Zonder eetstoornis heb ik juist controle | nieuw

 

Het leven met een eetstoornis kan uitzichtloos voelen. Zeker wanneer je al een flinke tijd worstelt met eetgestoorde gedachten en gedragingen en het niet lijkt te veranderen, kan je hier erg moedeloos van raken. Vandaag wil ik een verhaal met je delen van iemand die jarenlang heeft geworsteld met een eetstoornis. Andrea kreeg de diagnose LES (langdurige eetstoornis) en had eigenlijk nooit verwacht hiervan te herstellen. Toch kan ze nu met trots zeggen dat dit haar wel is gelukt. In dit interview lees je haar verhaal en wat haar heeft geholpen om de eetstoornis achter zich te laten.

Vandaag interviewen we Andrea. Andrea is 38 jaar en is hersteld van een langdurige eetstoornis. Ze maakt graag foto's, schrijft blogs over haar eetstoornis(herstel) en ook diverse andere verhalen. Daarnaast wandelt ze graag met haar hond, doet ze aan kickboksen en is ze juf.

Even een feitje vooraf: een eetstoornis kan lang duren. Wanneer je meer dan 7 jaar een eetstoornis hebt, wordt er gesproken van een langdurige eetstoornis (LES).

Andrea, bedankt dat je jouw verhaal wil vertellen.  Je hebt ook nogal wat te vertellen, geloof ik! Je kreeg ooit de diagnose 'langdurige eetstoornis'. Hoe is dit gekomen, wat is eraan vooraf gegaan? 

"Als eerste bedankt dat ik mijn verhaal mag vertellen bij jullie! Ik hoop dat het anderen inspireert en misschien wat hoop geeft. Ik heb namelijk heel erg lang een eetstoornis gehad; wel twintig jaar. Al in mijn tienerjaren was ik veel met mijn lichaam bezig. Ik vond het niet mooi, het was te dik. Zeker in vergelijking met anderen. Nu vond ik sowieso anderen beter en leuker.

Daarnaast was ik erg onzeker en angstig. Ik was echt een muurbloempje. Ik vond dat ik nergens goed in was. Totdat ik merkte dat ik heel goed was in controle houden over mijn eten. Ik was daarin in charge en dat gaf mij een sterk gevoel. Toen ik merkte dat ik hiermee ook mijn lichaam en gewicht onder controle kon houden, werd dat sterker. En ontwikkelde ik een eetstoornis..."

Hoe was het leven met een eetstoornis voor jou?

"Mijn eetstoornis bleef heel lang onder de radar. Misschien wist ik het zelf ook niet... Ik was een moeilijke eter, had snel last van mijn buik.  Naar mijn idee was iemand met anorexia mager en gaf over. Dat deed ik niet. Daarentegen viel ik in korte tijd wel heel erg af, maar daar werd altijd wel een andere verklaring voor gevonden. En al die eetregels, die waren er gewoon. Dat was zo. Daar dacht ik niet over na. 

Soms denk ik wel eens dat als het eerder was vastgesteld, ik eerder hersteld had kunnen zijn.  
Pas jaren nadat ik een eetstoornis ontwikkelde, kwam ik bij een psycholoog terecht. Niet voor mijn anorexia, maar voor een depressie. Zij stuurde mij door naar een diëtist. Ik was volgens haar veel te onstabiel om een therapie te volgen voor mijn depressie. Eenmaal bij de diëtist kwam naar boven dat ik anorexia had.  

Dat was wel een ding: anorexia. Daar kan je dood aan gaan! Ik werd doorgestuurd naar een expertisecentrum voor eetstoornissen. In de tijd tussen de diagnose en behandeling werd de eetstoornis sterker. Alsof ik (onbewust, want ik begreep nog niets van eetstoornissen) vooruit wilde compenseren. En me misschien ook wel ging gedragen naar anorexia. Alsof ik een soort vrijbrief had om nog minder te eten, nog meer af te vallen... 
 
