Mijn eetgestoorde familie

 

Ik ben in mijn familie niet de enige geweest die problemen heeft gehad met eten. Dit is niet altijd even makkelijk voor mij geweest toen ik herstellende was van mijn eetstoornis. Mijn familie wilde me thuis graag helpen, maar wisten zelf ook niet hoe het moest of hoe ze het juiste voorbeeld konden geven. Dit was best lastig. Wat als jouw thuis een plek voor triggers was in plaats van een veilige basis? Wat als diegene die jou het voorbeeld horen te geven het zelf eigenlijk ook niet kunnen? Ik moest mezelf proberen los te zien van mijn familie en mijn eigen voorbeeld te zijn. Dit was niet makkelijk, maar ook niet onmogelijk en ik wil daar graag over vertellen. 

Gezond eten en voldoende beweging is bij ons in het gezin altijd aangemoedigd. Elke zondag zwemmen, twee keer per week naar gymles en meedoen met alle niet-verplichte sportactiviteiten die onze basisschool te bieden had. Ook mijn ouders waren zelf lid van een sportclub of hadden een abonnement op het één of ander om fit te blijven. Het is veel, maar er is op zich niks mis mee wanneer je het allemaal voor je plezier doet. Plezier beleefden we er absoluut aan. Ik maakte vriendjes en vriendinnetjes en beleefde uren lol.

Toch zat er net een randje aan wat er voor zorgde dat mijn eetstoornis getriggerd werd. Een eetstoornis ontstaat door verschillende factoren. Het is niet geheel aan de opvoeding te wijten. Ik wil mijn familie dan ook absoluut niet de schuld geven van mijn eetstoornis. Ik ben onwijs blij met hoe ik ben opgevoed en hoeveel liefde ik thuis heb mogen ontvangen. Mijn ouders hebben het onwijs goed gedaan en zijn uiteindelijk ook maar mens. Ondanks de fijne, zorgeloze jeugd die ik heb mogen meemaken, had ik op het gebied van eten misschien niet altijd het beste voorbeeld.

Mijn moeder heeft zelf 30 jaar lang boulimia gehad. Dit heb ik nooit bewust meegekregen, pas toen ik zelf een eetstoornis had ontwikkeld sprak ze zich hierover uit. Om om te kunnen gaan met trauma's uit haar verleden, had ze eetbuien en braakte ze. In die tijd was er nog niet zo veel bekend over eetstoornissen. Ze wist zelf ook niet precies wat het was en is er nooit voor in therapie of behandeling geweest. Dit is waarom het jaren en jaren heeft geduurd. Ze vertelde me dat de eetbuien en het braken stopten op het moment dat ze kinderen kreeg. Er kwam iets belangrijks in haar leven waar ze voor moest zorgen. Ik wil overigens niet zeggen dat kinderen krijgen de oplossing is voor je problemen, dit is slechts haar verhaal.

Toch is ze niet helemaal van haar eetstoornis af. Ze heeft een normaal gewicht en krijgt in theorie al haar voedingsstoffen binnen, maar ze eet elke dag hetzelfde en enkel 'gezonde' producten. Een koekje of stukje taart bij een verjaardag slaat ze altijd af. Ook gezellig ergens gaan lunchen zit er niet in voor ons. Het maakt haar niet uit: "Ik heb niet meer de ambitie hier doelen in te stellen, het is leefbaar en het is goed zo." Achteraf was het misschien best gek dat zij nooit met ons mee at en dat we nooit aan tafel aten. Ze at altijd haar eigen, veilige gerechtje. Voor mij voelde dit als de normale gang van zaken. Het is voor mijn moeder altijd belangrijk geweest zelf niet dik te worden. Ze wist zeker dat dit haar ongelukkig zou maken en wilde ook haar gezin hier koste wat het kost voor behoeden. Natuurlijk wil je de mensen die dicht bij je staan graag gelukkig zien. Dun en fit blijven zijn twee dingen die hoog in het vaandel stonden bij ons thuis. We deden er allemaal ons best voor. Ik ben erg perfectionistisch en legde de lat voor deze goedbedoelde verwachtingen enorm hoog. 

Mijn broertje was ook geen makkelijke eter. Ik heb nooit met zekerheid durven zeggen of hij een eetstoornis heeft gehad ja of nee, maar ik weet wel dat hij op gegeven moment erg dun was en steeds zijn eten niet op at. Hij worstelde erg met zijn emoties en had het moeilijk met mijn ondertussen ontwikkelde eetstoornis. Hij had last van een brok in zijn keel en had, naast dat hij weinig lekker vond, bijna nooit trek in eten. Hij speelde de hele dag computerspelletjes, bewoog niet, at niet en werd een lange, dunne slungel. Ooit heb ik mijn moeder horen zeggen: "Hij is tenminste niet dik." Dit was absoluut niet het enige wat ze er over te zeggen had. Mijn ouders maakten zich onwijze zorgen. Hij was lijkbleek, ontwikkelde een slechte houding en had weinig sociale contacten. Ik zat midden in mijn eetstoornis en was doof voor rest van de woorden die zij uitsprak. Het enige wat ik hoorde, was dat je in ieder geval niet dik moest zijn, dat was het ergste wat er was. Dan zouden m'n ouders vast niet meer van mij houden en als mijn ouders het al niet doen, wie doet het dan wel?

