Het was mijn keuze of ik wilde herstellen

 

Ik ben een aantal jaar in behandeling geweest voor mijn eetstoornis. Ik kwam wel aan een deed wat ik moest doen en het leek of ik redelijk hersteld was. Ik at weer een normale hoeveelheid, nog wel een eetlijst, maar ik kon wel variëren. Wat aan de buitenkant niet te zien was, was dat ik nog enorm veel eetstoornis gedachten had. Ik ‘wilde’ ergens wel herstellen, maar deed het vooral voor mijn omgeving. Na een intensieve behandeling, gezinsbehandeling en vervolggroep werd het allemaal steeds zwaarder. Letterlijk, mijn gewicht werd hoger en gezonder, maar mijn spanning ook. Ik ging weg bij de eetstoorniskliniek, omdat ik het mentaal allemaal niet meer trok.

Na een paar maanden van gesloten afdelingen en dagbehandeling voor mijn depressie kwam ik terecht bij een ander behandelcentrum, ook niet gericht op eten. Ik heb PTSS, maar ging daar een MBT behandeling doen. Mijn herstel was daar MIJN verantwoordelijkheid. Toen ik binnenkwam praatte ik niet en was op bijna elke vraag mijn antwoord 'weet ik niet'. Ik had geen vertrouwen meer in de hulpverlening en durfde niet te delen waar ik mee zat, als ik al wist wat ik voelde. Ik durfde geen hulp te vragen, ook al werd die me wel aangeboden.

Het was mijn keuze of ik wilde herstellen

Heel langzaam ben ik gaan inzien dat het MIJN keuze was of ik ging herstellen of niet en ik ging steeds meer praten en bouwde met veel moeite een band op met mijn behandelteam. Het was de eerste keer dat ik echt vertrouwen had in behandelaren en ik ben heel dankbaar voor deze band. Het heeft lang geduurd, maar ik heb daar leren praten en leren voelen. Ook leerde ik stap voor stap hulp vragen, vóórdat ik destructieve dingen ging doen. Iets wat ik niet kon, omdat ik altijd slechte coping gebruikte om met dingen om te gaan en dingen alleen wilde oplossen. Deze behandelaren bleven doorvragen en gaven niet zomaar op, soms best wel irritant, maar wel goed en achteraf fijn. Ik moest echter wel zelf aangeven waar ik het over wilde hebben in mijn gesprekken, want het was mijn behandeling. Iets dat ik best wel lastig vond in het begin.

Toen ik halverwege mijn behandeling van 18 maanden op kamers ging wonen was opeens mijn leven echt mijn eigen verantwoordelijkheid en kreeg ik een enorme terugval in gewicht, omdat ik nu niet meer hoefde te eten voor anderen, zoals mijn gezin. Op een gegeven moment was ik het echt zat en wilde ik zelf herstellen. Ik begon dankzij mijn behandeling, maar ook dankzij mijn ervaringsdeskundige mentor, in te zien dat ik mijn leven en geluk niet terugkreeg door niet te eten en dat ik alleen aan de achterliggende dingen kon werken als mijn hoofd niet de hele dag met kcal bezig was.

Ik wilde nu echt zelf herstellen en ben voor mezelf en samen met mijn behandelaren gaan strijden tegen de eetstoornis. Niet op de standaard eetstoornis behandeling manier van elke week 0,5 kg er bij en anders consequenties, maar door te kijken naar de achterliggende dingen en mijn eetstoornis als coping te zien en door te kijken naar welke stappen mij gingen lukken. Ik moest zelf aangeven wat ik wilde met het eten en dat was lastig, maar liet me wel steeds weer beseffen dat het mijn leven was en dat ik daar de regie over heb. Er werd echt geluisterd naar wat mij kon helpen en daar ben ik heel dankbaar voor.

Het was mijn keuze of ik wilde herstellen

Mijn PTSS maakte het herstellen heel zwaar, want door herbelevingen was ik de hele dag misselijk en kwam veel eten er weer uit. Waar ik eerst nutri weigerde, omdat ik niet wilde aankomen, heb ik nu zelf de keuze gemaakt om 3 nutri per dag te drinken. Mijn gewicht steeg niet, maar ik bleef eindelijk weer stabiel. Afgelopen najaar raakte ik weer in crisis en werd ik weer voor 9 weken opgenomen in 2 verschillende klinieken om te stabiliseren. Ik had hier makkelijk nog veel meer kunnen afvallen, maar ik wil werken aan het achterliggende en probeerde mijn eigen doelen voor ogen te houden.

Een laag gewicht zou er voor zorgen dat ik niet de therapie kan gaan volgen die mij verder kan helpen, en weer in het eetstoornis wereldje zou belanden. De plek waar ik geen eigen regie meer zou hebben, die juist zo belangrijk voor me was geworden, omdat ik die vroeger niet had. Ik wil weer verder met mijn studie en stage die me veel energie geven en wil kunnen herstellen. Ik wacht nu op een opname in een trauma-kliniek, maar ik blijf vechten. Ik vind het doodeng wat me te wachten staat komend jaar, maar ik ga niet meer opgeven.

Het beseffen dat IK de hoofdpersoon ben in mijn leven is eng, maar ook goed. Ik hoef niet te herstellen voor andere mensen, maar moet het doen voor mezelf. Ik kan alleen werken aan de dingen waar ik last van heb als ik zelf de hand aanpak die de hulpverlening uitsteekt. Je hoeft het nooit alleen te doen, maar je moet het wel zelf doen. Verantwoordelijkheid is eng, maar die eigen regie over je eigen leven is ook heel fijn.

 

Gerelateerde blogposts

13
AUG
Niet Opnieuw
13

Reacties

pijntje - Woensdag 5 december 2018 13:18
Indrukwekkend verhaal.Hou vol en hou je taai. Kippenvel bij de opmerking: 'Je hoeft het nooit alleen te doen, maar je moet het wel zelf doen. ' Heel knap dat je nu voor jezelf kiest.
unravelinghope - Woensdag 5 december 2018 16:14
Ik vind het heel mooi hoe je dit verwoord! Echt mooi geschreven, je bent een mooi mens!
Nienke - Woensdag 5 december 2018 16:55
Wat ben ik trots op je! Kiezen voor het leven is moeilijk maar zo het vechten waard. En vechten doe je! ♥
Jannetje - Woensdag 5 december 2018 18:17
Je hebt voor jezelf gekozen. Daarmee laat je zien dat je heel sterk bent! Houd vol en blijf doen wat j́íj́ wil. Xx
Anne - Woensdag 5 december 2018 19:35
Wat mooi geschreven lieverd, super trots op hoe je ondanks alles blijft doorvechten. Je doet het voor jezelf, maar niet alleen!❤
Chantal - Woensdag 5 december 2018 19:56
Lieve Anne-Lieke,

Je bent echt dapper! Trots op je!
Ik wens je heel veel succes met je vervolgbehandeling!

Liefs

Chantal
Zara - Donderdag 6 december 2018 14:32
trots op jou ♥
Myrthe - Donderdag 6 december 2018 17:37
Lieve jij,
Wat ben ik trots op jou. Trots op hoe je de strijd bent aangegaan en blijft aangaan. Het is niet makkelijk en dat heb ik afgelopen tijd van dichtbij mee mogen maken. Maar het getuigt van zoveel moed om jezelf verantwoordelijk te stellen voor je eigen herstel. Zowel rondom je eetstoornis als de rest.

Liefs,
Je bujo-, kook-, kliniek-&wachtkamermaatje