Ik ging uiteindelijk naar therapie. Maar ik weet nog dat ik totaal niet bezig was met herstel. Ik weet ook niet of ik voor mijzelf naar therapie ging. Het was een soort logische stap, de therapie. Daarin heb ik ook van alles geprobeerd. In de jaren die volgden had ik therapie, dan weer niet en viel ik weer terug. Herstellen kwam wel meer aan de orde, maar ik geloofde er niet in dat ik dat kon."

Wat naar die twijfel en onzekerheid. Misschien ook een teken dat je jouw eetstoornis nog 'nodig' had? Waarom denk je, nu terugkijkend, dat je die destijds hebt ontwikkelt?

"Heel lang wist ik niet hoe en wat. Het voelde tot daarvoor als iets 'gewoons'. Het hoorde er gewoon bij. Tijdens therapie gingen we in op wat de achterliggende oorzaak was. Tijdens verschillende oefeningen, zoals onder andere imaginations, gingen we terug naar mijn jeugd. En zo kwam ik erachter dat ik mijn eetstoornis op jonge leeftijd al had ontwikkeld.

Ik ben de jongste van vier kinderen en werd vaak vergeleken met mijn zus die iets ouder was dan ik, terwijl we juist zo verschillend zijn. Niet dat dit nou dé oorzaak was hoor, maar het speelde wel mee. Ik voelde me onzeker en probeerde te voldoen aan alle verwachtingen. Gooi daar nog een dosis perfectionisme en discipline bovenop en voilà: de ingrediënten voor een eetstoornis."

Hoe was het voor jou om later de diagnose 'langdurige eetstoornis' te krijgen? 

"De diagnose 'eetstoornis' alleen al vond ik heftig. Dat het uiteindelijk 'langdurig eetstoornis' werd, vond ik bijna vanzelfsprekend. Ik zag mij niet herstellen van die eetstoornis en dacht ook dat ik voor altijd met een eetstoornis zou leven. Toch vond ik het ook wel motiverend, bedenk ik mij nu. Ik wilde helemaal niet de rest van mijn leven met een eetstoornis door het leven gaan! Maar tussen dit en echt gaan geloven in herstel zat wel wat tijd..."

Je bent uiteindelijk wel hersteld. Echt supergoed van je! Hoe heb je dat gedaan? Wat had jij nodig om toch te herstellen?

"Ja en als ik er nu weer over nadenk, maakt mij dat mega trots! I did it! Ik werd, als laatste poging, opgenomen in de kliniek. Ik was wederom enorm teruggevallen. In de kliniek zakte ik echter tot mijn uiteindelijke dieptepunt. Ik voelde mij zo vreselijk alleen, verdrietig, gevangen en liep tegen de muren omhoog. Het bleek maar weer hoe sterk de eetstoornis nog was. 

In de kliniek ontmoette ik meiden die veel jonger waren. Ik vond het schrijnend om te zien hoe vast zij zaten en hoe ze zichzelf zo tekort deden, hoe ziek ze waren. Prachtige meiden, stuk voor stuk, met zo'n mooie toekomst voor zich! Best confronterend dat ik met mijn 35+ jaar daar ook nog zat.  
Na de kliniek zou ik verdergaan met een derde fase schematherapie. En aan het begin daarvan kwamen de twijfels. Niet aan mezelf, maar aan de eetstoornis. Is het wel echt zo dat ik waardeloos ben? En waar staat het dat ik niet mag eten? En waarom straf ik mijzelf eigenlijk altijd zo hard? Wie heeft daar wat aan?  

In die derde fase schematherapie liep het echter niet. Ik worstelde met die twijfels en ik was ook wel klaar met de eetstoornis, maar ergens ook weer niet. En ik voelde mij niet prettig in de groep. Daarnaast merkte ik op dat ik steeds meer gezondere gedachten kreeg. Iets wat heel fijn is natuurlijk, maar ook heel verwarrend voor iemand die al zo lang de eetstoornisgedachten als waarheid zag.  

Ik besloot te stoppen met groepstherapie. Ik had voor mijn gevoel eruit gehaald wat er voor mij in zat. Als ik meer stappen wilde zetten, moest ik dat op een andere manier gaan doen. Ik had 'gezonde' mensen om mij heen nodig.  

