Ik wilde geen lichaam meer hebben

 

meisjeElissa (19) heeft anorexia. Eén woord, zoveel gevoelens. Vandaag de dag, komt de ziekte steeds meer in de media. We worden telkens het beeld van ‘de perfecte, gelukkige, slanke vrouw' voorgespiegeld. Maar ben je gelukkiger als je slank bent? En waar ligt de grens tussen slank zijn en te mager zijn?

Het belangrijkste is dat ik de controle krijg over mijn ziekte en niet omgekeerd." zegt Elissa, die sinds haar elfde aan anorexia lijdt. Ze is nu in behandeling, maar het blijft zwaar. "Ik kan niet zeggen dat ik eetstoornisvrij ben. Elke dag ben ik nog bezig met eten en niet eten.

Ik voel me slecht en heb nog niet veel zelfvertrouwen. Maar ik probeer mezelf te overtuigen dat ik moet doorzetten als ik ooit weer gelukkig wil zijn.

Op mijn elfde kwam ik voor het eerst in aanraking met anorexia. Ik moest een schoolwerk maken over de ziekte. Ik werd op dat moment erg gepest en buitengesloten op school. Hoewel ik toen al redelijk mager was, leek afvallen mij de enige oplossing. Als ik dunner was, zouden mensen me liever hebben. Dan zou ik er wel bij horen. Het begon onschuldig. Ik liet de snoepjes achterwege...

In datzelfde jaar ging ik op turnkamp. Ook daar werd ik gepest en buitengesloten. Ik nam uiteindelijk een kampleider in vertrouwen, maar voor ik het wist had hij mij in zijn macht. Ik werd op dat kamp misbruikt. Hierdoor werd ik nog onzekerder. Iemand had mijn lichaam aangeraakt. Het liefst wilde ik geen lichaam meer hebben. Dus moest ik afvallen, zodat niemand nog aan mij kon zitten. Na de zomervakantie begon ik dubbel zo hard met lijnen.

Pas na drie jaar durfde ik naar buiten te komen met wat er met mij was gebeurd op het turnkamp. Ik schaamde me en dacht dat het mijn fout was. Ik probeerde het te verdringen, maar heb het uiteindelijk toch verteld aan mijn ouders. Op een bepaald moment sportte ik meer dan x uur in de week. Tussendoortjes waren al een tijd afgeschaft. Ik at enkel nog kleine hoofdmaaltijden. Drinken probeerde ik ook te vermijden, uit angst dat ik daardoor zou verdikken.

Van mijn 11 tot mijn 15 jaar werd ik regelmatig opgenomen in het ziekenhuis omdat ik fysisch zo zwak was, dat ik elk moment kon flauwvallen. In totaal ben ik daar ongeveer zes of zeven keer geweest. De opnames duurden telkens bijna twee maanden. De dokters wisten toen nog niet dat ik anorexia had. Ze dachten dat ik iets onverklaarbaars aan mijn maag had, omdat ik zo snel vermagerde en maagpijn had zonder duidelijke oorzaak. In de kliniek moest ik enkel verdikken. Wanneer dat in orde was, mocht ik naar huis. Aangezien niemand wist dat ik anorexia had, kreeg ik geen therapie en herviel ik snel. Het is mij drie keer niet gelukt om tijdens een opname zelf gewicht bij te winnen. Daarom beslisten de dokters buiten mijn wil dat ik sondevoeding moest krijgen. Die momenten waren verschrikkelijk. Ik had niets te zeggen en er werd zomaar eten bij mij naar binnen gepompt. Verder keek er geen enkele arts of verpleegkundige naar mij om.

Op mijn zestiende, werd ik opnieuw opgenomen in het ziekenhuis. Ik zou weer sondevoeding krijgen. Maar die keer verzette ik me zo hard (ik wou geen sondevoeding krijgen, ik wou niet weer bijkomen, ik wou gewoon afvallen tot ik niet meer kon) dat ze vermoedden dat ik anorexia had. Ik vertelde hen eerlijk dat ik dat ook dacht. De sonde werd alsnog ingebracht, omdat mijn lichaam het stilaan opgaf. Uiteindelijk ben ik vrij snel terechtgekomen in de Eetstoorniskliniek in Antwerpen. Daar verbleef ik zeven maanden en kreeg ik voor het eerst écht hulp. Ik mocht tijdens het weekend naar huis als ik elke week minstens 500 gram bijkwam. Zo niet, dan bleef ik in de kliniek.

