Al 40 jaar een eetstoornis | Eetstoornis anders

 

De komende tijd willen we extra aandacht besteden aan het doorbreken van taboes rondom eetstoornissen door nét even wat anders te laten zien dan je gewend bent. Soms lijkt het alsof een eetstoornis enkel voorkomt bij meisjes en jonge vrouwen. Er is echter ook een grote groep vrouwen van middelbare en oudere leeftijd die lijden aan een eetstoornis. Vandaag interviewen we de 54-jarige Esther. Zij is moeder van twee dochters en lijdt al sinds haar veertiende aan een eetstoornis. Haar ouders hadden ernstig overgewicht en haar moeder was constant op dieet...

Toen ze 18 jaar oud was liep ze weg van huis. Drie jaar later was ze zwanger van haar eerste dochter. Op haar 25ste kreeg ze haar tweede dochter. Esther werkt inmiddels als 30 jaar fulltime als kleuterjuf in het onderwijs. Ze sport graag, is fanatiek wielrenner, dol op strand en zee en gaat graag een dagje naar de sauna. Ze draagt het liefst kleurige jurkjes en hakken, want dan voelt ze zich sterk. Haar oudste dochter (32) is inmiddels zwanger. Haar jongste dochter (29) ontwikkelde in 2011 ook een eetstoornis. Zij is inmiddels hersteld. Esther zelf kampt nog steeds met een eetstoornis….

Al veertig jaar een eetstoornis | Eetstoornis anders

Hoe is jouw eetstoornis ontstaan?

In mijn puberteit. Mijn ouders hadden ernstig overgewicht en waren veel met werk bezig. Ik kon nooit voldoen aan hun eisen. Toen mijn moeder met het zoveelste dieet zou beginnen, opperde ik dat ik wel mee wilde doen. Ik wilde namelijk zo graag dat ze trots op me zouden zijn. Mijn moeder zei dat ik daar de ruggengraat en het doorzettingsvermogen niet voor had. Dat was mijn stap in de wereld die eetstoornis heet. Binnen drie maanden was ik flink veel kilo’s afgevallen. Dat ik niet meer ongesteld werd, was alleen een voordeel. Maar zelfs nu kreeg ik alleen maar kritiek van mijn ouders. Ik moest maar weer normaal gaan doen. Avond na avond zat ik achter mijn bord eten, soms wel tot 22:00 uur. Ik was toen 16 jaar oud.

Ik ontdekte dat door het afvallen ik meer eigenwaarde en positieve aandacht kreeg. Mensen vonden het sterk en waren jaloers dat ik ogenschijnlijk zo makkelijk afviel. In eerste instantie mocht er best wat af, maar toen ik eenmaal slank was, werd ik bang van eten.

Hoe zag jouw eetstoornis eruit?

Mijn eetstoornis was altijd aanwezig. Dag en nacht. Ik "mocht" eten wat ik mezelf toestond en hield hele eetdagboeken bij. Daarin schreef ik ook wat ik allemaal NIET had gegeten, wat die dag wel voor handen was. Twee keer per dag wegen en zo koud mogelijk kleden, om zogenaamd meer calorieën te verbranden. ‘s Nachts op mijn dekbed slapen met open raam en meer van dat soort idiote dingen…

Al veertig jaar een eetstoornis | Eetstoornis anders

Hoe was de hulpverlening?

Niet. Veertig jaar geleden kreeg je zowel van je ouders als van je huisarts een preek. Dat je maar heel snel normaal moest gaan doen. De hulpverlening was afwijzend en vijandig in plaats van helpend.

Taboe op eetstoornissen?

Vandaag de dag maak ik er zelf een taboe van. VIERENVIJFTIG en nog aan het klooien. Een veilige eetlijst. Een verboden lijst. In paniek raken om ergens anders te eten. Compenseren. Dwangmatig wegen en bewegen. Verdrietig zijn dat ik niet kan en mag genieten. Vreselijk.

De invloed op je kinderen?

Met twee meiden was dit heel lastig. Ik heb regelmatig met de Ursula kliniek gebeld, hoewel ik nooit opgenomen ben geweest. Gewoon voor advies. Gaf ik mijn dochters geen verkeerd voorbeeld? Helaas heeft mijn jongste uiteindelijk ook anorexia gekregen, hoewel ik ze beiden echt volgestopt heb met liefde en eigenwaarde.

Hoe nu verder met eten en gewicht?

Op dezelfde weg verder vrees ik. Ik durf geen hulp te vragen bij de huisarts. Ik zie er normaal uit. Niet superdun, maar ook niet dik. Ik vind het zelfs lastig om dat woord – dik - te typen.

Al veertig jaar een eetstoornis | Eetstoornis anders

Een eetstoornis, je weet inmiddels toch wel beter?

Poeh best pijnlijke vraag, maar je hebt gelijk. Maar sinds de overgang de pondjes er makkelijker aankomen in combinatie met de antidepressiva dat ik al 25 jaar slik, blijf ik vechten om slank te blijven…. 

