Geen vriend, maar een vijand

 

Jarenlang kon ik eten waar ik zin in had, jarenlang heb ik sterk in mijn schoenen gestaan en in mezelf geloofd. Met de puberteit sloop er ook onzekerheid in en plaats van in mezelf te geloven en me van niemand wat aan te trekken, werd het steeds belangrijker wat anderen van me dachten. En met die onzekerheid, lieve Anorexia, kwam jij.

Jij beloofde me dat ik perfect kon zijn, dat de mensen van me zouden gaan houden, dat ik geen opmerkingen meer zou krijgen en dat ik er eindelijk bij zou horen, jij vertelde me dat ik anderen minder tot last zou kunnen zijn en jij zou me daarbij helpen. Maar zelf moest ik daarvoor veranderen. Ik moest beter mijn best gaan doen op school, hogere cijfers halen, maar vooral moest ik gezonder worden.

Geen vriend, maar een vijand

Want lieve Anorexia, jij vertelde me dat als ik gezonder zou zijn, ik beter voor mezelf zorgde, minder mensen zich zorgen om mij hoefden te maken, ik mooier zou zijn, en dat ik meer bij de andere meiden zou horen. En dat was wat ik verlangde, ik wilde erbij horen, meegevraagd worden naar feestjes, niet dat saaie nerdje zijn, dat iedereen in mij zag. Maar vooral wilde ik zelfstandig zijn,  want als ik gezonder was, belastte ik andere mensen minder.

En ik, oh lieve Anorexia, ik hing aan je lippen en ik luisterde. En zo begon ik met het tellen van mijn dagelijkse inname van calorieën. En dat vond jij, kon wel wat minder. Zo stopte ik met snoepen. Maar dat was niet genoeg, daar bleef het niet bij, want op den duur vond ik mijn lichaam niet meer mooi, kon er van dat buikje wel wat af, die benen waren ook veel te dik, en mijn wangen te bol.

Als ik af zou vallen, lieve Anorexia, zou jij jouw beloftes waarmaken, vertelde je mij. Je zou ervoor zorgen dat ik eindelijk erbij zou horen en zelfstandig zou kunnen zijn. Ik kon wel voor mezelf zorgen, vertelde jij.

En ik, ik luisterde ik deed wat je vroeg. Ik ging steeds minder eten en de kilo’s vlogen eraf. Maar met die kilo’s, Oh lieve Anorexia, met die kilo’s verdwenen mijn gevoelens, de liefde die ik voelde voor mijn familie, de vreugde in mijn leven, ik werd een emotieloze robot en het kon me allemaal niets meer schelen. Met die kilo’s verdween mijn eerlijkheid, want, lieve Anorexia, iedere keer als mijn moeder vroeg, gaat het wel oké? Of zei: nu niet meer afvallen hé was het antwoord altijd: ja mam tuurlijk, er is niets aan de hand.

Altijd als ik rond etenstijd naar vriendinnen ging, “had ik al gegeten”, maar jij en ik weten dondersgoed dat dat niet zo was. Altijd als mam vroeg, eet je wel genoeg of heb je je lunch wel op? Was het antwoord ja. Want al de calorieën die ik minder binnen zou krijgen waren goed! Want zo zag ik eten, niet meer als lekker, of energie, maar als overbodige calorieën. Met die kilo’s ging mijn gezondheid achteruit en had ik geen energie meer, nergens meer zin in, en kon ik nergens meer van genieten.

Maar lieve Anorexia, ik had het niet door, ik wilde alleen nog maar afvallen, dat was het belangrijkste doel in mijn leven. Steeds weer naar dat ene getal. Maar als ik daar was, was het niet genoeg en kwam er een nieuw getal voor in de plaats, want jij zorgde ervoor, dat ik nooit tevreden was. Het was nooit goed genoeg.