Tijdens het herstel van mijn eetstoornis vond ik het onwijs moeilijk dat mijn moeder en broertje zo anders aten. Mijn vader at wel normaal, maar is een echte binnenvetter. Hij wist niet hoe hij zijn emoties moest uiten en begreep weinig van de wereld van eetstoornissen. Hij voelde zich machteloos en had geen idee hoe hij met mij moest communiceren. Dit zorgde voor een hoop spanning thuis. Hij riep dat ik maar het huis uit moest, omdat ik alles kapot maakte. Dit is uiteindelijk nooit gebeurd, maar de opmerking deed onwijs veel pijn. Hij bedoelde het niet verkeerd, hij wist gewoon niet wat hij anders nog kon doen. Hij hield van mij en kon het niet aanzien. Hij wilde mij helpen, zijn gezin helpen, maar hij wist niet hoe.

Hoe moest ik mijn gevoelens leren accepteren, als mijn vader zich niet kwetsbaar op kon stellen? Hoe moest ik me aan mijn eetlijst houden, als mijn eigen moeder mijn tussendoortjes ook niet durfde te eten? Hoe moest ik 's avonds mijn bord leeg eten, als mijn broertje dat ook niet deed? Hoe moest ik aankomen als ik dacht dat dik zijn, betekende dat er niet van mij gehouden werd? Ik heb in die tijd moeten leren om voor mezelf te kiezen en te stoppen mezelf te vergelijken met mijn familie. Dit was absoluut niet makkelijk, maar niet onmogelijk. Ik heb nooit in een kliniek gezeten en heb mijn ouders en broertje altijd blijven zien. We hebben elkaar altijd aangemoedigd in de strijd die wij onafhankelijk van elkaar streden. We hebben geleerd onze eigen problemen los van elkaar te zien. Wat jij nodig hebt is niet altijd wat de ander nodig heeft. Ik heb mijn behandelaren moeten vertrouwen en leren luisteren naar mijn eigen lichaam.

Twee jaar geleden vertelde mijn moeder mij: "Ik dacht dat ik je hielp, maar nu ik weet waar het toe geleid heeft, had het me allemaal niet uitgemaakt hoe sportief, dik of dun je was. Ik had je zoveel liever gelukkig gezien. Dat is altijd al de insteek geweest."

Ik ben ongelooflijk blij en trots dat ik alsnog heb kunnen waarmaken wat ze altijd al voor me wenste. Namelijk dat ik gelukkig en gezond ben en blij ben met het lichaam waar ik inzit. Hier hoef je niet extreem dun of fit voor te zijn. Als ouder weet je niet altijd wat je kind precies nodig heeft, al wens je ze alleen maar het allerbeste. Ik heb weten te bereiken wat ik nodig had door te leren wat goed voor mij was. Door het op mijn manier te doen. Mijn manier, mijn weg, die ik met behulp van mijn behandelaren heb weten te vinden. Hiervoor heb ik ons gezin eventjes los moeten laten, om vervolgens alleen maar dichter bij ze te kunnen komen staan. 

Fotografie door Keith Ellwood

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Merel - Dinsdag 22 augustus 2017 19:49
Mooi geschreven! Lijkt me heel zwaar als er zo op eten wordt gefocust binnen je gezin
Birdy - Dinsdag 22 augustus 2017 22:47
Wat zwaar als meerdere gezinsleden problemen hebben met eten. Ik had ooit een meisje in mijn groep die 3 of 4 zussen én een moeder met een eetstoornis had en die voerden constant een concurrentiestrijd. Echt heftig en naar.
Ik vind je heel sterk klinken, daar heb ik bewondering voor! Dat je toch voor je eigen genezing durf te kiezen terwijl je zo'n ander voorbeeld krijgt thuis.
britneyangel - Woensdag 23 augustus 2017 08:49
wat een heftig verhaal! en knap hoe je het verder gedaan hebt!
Dianne - Woensdag 23 augustus 2017 11:02
Wauw wat een heftig verhaal! En wat een moed en kracht heb jij moeten leveren zeg!! Heel knap! En gelukkig is het je gelukt :D
G. - Woensdag 23 augustus 2017 18:03
Wauw. Lijkt mij extreem moeilijk om een "normaal" /gezond beeld van voedsel & gewicht te kunnen ontwikkelen.

Ik hoop dat je vooral gelukkig & gezond voor jouzelf wilt zijn en blijven, niet voor een ander :)
Jeanine - Zaterdag 26 augustus 2017 17:14
wees trots op je doorzettingsvermogen want die heb je zeker! Petje af... meer woorden heb ik er niet voor xxx
Anoniem - Zondag 27 augustus 2017 01:07
Ik love deze blog echt, heel mooi geschreven ♥!! Bij ons was/is dun zijn ook belangrijk en ik haat dat echt. Mn moeder heeft wel eens een cover van een magazine voor mn neus gehouden en gezegd: "kijk zo'n figuur kan je ook hebben, gewoon wat minder eten" en ik had toen een gezond gewicht.

Xxx - jes