olifantTot mijn achttiende ben ik in de Eetstoorniskliniek alles samen nog 2 jaar ambulant in therapie geweest. Een half jaar geleden stelde mijn begeleidende arts voor dat ik opgenomen zou worden in de Psychiatrische Kliniek Broeders Alexianen in Tienen. Mijn ouders wilden het liever nog eens zelf proberen, maar dan met meer intensieve hulp. Zo kwam ik terecht bij een nieuwe psychologe met wie ik meer afsprak. Ook bleef ik naar een diëtiste gaan.

Nu spreek ik twee keer per week af met een psychologe. Mijn diëtiste zie ik om de week. Met haar heb ik een plan opgesteld om een bepaald gewicht te bereiken.

Hiervoor zijn wekelijkse gewichtsstijgingen noodzakelijk. Als ik die stijgingen niet haal, ben ik niet meer welkom bij haar en moet ik alsnog naar Tienen.

Als ik ze wel haal, heb ik tegen eind december een gewicht waar we verder aan kunnen werken. Ik krijg dan even een pauze om te bekomen, maar nadien moet mijn gewicht uiteraard verder stijgen.

Ik wil eigenlijk helemaal niet bijkomen. Ik weet dat mijn gewicht nog steeds te laag is, maar het is moeilijk om te geloven dat je te mager bent als je jezelf ziet als een olifant. Het belangrijkste is dat ik de controle krijg over mijn ziekte en niet omgekeerd. De therapeuten in de Eetstoorniskliniek in Antwerpen waren vrij negatief over een mogelijke genezing. Hoe langer een eetstoornis namelijk aanhoudt, hoe moeilijk het wordt om ze te overwinnen. Ik geloofde er zelf ook niet echt meer in dat ik zou genezen. Maar momenteel heb ik een psychologe die me goed begeleidt en zij laat mij voelen dat het wel mogelijk is om de ziekte te overwinnen, al zal ik er nog harder voor moeten vechten.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

K - Dinsdag 22 januari 2013 13:33
Wat een dapper verhaal.
Je hebt al een lange weg afgelegd .
Blijf vechten en doorzetten. Je komt er heus wel.

Als de volledige genezing er niet in zit.
Is de mogelijkheid om er gezond mee om te gaan nog wel.

Die es zal altijd in je achterhoofd zitten. Zolang ze niet meer naar voor komt.

Ik hoop dat je snel dat punt bereikt.

NAO-tje - Dinsdag 22 januari 2013 13:40
Wat vind ik het knap dat je het zo kunt vertellen. Wat een verschrikkelijke lange weg heb je al moeten gaan en wat verschrikkelijk ook om te zien dat er zo vaak op verkeerde manieren met je om is gegaan. Niemand zou gepest mogen worden noch misbruikt. Sterkte... Je komt er.
violindustrial - Dinsdag 22 januari 2013 15:01
Super goed van je dat je het zo aanpakt. Dat is ontzettend grote stap. Sterkte meis je kunt het!
Chaya - Dinsdag 22 januari 2013 15:04
Wauw, wat een bijzonder verhaal. Supermooi om al je kracht te lezen, volgens mij kom jij er wel! Succes, sterkte en hou vol!

Liefs,
Chaya
esta - Dinsdag 22 januari 2013 15:05
Echt knap dat je je verhaal hier neer zet, meis!

En ik weet het zeker, ook JIJ kan het!!!!!!!!!

Heel veel succes nog!!

Liefs!
* - Dinsdag 22 januari 2013 15:31
Heey lieve meid,

ik ken je verleden natuurlijk al wel, maar het blijft me raken.
Ook al wijt je er niet veel over uit hier. Ik wil dat je weet dat ik je
erg dapper vindt. Ik zelf heb ook 2 jaar gewacht voordat ik mijn ouders durfde vertellen wat er met me gebeurd was. Dat is niet zo abnormaal.

En meid, als je niet naar tienen wilt, moet je blijven vechten ;). En dat doe je.
Ik weet hoe moeilijk je het hebt, hoe hard je je lichaam verafschuwd.
Maar blijf er goed voor zorgen.

Dikke knuffel!
Lien
krol - Dinsdag 22 januari 2013 15:36
Hey lieve jij!