Maar nu, lieve Anorexia, nu is het genoeg. Want zie jij wat je hebt aangericht? Zie jij wat er van me over is gebleven? In plaats van dat ik erbij hoorde, was ik dat rare meisje dat niet at en zichzelf afzonderde, te bang om contact te zoeken om wat andere mensen van haar zouden denken. In plaats van zelfstandig te zijn, kon ik niet meer normaal voor mezelf zorgen. In plaats van dat anderen minder last van me zouden hebben, maakten de mensen om me heen zich zorgen.

In plaats van jouw beloftes, eindelijk tevreden te kunnen zijn, was het nooit goed. In plaats van een gelukkige tiener te zijn was ik een depressief meisje dat dood wilde. In plaats van gezond te zijn, was ik op. Ik had fysiek en mentaal geen kracht meer, ik kon niet meer.

meisje 

Maar lieve Anorexia, nu is het genoeg. Want na een jaar lang therapie en ziekenhuis in en uit, na een lange weg vol hobbels met sondes, IBS, smokkelen met eten, opnames en keihard knokken, is het genoeg! Ik wil niet meer, ik wil weer leven. Weer de vrolijke, spontane, soms iets te brutale tiener zijn. Die van het leven kan genieten. En vooral wil ik weer gewoon normaal zijn!

Want in die lange weg, lieve Anorexia, heb ik geleerd dat jij niet mijn vriend, maar mijn vijand bent. Dat jij jouw beloftes nooit waar zal kunnen maken, dat uniek zijn juist goed is, dat ik mijn vrienden zelf kan uitkiezen en er niet bij Hoef te horen. Dat ik kan leren weer gelukkig met mezelf te zijn en dat ik weer een normale relatie met eten kan krijgen. En dat ik eindelijk zelfstandig zal kunnen zijn.

Maar vooral, lieve Anorexia, dat ik jou niet nodig heb om mezelf te kunnen zijn. Dus bij deze, lieve Anorexia: Het is genoeg! Vanaf vandaag ben jij niet meer mijn vriend, maar mijn vijand en zal ik met alle kracht in mijn lichaam tegen jou vechten! Vanaf vandaag kies ik voor het leven!


Wil jij ook een gastblog, dankwoord of jouw verhaal laten publiceren op Proud2Bme? Mail dan je verhaal in een Word bestand met twee foto's in een aparte bijlage naar redactie@proud2Bme.nl

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Carolien - Dinsdag 7 november 2017 19:24
Mooi geschreven, heel herkenbaar ook
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:31
Dankjewel!
Xandra - Dinsdag 7 november 2017 19:41
Heel mooi geschreven Anne! Dit is een belangrijke stap richting herstel. Je zult nog heel veel stappen moeten zetten maar dat gaat je lukken met zoveel lieve mensen om je heen!
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:31
Heel erg bedankt!
Lattecaramelletje - Dinsdag 7 november 2017 19:48
ZOOO TROTS
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:32
Dankjewel!
Zo - Dinsdag 7 november 2017 19:55
Zo ontzettend trots op jou lieve Anne!💕
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:32
En ik ook ik op Joe! Samen staan we sterker!
sylvia wiegman - Dinsdag 7 november 2017 20:11
Lieve Anne wat ben ik trots op jouw wat ben jij een sterke meid echt heel indrukwekkend dit verhaal ik wens jouw heel veel geluk en liefde samen met jouw lieve ouders en zusjes xxx
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:33
Dankjewel!
Gabs - Dinsdag 7 november 2017 20:29
Strongest angel ❤️
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:34
You girl♥️ Together we can do this🙌🏼🖤
Babsjeehx - Dinsdag 7 november 2017 20:32
Hele mooie en sterke blog Anne! V proudd! 💕💕
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:34
♥️♥️
Knappe prinses - Dinsdag 7 november 2017 20:33
Mooi geschreven Anne! Ga weer wennen aan het mooie leven! Succes!
Anne - Dinsdag 7 november 2017 20:34
Dankje!
Petra - Dinsdag 7 november 2017 21:11
een diepe buiging voor jou Anne, een héle diepe buiging. proud knowing you!
ik ben er voor je. liefs Petra
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:06
Dankjewel!
Cerys - Dinsdag 7 november 2017 21:53
Heel dapper en mooi geschreven! Veel sterkte ! X
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:06
Bedankt!
Olga - Dinsdag 7 november 2017 22:17
Lieve Anne
Super goed van je!, heel dapper!
Je bent sterk!
Ik hou van jou😗
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:06
♥️
Cecile - Woensdag 8 november 2017 08:04
Anne wat super dapper van je
Heel veel respect voor je❤️
Mooi geschreven veel liefs voor jou en je familie
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:07
Dankjewel!
britneyangel - Woensdag 8 november 2017 09:04
mooi geschreven
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:07
Dankje!
Frank - Woensdag 8 november 2017 09:42
Een hele mooie brief! Ik heb veel waardering en respect voor je doorzettingsvermogen. Zet hem op meid!
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:07
Dankjewel!
Sas - Woensdag 8 november 2017 11:16
GO FOR IT GIRL !!! Geniet van het leven ! Het heeft nog zoveel moois voor jou in petto.
Anne - Woensdag 8 november 2017 13:07
Heel erg bedankt!
B - Woensdag 8 november 2017 13:14
Ontroerend maar vooral heel mooi!
Anne - Woensdag 8 november 2017 15:05
Dankje!
Marjo geraerds-lamberts - Woensdag 8 november 2017 15:51
Super Anne, heel goed blijf vechten je komt er altijd sterker uit.
verlies nooit de moed het komt altijd goed.

