Plankenkoorts: Struikelen en stotteren

 

Een tijdje geleden kreeg ik de eer om op een festival in Den Haag de bandjes die kwamen spelen aan te kondigen. "Ja, vet, super, leuk!" Ik reageerde mega enthousiast op dit voorstel, maar er kwamen ook wel de nodige zenuwen bij kijken. Door een microfoon praten op een podium voor een zonnig terras vol met mensen. Wat moet ik eigenlijk zeggen? Ehmmm, dat ging toch iets minder vloeiend dan gehoopt.

Hoe het begon: Onze Roller Derby vereniging wordt geheel onderhouden door vrijwilligers die meestal de skaters zelf zijn. Er is geen sportbond en wedstrijden moeten we zelf organiseren door een sporthal af te huren en andere teams uit te nodigen. Dit kost een hoop tijd die we er graag insteken, maar het kost ook geld. Dat geld verzamelen we door loterijen te organiseren tijdens wedstrijden, vrijwillige bijdrages te vragen aan het publiek, maar ook door sponsors en sponsoractiviteiten.

Één van die sponsoren is het Sniester festival dat eens per jaar op de Grote Markt in Den Haag gehouden wordt. Wij maken reclame voor hen en zij maken reclame voor ons. Elk jaar mogen wij op rolschaatsen het festival rond skaten en popcorn en visitekaartjes uitdelen aan de festivalbezoekers. Ook zijn sommige meiden niet vies van een flinke moshpit waar ze dan met rolschaats en al mensen aan de kant beuken. Niks voor mij, maar ik had dan ook een andere taak.

Dit jaar werd ons wel een heel bijzonder voorstel gedaan, namelijk: Zouden jullie het leuk vinden om een stage te hosten? Ja, duh, tuurlijk! Ik bemoei me als skater en vrijwilliger van de vereniging voornamelijk met social media en verdere promo en al snel werd duidelijk dat ik dit zou gaan doen. Aan de ene kant is dit ook echt wat voor mij, maar aan de andere kant kan ik ook behoorlijk verlegen en ongemakkelijk zijn. Toch besloot ik dat ik me maar over mijn plankenkoorts heen moest zetten en het gewoon moest gaan doen. Dat is toch gaaf?! En bovendien een leerzame ervaring. Of zoals Pippi Langkous zou zeggen: "Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan."

Een ander leuk feitje: Sniester werkt sinds 2016 samen met Senself. Voor het festival houdt dit in dat mensen met en zonder beperking gekoppeld worden aan medewerkers van Sniester. Opeens bleek ik in mijn rol als presentator tevens medewerker te zijn, want ik werd gekoppeld aan Coen. Samen zouden wij het presentatieduo worden voor het buitenpodium. Mega tof. Ik kon het meteen goed vinden met Coen en we hebben het super goed gedaan, al zeg ik het zelf, maar ja, dat ging (voor mij althans) niet zonder slag of stoot.

Het eerste bandje moest worden aangekondigd en ik zeg tegen m'n buddy dat ik ook echt heel zenuwachtig ben, maar dat we het gewoon gaan rocken. "Komt goed!" Roep ik. Stiekem probeer ik vooral mezelf te overtuigen met deze woorden, want de kriebels in m'n buik kan ik niet echt ontkennen. We lopen het podium op en ik begin. Je kan het maar gedaan hebben.

"Hallo, wij zijn Coen en Irene en wij gaan dit podium presteren vandaag. We hebben het beide nog nooit gedaan en zijn heel zenuwachtig, maar we hebben er super veel zin in." Dat was knullig, maar wat mij betreft prima. Coen verteld over het prachtige weer en wenst iedereen veel plezier. Mijn beurt weer: "Nou, eh, het volgende bandje is, eh, ja die ja, nou eh, veel plezier… Ze gaan trouwens eerst even soundchecken… Eh… Ja… Oké dat was het!" Zei ik nou 'dat was het'? Whahaha, ik voelde me zo suf. Coen daarentegen was ontzettend blij. "Dat was gaaf toch! We hebben het echt gedaan nu. We zijn begonnen." Daar kan ik wat van leren. Ja, dat is zo.

Naarmate de dag vorderde namen de zenuwen af en ging het elke keer een beetje beter. We hadden dan ook een volgepropt schema. De bandjes speelden kort, maar het waren er veel. Wel fijn, want we zaten er lekker in en werden zelf ook steeds enthousiaster. Rond de middag hadden we allebei even een dipje. Het kost dan ook veel energie om telkens weer enthousiast te zijn en de hele dag bezig te blijven. Wat dat betreft heb ik echt ontzettend veel respect voor mensen die echt vaak presenteren. Al met al was het echt een mega toffe dag en een super leuke ervaring, maar toch bleef die spanning van het begin van de dag me een beetje dwars zitten. Het werd immers wel minder, maar echt helemaal weg was het nooit.

Wanneer ik bij aanwezige vrienden en kennissen aankaart dat ik me soms wel een beetje een sukkel voelde op dat podium kreeg ik als reactie terug dat het er juist super natuurlijk en leuk uitzag. Toch voelde dat voor mij niet zo. Ik weet hoe ik me voel als ik me op m'n gemak voelt en dat was hier zeker niet het geval. Ik ken mezelf en weet dat ik thuis voor de spiegel veel betere presentaties had kunnen geven. Hoe kwam het dan dat ik het nu hier zo lastig vond? Hoe kwam het dat ik gewoon niet normaal kon praten?