Als je een ding over moet doen, wat zou dat dan zijn?

Veeeeel eerder hulp zoeken! Meer van mezelf houden en mezelf niet straffen en belonen met eten. Geen veilige eetlijsten en meer openheid geven aan omgeving

Wat is jouw meest waardevolle levensles?

Hou van jezelf, waar je ook naar toe gaat, je neemt altijd jezelf mee 


Fotografie: ND Strupler - Ben jij ouder dan 40 en wil je jouw verhaal met ons delen? Heel graag! Mail ons dan op redactie@proud2Bme.nl

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

tineke - Woensdag 7 november 2018 19:45
WAt een interssant en oprecht verhaal!
WILMA - Woensdag 7 november 2018 19:51
Zo herkenbaar, zo verdrietig...
Ik hoop dat je toch nog eens "vrij" mag zijn van deze (klote) eetstoornis. Sorry voor het woord.
Ik ben er ook zo klaar mee!! Ben een vrouw van bijna 52 :-( ...
Tesje - Woensdag 7 november 2018 21:16
Hey ik ben 28 en heb 20 jaar een eetstoornis, en zie mezelf ook nog lang niet herstellen. Ik stel mezelf vaak een ultimatum, maar ik houd mezelf er nooit aan. Ik heb nu zoiets dat als ik voor mijn 30e nog geen normaal leven zonder eetstoornis heb kunnen opbouwen, dan beschouw ik mezelf als voor altijd gefaald en dan kan ik het niet meer goed maken, dan is mijn leven gewoon een verspilling geweest. Mja, wie weet ben ik er op mijn 54e ook nog steeds mét mijn eetstoornis. De eerste jaren met mijn eetstoornis nam ik me trouwens met oud en nieuw altijd nog wel voor met de eetstoornis te stoppen, maar na mezelf dit 7 jaar achter elkaar beloofd te hebben zonder me eraan te houden, ben ik met zulke voornemens gestopt. Nu heb ik met de jaarwisseling gewoon zoiets van 'whatever, ik ga weer een jaar in met deze eetstoornis'. Best wel triest besef ik nu...
Ik vind het zo knap als mensen met een eetstoornis kiezen voor herstel en weer durven te leven zonder eetstoornis!
egel - Woensdag 7 november 2018 21:29
Ik ben 45 en ja... nog lang niet verlost van mijn ES vrees ik.
Maya - Woensdag 7 november 2018 21:45
Die nieuwe blogreeksen zijn echt top!!!
J. - Donderdag 8 november 2018 20:06
Echt hè?! Een soort van super frisse wind op deze website! Echt een goede aanvulling op de al bestaande (en ook goede hoor ;) ) reeksen!
Slakkie - Woensdag 7 november 2018 21:46
Heftig en oprecht.
Zelf 38 en al 25 jaar aan het aankloten.
Maar serieus jongens, morgen heb ik een afspraak bij een therapeut. Het moet stoppen! Ik wil dat het stopt. Ik wil weer regie over mijn eigen leven!
mandy - Woensdag 7 november 2018 22:15
Goddank dat je je leven niet zo hebt laten beïnvloeden. Je werkt, hebt kinderen, hobbies.....bij veel mensen die zo lang een es hebben is dit vaak allang weggevallen.
marleen - Woensdag 7 november 2018 23:12
hier nog iemand die al 20 jaar aan t schommelen is

kleine opmerking: je mag wel wat milder naar jezelf zijn.Je zegt dat je eerder hulp had moeten zoeken, maar die hulp was er niet ... dus heb je jezelf niets te verwijten
Finne011 - Woensdag 7 november 2018 23:40
Ik ben 39 en heb al 30 jaar een eetstoornis.. Van jongs af aan gebruikte ik voedsel om mijn emoties te reguleren. Eerst werd ik heel zwaar. Toen 99 kilo op eigen kracht afgevallen en daarna boulimia ontwikkeld. Bijna 2 jaar geleden ben ik in therapie gegaan. Hoewel ik er nog niet ben gaat het zoveel beter. Ik heb geleerd om op een andere manier met mijn emoties om te gaan. Ook in situaties waarvan ik me niet eens bewust was. Allemaal met behulp van mijn therapeut die mij inzicht heeft gegeven in de werking van mijn eetstoornis. Ik kan het iedereen aanraden om hulp te zoeken. Alleen red je het niet. En dat geeft ook helemaal niet. We zijn mens. Ik hoef niet perfect te zijn net zo min als ik dat van iemand anders verwacht. Voor onszelf zijn we veel te streng. Ook ik voelde schaamte om naar de huisarts te gaan maar het was het zo waard. Mijn huisarts reageerde heel goed. Ikzelf maakte er veel meer een issue van. Tien minuten stond ik buiten en ben doorverwezen.
Sanne - Donderdag 8 november 2018 05:06
Een oprecht verhaal. Zelf ben ik 32 en kamp sinds mijn 14de met een eetstoornis. Mijn oma, ze is inmiddels overleden, heeft tot het einde van haar leven ook met eetstoornis geworsteld. Ze is 86 geworden. Er heerst inderdaad veel taboe op. Blij dat jullie er openheid aan geven en het taboe willen doorbreken.
F. - Donderdag 8 november 2018 05:22
Wees toch niet bang om hulp te vragen als je het nodig hebt.
Het is wel lastig om de goeie hulp te vinden.Al die vormen van therapie en gesprekken ,je weet echt niet waar je goed aan doet.Mijn ervaring is dat hulpvelening je soms verder van pad kan brengen ,helaas !
Zeker als volwassene ,wanneer ze dan weer beginnen over eventuele jeugdtrauma's en je ouders ,dan spring ik uit mijn vel.Daar heb je je toch wel van ontworsteld als volwassen mens !




