Het buitenbeentje van de familie

 

Familieweekenden, verjaardagen, sinterklaas, kerst en oud en nieuw. Zomaar wat gelegenheden waarop familie bij elkaar komt. De een doet het vaak en de ander doet het wat minder vaak. De een heeft een hele grote familie en de ander een wat kleinere. De een vindt het super leuk om bij elkaar te komen met de familie, terwijl de ander het maar ontzettend eng en spannend vindt. Hoe is dat voor jou?

Zelf heb ik niet een mega hechte band met mijn familie. Met mijn ouders kan ik het heel goed vinden en daar ben ik heel blij mee, maar mijn ooms, tantes, neefjes, nichtjes enzovoort zie ik niet zo veel. Iedereen doet een beetje z'n eigen ding en dat is wat mij betreft prima. Ik vind m'n familie leuke mensen en kan er ook naar uit kijken om op bezoek te gaan bij iemand. Vroeger was dit echter wel anders. Zeker als we met een wat grotere groep waren. Niet dat ik het niet leuk vond, maar ik vond het gewoon heel eng en kon me dan ook behoorlijk terugtrekken.

 

Als echt klein meisje was dit allemaal nog niet zo'n probleem. Dan speelde ik gewoon wat met mijn broertje, neefjes en nichtjes of was ik allemaal maar gefascineerd bezig met de hond van m'n tante. Ik vermaakte mij wel. Niemand verwachtte van me dat ik mee deed met een gesprek of stelde lastige vragen aan me. Wel herinner ik me dat ik best een verlegen meisje was en andere volwassenen dan mijn eigen ouders, opa of oma een beetje eng vond, maar dat is volgens mij wel normaal.

Toen ik wat ouder werd kwamen al snel vragen met betrekking tot wat ik deed en wilde gaan doen. Ik was best een lastige puber en bovendien een beetje zo'n stereotype buitenbeentje uit tienerfilms, haha. Rockmuziek, zwarte kleding, wijde broeken, houdt van tekenen, dromerig en enorm veel fantasie. Ik kan er nu wel om lachen en ik weet dat dat helemaal oké is, maar toen maakte het me best wel onzeker. Ik dacht bij voorbaat al dat mensen me stom zouden vinden, omdat ik mezelf niet zo leuk vond. Waarschijnlijk zat ik al met precies zo'n houding in de kring op een verjaardag, wat het natuurlijk ook niet echt beter maakte.

Op gegeven moment wilde toch wel graag mee praten met 'de oudere mensen'. Ik was immers ook geen klein kind meer, vond de puberende ik. Ik besloot gewoon eens om mee proberen te praten, maar het had niet het gewenste effect. Het leek me niet zo goed te lukken, misschien wel omdat ik zo onzeker was. Bovendien merkte ik op hoe anderen van mijn leeftijd veel makkelijker konden praten dan ik. Gewoon, omdat ze een wat vlottere babbel hadden of gewoon meer gemeenschappelijke interesses. Dit triggerde mijn onzekerheid alleen maar meer en ik heb echt gedacht dat ik gewoon niet een leuk persoon was. Het zal heus niet expres zo gegaan zijn, maar zo heb ik het wel ervaren. 

Later ontstond er bij mij een eetstoornis. Nou, daar begreep niemand iets van en ik wilde het er al helemaal niet over hebben. Toen ik anorexia had was het voor vele wel duidelijk wat er speelde, maar ja, wat moet je er dan mee. Het was niet aan hun en snap ik ook wel. Zeker als je je familie bijna nooit ziet is het helemaal niet zo gek. Ik vond dat wel prima. "Laat mij maar." Toch weet ik zeker dat ze het meegekregen hebben op een vervelende manier. Ik die niet te genieten was en m'n ouders die zich ontzettend veel zorgen maakten. Hier voelde ik me ergens ook wel schuldig over en alweer had ik een reden bedacht waarom mensen mij vast en zeker toch niet mochten. 

