Kan jij zijn wie je bent

 

Kan je wel zijn wie je eigenlijk hoort te zijn, wie je bent. Is dit als mens wel mogelijk, want weten we immers wie we horen te zijn? Zijn we het kind in onszelf, degene wie je altijd in gedachte had te moeten zijn. Zijn we degene die de omgeving denkt dat we zijn, je ouders, vrienden en iedereen om je heen. Zijn we diegene waarvan de wereld graag ziet wie je bent, de bladen, de reclames en de borden op de straat. Zijn we diegene die God wil dat we zijn, Zijn zoon/dochter waar Hij zo veel van houdt?

Is het mogelijk om één van deze te zijn? Of zijn wij mensen er op gericht om het allemaal te willen zijn? Je zag jezelf als iemand met prioriteiten, dingen die je wilde, waar je naar streefde en die je zouden lukken, maar je ouders verwachten dat je doet wat zij denken dat het beste voor je zou zijn, ze willen je beschermen, beschermen voor de kwaadaardige dingen in het leven. Wanneer je gaat stappen moet je zorgen dat je op tijd thuis bent, niet helemaal dronken bent en wel de goede vrienden kiest. Maarja wat zijn goede vrienden?

meisje

Mensen met wie je het gezellig hebt, of mensen die je steunen door dik en dun ook wanneer het even moeilijk wordt. En die vrienden.. hoe zien die jou? hoe verwachten zij dat je bent? Hoe zagen ze je voor het eerst? Was je stil (mag je dit dan nu nog steeds zijn?) was je degene die altijd alle aandacht vroeg (positief of negatief,... aandacht is aandacht) was je degene die altijd iedereen vrolijk maakte met een grapje en een grolletje (Maar was dit altijd wel werkelijk wie je was en hoe je je voelde?) Nemen je vrienden je echt zoals je bent? Kennen ze werkelijk de echte jij? De jij met je sterke kanten, maar ook de kanten die wat minder positief zijn.

Stel je voor: lang haar is in de mode, maar je knipt het daarom af, hoor je er dan ook nog bij, ben je dan ook nog welkom? Of is het dat je niet meer binnen de kaders van het voorgeschreven boekje past, dat je er gewoon niet meer bij past, en ze je liever kwijt dan rijk zijn? Dan als laatste: je gaat misschien naar de kerk en hoort daar maar al te vaak dat je Gods kind bent, om het nog mooier te schrijven: Gods geliefde kind, om wie hij zoveel geeft, waar hij alle volgen voor over heeft, zodat hij jou maar kan behouden. Die God, die alles zo mooi voor elkaar heeft, die alles in zijn hand houdt en zelfs oog voor jou heeft, hij heeft een plan voor jou, speciaal voor jou,... Een bestemming, een plek waar je hoort, hoe je zou moeten zijn en waar je gewaardeerd wordt. Maar,.... Kan jij diegene wel zijn? Zondig je niet te veel? Is dat plan ook wel voor jou? Of is het voor iedereen apart gelegd, behalve voor jou?

Allerlei dingen die bij ons mensen best wel spelen, we willen het namelijk allemaal zijn. Je wilt zijn wie je ouders graag zien, je wilt bij je vrienden horen en niet buiten de boot vallen. Je hebt je eigen doelen in je leven, de dingen die je graag zelf zou willen realiseren. Sommige alleen en sommige dingen samen met God, je wilt je wel door Hem laten vormen, maar niet veel verder dan buiten de kadertjes die ik hierboven heb geschreven.

meisje

Nu kun je je afvragen of het mogelijk is om het allemaal te zijn. Tot op zekere hoogte zal het je best lukken, naja lukken... Het zal er op lijken, waarschijnlijk lukt het op een zeker moment om overal voor 75% degene te zijn die je op dat moment zou willen zijn. Maar ik ben er van overtuigd dat je het nooit overal 100% zal kunnen zijn. Neem nou aan dat jij klaar bent met school, naar jouw idee lukt het niet en je ziet veel meer plezier in een toekomst in het werkveld. Je ouders zullen dit jammer vinden, het was niet hun plan voor jou, ze hadden je liever verder zien studeren zodat je tenminste een diploma op zak hebt. In dit geval heb je in iedergeval al één gedeelte waar het je niet lukt te zijn wie je wilt zijn. En wie wil je dan zijn in deze keuze? Degene die voldoet aan de verwachtingen van de ander, om zo diegene niet teleur te stellen, of doe je wat je zelf wilt? Sta je wel sterk genoeg in je schoenen?

