Hoe voelt een conversiestoornis?

 

Hoe het voelt om een conversiestoornis te hebben? Anderhalf jaar geleden heeft mijn lichaam besloten, mij als persoon niet meer de controle te laten nemen over mijn lichaam. In plaats daarvan heeft mijn lichaam de controle over genomen. Mijn lichaam spreekt een taal die nog steeds onbegrijpelijk voor mij is.

Een taal die onbegrijpelijker is dan alles wat ik op school heb geleerd. Een taal die niet met woorden uit te drukken is, maar in oncontroleerbare aanvallen en wankele benen spreekt. Een taal die spreekt wanneer het lichaam niet gekwetst wil worden en er een verkramping voor in de plaats zet. Een taal die er voor zorgt dat mijn linkerarm mijn hart beschermt tegen alles wat het ooit beschadigd heeft, een taal die mij beschermt tegen mezelf, en nu de regie neemt omdat ik het niet meer kan. Het is iets prachtigs het lichaam, maar ook zo onvoorspelbaar.

jonge vrouw met conversiestoornis

Lang laat het zich leiden en geeft het je de indruk dat jij over je lichaam regeert, lang laat het je denken dat het van jou is. Niets is minder waar, het lichaam heeft een eigen wil en draagt kennis en wijsheid van onschatbare waarde met zich mee. Lang zal je er niets van merken en sommige onder ons zullen het misschien niet eens nodig hebben. Maar op de momenten dat je het meest in nood zit en je echt hulp nodig hebt, zullen de rollen worden omgedraaid en heb je niets meer aan een geweldig brein of een fijne baan. Ik heb lang mijn eigen lichaam verwaarloosd en ben er boos op, nu zou ik hem eigenlijk moeten bedanken omdat hij een redding is in de moeilijkste fase van mijn leven.

Conversiestoornis noemen ze het met een duur woord of functioneel neurologische bewegingsstoornis (FNS). Functioneel is het zeker en een stoornis ook, maar ik noem het liever verdriet dat niet meer te dragen is door mijn benen. Verwaarlozing van mijn eigen ik en ontkennen van wat er daadwerkelijk aan de hand is. Zonder mijn conversie zou ik gestopt zijn met therapie en nog steeds meedragen wat ik niet onder woorden kan brengen. Zal ik nog steeds groot en sterk zijn, zonder enige traan te laten, want dat is wat ik ken. Leven met conversie betekent, leven met een beperking en vast houden (controle) van wat je zo graag wilt loslaten maar niet kunt (oud zeer).

Mijn benen zijn zwaar en iedere dag bij het opstaan zak ik er weer doorheen. Voor mij dagelijkse kost, eigenlijk is het zo gewoon geworden dat ik niet meer anders weet dan dat het zo hoort. Maar diep van binnen hoor ik eigenlijk te voelen dat het heel verdrietig is, heftig wat mij is overkomen. Ik ben er zo goed in geworden om dit niet te voelen, om zelfs te vergeten dat het ook verdrietig mag zijn. Eigenlijk ben ik vergeten om verdrietig te zijn en moet ik opnieuw leren huilen. Leven met conversie is, heel eerlijk overleven met een beperking. Een rolstoel aanschaffen is moeilijk, maar overleven met een rolstoel is nog moeilijker. De wereld is niet gemaakt op een beperking en dat heb ik het afgelopen jaar iedere dag mogen ervaren. Ik ben sterker geworden door andere kwaliteiten in te zetten en me figuurlijk staande weten te houden in een voor mij onbekende situatie.

jonge vrouw met conversiestoornis

Haarfijn aanvoelen wat de ander voelt, troosten nog voordat iemand een traan heeft gelaten en luisteren naar verhalen nog voor dat iemand deze heeft verteld. Ja, dat is wat ik voor een ander probeer te doen en ik heel goed weet wat de ander nodig heeft. Maar diep vanbinnen zijn dit alle ingrediënten die ik nodig zou moeten hebben wil ik lopend de wijde wereld in trekken. Maar de omgeving trekt en mijn antennes staan naar buiten, ooit was dit nodig maar nu niet meer. Op dit moment heb ik de ander nog nodig, om te beseffen dat ik een binnen wereld heb. Heb ik de ander nog nodig om gezien te worden zodat ik me realiseer dat ik besta. En heb ik de ander nodig om vergeten verdriet te herinneren en met troost te kunnen rouwen om wat is geweest.