 

Toen ik boulimia had en weer een 'gezond' gewicht had was ik een stuk meer  aanspreekbaar. Toch stuitte ik op onbegrip, want jeetje wat fijn dat het weer goed met mij ging. Nee, het ging helemaal niet goed, maar dat was soms lastig uit te leggen. Ik liet het er dan ook maar bij al betekende dat wel dat ik voor mijn gevoel niet helemaal kon zijn wie ik was. Die eetstoornis maakte zo'n groot deel van mij uit, dat er eigenlijk niet zo heel erg veel meer over bleef om over te praten. Dat was best wel lastig. Ik snap ook wel dat als je een familielid maar 1 of 2 keer per jaar ziet je dat niet allemaal bij kan houden, maar het maakte dus wel dat ik echt op kon zien tegen bijvoorbeeld een verjaardag.

Vandaag de dag ben ik nog steeds niet degene die op familiebezoek iedereen de oren van de kop kletst. Ik ben een stuk ingetogener dan wanneer ik onder vrienden ben. Dat is helemaal oké. Wel zie ik familieleden tegenwoordig vaker één op één, zoals bijvoorbeeld mijn oma, dat is toch echt heel anders dan in een groep. Één op één durf ik beter mezelf te zijn en is er meer tijd en ruimte. Ik merk dat ikzelf ook wel wat vooroordelen heb overgehouden aan hoe het vroeger ging. Ik was teleurgesteld dat ik niet kreeg wat ik verlangde, maar daar kan niemand iets aan doen, want ik kon het ook niet goed aangeven. 

Ik bedoel, ik ben ook niet perfect en ik was ook gewoon heel onzeker. Het is niemands schuld, maar gewoon hoe het is. Ik probeer me er niet zo door te laten leiden en ik moet zeggen dat het dan ook steeds fijner gaat voelen. Daar ben ik erg blij mee, want hoe erg ik er ook tegenop kon zien, ik vond het toch fijn om wel mijn familie te zien en wilde ook graag dat ze mij leuk vonden. Niet dat we elkaar nou de hele tijd moeten spreken en zien, maar ik vind het ook gewoon leuke mensen en het is en blijft tenslotte je familie.

Nu ik opmerk hoe anders het is nu ik zelf lekkerder in m'n vel zit besef ik me dat mijn eetstoornis en onzekerheid een heel grote invloed is geweest. Mijn familie was niet eng of stom, ik voelde me gewoon niet fijn. Ik dacht bij voorbaat al dat ik niet leuk en interessant genoeg was, dus onbewust stelde ik me waarschijnlijk al zo op. Ik had heel erg de neiging om dingen voor een ander in te vullen. Ze praten niet met mij, omdat ze mij stom vinden. Ze praten niet met mij, omdat ze mij niet boeiend genoeg vinden. Ik kon in werkelijkheid helemaal niet weten wat er in andere mensen hun hoofd om ging, maar vulde het negatief in voor mezelf.

Bovendien betrok ik alles wat er niet goed voelde op mezelf. 'Oh, zij zijn alleen maar met elkaar in gesprek omdat ze mij stom vinden.' Zou het? Of zijn ze gewoon met elkaar in gesprek omdat ze elkaar veel te vertellen hebben en heeft dat helemaal niks met mij te maken? Ik kon vaak helemaal wegzinken in mijn negatieve spiraal. Daar ging ik dan hoor: "Zie je wel en zie je wel en zie je wel." Dan zat ik op gegeven moment zo vast in mijn negativiteit dat ik helemaal niet meer open stond voor iets positiefs. Zonde eigenlijk. Probeer eens op te merken welke dingen er wel fijn zijn aan het familiebezoek en die dingen echt toe te laten. 

Wat mij later ook opviel was dat ik vanuit mijn onzekerheid heel erg verlangde naar aandacht van iemand anders. In de blog 'de oplossing voor eenzaamheid' komt eigenlijk hetzelfde principe naar voren. Soms is het ook belangrijk om aandacht in iemand ander te steken of interesse te tonen voordat je dat terug krijgt. Op gegeven moment merkte ik op dat een gesprek veel makkelijker verliep als ik ook eens vragen stelde en dat dat ook gewaardeerd werd. Toen het zo slecht ging met mij was ik eerlijk gezegd ook gewoon veel met mezelf bezig. Tel daar mijn afstandelijke en wantrouwende houding bij op en het is niet zo gek dat het moeilijker is voor anderen om contact te maken, maar het is ook niet zo dat dat mij een slecht persoon maakte! Wees niet te streng voor jezelf, want het is ook niet zo makkelijk als je je zo rot voelt.