Diezelfde week viel ik van de trap en realiseerde ik mij waar ik stond in m'n leven. Vijfendertig jaar, thuis op de bank, niet werkend en door ondergewicht nog te weinig energie om de trap op te kunnen. Dat was een harde realitycheck. Is dit wat ik wil? Toen ik de volgende ochtend wakker werd, pakte ik als eerste mijn telefoon en schreef een motivatie-speech: ik ga dit doen, ik ga herstellen!  
Vanaf dat moment begon mijn echte herstel.  
 
Ik had vooral de motivatie en kracht om het voor mijzelf te doen, en dat het uit mijzelf kwam, nodig."

Waar lag jouw grootste uitdaging binnen herstel? 

"Om hulp vragen: dat was echt mijn grootste uitdaging! Jarenlang deed ik altijd alles zelf en alleen. Eigenlijk was dit ook een soort copingmechanisme: zolang je het zelf doet, houd je zelf de controle en regie. Ik kon zo veilig achter mijn muur blijven, in mijn eigen eetstoornis-cocon.

Hulp vragen zag ik bovendien als teken van zwakte. Eenmaal in herstel kwam ik erachter dat als je dingen deelt, hulp vraagt en niet alles alleen doet, dingen minder zwaar worden en zijn. Dat je niet meer alleen zit te worstelen, maar dat het echt fijn is om dingen te delen bijvoorbeeld.  
 
En wat ik moeilijk vond, was het laatste stukje van herstel. Om de eetstoornis echt los te laten. Ik bleef nog best lang met de vraag zitten 'Wat als ik het toch nog nodig heb?' en 'Maar dan ben ik het echt kwijt...'. Ik denk dat dit logische vragen zijn en dat ook wel bij herstel hoort. Zeker als je zo lang de eetstoornis bij je hebt gehad. Ook al bracht het mij niet veel goeds, het voelde bijna alsof je een goede vriend moest laten gaan..."

Voor velen herkenbaar wat je zegt, denk ik. Een eetstoornis kan echt als een stukje houvast en vertrouwen voelen. Had je dat zelf ooit verwacht, dat je van de eetstoornis zou herstellen en die 'vriend' echt los zou laten?

"Als je mij dit jaren geleden gevraagd zou hebben, zou ik zonder na te denken 'nee' geantwoord hebben. Ik geloofde er niet in dat ik het kon. Ik kon mij niet voorstellen dat ik kon eten wat ik wilde, dat ik niet meer 24 uur per dag met eten bezig zou zijn... tot mijn wake-up call. Toen ging ik ervoor! Ik wilde laten zien dat ik het ook kon. Als anderen het konden, dan moest ik het ook kunnen! Mijn dromen waren nog steeds mogelijk, zolang ik er maar voor ging!"

Hoe kijk je terug op jouw eetstoornis en herstel? Is herstellen van een eetstoornis wat je had verwacht? Wat geeft het leven zonder eetstoornis jou? 

"Mijn eetstoornis was jarenlang a way of life. Bepaalde fases waren vreselijk, maar op andere momenten was het gewoon zo. Ik wist niet beter.  

Het herstellen ervan vond ik een hele klus. Ik wil dingen altijd kunnen begrijpen en snappen, dus ik begon me in de eetstoornis te verdiepen door er veel over te lezen. Destijds had ik gelukkig nog wel ambulante therapie, ik stond er niet helemaal alleen voor, maar toch liep ik tegen veel dingen aan in herstel, waar ik in therapie nooit iemand over gehoord had.  

Herstellen van een eetstoornis is supereng. Het voelde alsof je van een rots naar beneden moet springen en er maar op moet vertrouwen dat je zachtjes terechtkomt. Ik heb geleerd dat die angst wel echt minder wordt en ook niet zo groot is als je in eerste instantie denkt. Daarnaast blijft die angst ook niet voor altijd: je gaat er doorheen, het is eindig.

Het allerbelangrijkste wat ik nodig had en wat ervoor gezorgd heeft dat ik kon herstellen, is liefde voor mezelf. Dit klinkt altijd een beetje als een schot voor open doel, maar ik voelde geen liefde of compassie voor mezelf. Als ik viel, gaf ik mijzelf nog een trap na. Nou, zie dat maar eens te veranderen.