Ik ben een collega van jou Pa, en ken je Ma.
Anne - Woensdag 8 november 2017 18:17
Dankjewel!
Daphné - Woensdag 8 november 2017 16:12
Ik weet nog hoe onzeker je binnenkwam op je eerste dag. Hoeveel tranen er gevloeid zijn tijdens het opbouwen van je eetschema. Hoeveel tranen we gedeeld hebben bij die verdomde tweede warme maaltijd. Na videe met frieten, taart dan ook nog eens worst en appelmoes en een boterham en boter en een kiwi. Die dag vergeet ik nooit meer denk ik. Je hebt al een prachtige weg afgelegd; zo dapper en moedig! Ver weg van huis en nu durf je je verhaal met iedereen te delen. Mijn lief piepjong ding, ik kan nog zoveel van je leren. Geloof me als ik zeg dat je een echt voorbeeld voor me bent x
cailin - Woensdag 8 november 2017 18:17
super mooi geschreven omg
Anne - Woensdag 8 november 2017 18:19
Thanks Xx
Anne - Woensdag 8 november 2017 18:19
Lieve Daphné,
Samen hebben we ons door veel heen geslagen en zoveel doorgemaakt. We zijn allebei een weg af aan het leggen en we zetten door! You go girl♥️

Xx
Zita - Woensdag 8 november 2017 19:30
Wauw. Hier wordt ik even stil van. Wat ontzettend mooi geschreven!
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:08
Dankjewel!
Jeanine Huijbregts - Woensdag 8 november 2017 20:33
Respect Anne. Voor de weg die je moest gaan en voor hoe ver je al gekomen bent. Ik heb jouw ontroerende brief met tranen in mijn ogen gelezen. Super mooi en herkenbaar zoals je je als tiener kunt voelen.Ik wens jou veel wijsheid en succes. Go girl!
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:09
Heel erg bedankt!
Dianne - Donderdag 9 november 2017 08:53
super mooi en zo herkenbaar geschreven!
Vind het super knap dat je tegen de anorexia heb kunnen vechten en je hebt gewonnen!!!! Geeft mij weer zoveel moed om door te gaan. heel erg bedankt !

