Chatten met Hannah

 

Als klein meisje was ik al erg serieus. Ik dacht overal over na. Er zijn maar weinig kinderfoto's van mij waar ik met een brede lach op sta. Zo jong als ik was, ik droeg de last van de wereld op mijn schouders. Met de jaren leerde ik steeds meer over de wereld en het leven, wat er voor zorgde dat ik de wereld en het leven steeds lastiger begon te vinden. Ik ontdekte meer en meer dingen die naar, vervelend en pijnlijk waren en ik wist niet hoe ik hiermee om moest gaan. Het was te veel, te zwaar. Mijn uitweg werd mijn eetstoornis.

Hoewel er veel negatieve gevoelens zijn die ik al zo lang ik mij kan herinneren met mij meedraag, zijn er verschillende dingen gebeurd die mijn eetstoornis-emmer hebben doen overlopen. In de eerste jaren van de middelbare school werd ik gepest. Dit heeft gezorgd voor en enorme deuk in mijn toch al niet zo stevige zelfvertrouwen. Mijn eerste relatie die ik kreeg toen ik 15 was, was het duwtje over de drempel naar mijn eetstoornis. Een jongen die stelselmatig over mijn grenzen is gegaan op seksueel gebied. Een ervaring waar ik niet over durfde of kon praten. Wat er gebeurde, kon ik niet uiten of verwerken en mijn eetstoornis werd mijn vlucht en mijn houvast.

Een constant gevoel van te veel zijn, onzekerheid en zelfhaat zorgde ervoor dat ik wilde verdwijnen. Niet meer voelen, geen ruimte innemen, niet meer bestaan. Ik ging minder eten, in de hoop dat ik mij daardoor beter zou voelen. Het minder eten ontwikkelde zich snel in een obsessie met (niet) eten die mijn hoofd en mijn gevoel vulde. Na mijn eerste paar eetbuien heb ik hulp gezocht, omdat ik van mijn eetbuien af wilde zodat ik verder kon gaan met afvallen. Deze eetgestoorde motivatie werd snel opgepikt door de hulpverlening. Hoe ze het hebben gedaan weet ik niet, maar mijn eetgestoorde motivatie veranderde in een gezonde motivatie om écht beter te worden. 

Ik werd opgenomen in een eetstoorniskliniek. Deze radicale verandering maakte dat ik mijn oude vertrouwde gewoontes niet meer kon gebruiken om mijn gevoelens te onderdrukken. Van de een op de andere dag werd alles van mij afgenomen. De spanning die dit met zich meebracht kon ik niet omgaan en ik ging mijzelf pijn doen. In de kliniek werd dit snel opgemerkt en ik werd geholpen met het zoeken naar manieren om mijn spanning op een andere manier te uiten. Ik leerde praten en als praten te moeilijk was schreef ik brieven naar mijn behandelaren. Ik maakte ontelbare g-schema's en door middel van exposuretherapie leerde ik omgaan met mijn eetbui-triggers. 

Ik ging met ontslag. Vol goede moed stapte ik opnieuw de wereld in. Mijn eetstoornis verdween meer en meer naar de achtergrond, maar daarmee kwamen mijn gevoelens en trauma's meer en meer naar de voorgrond. Ik zocht hulp voor mijn ervaringen met seksueel misbruik en kreeg EMDR. Het hielp niet. Ik was er nog niet klaar voor en liet het weer gaan. Een periode van afleiding zoeken, met andere dingen bezig zijn, feesten en vrienden maken volgde. Ik bouwde mijn eigen leven op in Amsterdam en maakte nieuwe vrienden. Ik was voor een deel gelukkig, het deed mij goed om met andere dingen bezig te zijn.

Op hetzelfde moment begon ik mij met de jaren steeds ellendiger te voelen wanneer ik alleen was. Relaties vond ik ontzettend lastig. Mijn moeder werd gediagnosticeerd met een complexe posttraumatische stressstoornis en een dissociatieve identiteitsstoornis. Ze ging in therapie en maakte een zware periode door. Mijn vader overleed na een kort ziekbed toen ik 23 was. Mijn onverwerkte gevoelens, het verleden van mijn moeder en het trauma op seksueel gebied uitte zich in angst, dissociatie en paniekaanvallen

Lange tijd ontkende ik dat ik hulp nodig had. Het lukte mij immers om niet terug te vallen in mijn eetstoornis, dus het ging goed, vond ik. Op een gegeven moment moest ik toch toegeven dat het niet meer ging en ik besloot opnieuw hulp te zoeken. Dit keer bij iemand die verstand heeft van eetstoornissen, identiteitsproblemen, trauma en intergenerationele overdracht. Ik kreeg een nieuwe diagnose: 'gegeneraliseerde angststoornis' en ik kreeg hulp in de vorm van mentalisation based therapy. Hier ben ik nog steeds mee bezig en het helpt. Het afgelopen jaar heb ik een enorme ontwikkeling doorgemaakt!

