen. Ik weet volgensmij wel waardoor het komt dat ik me zo voel maar weet niet zo goed wat ik kan doen😅 Wel weet ik dat ik het echt een opluchting vind om het even te kunnen delen met jullie onbekende☺ Voel me altijd zo bezwaard om erover te beginnen hoe ik me voel..

rose - Donderdag 11 oktober 2018 13:30

dankjewel hiervoor

ik hoop dat je meer tijd wilt besteden aan eenzaamheid hier op proud, er vaker artikelen over te schrijven, dat helpt me heel erg

feed