Dit kan aan een aantal dingen liggen. Het is bijna onmogelijk om normaal te praten als we een sterke emotie ervaren. Of dit nou verlegenheid, angst of boosheid is, vanwege plankenkoorts of omdat je onverwachts iemand tegen het lijf loopt die je helemaal niet had willen zien, goede, kloppende zinnen vormen is lastig met zo'n sterke emotie. Wanneer ik bijvoorbeeld erg boos ben op iemand gooi ik er ook de vreemdste zinnen uit. Achteraf neem ik het mezelf dan kwalijk dat ik niet precies heb gezegd wat ik wilde zeggen of dat ik misschien verkeerd of 'zwak' overkwam. Juist deze kritische manier van denken over mezelf maakt juist dat ik fouten maak in mijn zinnen.

Ik MOET het goed zeggen van mezelf. Ik mag van mezelf geen stopwoordjes gebruiken, moet op m'n lichaamshouding letten, het volume waar ik mee praat, woordkeuze, zins-opbouw, oogcontact, gevatheid, blijven lachen of juist niet lachen en ga zo maar door. Ik wil zo veel dingen goed doen dat mijn hoofd een soort van vastloopt wanneer ik probeer te praten. Helemaal niet zo gek dus dat m'n zinnen er niet zo vloeiend uitkomen. Mensen die zich hier minder druk om maken zullen het veel makkelijker vinden.

Tja, maar hoe laat je dat los? In mijn geval merkte ik dat ik door het vaker te doen meer zelfvertrouwen kreeg. Niemand lachte me uit en er gebeurde ook niks anders ergs. Blijkbaar was ik gewoon leuk en oké zoals ik was. Prima! Daarnaast had het misschien ook wel gescheeld als ik het presenteren wat meer voor had bereid. Nu las ik elke keer even snel de biografie van de band door terwijl ik eigenlijk nog nooit hun muziek had geluisterd. Ik denk dat ik me, als ik meer wist over de muziek, ook wel wat zelfverzekerder had gevoeld.

Maar ik mag niet klagen. Het was ontzettend leuk om te doen en daar gaat het toch uiteindelijk om?! Ik had een fantastische buddy die misschien wel geen idee heeft van het feit dat ik ook een beetje zijn buddy was, want hij heeft ook mij heel goed geholpen door de hele dag aan mijn zij te zijn. Fantastisch was het en dan te bedenken dat ik vroeger niet eens mijn teamleider op werk aan kon spreken met een simpele vraag zonder meteen knalrood te worden. Rood word ik nog steeds wel hoor. Dat is ook eigenlijk helemaal niet erg. Als je maar weet dat je ook dan leuk en goed genoeg bent en misschien… Misschien siert die verlegenheid en knulligheid je eigenlijk wel.

Of zoals een therapiegenootje altijd zei over onze onzekerheden en gekke karaktertrekjes:

"OWN IT!"

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Fire - Donderdag 9 augustus 2018 19:49
Wat stoer dat je dat gedaan hebt! En er ook nog eens een hele fijne, helpende blog bij geschreven. Inspirerend om te zien hoe je hier nu mee om kan gaan! Ik heb zelf nog heel veel te leren op dit gebied, maar hopelijk kan ik er ooit net zo tegenaan kijken als jij.
britneyangel - Vrijdag 10 augustus 2018 12:13
wat knap van je! mooie foto's
bellefleur - Maandag 13 augustus 2018 09:42
Gisteren zonder voorbereiding een opgieting verzorgd voor een wedstrijd. Ik vergat het water (toch vrij essentieel) en de eerste drie van de tien minuten waren verborgen blinde paniek. Daarna besloot ik dat anderen er ook niets aan hadden als ik dat zou staan met een boos gezicht omdat het niet ging zoals ik wilde en zette en glimlach op. Vervolgend bedacht ik dat nu ik toch eenmaal voor gek stond ik er net zo goed vol in kon gaan. En raad eens, de mensen vonden het toch erg leuk. Sierlijk. Wel dat was het laatste wat ik het had genoemd..

so you think you can bij opgieten. Hahaha wat een naam! Weet je wat ik schrijf me in..
@Irene - Maandag 13 augustus 2018 16:15
Onwijs gaaf!

Een vraagje: ik heb begrepen dat jezelf je haar verft? Ik heb nu van donkerblond naar lichtblond en wil nu zelf roze gaan verven. Hoe zou jij dat aanpakken?
Bas - Maandag 13 augustus 2018 16:51
Gewoon tevreden zijn met je eigen haarkleur; je bent goed zoals je bent.

Of zoals Irene's "therapiegenootje altijd zei over onze onzekerheden en gekke karaktertrekjes:" "OWN IT!"

Stop die energie liever in het ontwikkelen van je persoonlijkheid.
If you want to "express yourself" do that through human contact/interaction.

Of gewoon niet hypocriet doen alsof je om de natuur geeft, en dan toch onnodige vervuiling creëren (en dierenleed in het ontwikkelingsproces) door je haar te verven.

Ook snap ik niet dat je aan de ene kant mensen de hele tijd probeert te vertellen dat ze goed zijn zoals ze zijn, en vervolgens "bodymodificatie" aanmoedigd...

Lees een boek ofzo... Of ga wandelen/sporten. Gezondheid staat veel mooier dan verf in je haar of onder je huid...

Be yourself and "OWN THAT!" and "UNDERSTAND IT!"