Naast de hulp die ik krijg, ben ik de studie sociaal pedagogische hulpverlening gaan doen om zelf te leren hulpverlener te worden. Ik ben inmiddels bijna klaar met mijn opleiding. Tijdens mijn studie heb ik alle vakken gevolgd die er zijn met betrekking tot ervaringsdeskundigheid. Hier heb ik geleerd mijn eetstoornis en andere ervaringen in te zetten in mijn rol als hulpverlener. In deze lessen leerde ik dat vrijwel iedereen steun vindt in erkenning en herkenning, iets wat ik nog wel eens gemist heb.

Ik hoop door middel van het delen van mijn verhaal met jullie alvast het eerste stukje erkenning en herkenning te kunnen bieden. Als je wilt, kunnen we verder praten over een van deze onderwerpen tijdens de ervaringsdeskundige chat.

Heel veel liefs, Hannah ♥ 

Ervaringsdeskundige chat met Hannah: om de woensdag van 20:00 - 21:00

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Golden - Woensdag 1 mei 2019 10:34
Ik vind altijd zoveel herkenning in jouw blogs en dat is zo fijn. Ook in je verhaal herken ik heel veel, wat eigenlijk verdrietig is, maar me ook bevestiging geeft dat ik niet alleen ben. Dankjewel voor het delen van je verhaal ♥
britneyangel - Woensdag 1 mei 2019 16:15
je hebt heftige dingen meegemaakt, erg zeg voor je!
Sabien - Donderdag 2 mei 2019 08:44
Wat heb jij al moedig gevochten Hannah. Je bent een mooi mens. Je zachtheid viel me op in de chat. . Hiet lees ik over je kracht. Mooie combinatie om hulpverlener te worden. Succes. En dankjewel.
w - Woensdag 3 juli 2019 13:03
Idd. de problemen van de wereld, er zelf alles voor willen doen of bereidheid daartoe en anderen dat niet zien doen en niet op één lijn komen en de onmacht van machthebbers om hun zucht naar macht op te geven, maken alles nogal zinloos, de mens is idd. een plaag geworden en wat boeit het nog wat ik wel of niet daarin doe of onderneem. Idd. heftig wat mensen je dan ook nog aandoen op privégebied, mensen die zomaar keer op keer je grenzen overgaan, gevoelloos lijkt het wel. Hebben ze dan echt niet door dat ik aan alle kanten uitstraal dat ik iets niet wil..
Sjampie - Woensdag 3 juli 2019 22:45
Hoi Hannah,
Ik ben onder de indruk van jou verhaal... dankjewel voor het delen!
Bij mij hielp EMDR ook niet. Wat maakte dat het bij jou niet hielp? Heb je er een blog over geschreven misschien?
Zelf ben ik behoorlijk ermee bezig met de vraag waarom het niet hielp en wat nu de opties zijn voor traumaverwerking. Heb jij daar concreet nog therapie voor gevolgd?
Helaas kon ik niet in je chat aanwezig zijn en je dus die vragen daar niet stellen... hoop dat je wilt reageren erop...
Sjampie - Woensdag 3 juli 2019 22:45
Hoi Hannah,
Ik ben onder de indruk van jou verhaal... dankjewel voor het delen!
Bij mij hielp EMDR ook niet. Wat maakte dat het bij jou niet hielp? Heb je er een blog over geschreven misschien?
Zelf ben ik behoorlijk ermee bezig met de vraag waarom het niet hielp en wat nu de opties zijn voor traumaverwerking. Heb jij daar concreet nog therapie voor gevolgd?
Helaas kon ik niet in je chat aanwezig zijn en je dus die vragen daar niet stellen... hoop dat je wilt reageren erop...