xxx
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:09
Dankjewel!
Edwin - Donderdag 9 november 2017 11:19
Lieve Anne, je kent mij niet. Ik ben een collega van je moeder. Ik heb jouw brief ‘Geen vriend, maar een vijand’ gelezen. Wat heb jij je gevoelens mooi weergegeven. Tijdens het lezen zie ik ineens een sterke vrouw tevoorschijn komen die nu voor zichzelf kiest en daar maak ik een diepe buiging voor, Anne. De laatste zin ‘Vanaf vandaag kies ik voor het leven’ is het mooiste wat je jezelf kan toewensen. Go for it girl. Je kan het en je wilt het.
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:10
Dankjewel!
Gerda en Jaak Meijer - Donderdag 9 november 2017 11:28
Anne wat een sterk bericht van jou. Moedig om dat allemaal openbaar te maken.
Je hebt al een hele grote stap voorwaarts genomen. Heel veel sterkte en blijf vechten. Het schilderij dat je maakte op je verjaardag laat zien dat je de anorexia de rug toe keert. Het leven is mooi.
Een dag niet gelachen is een verloren dag.
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:10
Heel erg bedankt!
Daniek - Donderdag 9 november 2017 17:04
Anne, als ik dit bericht lees, dan ga ik het pas werkelijk beseffen wat jij meegemaakt hebt... Trots op je dat je het eindelijk achter je hebt kunnen laten! Respect
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:10
Heel erg bedankt!
Melanie - Donderdag 9 november 2017 17:56
Je komt er wel Anne met kleine stapjes vooruit
Heel mooi geschreven
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:11
Heel erg bedankt!
Esther - Donderdag 9 november 2017 19:36
Lieve Anne,
Wat doet het me goed om te lezen dat je weer wilt genieten van het leven, supertrots op jou dat je zelf dit stuk hebt geschreven en dat wilt delen.
Je gaat met stapjes vooruit, volhouden dit !
Je komt er zeker meid !!
Grtz.Esther
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:11
Dankje!
Isje - Donderdag 9 november 2017 20:38
Lieve Anne, ik word er stil van. Wat een strijd. Wat een moed en dapperheid spreid jij ten toon. Stilstaand en luisterend naar jou...en ik weet zeker dat we je binnenkort horen schreeuwen...hier ben ik. Mooi Anne. Leef! (collega van je moeder)
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:12
Heel erg bedankt!
Miranda - Donderdag 9 november 2017 21:28
Ook ik ben een collega van je moeder. Wat kun jij je gevoelens en gedachtes ontzettend goed verwoorden. En wat een diep respect heb ik voor jou dat je deze geweldige strijd al zo lang voert en nu aan de winnende hand bent! Je bent een heel bijzondere en prachtige jongedame, dat is wel duidelijk! Je kunt het!
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:12
Heel erg bedankt!
Bram - Vrijdag 10 november 2017 09:22
Lieve, sterke! Anne.
Wat ben ik blij dit bericht van je te lezen.
Wat vind ik het heeeeeeeerlijk om te zien dat je de moeilijke keuze voor het leven hebt gemaakt.
YES!!!
Ik heb je wel eens gezegd dat je bijzonder bent. Dat jij het waard bent om voor te knokken en dat veel mensen dat ook vinden. Gelukkig ben je zelf ook tot dat kamp gaan horen.
Je weg zal nog moeilijk worden. Dat besef je gelukkig ook. Maar opgeven? NEE NOOIT. Daar ben je veel te bijzonder voor.
Ik wens je heel veel succes hierbij en in je verdere leven. Je zult daar echt nog wel tegenslagen krijgen. Maar die tegenslagen kun je best aan. Sterker nog: die ga jij overwinnen. Want gelukkig weet je weet je zelf ook op tijd:
IK BEN ANNE - EN IK DAN DAT!!!

Proficiat.
Bram - Vrijdag 10 november 2017 10:38
Stomme tikvoud ...;)
IK BEN ANNE - EN IK KAN DAT!
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:13
Heel erg bedankt!
Eef - Vrijdag 10 november 2017 12:47
Lieve Anne,

Waaw! Wat dapper dat je dit schrijft. Ik ben geraakt door je openheid, eerlijkheid... De strijd is nog niet gestreden maar dit openbaar brengen is een hele moedige stap die jou maar ook anderen die deze strijd voeren gaat helpen...
Laat de kracht die je had toen je dit schreef je ook helpen tijdens momenten dat het minder goed met je gaat...
Go girl! ⭐️

