Ga jij ook voor het echte leven?

 

Ik ben Thirze, 15 jaar oud en woon in Overijssel in het dorpje Hellendoorn met mijn zus en mijn ouders. Ik heb nu zo 4 a 5 jaar een eetstoornis. In die tijd is er heel veel gebeurd, maar ook veel veranderd. Ik ben in die tijd voor herstel gegaan, ik heb stappen gezet, ik ben ook weer keihard gevallen, en weer verder gegaan. Ik ben boos op mezelf geweest, ik heb gehuild, gelachen. En nu? Nu ben ik hier en zit ik hier een stuk van mijn verhaal te typen met de wens dat jij die dit aan het lezen bent er wat aan hebt. Ik hoop door dit te delen dat ik jou kan helpen om misschien vandaag, morgen of over een jaar een stap verder in herstel te zetten, of je motivatie, inspiratie te geven.

Ik zit nu midden in mijn herstel en het gaat best goed. Het is elke dag nog een hele strijd, maar dat hoort erbij. De allergrootste reden dat ik wil herstellen is dat ik rust krijg in mijn hoofd, dat ik de regie weer heb en kan beslissen over mijn leven. Dat ik kan doen wat ik wil en daar mijn eetstoornis niet meer tussen gaat staan. Het voelt voor mij net zoals een weg. Ik ben voor herstel gegaan dus ik bewandel een weg met mensen, met meningen, oordelen en waar het druk is,... maar waar wel toekomst is.

Ga jij ook voor het echte leven?

Naast mij loopt mijn eetstoornis op een zwarte donkere weg waar het rustig is en heel stil. Zijn weg loopt heel dicht bij mijn weg hij voelt als een magneet die me zo weer heel stevig vastpakt. De eetstoornis schreeuwt. Hij zegt dat ik niks kan, dat ik waardeloos ben, dat ik maar beter terug kan komen naar hem, want ik kan alleen de weg bewandelen die hij loopt.

Gelukkig word ik steeds sterker en weet ik beter dat zijn weg niet is wat ik wil. Hoe meer stappen ik zet, hoe minder zijn magnetische kracht wordt. Ja, hij pakt me soms heel hard aan, waardoor ik heel hard van de goede weg wordt afgeslingerd. Dan zit ik ook weer heel sterk aan hem vast. Ik kan hem daarna gelukkig weer loslaten en op mijn weg waar er leven is verder wandelen.

De weg waar het wel druk is, waar er altijd wel iets van je verwacht wordt. Daar wordt er ook aan je getrokken. Daar waar iedereen je ziet en iedereen wel wat van je vindt. Daar waar ik heel veel gedachtes heb, waar het nooit een keer stil is en waar ik heel veel voel. Het is misschien wel stil als ik meeloop op de weg van mijn eetstoornis, maar het brengt me enkel naar een put waar ik 1000 meters naar beneden val. Daar waar geen leven is, waar er geen vogels fluiten, helemaal niks. Dat is niet wat ik wil.

Ga jij ook voor het echte leven?

Ik kan het leven aan! Ik mag fouten maken. Ik mag mezelf laten zien, gewoon zoals ik ben. Ik hoef niet perfect te zijn. Ik mag zeggen wat ik wil zeggen en daar later niet over in hoeven te zitten hoe ik heb gereageerd. Hoe dom of stom of raar het wel niet was. Dat maakt het ook voor mij zo moeilijk om de eetstoornis los te laten, maar ik kan het! Als ik het maar vaak genoeg zeg tegen mijzelf, dan kom ik er wel. Ik ben niet alleen hierin. Ik kan hulp vragen aan de mensen om mij heen. Ik ga voor het leven, voor echte leven.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Didi - Zondag 3 februari 2019 16:47
Wauw, wat mooi beschreven van die weg! Beschrijft precies wat ik ook voel op mijn “weg” naar herstel, dat ga ik vaker voor mij proberen te zien als het even wat minder gaat. Heel helpend, dankjewel!! En super dat je zo goed bezig bent!!
@Roos - Maandag 4 februari 2019 00:22
Wauw, wat een prachtig stuk. Ongelofelijk dat iemand van 15 zo veel zelfinzicht heeft. Ik wens je heel veel liefde en plezier toe op je eigen weg.
Fauve - Dinsdag 5 februari 2019 11:19
Lieve meid en krachtige strijder wat fijn om te lezen dat je koos voor de weg naar herstel. Het is ongelofelijk sterk en ik bewonder je op ieder vlak. Je straalt weer veel meer en ik hoop dat je blijft leven in plaats van te overleven want dat verdien je xxx
Fauve - Dinsdag 5 februari 2019 11:20
Lieve meid en krachtige strijder wat fijn om te lezen dat je koos voor de weg naar herstel. Het is ongelofelijk sterk en ik bewonder je op ieder vlak. Je straalt weer veel meer en ik hoop dat je blijft leven in plaats van te overleven want dat verdien je xxx
Riette - Dinsdag 5 februari 2019 15:03
You go GIRL!!😘❤️