Wat sterk dat je je verhaal hier neerschrijft! Jammer dat ze in Antwerpen negatief waren over een mogelijke genezing. Ik geloof in je en ik denk persoonlijk dat wanneer jij dit ook 100% gaat geloven je de grootste stap naar volledige genezing reeds gemaakt hebt! Keep fighting, girl!
lfs,
Krol~
Elissa - Dinsdag 22 januari 2013 16:19
Dankjullie wel allemaal voor de lieve en steunende reacties. Het doet me plezier zoveel reactie te krijgen.

LIeve Lien: Je bent zo geweldig. Ik ben blij dat ik je leerde kennen. Binnenkort zie ik je eindelijk weer. XX Dikke knuffel

Lieve Krol: Ja, het is wel jammer dat ze zo negatief waren, want ik ging het zelf ook geloven. Dus dat is wel jammer. Maar die fase ben ik nu overheen, ik geloof wel weer dat het kan, ook al zie ik dat momenteel even neit. XXX Lieve jij!

@De rest: geweldige reacties! X
Laartje - Dinsdag 22 januari 2013 18:18
wat een sterk en dappper persoon ben jij !


zet em op meid ! , Ik hoop zo dat je de ziekte helemaal gaat overwinnen !
me - Dinsdag 22 januari 2013 18:53
Zet 'm op meid!!!! Je hebt nog een heel leven voor je, en nog heel veel jaar. Voor je het weet ligt dit allemaal achter je.
Overal kom je door heen, je weet niet hoe en wanneer, maar zolang je ervoor vecht, komt er een dag dat je behaald wat je wilt!!!

Liefs
Elissa - Dinsdag 22 januari 2013 20:24
Dank jullie wel X
Ik - Dinsdag 22 januari 2013 21:11
Weet je, als ik dit zo lees ben ik zo enorm trots op jou!
Je bent zo hard en goed aan het vechten! en ik weet zeker dat het je gaat lukken!

Hoe langer je er mee worstelt hoe moeilijker er vanaf te komen schrijf je. Maar ondanks dat je er al lang mee zit, ga je door. en je zal dit overwinnen! Het hoeft niet zo te zijn dat de es voor altijd wel ergens in je achterhoofd zal blijven. Je kan echt vrij worden, leven, genieten. Je bent sowieso prachtig! Hoe je er ook uit ziet.
Als jij van jezelf gaat houden zal je alleen maar nog zo veel mooier worden. Gewoon omdat je jij bent, een enorm sterke vrouw, die vecht en overwint! Weet wie ze is, en dat ze er mag zijn!

Jij kunt en zal helemaal genezen meid!