Conversie heeft mij doen inzien dat ik meer naar mezelf moet luisteren en niet voorbij moet gaan aan wie ik ben en wat ik wil. Daarnaast heeft conversie mij geleerd dat onafhankelijk zijn mogelijk is, maar om jezelf echt te leren kennen, afhankelijkheid juist maakt dat je verbinding kan en moet maken om te dragen wat ooit van jouw alleen was. Stap voor stap leer ik steeds meer met aandacht naar mezelf te luisteren en zal ik uiteindelijk het vechten tegen mezelf op moeten geven en vrede moeten sluiten met alles wat er om mij heen is en zich in mij afspeelt. En zal ik voelen wat mijn lichaam angstvallig verborgen mij houdt.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Onbekend - Woensdag 14 februari 2018 19:37
Hej, al die tijd dat ik je in de kliniek zag/zie rondrollen dacht ik al te zien wat je schrijft. Ik zie en voel met je mee. Heb zelf ook conversieklachten maar die zijn altijd van tijdelijke aard tijdens en na een herbeleving/dissociatie etc. Het is supernaar en zwaar. Ik hoop dat je praat over wat er allemaal in je gebroken is en je je laat helpen te lijmen. Je kan het! En als je eens wilt praten, laat het me weten hieronder. ♡
Dorijn - Woensdag 14 februari 2018 20:07
Helemaal verrast ! Maar zo trots op je, vechter❤hoop je dat je ooit je antenne naar binnen mag richten en dat wij jou mogen gaan steunen en troosten net zo goed dat jij dat altijd voor andere doet! En dit was echt een leuke dag lieve ezeltjes❤
Liefs dorijn 🐣
Maureen Kayser - Woensdag 14 februari 2018 20:23
Hi Chereen, ik heb je wel eens gezienen vroeg me af of je ook conversie hebt. Ja dus 😥. Ik ook, al gaat het stukken beter. Een jaar of 5 geleden was het op zijn hoogtepunt. Het uitte zich in dezelfde verschijnselen en nu soms nog, in moeilijke periodes. Maar door jaren therapie en fysio heb ik leren voelen én leren huilen.
Het gaat nu stukken beter, waar ik destijds echt niet meer op durfde te hopen. Ik weet nu wat er is en heb er verdriet om. Maar ik voel ook veel meer verbinding met anderen en mezelf, dat is het voordeel.
Ik wens je veel moed en tranen.
Liefs Maureen
ileana - Woensdag 14 februari 2018 21:05
Fijn om hier eens iets over te lezen. Ik heb zelf al jaren last van conversieve symptomen. Bij mij is het steeds van voorbijgaande aard en sterk verminderd in heftigheid. Het is heel sterk gelinkt bij mij aan overprikkeling van allerlei aard. Ik hoop voor jou dat je er ooit vanaf mag geraken. Veel sterkte!
Eva - Woensdag 14 februari 2018 21:18
Wauww wat een prachtige woorden. Iemand die conversie kan uitleggen waarbij het duidelijk is wat het is en hoe het je raakt terwijl je vecht voor de waarheid. Mijn conversie uit zich in slechtziendheid. Tijdens mijn seksueel misbruik wou ik de waarheid niet zien. Maar wanneer conversie optreed heb je niet meer de keuze om te kiezen wat je lichaam wel wilt en niet wilt, iets wat jij zo perfect omschrijft. Iedereen met een conversiestoornis vecht, maar de buiten wereld kent het niet begrijpt het niet en ziet het niet. Bedankt dat je hebt laten zien dat ik niet de enige ben die deze diagnose heeft gekregen. Bedankt voor je mooie woorden en op een gezond leven. Want je kan bijna geen positievere uitslag ontvangen dan iets wat gewoon weg kan gaan als jij de strijd wint.
*Stars can't shine without darkness*
jacky van kraalingen - Donderdag 15 februari 2018 11:21
Ik heb inmiddels 7 jaar conversie stoornis. Ben hiervoor 1 jaar geleden half jaar opgenomen in Altrecht. Naar een boel therapie weet ik inmiddels dat ik mijn lijf zodanig verknalt heb dat het niet meer geholpen wil worden. Alles eindigd in tril aanvallen waar ik dan weer dagen mee bezig ben daar uit te komen. Ik vind at je het prachtig beschrijft. Ik zit nu ook in een rolstoel met een motortje en heb me vrijheid weer terug. Maar ik weet door al mijn trauma's die ik meedraag er niet meer vanaf kom. Het zit bij mij te diep. Complimenten voor degene die er wel in slagen. Ik zal er mee gaan leren leven.. Sterkte ♥
D - Donderdag 15 februari 2018 18:07
Wat heftig zeg, dat het je lett. kan verlammen. Ik herken wel dat ik verstijf als ik eetbuien heb en dus steeds maar stil blijven zitten daardoor en daardoor effect heeft op heel mijn lichaam maar vooral mijn benen. Ik wil gewoon eigenlijk vooral mijn benen niet bewegen, waardoor ik een soort van voel dat ik als een houten pop ga lopen, wat een ander waarschijnlijk niet eens zal opvallen. Echt heel vervelend, als het lang duurt worden mijn benen echt zwakker en moet ik het weer herstellen als het beter gaat met eten. Zou graag willen dat ik mijn eetprobleem snel oplos zodat ik fysiek weer stabiel kan worden ook.
anjazs - Vrijdag 16 februari 2018 12:26
wat n mooie uitleg, ik werd door n vriendinnetje naar deze site verwezen omdat ze dit stuk had gelezen, ik heb al bijna 20 jaar n conversie stoornis waardoor ik bijna niet kan praten, ik herken de boosheid op mijn stem, zo van: waarom nu?... ik heb t nu heel goed . Ik zie t altijd als n straf voor iets wat ik niet onder woorden kan brengen en dat ik ‘gewoon’ niet gelukkig mag zijn.
Maar ik heb dit verhaal gelezen en snap nu, hahaha na 20 jaar dat ik t als n soort van bescherming moet zien, en als ik daar over na denk klopt dat helemaal.
Ik wil de schrijfster van dit verhaal hartelijk danken en heel veel sterkte wensen, en natuurlijk ook alle mede conversie ‘collega’s😉
Libra - Zaterdag 17 februari 2018 11:22
Wat mooi verwoord... zelf uitval van benen soms een arm die uitval.
Vind het mooi dat je precies kan beschrijven wat conversie is !
Wens je veel kracht toe