Ik heb ook wel geluk dat ik een leuke familie heb al zijn we zo verschillend en zien we elkaar zo weinig. We zijn niet super close, maar we maken zeker geen ruzie. Misschien vinden sommige me een beetje een vreemde vogel, maar ze kunnen ook wel met me lachen en tonen toch interesse. Ik hoor wel eens van anderen dat er echt familiedrama's kunnen zijn of dat je gewoon mega vette pech hebt met verschrikkelijke schoonouders. Zelf heb ik niet die ervaring, maar ik heb wel ervaring met mensen die mij om de één of andere reden niet moeten of vanuit (denk ik) hun eigen onzekerheid/onwetendheid stom tegen je doen.

In dat geval mag je echt voor jezelf opkomen. Als jouw familie je pijn doet en kwetsende opmerkingen maakt mag je daar echt iets van zeggen. Of dat nou iets heel groots of kleins is. Ik bedoel, mijn oma heeft ook wel eens een gemene opmerking gemaakt over m'n tattoo's. Dat snap ik wel, vanuit haar perfectief, alleen ik wilde wel even duidelijk maken dat dat mij wel kwetste. Ik probeer haar altijd een beetje tegemoet te komen door geen kleding te dragen waarbij je het heel erg ziet, dus zij mag mij dan ook wel een beetje tegemoed komen. Ze hoeft het niet leuk te vinden, maar gemene opmerkingen zijn ook echt niet nodig. Meer over communiceren binnen je familie of gezin lees je in deze blog

Nu is dit dus iets heel kleins en niet een 'familiedrama'. In sommige gevallen is het helaas beter om afstand te nemen van je familie of zelfs je ouders. Je familie heb je immers niet voor het kiezen en als er zo'n familiedrama speelt ligt dat niet enkel aan jou. Iemand anders, al is het familie of schoonfamilie, heeft niet het recht om jou onnodig te kwetsen of je herstel in de weg te staan. Een ontzettend pijnlijk en lastig onderwerp. Meer hierover kan je lezen in deze blog

Om nog heel even terug te gaan op het samenkomen van familie: Als je zo'n gelegenheid hebt waar je tegenop ziet kan het helpen om vooruit te denken en je er een beetje op voor te bereiden. Het hielp mij om even stil te staan bij de situatie en bewust te worden van mijn valkuilen. "Dit zou kunnen gebeuren en ik zou me dan zo kunnen gaan gedragen, maar het is beter om dan dit of dat te doen of denken." Ook hielp het om me voor te nemen om dus interesse te tonen. Misschien kan je van te voren al het één en ander aan gespreksstof bedenken of vind je het fijn om het er even over te hebben met iemand bij wie je je op je gemak voelt. 

Dat bewust worden en stil staan bij de situatie was voor mij heel belangrijk. Ik kon namelijk heel goed allerlei tips en trucs bedenken, maar als het moment dan daar was was ik ze allemaal ineens weer vergeten. Niet expres, maar gewoon omdat ik er niet aan dacht en er een soort wervelwind in m'n hoofd ontstond. Vooruit denken en bewustwoordig (maar ook mindfulness) kunnen wat houvast bieden in de deze situatie. Weten waarom je doet zoals je doet en jezelf daar niet over veroordelen. Er weer afstand van kunnen nemen en blijven proberen. Oefening baart kunst.

In deze blog heb ik het niet gehad over eten met je familie gehad. Iets dat in deze tijd van het jaar wellicht wat vaker voor zou kunnen komen Wil je daar meer over weten. Lees dan eens de blog "5 tips voor eten in gezelschap". 

Hoe ga jij met dit soort dingen om? ♥

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Iris - Vrijdag 14 december 2018 12:53
Met de nederlandse kant was het eigenlijk alleen dat we naar de verjaardagen gaan. Wat ik ook steeds minder doe. Zeker als een verjaardag op de dag zelf wordt gehouden en dit midden in de week is. Sinterklaas vierde we alleen toen ik klein was, later is dit verwaterd.
Met de Servisch/slowaakse kant gingen we eerder elk jaar op familibezoek in de zomervakantie en iedereen weer bezoeken. Nu ga ik niet meer mee met mijn ouders op vakantie en ik mis het wel. Lang leve facebook.
Voel mij vooral het buitenbeentje aan de nederlandse kant. Denk dat het ook een stukje cultuur is. Heb mij altijd prettig gevoeld in Servië zelfs ondanks dat ik de taal niet sprak.