Liefs
Elissa - Dinsdag 22 januari 2013 21:44
@Ik:
Wat een lief berichtje. Bedankt voor de moed. Ik hoop inderdaad dat ik er kom, dat hoop ik echt. X
Karen - Woensdag 23 januari 2013 08:56
Ik ben ook op zeer jonge leeftijd begonnen met afvallen. En ik ben ook terug op een gezond gewicht geraakt na mijn opname in Antwerpen. Dit is soms nog wel moeilijk maar nu heb ik wel meer energie en kan ik terug verder met mijn leven en dat vind ik het belangrijkste!! Accepteer jezelf zoals je bent! Nobody is perfect! Jij kan hier ook doorheen komen als je blijft doorzetten. Ook jij kan dit!!! Ga ervoor meid!
Elissa - Woensdag 23 januari 2013 14:56
@Karen:
Je hebt gelijk, het kan. Ik ben heel blij dat jij dat hebt kunnen doen; Ik hoop daar oop een dag ook te staan. Wat je verteld geeft me wel vertrouwen voor de toekomst. Het kan, dat weet ik, dat voelt fijn. X
Koffie - Woensdag 23 januari 2013 19:29
Wat een heftig verhaal.
Je hebt al zoveel meegemaakt en toch blijf je doorgaan en blijf je vechten.
Je geeft niet op, dat is echt knap.
Ik geloof dat als je blijft gaan je er echt wel kan komen.
Ik wens je nog veel succes!
Elissa - Woensdag 23 januari 2013 20:02
@Koffie,
Cynthia - Maandag 28 januari 2013 19:06
Ik heb zelf ook in Antwerpen gezeten, wat een verschrikkelijke tij dwaas dat. Het leek wel alsof de begeleiding er alles aan deed om je nog zieker te krijgen. Ze luisterden niet naar je wanneer je het nodig had, ze werden met de dag strenger, en ze deden er niks aan om je te helpen.. Wat ben ik blij dat ik daar weg ben.
Elissa - Maandag 28 januari 2013 22:38
@Cynthia,
Wat vervelend dat je zo een negatieve ervaring had met A'pen. De mijne was gelukkig positief. Maar ik begrijp wel dat het voor sommige niet zo kan zijn. X
corlien - Maandag 4 februari 2013 23:47
knap hoe je er over schrijft ik hoop uiteindelijk dat je de strijd zal winnen en je es gedag zegt. ik begrijp wel dat het lastig is te geloven dat je mager bent maar andere mensen zien jou wel hoe je werkelijk bent.
heel veel succes en sterkte
Rozie--x - Dinsdag 5 februari 2013 16:01
@Corlien,
Bedankt! X
Jumanji-Lover - Donderdag 7 maart 2013 18:10
Woow, wat een verhaal!!! Je bent trouwens echt goed bezig!!! En (waarschijnlijk hebben dit al veel mensen dit tegen je gezegd) je bent echt geen olifant!!! Alleen olifanten zijn olifanten. Jij bent gewoon Elissa!!!
Denk eraan, olifanten zijn olifanten, en jij bent Elissa!!!
Rozie--x - Vrijdag 8 maart 2013 18:55
@Jumanji Lover:
Bedankt meid, het is echt heel heel lief dat je dat zegt! X
Anke - Woensdag 20 maart 2013 18:19
Ik ben zelf ook tweemaal opgenomen geweest in Antwerpen en heb daar ook mijn gezond gewicht bereikt. Ik vond de begeleiding daar allesbehalve goed en ook de nahulp is zwak uitgedrukt: miserabel of zoals in mijn geval: niet aanwezig. Heb er niet zo'n goede ervaringen mee. Hopelijk helpen ze je daar in Tienen wat beter! Je lijkt me alleszins een enorm sterk meisje, een voorbeeld voor iedereen die nog aan 't vechten is. Weet dat je nooit mag opgeven, moet blijven doorzetten en je er op een dag ook komt. Succes!
Rozie--x - Donderdag 21 maart 2013 19:46
@Anke:
Vervelend dat jij er anders over denkt en niet zo een goede ervaringen hebt. Ik denk dat voor iedereen iets anders goed is. Nu bijvoorbeeld zou mij dat ook niet meer helpen, die manier van werken. Maar toen was ik heel tevreden. Ik heb persoonlijk heel veel gehad aan die opname, maar dat is persoonlijk. Ik snap wel dat het niet bij iedereen werkt. Langs de andere kant heb je er wel je gezond gewicht bereikt, dan heeft het volgens mij toch iets met je gedaan. Ik zit niet in Tienen. Ik ging er misschien naartoe gaan. Maar momenteel ben ik nog gewoon thuis hooor ;). XX
Jenna ♥ - Donderdag 21 maart 2013 21:53
Waauw!
Ik ben zo trots op jouw dat je dit hebt kunnen neerschrijven! Ik weet hoe je je voelt ook al is iedere eetstoornis anders natuurlijk!
Je bent echt een doorzetter en je verdiend het om gelukkig te zijn.
Tijdens onze periode in Antwerpen was jij mijn buddy en na onze harde periode ben je het nog altijd! Dankuwel! Ik las onlangs je 'knipoogje' nog eens voor mij en ik voelde me dichter bij jouw. Nu ik me beter voel, ook al ben ik er nog niet, wil ik graag jouw buddy zijn.. Want samen kan je zoveel meer dan alleen!
Bedankt om mijn vriendin te zijn!
Veel liefs Jenna x
Rozie--x - Donderdag 21 maart 2013 22:55
Oh Jenna,
Wat een lief berichtje. Ben er even van aangedaan, wat tranen in mijn ogen. Het is gewoon allemaal zo lief wat je hier schrijft. Bedankt! Dat buddy gedoe, dat is helemaal waar. laten we anders gewoon elkaars buddy zijn? Dan komen we er wel door. Dan kunnen we elkaar steunen? Want ik wil je echt helpen via mail dan;

Lieve meid, ik ben graag je vriendin. Je kan altijd bij mij terecht!
Dikke kus rozie