Groetjes van Eef (collega van je papa)
Anne - Vrijdag 10 november 2017 15:14
Heel erg bedankt!
C - Zondag 12 november 2017 10:02
Zó maar een vreemde van 54 jr die jouw verhaal mag lezen.
- Wat is er de afgelopen 30 jr weinig veranderd bij die allesoverheersende nepvriend ‘anorexia’!
- Wat is er ook weinig veranderd bij degene die deze ‘nepvriend’ omarmden!
Want nog steeds, ..... eens komt het moment dat die ‘vriend’ een vijand wordt die je wel kunt (en hopelijk ook zult) vermoorden.

Na 30 jaar geschiedenis; exact hetzelfde verhaal.
Ik hoop van harte dat jij ‘mijn geschiedenis’ kunt volgen ......... !
Geloof me; het kân! Ik spreek uit ervaring.

Ik wens jou 🍀!



Anne - Zondag 12 november 2017 15:58
Heel erg bedankt, dit geeft me hoop op herstel!

Ik ga er keihard voor knokken!
Arjan (collega van je moeder) - Zondag 12 november 2017 16:36
“Anne de wereld is niet mooi
Maar jij kan haar een beetje mooier kleuren (Herman van Veen)”

Wanneer een mens zo jong als jij al zoveel kracht, lef en moed toont, kan het niet anders dan dat je dit gevecht gaat winnen en het als een sterker en gelukkiger persoon achter je zult kunnen laten.

Ga ervoor!!
Anne - Vrijdag 17 november 2017 13:02
Heel erg bedankt!
Je overbuurvrouw Astrid - Zondag 12 november 2017 17:21
Lieve Anne
Ik vind t heel knap van jou om alles op te schrijven
Ik ben super trots op jou lieve Anne hoe je er tegen vecht.ik begrijp dat t op momenten moeilijk is maar lieve sterke ANNE. Ik geloof in jou. Vecht door lieverd je verdiend t
Heel veel liefs 😘😘😘😘😘
Anne - Vrijdag 17 november 2017 13:03
Dankjewel!
Cynthia Beckers - Maandag 13 november 2017 22:31
Lieve Anne, je hebt geen idee hoe goed het doet deze woorden van jou te lezen, die opnieuw van hoop, kracht en levenslust getuigen. Zo diep als jouw lijdensweg mij als mens heeft geraakt, zo hoopgevend vind ik deze mooie en dappere getuigenis. Prachtig dat het je lukt je jonge leven weer op te pakken en het te omarmen. Je strijd is misschien nog niet gestreden, toch hoop ik zo dat het je lukt deze moed en positieve energie vast te houden - en terug te vinden als je ze weer even kwijt bent. Zodat die lieve vijand van je zo ver als mogelijk bij je vandaan kan blijven. Heel veel sterkte voor jou, en voor je lieve ouders en zussen.
Anne - Vrijdag 17 november 2017 13:03
Heel erg bedankt, het gaat met ups en downs maar ik doe mijn best!
Sari - Zaterdag 18 november 2017 16:35
Lieve Anne,

Zo mooi geschreven! Ik weet nog hoe moeiljk het was in Tienen voor je. Hoe moeilijk het was om nee te zeggen tegen die ES en hoe moeilijk het was om te kiezen voor herstel. Dit lezen maakt me zo blij. En vergeet niet dat elke keer dat je nee zegt tegen de ES, je Ja zegt tegen een heel mooi leven. De weg is lang maar jij kan het aan. Geef niet op !! Ik denk aan je

Xxx Sari
Anne - Zaterdag 18 november 2017 17:51
Samen staan we sterker♥️ Dankjewel voor deze lieve reactie, ik denk veel aan je! Xx
Elly - Zaterdag 17 maart 2018 19:49
Lieve Anne,
Wat een mooi verhaal, wat herkenbaar ook. Hoe gaat het nu met je? Heb je het vol kunnen houden, de eetstoornis als je vijand te zien zodat je weer een leven zonder eetstoornis op kunt bouwen?