Mvg Libra.
Marietje - Vrijdag 23 februari 2018 21:35
Lieve Chereen,
Zomaar op een zekere dag kreeg ik op mijn scherm in de taxi een bericht, ik moest een klant ophalen bij de Altrecht.
Op zich niet zo vreemd als taxi chauffeuse maar deze rit was voor mij een indrukkende rit. Ik voelde dat er naast mij een fantastisch persoon zat, tijdens de rit ging ze vertellen over haar werk wat ze had gedaan ze straalde er bij. Ze vertelde mij ook over haar conversie en wat dat precies was. Toen we bij haar thuis kwamen en ik haar daar alleen achter moest laten greep mij dat wel aan. Vaak als ik met de taxi langs haar huis op reedt dacht ik altijd aan haar. Hoe zal het met der zijn?? En vandaag stond er weer Altrecht op mijn scherm en weer kwam die mooie dame er aan, wat een sterke dame en zo lief. En weer kwamen we bij haar thuis aan. Deze uitstap was zwaar voor der maar samen zijn we bij de trap gekomen ze vroeg of ik haar stukje wat ze had geschreven wilde lezen. Nou wat graag!! Na het gelezen te hebben heb ik nog meer waardering voor deze dappere mooie dame!
Ik hoop dat er weer snel op mijn scherm in de taxi Altrecht komt te staan. En dan hoop ik dat ik je naar een ander huisje mag rijden, want dat heb jij verdiend!!
Lieve Chereen ik weet het zeker je gaat het redden met je wils kracht, jou geschreven stuk heeft grote indruk op me gemaakt thx , en een dikke knuffel van mij.
Samira - Donderdag 17 mei 2018 13:28
Lieverd wat heb jij de conversiestoornis en mijn hart goed verwoord.
T is net alsof ik bij de psycholoog zat en las.
Puur omdat jij erover spreekt met de buitenwereld .
En dus ook met mij hierbij.
Ik heb kapot veel respect voor jouw en zoals meerderen ook zullen herkennen,heb je t goed verwoord wat ook wij voelen. Alleen voor mij is t nog zeer moeilijk om t te accepteren. Ik heb t door 2 ongelukken opgelopen april 2015.
En wat therapie hypnose gehad. Werkt op zich zeer gunstig in t terug vinden van ontspanning en vooral mij eigen ik level.