Tijdens mijn eetstoornisherstel bevestigde ik tig keer voor mijzelf dat het oké was, dat het niet erg is om een misstap te maken en dat we het gewoon weer opnieuw gaan proberen.

Door wat liever voor mezelf te leren zijn, kon ik mezelf uiteindelijk beter geven wat ik nodig had en kregen de gezonde en kwetsbare gedachten en acties de ruimte. Uiteindelijk waren zij in de meerderheid en sterker tegen mijn eetstoornis en kritische/veeleisende gedachten.  

Ik kon mij een leven zonder eetstoornis niet voorstellen, maar het kan echt! Het brengt mij zoveel meer! Ik voel mij niet meer gevangen. Ik dacht altijd dat ik geen controle zou hebben als ik de eetstoornis zou laten gaan, maar dat is niet waar. Ik voel mij nu pas in control!"

Wat zou jij willen meegeven aan iemand die in een soortgelijke situatie zit?

"Geef niet op! Ook als je lang vecht, kan je herstellen. Het is niet erg als dingen niet in één keer lukken. Wees lief voor jezelf. Daarnaast hielp het mij enorm om klein te denken: ik wilde altijd grote stappen zetten. Dat lukte niet altijd, waardoor ik ontmoedigd raakte. Kleine stapjes vormen samen een grote stap."


Kom bij Proud2Bme gratis en anoniem in contact met lotgenoten, ervaringsdeskundigen, psychologen en dietisten. Op ons forum kun je jouw verhaal delen en/of vragen stellen. Ook kan je dagelijks met ons chatten (de agenda vind je hier). Wij staan voor je klaar.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Vlinder - Donderdag 18 april 2024 13:10
Bedankt voor dit hoopvolle bericht!
Ik heb ook een landurige eetstoornis >27 jaar en tegen mij wordt gezegd dat ik ermee moet leren leven, herstel zit er niet meer in.
Maar door jouw verhaal weet ik dat het kan, dat er nog hoop is.
Bedankt dat je dit wilde delen!
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:17
Wat fijn te horen dat het je weer wat hoop heeft gegeven! En blijf dat houden! Het kan echt, ik geloofde er ook niet in jarenlang.
Take care girl!
R. - Donderdag 18 april 2024 15:03
Jeetje, wat knap! Zelf worstel ik al 15 jaar met een eetstoornis en helaas kan ik nog niet zeggen dat ik hersteld bent. Het voelt zo eindeloos.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:20
Dat gevoel van eindeloosheid kan ik nog zo goed terughalen! Dat is een heel moeilijk gevoel. Probeer niet te ver vooruit te kijken, maar juist in kleine stapjes. Bijvoorbeeld per dag. Of per eetmoment. Dan wordt het eindeloze gevoel misschien iets minder.
Houd vol meid!!
Anoniem - Donderdag 18 april 2024 17:31
Wat mooi dat je je es overwonnen hebt. Wat is herstel voor jou? Heb je nooit meer eetgestoorde gedachten of is het meer dat je ermee hebt leren omgaan en niet meer naar handelt? Ik merk dat ik nog steeds niet weet wat haalbaar is om na te streven qua herstel.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:25
Dank je wel en wat een goede vraag! En ik heb mij dat in herstel ook vaak afgevraagd: wanneer ben ik nou hersteld?
Ik denk dat het verschilt. Eerst was het dat ik niet meer handelde naar de gedachten. Want de eetstoornisgedachten waren er nog lang! Bij elke 'tegenslag' of moeilijk iets plopten ze op. Maar ik hield vol om er niet in te mee te gaan. 'Blijf maar tetteren, ik negeer jullie!' De gedachten zaten zo geautomatiseerd in mijn hoofd. Die raak je niet zo snel kwijt.
Uiteindelijk wordt het minder en doven de gedachten als het ware uit. Heel soms plopt er nog wel eens op, maar die is dan ook zo weer weg.
Take care!!
Lian - Donderdag 18 april 2024 18:20
Ook ik heb een langdurige eetstoornis en ben nu in behandeling bij HC. Hier werken ervaringsdeskundige.
Ik vind het super knap dat je hersteld bent, dat geeft me wel hoop!
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:27
Dank je wel en wat fijn dat het je wat hoop geeft! Super goed dat je hard werkt om hetzelfde te bereiken. Dat kan jij ook, echt!
Hou vol!
Lasse - Donderdag 18 april 2024 18:45
oh Andrea, wat ben ik blij met dit goede hoopvolle bericht. Thanks a lot, had ik net nodig vandaag dat ik even de hoop niet meer zie.