A. - Donderdag 8 november 2018 05:57
Het is niet raarder om een e.s te hebben op volwassen leeftijd dan op een jongere .
Je moet je hersenen reprogrammeren om er uit te komen.Het kost veel meer moeite als je langer ziek bent,maar het kan wel.






Pijntje - Donderdag 8 november 2018 07:19
Echt fijn dat er nu ook voor andere groepen met ES meer aandacht is. Met hulde aan Leontien die daarmee startte op deze site. Nu graag ook nog meer aandacht bij de hulpverlening in de media voor deze groep. Net zoals ES ook bij jongens en mannen voorkomt. Meer aandacht is echt nodig. Laten we die taboe doorbreken.
Sil - Donderdag 8 november 2018 09:01
Thankssss Esther, dikke kus van eenzelfde 50 jarige Mutssss, Sil x
Merel - Donderdag 8 november 2018 12:34
Dapper dat u dit interview gedaan heeft!!
Jet - Donderdag 8 november 2018 16:10
Ben nu 46 en van mijn 19e een e.s. zou graag zonder willen leven. Gaat met UPS en downs. Veel sterkte iedereen. We moeten in ons zelf geloven
Karin - Donderdag 8 november 2018 16:40
Goed deze aandacht, 41 en eetstoornis... langdurig idd... en de schaamte om nú nóg te lopen klooien! Herkenbaar...
Ingrid - Donderdag 8 november 2018 17:00
Dank je wel voor je verhaal, en je prachtige fotos, de eetstoornis heeft dat niet van je afgepakt, je hebt een prachtige uitstraling! Het is zo verdrietig en zo naar allemaal, het gevecht om slank te zijn, het weg jagen van de demonen. Een heel herkenbaar verhaal voor mij,ik ben 44 en heb een eetstoornis sinds mijn 14e. Ik voel me dankbaar dat ik ernog ben en redelijk stabiel ben, dat ik prachtige kindjes heb en een man die van me houdt. Maar ik ben ook vaak somber en bang. Het gaat allemaal met ups en downs. Ik wil je veel mooie dingen wensen!!! Sterkte enliefs xxx
Maria - Donderdag 8 november 2018 18:11
Het kan je lang achtervolgen.
Iemand volstoppen met liefde en eigenwaarde. Eigenwaarde moet je zelf ontwikkelen.
En antidepressiva remmen de heropname van serotonine, in plaats van wat te doen aan de oorzaken en aan de aanmaak van dit soort stofjes. Daardoor
zorgen ze ook voor een verminderde aanmaak van melatonine. Een te laag melatonine zorgt voor ontregeling van andere hormonen. Gebruik zelf een natuurlijk middel, dat daarnaast ook de eetlust helpt te reguleren. Voor mij is het eten nog een gevoelig punt maar geen hele rare dingen.
Maria - Donderdag 8 november 2018 18:14
@Tesje, het gaat niet om stoppen met een eetstoornis maar om beter voor jezelf te zorgen, waardoor je die eetstoornis niet meer nodig hebt. Bij mij heeft een beter eetpatroon, in combinatie met wat voedingssupplementen gescheeld om er grotendeels vanaf te komen. Nu nog wel een gevoelig punt, moet ik zeggen. Zo vind ik het bijvoorbeeld nog lastig om eten bij me te hebben.
Jess - Donderdag 8 november 2018 18:14
Wauw wat een mooie vrouw! Heel veel respect voor je openheid! Ik hoop echt dat het allemaal beter word. Het is niet te laat ♥
Angelique - Maandag 12 november 2018 01:46
Geen 'echte' eetstoornis meer hier, denk ik, maar het blijft wel altijd een zwakke plek. In moeilijke tijden steekt het de kop weer op. Een valkuil, maar ik kan er mee omgaan. Ik zou als 40-plusser best aan deze rubriek mee willen werken, maar zonder herkenbare gezichtsfoto. Is dat mogelijk?
Angelique - Maandag 12 november 2018 01:49
Esther, je bent een prachtige vrouw en ik vind het heel dapper dat je hier je verhaal doet. Ik wens jou en je kinderen het beste. Hou van jezelf! Dat heb je raak gezegd. ;-)