Jij en ik

 

Jaren heb ik het gevoeld,
Een leegte die mij keer op keer overspoelt.

Pijn, verdriet en wanhoop, 
Alles wat ik wilde was een afloop.

Weg van het zwart wat mijn leven had gevuld,
In mijn hoofd werd het al jarenlang gebruld.

Niets had nog kleur,
Geen zonneschijn, geen rozengeur.

katja

Ik wilde alles doen om me maar goed te voelen,
Alle pijn probeerde ik weg te spoelen.

Ik verwondde mezelf,
Het ging haast vanzelf.

Maar ook dat werkte niet,
Er was nog steeds de leegte, het was een parasiet.

En toen ineens kwam jij in mijn leven,
De wolken verdwenen, het stopte met regenen.

Samen liepen wij dansend door het bos,
Wij hielden elkaar vast en lieten niet meer los.

Het ging heel snel,
Ik wilde gewichtloos zijn, zo voelde het wel.

Mijn lichaam werd zwakker en ik viel soms flauw,
Jij had de macht, dat gaf ik jou.

Je tilde me op en wilde me meenemen,
Ik liet het gebeuren, liet jou mijn leven overnemen.

Toen ik haast niet meer verder kon en jij mij bijna bij jouw eindbestemming had gekregen,
Waren het mijn naasten, die ingrepen.

Zij rukten jou van mij af,
Leidden mij weg van het graf,

Ik wilde niet en gaf gas terug,
Maar wat ik ook deed, zij waren te vlug.

Ik kreeg de hulp die ik nodig had,
Maar ik was jou niet zat.

Ik ging wel vooruit,
Jouw stem bleef luid.
Ik wilde bij jou blijven,
Zij wilden jou van mij af zien drijven.

Vertel het me, hoe kan ik zonder jou leven?
Wist ik dat toch maar even.

Er is geen einde, nu nog niet.
Maar zonder jou, is het er weer, het verdriet.

Ik moet leren mijn pijn te verzachten,
Zonder mijn leven te laten bemachtigen.

Dus laat mij zien, hoe ik mijn leven leiden moet,
Wie weet, komt het dan eindelijk goed.

 

Gerelateerde blogposts

Reacties

Nena - Donderdag 19 februari 2015 11:18
Prachtig... en zo herkenbaar!!!
Diede - Donderdag 19 februari 2015 11:37
Jeetje lieve Katja....wat heb je dat mooi opgeschreven. Ik word er even helemaal stil van. Meid, wat een strijd moet jij hebben in je hoofd. Je bent heel sterk, en ik weet zeker dat jij sterker bent dan de eetstoornisgedachten. Jij kan die verslaan! Je moet er alleen zelf in gaan geloven. Leven zonder eetstoornis en toch gelukkig zijn, dat is waar je heen wilt maar je weet niet hoe. Er bestaat geen hoe. Je moet het doen! Je moet het ervaren en dan kom je erachter dat je nooit meer terug wilt. Geloof me. Ik geloof in je. Xxxxxx
N.I.91 - Donderdag 19 februari 2015 11:48
Wow, echt heel mooi geschreven!
Maanmeisje - Donderdag 19 februari 2015 14:18
Mooi geschreven Katja!
Rosalie - Donderdag 19 februari 2015 15:30
Super Katja! Knapperd!!
d - Donderdag 19 februari 2015 16:31
heel mooi en doordacht geschreven!
Eline - Donderdag 19 februari 2015 17:09
Heel mooi geschreven, Katja! Knap van je dat je dit hier durft te plaatsen!
Julia - Donderdag 19 februari 2015 17:15
Wauw erg mooi omschreven! En zo herkenbaar dit... ik merk ook dat zodra het weer oke gaat met eten ik me nog somberder voel en niet weet hoe ik met die ''leegte'' om moet gaan
sem - Donderdag 19 februari 2015 18:01
Wooooh heel mooi
Lianne - Donderdag 19 februari 2015 18:14
Wauw Katja! Wat een respect heb ik voor jou! Dat je dit allemaal zo goed durft en kunt verwoorden. Je hebt beschreven wat het leven voor jou juist zo moeilijk maakt en dat vergt heel veel moed en kracht. En juist omdat je je zwakke plek erkent zul je ook de kracht hebben om deze te bestrijden. De eetstoornis is jouw manier geworden om met pijn en verdriet om te gaan maar deze maakt jou eigenlijk nog veel verdrietiger en bezorgd je nog meer pijn. Maar uit dit gedicht blijkt wel dat je de kracht en moed hebt om naar dat gevoel te kijken en ik weet zeker dat je dit kunt gebruiken om het gevecht aan te gaan. Je bent heel sterk en een prachtige meid en ik weet zeker dat je het in je hebt om hier uit te komen. Je vecht niet alleen en hebt geweldige mensen om je heen die je willen helpen. Laat ze je helpen en dan weet ik zeker dat jij er komt! Soms is wat onmogelijk lijkt alleen heel erg moelijk. Ga zo door meis je hebt al heel veel stappen gezet! Ik vind het ook moeilijk om met gevoelens om te gaan en probeer er ook mijn weg in te vinden, wat erg moeilijk is.. Maar dat maakt het niet onmogelijk. Er is altijd een weg♡
anoniem - Donderdag 19 februari 2015 20:30
Wat een mooi gedicht!!
Nicolette - Zaterdag 21 februari 2015 12:38
Wat een aangrijpend gedicht. Heel bijzonder dat je dit zo mooi kunt verwoorden. Dat toont veel moed en kracht. Heb vooral vertrouwen in jezelf. Dan kom je er wel. Ik geloof in die mooie krachtige jonge vrouw. Het komt goed. Ik weet het zeker. xxx

P.S. Met dat dichttalent moet je iets doen! Wow!
Katja - Zaterdag 21 februari 2015 18:40
Heel erg bedankt voor al jullie lieve reacties allemaal! Dat vind ik erg fijn!
Margo - Donderdag 26 februari 2015 20:51
Lieve katja, wat heb je je gevoelens en gedachten mooi weten te uiten. Dit is zo ongelovelijk aangrijpend en herkenbaar. Dit toont zoveel moed en kracht. Geef niet op he liefje ! Je hebt de kracht in je, je gaat je eigen leven weer leiden. Leven zonder eetstoornis is mogelijk en je zal zoveel gelukkiger zijn. Ik gun je dat zo erg. je bent een prachtige meid en hebt zulke lieve mensen om je heen die voor je klaar staan.
Blijf in jezelf geloven, je gaat er komen, je hebt al veel stappen gezet !
Ik weet zeker dat je er gaat komen
Katja - Dinsdag 3 maart 2015 18:55
Dankjewel Margo! Lief van je!
Jij gaat er ook komen, ik geloof in je!
Jezus - Maandag 27 april 2015 13:19
Een mooi persoon ben jij Margo .

Omdat er liefde bestaat ,is er geen voorbij ,in allen eeuwigheid ben jij !
Marije - Zondag 18 september 2016 22:01
Wauw. Katja ik ben even sprakenloos. Wat een prachtig stuk tekst is dit. Nu 17 maanden na dato, hoop ik dat het beter met je gaat! Je kan het, laat je naasten bij je. Laat hun stemmen harder worden dan de stem in je hoofd. Ze is het niet waard.