Ik ben bang om op vakantie te gaan

 

Het gaat om de reis. Het is vakantie. De langste van het jaar, namelijk die van de zomer. De vlag mag uit, want je hoeft voorlopig niet te komen opdagen op je werk of op school. Berg je agenda maar op en lang leve de vrijheid. De tickets zijn geboekt of de auto is voor een grote beurt geweest. Wat een heerlijk vooruitzicht. Lekker twee weken van huis. Op reis. Op vakantie.

Op vakantie gaan is voor veel mensen vooral heel erg leuk-spannend en misschien een klein beetje spannend-spannend. Dit laatste voornamelijk door het geregel eromheen. Lijstjes afwerken en oppas zoeken voor de viervoeter. En we kennen allemaal wel zo iemand die al vier weken van te voren de koffer van zolder haalt en oude kleding begint te dragen want ‘de rest moet schoon mee’. En wie zorgt ervoor dat de planten nog leven als je terugkomt? En als je net de straat uitrijd gaan je haren overeind staan, want je hebt vast en zeker het gas aan laten staan.

Ik ben bang om op vakantie te gaan

Maar op vakantie gaan echt eng vinden.. Dat hoor ik niet zo vaak. Tenminste niet van de mensen om me heen. Ze zijn er zeker wel, want ik ben er tenslotte een van, maar het is niet iets waar veel mensen zich in herkennen. Maar ja, als je het soms al lastig vind om de voordeur achter je dicht te trekken, kun je je wel voorstellen dat 1000 kilometer reizen behoorlijk pittig is.

Een dubbel gevoel

Het is een dubbel gevoel. Ik kijk er naar uit en ik zie er tegenop. Ik kan niet wachten tot we er zijn maar wil niet gaan. We zijn dan ook al een paar jaar niet meer op vakantie geweest op een hotelletje in eigen land na. Op het vliegtuig stappen vond ik dit jaar in ieder geval geen optie, maar met de auto zag ik dan wel zitten. Mijn vriend moest even aan het idee wennen maar ging overstag en niet veel later boekte wij onze twee weken naar Italië. Op het moment dat het volledige bedrag moest worden overgemaakt keek mijn vriend mij nog even vragend aan. Twijfel en paniek. Ik durf soms nauwelijks op pad binnen de bebouwde kom, is het dan wel realistisch om de grens over te steken? Maar we gaan samen en het komt goed. Dat zeg ik mezelf en dat zegt hij mij. Een paar klikken en de boeking is definitief. Help, we gaan op vakantie!

Ik ben bang om op vakantie te gaan

Als ik aan de vakantie denk en aan de lange autorit heen (en terug) breekt het paniekzweet me uit en vult mijn brein zich met ‘wat als’ gedachten en rampscenario’s. Niet erg bemoedigend maar ijzersterk. Ik probeer er weerstand aan te bieden door te denken aan de leuke en mooie dingen die er tegenover staan. Wandelingen langs het meer, pasta in een pittoresk steegje, een Italiaans ijsje in een zongebruinde hand. Samen vrij zijn en genieten van een mooie wereld. Het kan fantastisch worden.

Wat als er iets gebeurt?

Maar ik ben zo ver van huis. Wat als er daar iets gebeurt? Wat als ik.. Hoe moet ik dan.. Ik google mezelf uit mijn hoofd en alvast naar de bestemming en geef het een kans mij gerust te stellen. De angst zit in mij, het maakt niet uit waar ik ben. Het reist met me mee, waar ik ook heen ga. Ik zal het moeten accepteren maar ik wil niet dat het me kan domineren. Het krijgt een krap plekje in de kofferbak en het slaapt buiten. Het is er wel en mag er zijn maar niet vooraan of 'in the picture' terug te zien op de vakantiekiekjes.

Ik kan niet met mijn vingers knippen en de angst doen verdwijnen. Ik kan niet van de ene op de andere dag veranderen en mijn mindset omgooien. Wat ik wel kan doen is deze vakantie letterlijk zien als een reis. En zoals wijze quotes rondbazuinen: het gaat om de reis, niet om de bestemming. Ik kan streven naar een angstvrij leven maar dat wil ik niet doen. Ik leer veel liever trots en tevreden te zijn op wat ik met mijn angst bereik en doe en te vertrouwen op mezelf en dat het hoe dan ook wel goed komt. En als dat me lukt, ben ik niet bang voor waar dat mij dan gaat brengen. Ik heb de inhoud van de koffer erop afgestemd en ben klaar om daar heen en daarvoor voor te gaan.

Ik ga op reis en ik neem mee: zonnebrand, een bikini en mijn angst.
Wat staat er gewenst/ongewenst op jouw inpaklijst?

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

F - Zondag 22 juli 2018 13:10
Je bent echt niet de enige! Ik vind op vakantie gaan zo eng!! Als ik er eenmaal ben is het meestal gewoon heel fijn, maar van te voren is het echt niet leuk
Anne - Zondag 22 juli 2018 15:27
Precies wat je zegt! Als je er eenmaal bent, of de eerste dagen erop hebt zitten, raak je weer gewend en vind je ook daar wel weer iets van veiligheid! En met een beetje geluk ook plezier :)
M. - Zondag 22 juli 2018 16:53
Oh, zo herkenbaar! Drie slapeloze nachten nadat we geboekt hadden.
Marjolein - Maandag 23 juli 2018 15:39
Knap van je dat je dit zo open en eerlijk geschreven hebt Anne! Respect en jij gaat waarschijnlijk heel erg genieten daar en onwijs trots zijn op jezelf daarna! X
Anne - Maandag 23 juli 2018 16:56
Thank you, lief!
C - Maandag 23 juli 2018 17:24
Hoewel de angst er bij mij misschien iets anders uitziet, herken ik wel veel van wat je schrijft.
Vorige week was ik een paar dagen op vakantie. De dag van te voren had ik heel veel spanning. Bang dat er ingebroken zou worden in ons huis. Gedachten: 'heb ik deze vakantie wel verdiend?' Eenmaal ter plaatse bang dat er brand uit zou breken in het gebouw waar ons appartement gevestigd was en we niet naar buiten zouden kunnen. Moeite met het uitgavenpatroon, op vakantie geef je immers meestal wat meer geld uit dan thuis. Was erg moe en had de eerste dagen veel last van hoofdpijn. Bang dat ik de vakantie voor mijn vriend zou verpesten.

Uit eindelijk werden de angsten minder en heb ik het fijn gehad. Ik heb geprobeerd mild naar mezelf te zijn: ik weet dat op vakantie gaan spannend kan zijn. Spannender dan ik van te voren aan mezelf wil toegeven. Maar dat neemt niet weg dat ik de angst graag thuis had willen laten. Wat een rotgevoel was het.
Anne - Maandag 23 juli 2018 18:19
Wat goed dat je geprobeerd hebt om mild naar jezelf te zijn. Al die gedachten zijn al vervelend genoeg! Wat goed dat je het uiteindelijk toch fijn hebt gehad. Ik herken wat je zegt over het bang zijn dat je de vakantie ook voor de ander verpest. Daar ben ik zelf ook bang voor. Het helpt om dat uit te spreken en de ander ook de kans te geven die gedachten te ontkrachten :)
KIki - Dinsdag 24 juli 2018 10:13
Ik denk altijd maar zo, als er echt iets is, komt er ook wel weer een oplossing en zullen mensen je helpen..
Anne - Donderdag 26 juli 2018 17:54
Dat is inderdaad een hele helpende gedachte!