Nu zal ik nog enkel de emdr therapie moeten doorstaan ,die ik al ooit heb gehad 10jaar geleden ,voor andere trauma. Al goed . Goed verwerkt enzo van toen.

Maar t accepteren dat ik zo moet leven en dus mijn eigen nieuwe ik moet leren kennen is al een zware klus op zich. Ik hoef denk ik niet uit te leggen waarom dat zo zwaar is.

Alle hobby's en werk en mijn eigen ik(karakter) en t doen en laten.
. Zijn gewoon weg.
Ok behalve de wilskracht in mij , is er nog altijd . Gelukkig maar.

Maar juist omdát de wilskracht er nog in heb en nog wel zeer versterkt is ,
is t net alsof ik weer geboren ben en lichamelijk opnieuw moet leren functioneren.
Behalve de wilskracht is nooit weggegaan.
En daar focus ik nu op. In de hoop dat dat mij op weg kan helpen.

Maar dit is een confronterende gevoel tegen over mij eigen lichaam.

Ik wil wel , maar t lichaam doet y gewoon niet. Dat is zo zeer frustrerend.


Maar ik kan intussen alweer beter lopen dan in t begin van mijn verlamming in de benen .
Bij is t zo dat ik last heb van:
1 emotie
2verwerking ervan
3 uiting in lichamelijk
Spande verkrampingen spraak stoornis reukverandering doof wazigzien en dan de evenwichtsstoornis en dan valt mij lichaam gewoon uit. Ik functioneer dan niet meer . Pas als ik weer totale rustige prikkelarme omgeving heb gecreëerd, pas dan gaat t ook zakken en kom ik weer langzaam terug. Maar dit verschilt echt per situatie en omgeving. Bekende omgeving is makkelijker voor mij dan onbekende omgeving.

Is tenslotte onze hersenen inderdaad die gewoon aangeven dat t te veel voor me is en verder moet terug gaan trekken voor 2 tot 3 weken. Kan soms ook maanden duren voor ik weer tot mezelf kan komen .


Fijn dat jullie ook herkennen dat onze prachtige intelligente hersenen zoveel kunnen regelen wanneer ze onze lichaam uitschakelen.

Accepteren doe ik nog lang niet. T blijft voor mij erg zwaar en moeilijk.
Ik zit en lig vaak thuis omdat buiten gewoon niet te doen is.
Sandra - Woensdag 22 augustus 2018 13:59
Ben jij de Chereen die in de regiotaxi zat. Jij zat er al in en ik kwam er in Bilthoven bij. We raakte aan de praat en bleken beide een conversiestoornis te hebben met veel dezelfde overeenkomsten. Verlamming, krampen, schokken ed. We werden allebei blij en emotioneel ervan. De taxirit ging te snel. Ik moest eruit bij Zon en Schild en jij ging nog verder maar weet niet waarheen. Ik vertelde mensen om me heen van deze bijzondere ontmoeting en allemaal vroegen ze heb je haar 06- ……. Ik nee, het had zo moeten zijn. Maar als ik dit verhaal lees, dan denk ik dat het jij bent die ik tegenkwam in de regiotaxi. Ik weet niet hoe we buiten om prive elkaar kunnen vinden zonder dat de hele wereld onze telefoonnummers weten. Groetjes Sandra