Ik denk dat we niet te veel moeten kijken naar wie we zouden moeten zijn, misschien niet eens naar wie we nu zijn. Ik denk dat we moeten kijken naar degene die we zouden willen zijn. Dit is niet iets makkelijks! Vraag aan 100 ouderen in een verzorgingstehuis wie nou eigenlijk is, wie hij/zij zou willen zijn,.. ik denk dat je nog op geen 30% komt. Dit komt namelijk doordat we ons veel te druk maken om wat anderen van ons vinden. En nee,... dit hoeft niet altijd negatief te zijn, anderen hebben vaak het beste met je voor (familie en vrienden) maar hun 'het beste' kan heel erg verschillen met wat jij het beste vindt. Wanneer je een keuze moet maken, doe je dit dan voor jezelf of doe je het omdat anderen het van je verwachten?  

Neem hierbij nu even je eetstoornis in gedachte, wie ben jij in je eetstoornis? Hier gaat het nog een stukje dieper. Het gaat er nu niet om wat andere van je verwachten, vaak niet eens meer over wie je nu zelf verwacht dat je bent, maar hierbij is het de stem in je hoofd die vertelt wie je moet zijn. Nu is de keuze: Wil jij aan die verwachting voldoen? De verwachting die een ziekte in jou schept, een verwachting die voelt alsof het de werkelijkheid is, een werkelijkheid die zo sterk voelt dat het voelt als falen wanneer je niet aan die verwachting kan voldoen...

meisje

Maar,.. nogmaals: wil je hier aan voldoen? Of heb je al de stap/ keuze gemaakt te gaan herstellen? zoals je al leest, ook hier ligt een keuze, een keuze die maakt of breekt wie je bent of kan zijn. Die keuze kan ook op heel veel fronten gemaakt zijn, maar weet voor jezelf dus wel duidelijk voor wie je die keuze hebt gemaakt. Want wanneer je er zelf niet helemaal achter kan staan, tot in hoeverre kan je dan eigenlijk gemotiveerd zijn om daadwerkelijk tot aan het einde te herstellen? Het kan bijvoorbeeld zijn dat je hieraan begonnen bent omdat je ouders hebben gezegd dat je het zou moeten doen, en zo de verwachting bij jou neer leggen dat je het ook doet omdat zij het graag willen. Hetzelfde kan ook bij vrienden het geval zijn. Ze zien dat het slecht met je gaat en willen graag dat je gaat herstellen, zodat jij je hopelijk beter gaat voelen,... Maar zoals je al leest, dan doe je het dus weer omdat anderen het van je verwachten!

Nu is hier ook een tegenpool, en dat ben je ergens misschien wel zelf. Want wanneer je gaat herstellen, ben je hier ook mee bezig. Ga je zelf dingen van jezelf verwachten (vaak de eetstoornis in jou) die jou laat denken dat wanneer jij gaat herstellen, je weer wordt zoals je hoort te zijn, je weer niet voldoet aan alle verwachtingen, dat je te zwaar wordt, misschien in je eigen woorden wel dik,... dat anderen je dan ook niet meer nemen zoals je bent. Dit alles bij elkaar maakt een eetstoornis dus extra lastig. Maar laat je hierdoor niet uit het veld slaan! Want zoals je waarschijnlijk al lang weet:  een eetstoornis is niet voor niets een stoornis, een eetstoornis is niet positief en laat je ook niet de positieve dingen voelen/zien. Het is een ziekte, die een vertekend beeld geeft in je hoofd!

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Anne - Vrijdag 17 juni 2016 21:31
Wauw!! Ben er even stil van!! (En dat ben k niet snel) maar de alinea onder de eerste foto.....dat maalt de hele dag door mn hoofd: " Hoe zien anderen mij, hoe kom k over, wat vinden ze van me? Hoe wil ik gevonden worden" en zo nog veel meer!!

Bedankt voor je blog!!
ambiee - Vrijdag 17 juni 2016 22:08
Woow mooi geschreven. k ben er ook helemaal stil van. Dit heb ik elke dag in de klas want daar kan ik NIET mezelf zijn šŸ˜³
Xx - Zaterdag 18 juni 2016 12:44
Goed geschreven!
Mara - Zaterdag 18 juni 2016 14:42
Tsja wat is jezelf zijn eigenlijk? Ik probeer ook altijd maar te doen zoals ik denk dat het hoort. Je moet je soms ook wel een beetje aanpassen denk ik.
Ik denk dat jezelf zijn een zoektocht is. Volgens mij weet niemand precies wie hij of zij is. En we veranderen iedere dag door dingen die we meemaken of hoe we over dingen denken. Dit kan positief en negatief zijn. Zo heb ik nu maar besloten om goed voor mijn lichaam te gaan zorgen. Door gezond te gaan eten. Ik hoop dat het lukt en dat ik deze positieve gedachte vast kan blijven houden.

Xje Mara