Ik zou graag een vervolg op jouw verhaal zien hoe je dagen er nu uit zien bijv. en hoe je het vol hebt gehouden toen je de keuze eenmaal had gemaakt. Dat laatste vind ik nl nog best lastig als de angsten me overvallen op een dag en ik me geen raad weet met mijzelf.

THanks nogmaals dus. Zou ook wel graag persoonlijk met je in contact komen. Ik heb een account op Proud dus je mag me wel een berichtje sturen als je dat ok vind!
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:29
Wat fijn te horen dat het je hoop geeft, maar wat balen dat je even niet zo'n goede dag had.
Prima om in contact te komen, ik wil graag helpen. Ervaringsdeskundigen hebben voor mij in herstel ook veel betekent.
Groetjes,
Andrea
Lasse - Vrijdag 19 april 2024 13:35
Fijn dat je daar voor open staat. Je kan me vinden onder Lasse10 op Proud of kan ik jou zelf op een of andere manier benaderen of anders via de mail van Proud? Snap nl dat we beter geen privƩ gegevens kunnen delen hier.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 20:23
Ik ben een beetje een digi-nerd denk ik, want het lukt mij niet om je via je gebruikersnaam te vinden. Stuur Proud anders inderdaad een mail. Dan sturen zij je wel door naar mijn mail! šŸ˜Š
T - Donderdag 18 april 2024 21:45
Hier helaas ook lang durige eetstoornis en te horen gekregen dat ik niet volledig kan herstelling omdat ik ook autisme heb. Nu volg ik nog behandeling bij rv om de eetstoornis onder controle te krijgen en ermee te leren leven, maar wel gewoon gezond lichaam te behouden.
Stiekem hoop ik ook dat ik toch nog kan herstellen, maar dat beetje hoop is de afgelopen jaren erg verminderd
Anoniem - Vrijdag 19 april 2024 10:45
Laat je zeker niet ontmoedigen door die opmerking over niet volledig kunnen herstellen door autisme. Ik had een ernstige es en was 'ver heen' volgens hulpverlening. Ook heb ik autisme. Inmiddels ben ik al enige tijd volledig hersteld.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:31
Inderdaad, laat je niet ontmoedigen! Herstellen van een eetstoornis en autisme kan echt wel! Ik zit ook in het ASS-spectrum. Misschien is het een grotere uitdaging, maar zeker niet onmogelijk.
Super goed dat je hoop hebt en blijf dat houden!
Zet 'm op!!
Amanda - Vrijdag 19 april 2024 09:44
Hier ook langdurige eetstoornis niet officieel maar sinds 2009 een eetstoornis dus toch al 15 jaar. Vroeger begonnen met afvallen omdat ik echt te zwaar was, en toen doorgeschoten naar een eetstoornis. Therapie gehad. Maar telkens een andere behandelaar dus ben gestopt. Toen niet echt specifiek behandeling gehad. Maar nog wel elke dag last van.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 11:33
Wat naar dat je steeds een andere behandelaar kreeg! Dat is niet fijn!
Zou je nog wel opnieuw in behandeling willen?
britneyangel - Vrijdag 19 april 2024 12:19
ik vind het knap dat je hersteld bent!
mooie blog.
Andrea - Vrijdag 19 april 2024 20:23
Dank je wel!
Eric (eetstoornisvrij.nl) - Woensdag 24 april 2024 07:05
Deze hoopvolle post en je motiverende reacties zijn top.
Perspectief voor velen!
Andrea - Woensdag 24 april 2024 19:48
Dank je wel Eric!! Dat was ook mijn intentie ermee; anderen hoop geven. Want als ik het kan, kan iemand anders het zeker weten ook!